EEN HEBZUCHTIGE GESTRAFT. In een land, heel ver hier vandaan, woonde eens een man, Iwan genaamd. Op een avond zat hij by de kachel en dacht" er over na, hoe mooi het toch zou zyn om heel rijk te zyn. Hij had heel lang gespaard, om op het eind van zyn leven een groot stuk grond te kunnen kopen. Hy bezat op 't ogenblik duizend roebels ('n muntstuk, dat ongeveer dezelfde waarde heeft als een Hollandsche rüksdaalder) en wou zn plan, dat hy zn hele leven lang bad gekoesterd, nu gaan uitvoeren. Hy ging naar den burgemeester van een nabygelegen stad en vroeg hem of hü voor die duizend roebels niet een groot grondgebied zou kunnen kopen. „Ik heb een goed voorstel, Iwan," antwoordde de burgemeester. „Morgenvroeg als de zon haar eerste lichtstralen op aarde laat vallen, begin je te lopen en met zonsondergang moet je terug zyn. Overal, waar je omheen bent gelopen, is 't land voor jou. Maar als je_ met zonsondergang niet terug bent, ben je je duizend roebels kwijt, begrepen!" „On orde Edelachtbare," sprak Iwan en ging naar huis. 's Morgens vroeg, toen de zon haar eerste lichtstralen op aarde liet vallen, begon Iwan te lopen, dat hem 't zweet van het aangezicht afdroop. Het liep al tegen vieren, toen Iwan terug wou keren. Maar net zag hü een mooi stuk land, waarop de oogst stond te rijpen. En Iwan dacht: „Och, dat stukje kan er nog best bij I" En het kon er nog bü. Maar toen hy daar omheen was gelopen, zag hij een grote boomgaard met mooie, rijpe vruchten. „Dat moet er ook nog bü, dacht Iwan. En hy liep liep, dat hij byna neerviel. Maar hy" gaf het niet op. Net, toen dc zon haar laatste lichtstralen op aarde liet vallen, kwam Iwan by den burgemeester aan. „Bravo, Iwan," antwoordde de burgemeester. „Je hebt 't land gewonnen. Maar je moet 't voor jezelf houden, verkopen mag je het niet." Maar Iwan antwoordde en hoorde niet. Toen hij was aangekomen, had hü zich in 't gras neergelegd en na daar een paar seconden te hebben gelegen, was hy gestorven. Zo werd Iwan om zy'n hebzucht gestraft. JOOST VAN DEN VONDEL. --- Sjlöd-Hoekje IMITATIE GLAS-IN-LOOD. Dit is een slöjd-hoekje, dat ik al mün slöjdvrienden warm zou willen aanbevelen, al is het dan geen echt glas-in-lood, dat we gaan maken. Om dit ontwerp je uit le voeren heb je nodig een stuk strobord (bruin karton), dat niet te dik is, daar het anders het snijden bemoeilükt. Teken daarop nu de voorstelling van het scheepje op zee over met een heel brede contour-ly'n, d.w.z. een forse, dikke omtrék-lün. Vooral goed breed die lijnen houden, want met een scherp mesje snijd je nu het carlon weg, binnen die lünen. Je houdt dus als het ware het geraamte der contour-lijhen over. Met Oost-Indische inkt maak je hu die contour diep zwart en beplakt vervolgens de achterkant met doorschünend papier, zgn. vliegerpapier. Van dit vliegerpapier neem je de volgende kleuren: geel, blauw, wit, bruin. Zeilen geel, lucht blauw en wit, schip bruin en golven groen met witte omslaande schuimkoppen. Twee gaatjes bovenaan, waardoor een koordje wordt getrokken, voltooien het imitatie-stukje glas-in-lood. "" • ruik krijg! het een plaatsje voor hel raam en je moet eens opletten, hoe aardig dit werkt. Je kunt ook zelf dergelyke motiefjes zoeken. P.S. — Het nummer op het zeil breng je later met inkt of verf aan. --- VOOR DE MEISJES EEN GRAPPIG HANDWERKPATROONTJE. Vandaag komen