Koop eerst een andere Tandpasta en liefst de duurste die er is en probeer daarna Ivorol (volgens Nieuw recept). Dan neemt U waar hoe Ivorol in reinigend-, witmakend- en schuimend vermogen alle andere verre overtreft. --- EEN HERDER EN EEN KUDDE PIUS XI WAAKT EN STRIJDT Paus Pius XI tegen het Separatisme door P. Muckermann S.J. Het is jammer dat de toespraken van den H. Vader zelden onverkort in de pers kunnen worden weergegeven. Terecht zorgen de correspondenten dan ook veelal, de meest wezenlijke gedachten eruit te halen. Technisch is dat niet gemakkelijk want altijd gaan daarbij hooigst gewioh '•ge punten verloren. Toen de H. Vader b.v. op 28 Juli opnieuw sprak over het overdreven nationalisme en het racisme en bat steeds meer aan den dag tredende separatisme, versoheen dit in de pers veelal onder demagogische slagzinnen. Men krn'gt den indruk, dat de»H. Vader zich als Pen grijze athleet beschikbaar heeft gesteld om een boksmatch aan te gaan met de dictatoren, In ■werkelijkheid droegen de woorden van den H. Vader niet alleen het stempel van groote ernst, maar ook van antieke helderheid. De jonge studenten van het Pauselijk College van Propaganda hebben zulks dit jaar goed begrepen. De aanblik van meer dan 200 leerlingen, die itot 37 verschillende naties behooren, moet op zich reeds iets ontroerends hebben. Juist deze rede vormde een volkomen eenheid met de muziek van het feest. Bovendien was er nog een subliemere muziek ontstaan door dc ontmoeting van den grijzen H. Vader met een uitverkoren keurtroepje van de Katholieke Jeugd uit alle volkeren, de sublieme muziek van een geestelijke jeugd, die boven den ouderdom staat. Wy vermelden dit, opdat men begrijpen zal hoe groot de vredeswil van den Paus is en op welke verhevenheid de Kerk kwesties behandelt, die in de overige wereld bijna met bajonetten worden uitgevochten. Men zal ook bij deze toespraak merken, hoe groot het sitreven is, om recht te doen wedervaren aan de gevoelens en de waarden van de menschhcid. Pius XI gaat te werk als een geleerde, en zet eerst heel positief uiteen, wat men onder separatisme verstaat. De P%us gebruikt hier een vergelijking, die ieder kan begrijpen. De eenheid van het menschelijke geslacht verhoudt zich tot de veelßeid der naties, als het 'grondmotief in een groote muzikale compositie, welk motief in verschillende variaties en telkens v-eer terugkeert. De H. Vader wees ook op de universeele ideeën die bij de denkers van het Avondland tientallen eeuwen een groote rol hebben gespeeld. Deze leer beteekent, dat in alle menschen en in alle volkeren onveranderlijke wezenstrekken van de natuur te vinden zijn, maar dat de menschelijke natuur zelf — die allen gemeen is — op verschillende wijzen concreet bestaat. Wanneer een Chinees een Europeaan ontmoet, dan staan bier 'twee zeer verschillende wezens tegenover elkaar, en zü begrijpen elkanders taal niet eens. Toch dragen beiden dezelfde trekken van de menschen op hun gelaat en beiden hebben de mogelijkheid niet elkaar in contact te treden, en wel op grond van de gemeenschappelijke menschelijke natuur die in beider gestalte te vinden is. De H. Vader is er niet tegen, dat men over verschillende rassen spreekt — daar die werkelijk beslaan — en ook niet, dat er verschillende naties zijn met een speciale werktaak. Maar men moet het onderscheid tusschen de verschillende rassen en naties niet zoo formuleeren, dat het gemeenschappelijke — dat er toch ook te vinden is — daarbij verloren gaat. De H. Vader keert zich vooral tegen het separatisme, dat afgronden teweeg brengt tusschen rassen en naties. Zoolang alle menschen het we«en der menschelijke natuur bezitten, mag het wezenlijke onderscheid nooit zoo scherp aangeduid