Concurrentie. — Nou is 't' gedaan! ■— Gedaan? Maar man, hij begint pas. — Och wat! Hij houdt het niet vol, zeg ik je! Er bestaat geen koopman die altijd maar met verlies kan werken, 't Is me te gek om er van te praten. _ Nou, laten we es afwach.en! Maar m'n lieve merrsch, praat toch niet altijd zoo stom. Ik heb nou hemden in dc uitstalling gezet voor negen en negentig cent Daar ver- Sten ik niks, heelemaal niks aan. Kan iü goedkboper dan de inkoopsprijs? jij niet. ik niet en hij ook niet. , Wat het is weet ik niet maar die vent heeft er wat op. Hebben wij laatst ook niet die aardige kinderkleedjes voor f 1.10 in de étalage gezet en 'had hij ze den volgenden dag niet voor een gulden staan? Wat ik je zeg, de man heeft er wat op. Hij kan goedkooper dan een ander. Poortman gaf zijn vrouw geen antwoord meer. Alleen bromde hij iets van: Och mensch, je bent te stom om over zaken mee te praten en hij smeet nijdig den èlstok die hem op de toonbank in den weg lag, op zij. Inwendig was hij er van overtuigd dat zijn vrouw gelijk had, „dat dé vent voor hem en zijn zaakseer gevaarlijk was", maar dat zou hij een ander nooit toegeven. En zijn vrouw zeker nooit. De strijd werd nu reeds een tweetal maanden met groote woede gestreden. Tot voor dien tijd was Poortman de eenige manufacturier in Ihet dorp geweest. De zaak was goed, het adres vertrouwd en Poortman noch zijn clientèle hadden ooit te klagen. Toen was opeens een concurrent gekomen, een vinnige, nijdige, uiterst gevaarlijke en (volgens Poortman) in-gemeene concurrent. Als de manufacturier vandaag een pak voor f 40 in de étalage zette, had de concurrent dat zelfde pak er een dag later voor f 39 in, als Poortman morgen een overjas in de uitstalling aanprees voor het prijsje van f 25, dan kon hij er op rekenen, dat Westers (zoo heette de man) diezelfde jas voor twee of drie en twintig gulden zou verkoopen. Er was geen land met hem te bezeilen. Alles was geprobeerd en alles was mislukt. Poortman sliep niet meer. Dagen en- naaten ÏÏS, concurrent een loer zou draaien, maar het juiste middel had hij nog altijd niet gevonden. Zoowel zijn vrouw als zijn zoon (die bij hem in de zaak was) wisten niets anders te doen dan maar te herhalen, dat Westers zeer, zeer gevaarlijk was en dat er rekening met hem diende te worden gehouden, maar ook zij hadden hem geen middel aan de hand kunnen doen om den man afdoende te bestrijden. Een dag was voorbijgegaan. Poortman werkte, in zijn winkel. Hij hielp een boerin, die verschillende zaken bij hem inkocht. — Je bin dunkt mij toch duurder met alles dan Westers, Poortman. — Och wat, hoe komt u derbij? -- Ik zeg 't nou tooh! — Bestaat niet! _ Nou, 'k zal 't je bewijzen. Jij hebt daar nou hemden in de uitstalling staan voor negen en negentig cent maar Westers het dezelfde dr 'staan voor vijf en negentig Poortmans humeur was weer voor den geheelen dag bedorven 's Avonds was er familieraad. De manufacturier overlegde met vrouw en zoon wat hun te doen stond. Dr mot wat gebeuren mensehen. Wat, weet ik niet, maar zoo als 't nou gaat, kan et niet langer. We maken elkaar het leven zuur en verdienen doen we geen van beiden. Ik heb er al over gedacht om zijn huis te koopen. Hij heeft het gehuurd van Dekker. Dan zetten we hem er uit. — En dan begint hij op een andere plek weer van voren af aan. Nee, vader, da's niks gedaan, 't Is met ons net als met Barnum en Bailey. De kleine Bailey heeft het de groote Barnum zoo lastig gemaakt, dat hij zich geen raad meer wist. Alles heeft hij geprobeerd, niets hielp. Als hij het kleine cirousgeb-ouw kocht, dat Bailey gehuurd had, begon die weer in een ander van voren af aan. Toen heeft Barnum tenslotte gezegd: We moeten dat circus niet hebben, maar Bailey zelf. Zoo moet 'et hier ook gaan. We moeten 't huis van Westers niet hebben, maar Westers zelf. Hij zal dit gedoe langzamerhand ook wel moe zijn. — Pak 'cm dan op en breng hem hier, bromde Poortman. — Ja, als je dwars bent, valt er niet te praten, vader. Daar komen we niet verder mee. Je zegt zelf, dat er wat gebeuren moet. Zal ik es met hem praten? — Praat! Doe wat je wilt. Daar mot een eind aan komen. Ik hou 't zoo niet langer vol. Den volgenden dag ging Jan naar Westers' huis. Het duurde betrekkelijk lang voor hij terugkwam. Eindelijk ging de deur. — .En? vroeg Poortman ongeduldig. — 't Is in orde, zei de jonge man met een gel uitstralend gezicht. — Wat zei hij? vroeg dc vader: — Hij had er niks op tegen. Hij had mij altijd als een kerel, beschouwd, waar wat mee te bereiken viel. .