de borduurstertje aan 't werk. Dit grappig patroontje kan zelfs een kind, dat pas met borduren is begonnen, heel goed op ruitjes maken. Werkt het dan mooi uit en- maakt b.v. dc kuikentjes van gele zü, de kam en de lel van de kip van rode, en de vleugels van een willekeurige kleur. Het randje om beurten b.v. groen en geel en de bloempjes ook 'n groen tintje. Allemaal veel plezier, kleine meiskes, met deze arbeid. Ik vergal nog te vertellen, dat dit modelletje aardig is om te gebruiken voor de rand van een kussen, heel mooi o.a. voor de onderkant van een kinderslabbertje of langs een kleedje. --- Ons eigen Boekerijtje „ONZE GROTE RIVIEREN”. Uitgave: Verkades Fabrieken N.V. afd. Albums, Zaandam. Een nieuw Verkade album ! Traditie-getrouw worden we telkenjare verrast door de verschyning van zo iets moois en 't lukt er wel op of de Zaandamse firma onuitputtelü'k is in 't vinden van onderwerpen. Wat een schat van lectuur op gebied van natuurlüke historie bood zü ons niet in de loop der jaren ! Wat bracht Thysse jong en oud niet nader tot de natuur, voor de meesten een 25 jaar geleden nog een gesloten boek ! En 't is aan de directie van Verkades Fabrieken te danken, dat zy voor een kwart eeuw terug het initiatief nam, om middels haar albums in breder kringen belangstelling en eerbied te wekken voor natuur- en landschapschoon. Ja, we mogen by de uitgave van dit nieuwe album wel eens een terugblik werpen in de geschiedenis der Verkades albums. De ouderen onder ons herinneren zich zeker nog wel de vier eerste Jaargetüden-albums. Toen werd de basis gelegd voor de groeiende belangstelling in de natuur en op de basis bleef men doorwerken. Ik herinner b.v. aan de albums na 1925 verschenen, toen 't steeds crescendo ging met de uitgaven, die stuk voor stuk onze aandacht vroegen, voor al wat er groeide en bloeide in de levende natuur. En nu, bij het verschynen van dit nieuwste album, het vüf-en-twintigste in de serie der Verkade-albums, zien we, hoe de firma blijft propageren de natuurbeschermingsgedachte. Vóór me ligt dit complete prachtalbum : „Onze grote rivieren", me door de directie ter recensie toegezonden. Wat zal ik ervan zeggen? Allereerst, dat met deze uitgave de firma Verkade haar album-jubilé al buitengewoon prachtig viert. Dat dit werk schitterend aansluit bij de uitgave van 1936 : „Waar wij wonen", waarvoor Dr. Jac. Thysse eveneens de tekst verzorgde. Bereidde dit album met zijn mooie platen toen reeds een grote vreugde aan de trouwe verzamelaars, nog meer zal dit waardige vcrvolg-album dit doen. Want hier treedt dr. Thysse in détails, vertelt hij van bebloemde dijken, rustige dorpjes, oude kastelen. Maar ook weet hij onze aardrijkskundige kennis op boeiende wijze te verdiepen, want langs de grote stromen, de levensaderen van ons land, leert hij ons dingen, die we elders nooit in onze schoolboekjes zullen aantreffen. En waar in dit nieuwe album de platen weer zijn uitgevoerd naar aquarellen van C. Rol, J. Voerman Jr. en H. Rol behoeft het eigenlijk geen aanbeveling om zo spoedig mogelijk zich in 't bezit te stellen van zo'n oracht album. Maar dit zou ik toch willen adviseren, nu wc staan kort voor 't feest van St. Nicolaas. Zet het nieuw Verkade's album op jullie verlanglijstje. Spaart vlijtiger dan ooit de bons (156 stuks), waarvoor je in ruil ontvangt de 26 platen, die verdeeld zijn in 2 soorten : 15 stuks van een hele bladzijde en 11 van kleiner formaat. Toont sterker dan voorheen je belangstelling voor dit mooie streven der Zaandnmse firma, die in deze Novembermaand haar 25ste album tol een jubilé-uitgave maakte, die ons aller waardering moet afdwingt i. --- RAADSEL-HOEKJE A. OPLOSSINGEN. I. Visitekaartjes-puzzle. Lies Tomb = Bloemist. Dré Zalekam = Zadelmaker. Berri Wouber = Bierbrouwer. Gus Didom ±= Goudsmid. 