worden, dat het eene ras aan het andere de door de menschennatuur gegeven rechten en vrijheden ontzegt. In de heidensche tijden was het zoo, dat iedere Griek een vreemdeling als barbaar betitelde en hem geen menschelijke rechten toestond. In het oude Rome was het zoo, dat een slaaf niet als 'n mensch, maar als een «aak beschouwd werd. Het Christendom heeft eerst de nadruk gelegd op de eenheid van het menschelijke geslacht. God is de Vader van alle menschen, Christus is de Verlosser van alle menschen, de H. Geest is de Trooster van alle menseben. Wie het historische feit loochent, dat alle menschen van een menschenpaar afstammen, wie verder de eene menschelijke natuur in vele wezenlijk gescheiden naturen wjl splitsen, die weet ï?een weg met de dogma's van erfzonde en verlossing, die verwoest de grondslagen van heit Christendom. Het is begrijpelijk, dat de H. Vader het Italiaansche volk er vooral voor waarschuwt, geen racisme te volgen, dat in deze zin separatisme is. Van Haliaansche zijde heeft men hierop geantwoord en men heeft getracht de vrees van den H. Vader te verdoezelen. Men verklaart, dat fascistische professoren in het bewuste manifest uitdrukkelijk verklaard hebben, dat het ras als iets zuiver biologisch beschouwd wordt. Zeker, maar dan volgt er toch weer een zin, waarin te lezen staat, dat er in de toekomst een speciaal Italiaansch ras moet zijn. Wy moeten zeggen, of heit een of 't ander Of het ras is voor U een biologische categorie, en dan zijn er in het Italiaansdhe volk vele bassen en erfelijke lijnen. En geen enkele bioloog 'al het in zijn hoofd halen, om dan over een Italiaansch ras te spreken. Of er wordt vooropgesteld, dait er een Italiaansch ras is en dan kan het ras geen biologische categorie meer "zijn. Er heerscht dus minstens verwarring, en in deze onopgehelderde zone staan voortdurend vooraanstaande vertegenwoordigers van de Nationaal-Socialistische rassenleer op, om Italië in hun geest te beïnvloeden. Is de waarschuwing van Pius XI dan niet rechtvaardig'? Heeft hij niet den plicht, vanaf het begin reeds zich te verzetten? Het gaat hier niet alleen om de Italiaansche natie, maar meer nog om alle naties. Geen wonder, wanneer alle berichten uit het Vaticaan ons bevestigen, dat een geheel nieuwe activiteit tegen het seperatistische racisme begonnen is. Het is typeerend dat men den H. Vader van Nationaal-Socialistische zijde verwijt, dat hij zich mengt in dingen, die door de wetenschap moeten worden uitgemaakt. Alsof het Nationaal-Sooialisme. voordat het de H. Kerk aanviel, ooit iets met wetenschap te maken heeft gehad! Geen enkele wezenlijke bewering van de Nationaal-Socialistische wereldbeschouwing kan aanspraak maken op wetenschaperijke juistheid. Om van andere boeken nog maar te zwijgen, de „Mytbus der XX. Jahrhundert", wordt tot op den huidigen dag door ernstige geleerden als een pamflet beschouwd. Met fijne ironie heeft de H. Vader zelf reeds op deze beschuldiging geantwoord, toen hü sprak over den zeker niet anti-Duitschen Tacitus. Deze groote historicus zag in begripsverwarring het begin van decadentie en barbaarschheid. Nadait het Nationaal-Socialisme dc begrippen „God" en „positief Christendom" grondig verward heeft, tracht men dat nu met het ras. Maar men heeft zhn meesier gevonden in de nieuwe Syllabus van den Paus, in diens helderheid en wetenschappelijke fundeering. • Paus Pius XI waakt en strijdt. --- De zetel van „Nationaal Centrum” geopend Zeist, 12 Augustus. In tegenwoordigheid van Z. K. H. Prins Bernhard heeft de minister van Sociale Zaken, Prof. Mr. C. P. Romme hedenmorgen den zetel der stichting „Nationaal Centrum" geopend. Precies 11 uur kwam Prins Bernhard met zijn secretaris, Jhr. Mr. C. Dedel, in