— jou? vroeg Poortman zeer verwonderd. — Ja, en als zijn dochter en ik werkelijk zoo van mekaar hielden als ik zei, dan kon hij niet anders doen dan zijn toestemming geven. Poortman stond als niet stomheid geslagen. — Marie en ik hebben jullie laten vechten vader, tot je er allebei genoeg van zou hebben, omdat we wel voelden dat er eerder toch niets ie bereiken viel. We heben er tegenopgezien, maar nou is 't in orde. Gelukkig! Veertien dagen later plakten Poortman en Jan plakkaten voor de ramen waarop de dorpsbevolking het volgende kon lezen: --- FEUILLETON. LEVENSERVARINGEN door CLAIRON. 2) „Dc dokier die naast ons woont, kwam dadelijk helpen. Toen h-'j de meisjes had onderzocht, stelde hij me gerust. Hij verwachtte geen nadeelige gevolgen. We moesten ze maar een paar uren warm in bed houden, om ze tot transpireeren te brengen en dat is goed gelukt Ze hebben een poosje rustig geslapen, en toen ze wakker werden waren ze weer heel flink. Ze hebben den gcheclen namiddag vroolijk gespeeld, alsof er niels was voorgevallen, 't Is dus Goddank buitengewoon goed afgelöopen, maar wat ons, vader en mij, nu zoo vreeselijk hindert is, dat wij niet weten wien wij onzen dank voor de redding moeten betuigen. Wij welen alleen dat 't een heer is geweest, maar niemand wist zijn naam." Aller aandacht was zoo op Riek gevestigd, dat niemand de mimiek zag,, welke Fred maakte, om aan de anderen te beduiden, dat zij op dc laatste woorden van Riek niets moesten zeggen. Hij deed echter vergeefsche moeite. Toen 2''j 'I zagen en begrepen, was 't reeds te laat. „Wie dc redder is — zei Bertha — kunnen wij je wel peggen." } „Wie is 't dan, Bertha? — vroeg Riek, in zenuwachtige gejaagdheid. — Ach zeg 't me toch gauw, dan ga ik dien edelen man, die zn leven voor mijn zusjes heeft gewaagd, '.ladelij k bedanken." „Daar betioef je geen stap voor te doen; hij zit naast je." „Wie... Wat? — stamelde Riek/blij vcfrrast en toch door die onverwachte mededeeling geheel van streek gebracht. wist niét meer wat zij deed, was zich zelve niet meer feeester, in hare vervoering greep zij Frcd's hand en drukte daarop een vurigen kus. Daarna, zich schamend over die spontane, doch voor een jong meisje wel eenigszins vreemde uiting harer dankbaarheid, bedekte zij haar sterk blozend gelaat met beide handen en barstte in .snikken uit. Allen beijverden zich haar te doen kalmeeren, hetgeen eerst na veel moeite mocht gelukken. Intusschen zat Fred er bij, alsof hij zich schuldig voelde aan eene booze daad. Hij dürroe geen woord zeggen en keek voor' zich uit als een kleine jonjen, die eene berisping heeft verdiend. Hij, de altijd vroolijke, levenslustige, sterk-gespierde -jonge man, met zijne athletische lichaamskrachten, die voor zicii zelf geen droefheid kende, kon geen tranen van anderen zien, en vooral niet in zulke mooie oogen als die van Riek. Zé ontroerden hem zoodanig, dat hij met zich zelven verlegen was, en hij zich geweld moest aandoen om zijne heftige gemoedsbeweging te bedwingen. . Zoodra 'hij echter bemerkte, dat Riek tot kalmte was gebracht, herademde hij en toen zij, hoewel blozend van verlegenheid, hare groole, donkere oogen tot hem opsloeg en zij een dankbaren blik op hem vestigde, lachte hij haar blij toe, niet vermoedend dat Riek andermaal zou trachten haar dankbaarheid te uiten. „Meneer Roovers, — sprak zij aarzelend — We zijn U grooten dank schuldig en " Fred liet haar echter niet uitspreken. „Excuseer