11. Cijferraadsel. De Vciligheidsweek van de K.N.A.C. (Deen, vlieg, Kees, hak, vis, wiel, Daan, C< 111. Driehoekraadsel. V e b i e r leer ieder g i eter VI inder eld e r s ruzie kaas els e 1 r IV. Spreekwoordraadsel. Spreken is zilver, zwijgen is goud. B. NIEUWE OPGAVEN. I. Cijferraadsel. Mijn geheel bestaat uit vyf woorden en letters en vermeldt een gebeurtenis, welke in deze dagen overal in ons land wordt herdacht. 7— B—9—l ='n trouw dier 5— 6— 4 ='n bewoner v. lerland 3— 2—ll— 9 ='n bewoner van Denc marken 10—12—18—22 = 'n getal van 1 cijfer 14—32—36—19—20—21 = wat gevangen is (fcfl 'n goede ) 34—15—16 = 'n getal van 1 cyfer 25—24—13 = onze legerstede 17—27—28 =• 'n insect = 'n huisdier met 'n sik 31—26—23 = 'n soort hond 40—35—42 = 'n laagte 37—38—39—31—41— 4 = 'n klein bruggetje 11. Visitekaartjes-puzzle. "~•*•——■.^—mmm—mm- mmmammmmmmmmmmmmmmmmv-mmmmmmmmMmmmmwmmm-* RIE CORA NUIT OARDO DORA KEE DONKERS WORBORT 111. Kruisraadsel. X = 'n medeklinker — X — = de vrouw van Adam X = een familielid X zün boze geesten XXXXXXXXX='t gevraagde X zyn dagbladen — — X = waar de ruiter in zit — X — = 'n hoofddeksel X = 'n medeklinker IV. Spreekwoordraadsel. Zet de hokjes zo achter elkaar, dat ge een be" kend spreekwoord leest. | weg wil een Waar een is, is --- II. DE GILDE VAN ST. MAARTEN. Door Kees Spierings; geïll. door Karel Thole' Uitgave L. C. G. Malmberg, 's-Bosch. Prüs ge' bonden ƒ 0.60. In dit mooie boekje van den bekenden schril' ver Spierings leven de oude, mooie gebruikej) weer voor ons op: het feest van de schuttere „De gilde van St. Maarten", met het traditie nele vendelzwaaien en het spel van St. Maarte"; Ook Koos, de zoon van boer Verbunt, geniet ervan, maar de meeste indruk maakt op hem de geziene goede daad. Hij kan St. Maartens bro;" derliefde tonen aan een schooiertje en in bW*1 schynt „het licht, dat alle harten verwarmt, d'c goed zyn voor de armen. Evenals het vorige boekje een mooi St. NiC' laasgeschenk. --- III. CIRCUSMENSEN. Door Christine Vetter, opnieuw bewerkt doC B. V. Zwegers; geïll. door Jo Vetter. Uitgave L. C. G. Malmberg, 's Bosch. Prijs ing. ƒ 1,50. geb. ƒ 2,25. Chr. Vetter's oude verhaal in een woordkleedje. De geschiedenis van den valselP beschuldigden oom Henryk zal de belangstellii van onze jongens en meisjes zeker wekken. Aanbevolen voor patronaats- en schoolbibH0' theken. --- I. DRIE KONINGEN ! DRIE KONINGEN ! Door Lambert Lucasz; geïll. door Cuno v. &• Steene. Uitgave L. C. G. Malmberg, 's Boscli- Prijs geb. in artistiek bandje ƒ 0.60. In dit aardige boekje herleeft onze Driekoningen-folklore en op een gelukkige wüzc wordt het mooie, aloude gebruik verbonden met de goede daad. Voor Heerneef, den toekomstige" missionaris, vormen de Buismannetjes, Jan, Ka' rel en Cato een mooie Driekoningen groep onj de Missie te steunen. Hoe ze hun mooie do«J bereiken, kunnen jullie in het aardige verhak lezen. Gaarne