een open hofauto op Huize Schoonoord, den zetel van „Nationaal Centrum" aan, waar hij werd verwelkomd door den voorzitter der stichting, R. F. C. Baron Bentinck, opperstalmeester van H. M. de Koningin. De Prins begaf zich naar de ontvangstsalon van deze prachtige bezitting aan den Driebergschenweg gelegen, welke eigendom is van mevrouw J. D. van Romondt Vis-Baronesse Quarles de Quarles, vice-voorzitster van „Nationaal Centrum". Hier onderhield de Prins zich enkele oogenblikken met minister Romme, den Commissaris der Koningin in de provincie Utrecht, Jhr. Mr. Dr. L. H. N. Bosch Ridder van Rosentbal, den burgemeester van Utrecht ,Mr. Ter Pelkwijk, de leden van den Raad van Bijstand en van het bestuur der stichting. Daarna begaf Z. K. H. zich naar het park, achter het huis, waar op het gazon de genoodigden verzameld waren. Een orkest van Zeister musici, onder leiding van Hans Buiskool, speelde zachtjes het „Wilhelmus". Na het spelen van het volkslied nam het gezelschap plaats op de stoelen, die op het gazon waren neergezet. Prins Bernhard was gezeten tusschen Minister Romme en den Minister van Staat, Jhr. Mr. F. Beelaerts van Blokland, vice-president van den Raad van State. De voorzitter, Baron Bentinck, hield vervolgens een rede. De openingsrede werd daarna uitgesproken door minister Romme. Na de redevoeringen speelde het orkest andermaal het „Wilhelmus". Een aantal dames en heeren uit den omtrek voerde op het gazon een openluchtspel uit dat getiteld is „Een en Ondeelbaar" en geschreven is door Dr. P. H. Schröder. Uit een vliegtuig van Schiphol naar Zeist gevlogen, werden anjers op het gazon gestrooid. De genoodigden hebben daarna deel genomen aan een landelijk noenmaal, waarna zij zich per auto's naar het kasteel Hardenbroek, het eerste steunpunt van „Nationaal Centrum" begaven, welk steunpunt door den Commissaris der Koningin in de provincie Utrecht is geopend. De Commissaris der Koningin in de provincie Utrecht, jhr. Mr. L. H. N. Bosch Ridder van Rosenthal, heeft 's middags om half drie het eerste steunpunt van de stichting „Nationaal Centrum" — Kasteel Hardenbroek — in Driebergen geopend. Evenals 's morgens bij de opening van Huize Schoonoord, den zetel der stichting, was Z.K.H. Prins Bernhard aanwezig. De voorzitter der stichting, 11. F. C. Baron Bentinck en den slotheer R. A. Baron van Hardenbroek van Hardenbroek, ontvingen den prins die plaats nam tusschen mevrouw van Hardenbroek van Hardenbroek en den Commissaris der Koningin. Baron Bentinck bedankte den heer Bosch van Rosenthal voor zijn bereidwilligheid, de officieele opening van dit eerste steunpunt te verrichten. Prins Bernhard bracht vervolgens aan de tentoonstelling, die in het kasteel is ingericht, een bezoek, waarin hij afscheid nam van zijn gastheeren. De prins reed met zijn secretaris naar het paleis Soestdijk terug. --- De heer Karel Willeke, die vele jaren eerste fluitist van het Concertgebouw was, is overleden op 61 jarigen leeftijd --- De heer Piet Kramer, eerste violist van het Concertgebouw-orkest, is te Noordwijk overleden op 42-jarigen leeftiid --- Vrede of oorlog tusschen Rusland en Japan De veronderstellingen over 't z.g. Russisch-Japansche conflict Het „grensincident" in het Verre Oosten heeft van de week wel de gemoederen in beweging gebracht en bij herhaling werd de vraag gesteld, zal het uitdraaien op een oorlog itusschen Sovjet- Rusland en Japan? Op het oogenblik schijnt het incident geregeld te worden en dat werd ook blijkbaar in Londen verwacht, waar men vanaf het begin het geheele geval nieit al te ernstig heeft opgenomen. Duitschland had Japan te verslaan gegeven, dat het anti-comintern-verdrag geen militaire maar een „cultureele" strekking had. Wat natuurlijk in dit geva door l\-a\'.è onderschreven werd. Er zijn en worden nog allerlei veronderstellingen gemaakt, ter verklaring van Sovjet Ruslands optreden aan de Mandsjoerjjsche grens. Zoo werd er beweerd, dat Sovjet-Rusland China ook wilde helpen, door Japan te dwingen een deel van zijn krijgsmacht te dirigeeren naar het 'betwiste grensgebied. Anderen waren weer van nieening, dat Sovjet-Rusland in eigen land afleiding noodig had na de vele „zuiveringsprocessen". Wilde Sovjet-Rusland hel terrein verkennen, om te welen te komen, hoever Japan zou gaan? .vlen kan ge.ust als vaststaand aannemen, dat ook in Sovjet-Rusland de oude Russische droom nog gedroomd«tvordt Mandsjoerijc te bemachtigen. Zou Sovjet-Rusland nu zijn slag kunnen slaan, waar Japan met handen en voeten vastgebonden schijnt in het Chineesche Rijk. Men kan nog meer veronderstellingen maken, maar het schijnt, dat Sovjet-Rusland het oogenblik nog niet gekomen acht; schijnt, want wie kan zeggen, welke verwikkelingen volgende weken kunnen brengen. Wij zijn zoo heel ver weg van de heuvels bij Tsjang Koe Feng; in de tegenstrijdige berichten valt niet gemakkelijk den weg te vinden. Er is nog een veronderstelling. De geheimen van het conflict moeten niet gezocht worden bij de regeeringen van beide landen, de vraag vrede of oorlog, nu of later, wordit beslist door twee machtige bevelhebbers, maarschalk Bliicher van het Sovjet-leger en generaal Hoissa, commandant der Japansche troepen. Bliicher zou reeds in 1926 de militaire raadgever zijn geweest van Tsjang Kai Sjek onder het pseudoniem „generaal Gallen". Toen Tsjang Kai Sjek oneeuigheid kreeg met Moskou, werd Gallen-Blücher teruggeroepen, en in 1929 verslaat hij maarschalk Tchang So Lm, dictator van Mandsjoekwo, hij verovert de Oost- Chineesohe spoorweg en wordt opperbevelhebber van het Russische leger in het verre Oosten. Duizenden kilometers scheiden hem van Moskou en aldus blijft hij buiten de politieke inlrigues van Touchatsjewski, van Gamarnik, van Yakir en anderen. Volgens zijn meening is zijn leger opgewassen lc«en Japan, en hij blijft in verbinding staan met Tsjang Kai Sjek, en hij vergeet hun gemeenschappelijke veldtochten niet. Maar in 1927 had ook Japan een raadgever naar Tsjang Kai Sjek gezonden en wel Kinniaki Hoissa, den man, die de Japansche legers in Korea aanvoert. Deze Hoissa kon niet verkroppen, dat generaal Gallen-Blücher het hoogste woord voerde in den krijgsraad en het meest gehoorzaamd werd. Teruggekeerd in Tokio wordt generaal Hoissa een fanatieke aanhanger van generaal Araki, die een onmiddellijken oorlog tegen Rusland voorstaat. Onmiddellijk begint hij de details ite bestudeeren van een onverwachte aanval op Wladiwostok. Twee heuvels Tsjang Koe Feng en Gha Tzao Ping maken deel uit van niemandsland op de strategische weg naar de provincie, die hij veroveren wil. Maar Bliicher is door spionnen onderricht en is waakzaam. Eencrzijds wil hij niet wijken voor Hoissa en anderzijds wil hij in een werkelijk conflict een waarborg hebben tegen de intrigues van de Gepoe, die overigens slechts de wenschen van Stalin vervult. De gelegenheid komt hem te hulp. Hij trekt op en laat de beide heuvels door dc grenstroepen bezetten. Hoissa wil de centrale regeering van Japan een oorlog met Rusland opdringen. Uit eigen beweging zendt hij twee afgevaardigden met een persoonlijk schrijven naar Bliicher. Hierin kondigt hij aan, dat het niet-terugitrekken van de Russische troepen een onmiddellijke actie van de Japansche strijdkrachten tengevolge zal hebben. De regeering van prins Konoye wordt op de hoogte gebracht van dit particuliere ultimatum en vreezende voor een fait accompli, wordt Hoissa door den Ministerraad teruggeroepen. Wijken