aanbevolen voor dc a.s. gééf-feesten- --- VOOR ONZE JEUGD NADRUK VERBODEN ##FILMPJES VONDEL-HERDENKING Beste lezers, ongetwüfeld hebben jullie in deze afgelopen weken links of rechts de feestklanken opvangen, afkomstig van het lied, de feestzang, Vondel, den groten dichter ter ere. En al zullen jullie veel niet begrepen hebben van dit aJles, toch mogen wij niet onverschillig blijven bij deze hulde. Op 17 November van dit jaar was het 350 jaar geleden, dat Vondel te Keulen werd geboren en dit feit, mijn trouwe lezertjes, wordt nu alom blyde herdacht. En de viering van dit zeldzaam jubilé is zo algemeen, dat we gerust mogen spreken van een Vondel jaar. En nou meen ik goed te doen, ook voor jullie eens heel in 't kort iets te vertellen uit het leven van d.ezen begenadigden dichter, dezen subliemen mens. O, als je Amsterdam eens door en door kende, wat zou je dan vaak herinnerd worden aan Vondel, die hier bijna zijn gehele leven doorbracht. Want ja, al was hij ook te Keulen geboren in bet huis, waar viojen in de gevel gebeiteld waren en dat daarom „de Vioolbloem" werd genoemd, als kleine jongen moest hij reeds Keukn verlaten, om na een lange, zware reis te Amsterdam aan te komen. Daar — je weet dat misschien reeds — had zijn vader een kousenwinkel. Als wc ons van het Centraal Slation naar de Warmoesstraat begeven, kuni i v. e daar helaas die oude zaak niet meer terugvinden, want dil huis „in de rechtvaardige Trouw" moest plaats maken voor de Effectenbeurs. Maar oude Amsterdammers weten je nog wel precies te vertellen, waar dit woonhuis van Vondel lag, waar Joost zijn vader in de zaak was opgevolgd, waar hij niet zijn vrouw, Maaike dc Wolf f, zovele gelukkige jaren had doorleefd. Maar ook heeft hij daar zijn Constantijntje verloren en zijn dochtertje en je hebt misschien de prachtige verzen over beider dood wel eens gelezen. Daar in die Warmoesstraat, in „de Trouw" beeft hij ook zijn felle hekeldichten geschreven. Denk maar eens aan dat beroemde gedicht: „Op 't stokske van Oldenbarneveld". Maar laten we onze historische wandeling door oud-Amsterdam vervolgen. Daar, in de schaduw van zün huis, lag de oude en eerste St. Nicolaaskerk van de hoofdstad. Daar luisterde hü zo vaak naar het prachtige nr.«e!snel, daarheen maakte hy ook zyn zware f»n« bij het overlyden van zijn trouwe Maaike, cii" hy heel zün leven dankbaar bleef gedenken. Door de dood van zün echtgenote en kinderen was Vondel gelouterd en meer dan anders neigde hij over naar het Katholiek geloof, 't Kille Protestantisme kon hem niet langer meer bevredigen on na lang zoeken, na ernstige voorbereiding gaat bü over raar het Katholicisme. Dat gebeurde in 1639 en het was vooral de geleerde priester, pastoor Marius. die Vondel met raad en daad ter zijde stond. En nou zün we meteen verdwaald op een ander plek ie vol historische herinneringen : het oude Begijnhof. Wat moet Vondel vertrouwd zyn geweest niet deze omgeving: wat moet hij daar op die stille hof in 't oude kerkje van den H. Joannes en de T. Ursula vurig en dikwerf devoot gebeden hebl "il. wal een troost ook daar gevonden hebben bü den Godrieliiken Meester. Dichtte hij niet in die tijd het wondermooie: Hier bloeit de boom des levens dag aan dag Hier rust de ziel van 't y'dele bejag... Probeer dat gedeelte maar een in een of andere bloemlezing te vinden en... te