voor Bliicher? Dat nooit! Hoissa gehoorzaamt niet aan het bevel van Tokio, blijft waar hij was en voert de bedreiging uit, door het bevel te geven tot een nachtelijken aanval van s€'9o man, die bij de grens waren samengetrokken. De heuvels worden veroverd bij verrassing. Er wordt gevochten. De stryd verloopt gunstig voor Bliicher en zijn populariteit stijgt. Maar dat is 'n misdaad! In Sovjet-Rusland heeft alleen Stalin, de ..geniale leider der volkeren" recht op populariteit. Japan loont veel verzoeningsgezindheid De Gepoe zal zelf het roode leger wel decimeeren. Wij meenden goed te doen ook deze veronderstelling, welke ontleend is aan een beschouwing van een specialen correspondent van een Fransen blad, te geven. En wanneer zij juist is, dringt de vraag zich op: wanneer zal het duel Blücher-Hoissa in een beslist stadium treden. Nu moet men al die veronderstellingen maar niet al te ernstig opvatten, want wanneer men aan de werkelijkheid gaat denken, is het begin wellicht ite overzien, maar het einde op geen stukken na. Want men moet aan den eenen kant denken aan de uitgestrekte steppen van Centraal Mandsjoekwo, en nog wel eerst bereikbaar, nadat drie goed te verdedigen bergketens overschreden zijn, en aan den anderen kant aan het onmetelijke Siberië, een oneindig gebied met „voetangels en klemmen" zouden wjj in Nederland zeggen. Van al de veronderstellingen heeft men naar onze meening het meeste houvast pan: of Sovjet- Rusland wordt gedwongen zich nauwer aan China te binden, of Bliicher wil naar de macht grijpen. In beide gevallen kan dit een oorlog worden tusschen Japan en Sovjet-Rusland of omgekeerd. Maar voor beiden is het naar onze meening een riskante onderneming. --- Verleden en Heden Het Hoofdbestuur van het Limburgsch Kruisverbond verzoekt ons opname van het volgende : Nu de herdenking van het 40-jarig bestaan van het Limburgsch Kruisverbond aanstaande is, heeft 't méér dan historische beteekenis, een en ander aan de vergetelheid te onttrekken. Tot de belangrijke documenten uit het archief der Limburgsche drankbestrijding — een stuk, dat bovendien niet zonder waarde is voor het heden — behoort ongetwijfeld de brief, dien wijlen Z.H. Excellentie Mgr. Drehmanns, bisschop van Roermond, bij gelegenheid van den eersten Limburgschen Drankbestrijdersdag, het licht deed zien en in welken de volgende merkwaardige passage voorkomt: • • * „Indien dan verder in ons gewest alle geestelijken in hunne predikaties en catechismus-lessen, alle onderwijzers bij hun onderricht in de school, alle overheden door hunne wetten ert verordeningen, alle patroons en werkgevers door hunne voorschriften en bevelen, alle goedgezinde mannen door hun voorbeeld en hunne woorden, alle vrouwen door haren ijver en overmachtigen invloed, en vooral de Katholieke Pers door haar veelvermogende voorlichting en aansporing met vereende krachten en onverdroten volharding tegen het drankmisbruik ten strijde trekken, dan zal ons dierbaar Limburg, weldra voor het oog van iedereen gezuiverd worden van den blaam, die wegens dat misbruik en zijn treurige gevolgen daarop geworpen wordt en dien het, gezien het vele goede, dat in Limburg zoo welig tiert en bloeit, althans in ons oog niet verdient." • .• * Of aan dien bisschoppelijken wekroep algemeen gehoor is gegeven? Hoe 't zij, in den loop der jaren is het alcoholisme teruggedrongen, zelfs in die mate, dat zij, die het van den buitenkant beschouwen en alleen oog hebben voor de meest ruwe verschijningsvormen, de drankbestrijding thans overbodig achten. Of de „grensgevaren", '— bestreden, maar nog geenszins overwonnen ! — de gevaren van den weg en zooveel andere euvelen, gevolgen van geraffineerd en verfijnd alcoholisme, in den huidigen tijd dan aan velen onopgemerkt voorbijgaan ? --- Weerbaarheidsmaatregelen langs de Duitsche grens GROOTE MILITAIRE BEDRIJVIGHEID. (Eigen reportage). „Kein Volk lebt langer — heeft Rijkskanselier Adolf Hitler gezegd — als die Dokumente seiner Kultur". Wanneer men dit diepzinnig gezegde in een bepaalden zin opvat en men dje militaire versterkingen langs de grens als cultuu.rdocumenten beschouwt en wanneer die versterkingen langs alle rijksgrenzen zijn aangebracht, dan is het Duitsche volk nog een zeer lang leven beschoren. Langs onze Oostgrens hebben de Duitschers de laatste maanden heel wat versterkingen aangebracht, een kind weet dat. En het is zelfs een persbureau met een wereldreputatie geweest, dat hierover schrijvend, gewag maakte van een anti-Maginot-linie. Wij hebben zeer sterk den indruk gekregen, dat de betrokken correspondent zich daarmede heeft vergist, zooals hieronder zal blijken. Een onderzoek maar weerbaarheidsraaatregelen is echter geen eenvoudige zaak. Enkele jaren geleden zijn onze Westerburen, de toch zoo gemoedelijke Belgen, ook aan het militairiseeren geweest in de Maas-vallei en hoewel de Belg ook OP de grens van zijn land steeds geneigd is de gemoedelijkheid tot het uiterste te drijven, was het toenmaals verre van aanbevelenswaard om te dicht in de buurt van hun plaatselijke versterkingen te komen. Men begrijpt derhalve, dat de Duitschers de vreemdeling ook niet uitnoodigen om eens een kijkje te komen nemen. Bovendien profiteeren de Duitschers van een recente ervaring. Het heeft meermalen gespannen aan de grenzen tusschen Duitschland en Tsjecho Slowakije. Dit laatste land heeft toen tal van weerbaarheidsmaatregelen getroffen, die weliswaar zeer goed waren doordacht en ernstig waren voorbereid, doch die waardeloos zijn geworden toen het niet tot een treffen kwam. Immers door bepaalde veiligheidsmaatregelen te treffen, gaf de Tsjechische regeering een deel van haar verdedigingsplan bloot en thans heeft men een nieuw plan moeten maken. Duitschland is voorbereid op alles en mogelijk heeft het daar meer reden voor, dan wij in Nederland vermoeden, doch de Duitscher weet evenzeer heel goed, dat het allernoodzakelijkst is, zijn Westgrens te beveiligen, omdat eventueele gebeurtenissen in het Oosten van het rijk in het Westen van datzelfde rijk zekere consequenties met zich mede zullen brengen. En dan is de grensstreek rond Aken zeer zeker een punt, dat het zwaar te verantwoorden zal hebben. De ervaringen, waarop we daarnet zinspeelden bestaan daarin, dat Duitschland zijn verdedigingsplan niet bloot geeft, zooals Tsjecho Slowakije zulks deed. We bedoelen hiermede slechts te zeggen, dat men, al toerend door het grensland, zeer weinig materieele dingen te zien krijgt, om de zeer eenvoudige reden, dat men alles zooveel mogelijk verbergt. Men heeft gesproken van een Maginot-linie, doch in dat geval zou men tegenover de vele Fransche en Belgische forten een aantal Duitsche forten moeten zetten. Volgens ons is dat niet het geval. Zeker, er zijn in deze hoek van het Rijnland wel een paar forten gebouwd, waarvan Bardenberg het meest vooruitstekende is, doch van een nauw-aaneengesloten rij van forten kan men niet spreken. Mogelijk heeft men deze wel en zijn ze meer naar de Rijn toe of nog sterker: daarachter gebouwd, doch dan zou een groot deel van het Rijnland tot slagveld worden veroordeeld, en 't is niet waarschijnlijk dat Duitschland zulks a priori van plan zou zijn. Van een gordel van veiligheidsinrichtingen kan men echter gerust spreken. Neemt men b.v. uitsluitend dit deel der grens: Aken, Laurensberg, Richterich, Bardenberg, Herzogc.