genieten. De dichter was nauwelijks overgegaan tot ons geloof, of zijn kunst stelde hij in dienst van het p»melse. God en zyn heiligen, de lieve Hemelmoeder. het H. Altaarsacrament en nog veel andere religie"*" belevingen doen hem naar de Den grijnen. Hij stond nu in de kracht van zün leven. Ruim 50 jaar oud immers was hü by zijn overgang naar óns geloof en nog 40 jaren wachtten hem. Ik kan niet alles vertellen uit Vondels kunst, die steeds schoner opbloeide met 't klimmen der jaren. Want ja, ie voelt je klein, nietig als ie bedenkt dat een man van 70, S 0 jaar blijft dichten, blijft stnderen. Dat Vondel voelde de harteklop van Amsterdam, van de Republiek, van heel Europa k'nnen we wel zeggen. En dat kon hij. omdat hij voor allen een mens was, man van karakter. LM en leed, 'hij bezon" het: niets ontging hem van bet levens van nabij en verre. En te meer valt dit alles te bewonderen, als we denken, hoe de dichter door veel huiselijk leed beproefd werd. Ik herinner b.v. maar eens aan 't wangedrag van zyn zoon Joost, die het vaderlijk goed grotendeels verbrast had, die ten slotte om de schande te ontvluchten, uitweek naar Indië. Onderweg we'-d hij ziek en moest in zee worden begraven. En de verarmde 70-jarige moest in zyn onderhoud en dat van zyn enige dochter Anna voorzien door een baantje aan te nemen als boekhouder bij de bank van leening Tien jaar lang heeft tüj daar de pandjes geboekt van de armlastige burgerij en juist in die 10 jaren geweldig veel kunst geleverd. Op 77-jarige lccftüd b.v. ontslaat die prachtschepping: Adam in Ballingschap. Tachtig jaar oud legt de gryze dichter zijn werk by de bank van leening neer. En bij zyn vrome dochter Anna vond hij tot aan zijnl dood troost en opbeuring en kinderlijke liefde. Maar toch, Vondel bleef vol zorg voor zijn dierbaren. Toen hy' zyn krachten voelde afnemen, is hü op zün 90ste jaar nog naar den burgemeester gegaan om dezen te verzoeken zyn kleinzoon, ook een Joost, een betrekking te geven, als grootvader er eenmaal niet meer zou zyn. Op 5 Februari 1679 overleed Vondel in zy'n 92ste jaar en eenige dagen later werd hij door veertien arme dichters uitgedragen naar zijn graf in de Nieuwe Kerk op de Dam, waar in de 18de eeuw een klein monument voor hem werd aangebracht. Beste lezertjes, op 5 Febr. 1679 sloot de grijsaard op 't Singel voor altüd zyn ogen. Zün sterfhuis bestaat niet meer. maar op de plaats verheft zich nu een telefoongebouw. Honderden lijnen komen hier samen; duizenden woorden vliegen en vervliegen van hier uit over stad en land. Vondei's woorden echter trotseerden eeuwen; zün taal bleef naklinken in de harten van duizenden, van oud en jong. „Hij heeft geschreven voor dc eeuwen", zo staat er nu no? in 't latyn op dc gevelsteen van 't huis op de Singel 261 gebeiteld en dat woord zal in kracht nooit verliezen. Beste lezertjes, als je later groter bent, meer genieten zult van Vondels taal, zal dit woord ook voor ons betekenis krijgen, zullen we gesticht worden door het vele goede en schoone, dat deze groten dichter en bekeerling voor de eeuwen schiep. --- EIGEN OMROEP „OP DE JAMBOREE”. Vlug de fiets gestald en dan op pad. Wat 'n drukte is 't hier; 't is de voorlaatste dag en Zondag, daardoor zal 't wel komen. 