-iratth, Gangelt, Geilenkirchen en hooger op, dan is het voor iemand, die op militair gebied slechts een leek is, reeds duidelijk, dat het buitengewoon lastig zal zijn voor 'n eventueelen Aanvaller om door dezen gordel heen te breken. Want vrijwel iedere heuvel top wordt ingenomen door mitrailleursnesten en schuilplaatsen, waar niet veel manschappen in kunnen, doch die practisch onneembaar zijn. Dan zijn er in het beschreven gebied honderdein punten, waar men een prachtig uitzicht heeft op 'n naderenden vijand. Hier heeft men die betonnen vlakken aangebracht, waarover reeds geschreven werd.. Daarop kunnen kanonnen of mitrailleursformaties geplaatst worden. Deze vloertjes en ook de nesten, zijn allen omgeven van stevige houten schuttingen, die hoog zijn en reeds hoog liggen en derhalve veel verbergen voor nieuwsgierige blikken. De grens zelf heeft men voorzien van prikkeldraadversperringen, vaak vele meters dik. De inrichting hiervan is van dien aard, dat men vanuit een bepaald punt d* heele raak rustig onder electrisehen stroom van een hoop voltage kan zetten, zonder dat er ergens kortsluiting ontstaat. Langs Kerkrade, Rimburg en de geheele Brunssummerheide door is een dergelijke draadversperring aangebracht, waarvoor reeds thans de bevolking een bijna bijgeloovige schrik heeft. Langs de strategisch buitengewoon waardevolle spoorlijn München—Gladbach —Herzogenrath zijn bijna om de driehonderd meter zwaar betonnen kazematten aangebracht. Dan heeft men nog de vliegvelden. De meesten liggen iets dieper het land in achter de gordel, wat zeer logisch is, doch een enkel komt wat meer naar voren, zooals b.v. in Palenberg. Een waardevolle militaire uitrusting behoudt haar waarde echter slechts dan, wanneer men op critieke momenten tevens op een bezetting kan rekenen, die de situaties door en door kent en deze bovendien kan overzien. Tot dit doel houdt men manoeuvres, niet één, twee of gedurende een paar dagen, doch dag in, dag uit en dit reeds maanden lang. Vrijwel overal heerscht inkwartiering en het moet gezegd worden, dat de bevolking daarvan weinig overlast ondervindt. In verband met deze algemeene training moet men ook de itroepenverschuivingen bezien. Het is geen zeldzaamheid, dat vanaf een van de grensstations per dag achter elkaar vier of vijf treinen vol militairen vertrekken naar het verdere binnenland. Het Duitsche leger in de vom, waarin men het hier te zien krijgit, maakt een zeer gedisciplineerden indruk. Men is voorkomend tegenover dc bevolking en zeer voorkomend tegenover de vreemdelingen. Dat dit mede een gevolg is van 't feit, dat honderden autoriten en de oefeningen leiden, meemaken en instrueeren, behoeft geen betoog. Men schijnt op het standpunt te staan, dat wanneer men nu eenmaal voor dc noodzakelijkheid staat een zeer groot leger op de been te houden en dat derhalve moet oefenen, men dit beter langs de grenzen kan doen dan in 't binnenland. Daarom zullen deze manoeuvres zich wel niet uitsluitend tot het gebied beperken, dat toevallig aan onze streek grenst, doch langs alle grenzen plaats hebben — behalve misschien langs die grenzen van de Ostmark, die aan Italië grenzen! Dit is een samengevatte indruk van Duitschlands militaire bedrijvigheid langs onze Oostgrens. De Nederlandsehe grensbevolking reagecrl zeer rustig op een en ander; men hoert algemeen eigenlijk veel optimisme uiten. En dan natuurlijk verhalen, die kant noch wal raken. De Duitsche grensbevolking spreekt er liever niet over. 'I Zijn immers van die dingen ecner hoogere orde, waar men zich het beste niet mede kan bemoeien. Belangrijk is tenslotte slechts voor ons Nederlanders het feit, dat alle bedrijvigheid een sterk verdedigingskarakter blijkt te hebben. En dat is iets, dat altijd het recht van een goed-bevriende nabuurstaat 'blijft. ---