't Is een gedrang van jewelste. Ik moet postzegels hebben, maar de automaat is ledig en dus wring ik me het postkantoor binnen. De drukte hier is niet te beschrüven. Eindelijk ben ik toch geholpen en sta ik weer buiten in de zon. 't Is gelukkig niet te warm; de wind brengt wat verkoeling. Nu ansichtkaarten kopen in 'n winkel op de markt. Natuurlijk weer 't zelfde gedrang. Dan op zoek naar de verkenners van Sittard. Ik heb 'n kampzakboekje met kaart, maar toch moet ik even informeren bij 'n politiepost (dit zün natuurlijk Voortrekkers), 't Is een flink stuk lopen, maar eindelijk ben ik toch in „Woestduiu". Sitlard heeft hier 'n fijn kamp, mooi rustig gelegen. Op de stevig gesjorde tafel schrüf ik 'n bende kaarten, dan 'u foto gemaakt en weer verder. 't Is me niet mogelyk alles te bezichtigen vanmiddag; daarvoor is de tyd te kort. Toch valt er heel veel te beleven en mee te maken, te veel om op te noemen eigenlijk. Ik kom by Japan, Britsch-Indië, Egypte, Amerika met zn luxe, dan Engeland, ik zie onze Indische jongens hun rijst naar binnen werken met de bekende stokjes enz. enz. Wat 'n pionierswerk, wat 'n fijne kookvurcn, sommige zelfs hoog op stokken gebouwd; verder de ketelrekken, zeer practisch met hout en touw vervaardigd. Vooral de Nederlandse verkenners mogen, wat dat betreft, voor de dag komen, 't Ene kamp, natuurlek uit Limburg, heeft 'n mijnschacht als ingang, 't andere weer 'n molen, weer anderen hebben hun afdelingsnaam met stokjes boven de' poort! En alles zonder 'n spijker te gebruiken. 't Is fijn en als ik 's avonds weer van het terrein vertrek, heb ik 'n leerzame dag gehad. Ik kampeer tegenover de ingang aan de weg naar Noordwyk op 'n particulier terrein. Nog 'n hele poos is 't 'n drukte en lawaai van belang, maar dan wordt in de verschillende kampen taptoe geblazen. De kampvuren zyn gedoold en spoedig is 't stil en rustig in de uitgestrekte tentenstad. THOMAS MORUS. --- Onder Redactie van J. VAN DE BURGT, Hoofd der Franciscusschool te Lindenheuvej 'N STRAATTONEELTJE. 't Was een koude winterdag. De wind waaide als een bezetene over land en stad. Nu en dan kwam er een sneeuwbuitje tussen door. De mensen, die er door moesten, haastten zich om zo spoedig mogelijk thuis te komen. In dat hondenweer liep een arme jongen langs de straat, om een kleinigheidje te verkopen. Zn moeder was ziek en nu moest Frits, want zo heette dc jongen, voor moeder en zusje de kost verdienen. Zo kwam Frits met zn karretje in 't midden van de stad aan. Niemand bekommerde izich om dat schooiertje. Maar opeens, daar kwam een oude, goedige man naar hem toegewandeld. „Zeg eens, ventje", zo begon de heer, „hoe gaan je zaken?" . ~ „Niet te best," zei de jongen droevig; „ik ben al van vanmorgen op weg en ik heb nog niks verkocht." „Da's erg genoeg," zei de oude, „maar ik zal wat van je kopen. Hoeveel kost dat vrachtje samen?" Even dacht de jongen na, toen zei hü verlegen: ..Drie gulden, meneer." De heer stopje de jongen vijf gulden in zn hand en zeide: „Houd ie vrachtje maar, dan kun je 't nog een keer verkopen. De jongen wilde den heer bedanken, maar deze wandelde reeds bedaard verder. Zo hard de arme drommel lopen kon, rende hy naar huis. Thuis gekomen vertelde hij alles aan moeder, die natuurlyk zeer verheugd was. Nu kon er ook weer vlees, boter en kaas gehaald worden en was moeder weer gauw beter. En nog dikwüls dacht de jongen aan den ouden heer, die voor moeders beterschap gezorgd had. PIET HEIN. ---