me, juffrouw Willemse, dat ik U in de rede val, maar U schijnt zich van hetgeen ik gedaan heb, eene geheel verkeerde voorstelling te maken". „In welk opzicht, meneer ?" — vroeg Riek, wier verlegenheid langzamerhand week, verwonderd. „Omdat er voor mij niet het minste gevaar aan verbonden was. Onze vrienden hier kunnen getuigen, dat ik in en op het natte element even goed thuis ben, als U in uwe dagelijksche bezigheden. Wat vooreen ander een waagstukzou kunnen zijn, is voor mij niet meer dan het ongemak van een nat pak". „U vat 't al zeer eenvoudig op, meneer. —- bracht Riek hier tegen in — Toch is en blijft 't een feit, dat we de redding mijner zusjes, naast de hulp van O. L. Heevaaa V te danken hebben." hi ja, dat ontken ik ook niet, — hernam Fred — en het verheugt me oprecht, zoowel voor de kinderen als voor U en uwe, ouders, dat het me gelukt is. Toch vind ik, dat U mijne aaad veel hooger schat, dan ze in werkelijkheid verdient. !k zou U dus willen voorstellen, lieve juffrouw, er verder niet 'peer over te spreken. Dc herinnering er van nuakt U nerveus en brengt ons allen in eene niet gewenschte stemming' 1 Bertha's verjaardag, waarvoor we nu hier bijeen zijn, Pjetrig te kunnen vieren. Openhartig gezegd, zie ik liever een P'rjden lach spelen om uwen mond, dan die parelen van drocfiiC!(| in uwe oogen." ~Bravo! Goed gezegd, Fred!" —riepen allen, uitgezonderd Riek. — i „Hoort Ü wel, juffrouw Willemse, hoe roerend 't gezelschap' t met nie eens is? Zullen we er nu maar een dekseltje op doen en eens uit den moppentrommel gaan putten ?" ..Mag ik IJ dan volstrekt niet bedanken", meneer Fred ?" ..Laat 't zoo, juffrouw, — antwoordde hij, in wiens oogen dc bewondering voor Riek's lieftallig gezichtje was te lezen, op gemoedelijke!! toon — ik geloof 't toch wel. Schenk me liever een weinigje vriendschap, dan draaien we de rolletjes om en zult U mij dankbaar stemmen. Vergis ik me niet, dan waart U dit al zoo half en half van plan, want U noemde me zoo even bij m'n voornaam. Ik vlei me dus in dit opzicht al eenige vordering te hebben gemaakt, maar ik zal 't nog prettiger vinden, als U dat stijve „meneer en het alle gemoedelijkheid remmende „U" verder achterwege wilt laten. Wilt U ?" „Onder eene voorwaarde," — zei Riek, glimlachend. „En die is ? "— vroeg hij. „Dat U 't tegenover mij ook doet. Ik heet Riek." „Aangenomen, Riek ! — riep Fred opspringend — )e voorkomt mijn innigsten wensch. Vrienden 1 — zoo vervolgde hij, zijn glas opheffend — Ik wijd dezen dronk aan het geluk en de levensvreugde mijner charmante, nieuwe vriendin Riek Willemse! Op onze vriendschap, Riek! Prosit en..... ad fundum V* Allen stemden welgemeend met dezen heildronk in. Fred was er in geslaagd Riek in eene opgewekte stemming te brengen en hij verheugde zich in haren blijden lach. „En nu de moppentrommel, Fred ! — riep de luitenant. — „Neen, m'n waarde, de eer aan onzen gastheer. Als hij uitgeput is, zal ik wel volgen, maar hij, de gelukkige echtgenoot van onze beminnenswaardige, jubileerende gastvrouw, behoort het goede voorbeeld te geven." „'t Is je anders best toevertrouwd. — meende jan — Jij verstaat de kunst beter dan ik." „No Sir; ik wil geen inbreuk maken op je rechten. Toch wil ik je even op den goeden weg helpen. Wie van jullie vroeg hij-kan me zeggen, in welk opzicht er eene göU»"» bestaat tusschen mottige |aan van dc vischmark en, een paradijsvogel ?.... Niemand ?.... Weet j.j 't ook niet Rek? Nu, dan kan niemand me kwalijk nemen, dat ik t ook met WeCHè hoe flauw 1 — riep Suze, die in hare verwachting van eene grappige oplossing te zullen hooren, was teleurgesteld. — Zoo kan ik raadsels in legio verzinnen." Haar uitroep deed allen lachen en ten slotte lachte zij mede. Langzamerhand nam de vroolijkhcid in het klein gezelschap toe en bereikte haar hoogtepunt, toen de heeren allerlei malle histories begonnen te vertellen uit hunnen studententijd ; de :en al grappiger dan de ander. Het slaan der pendule deed Riek opkijken, hoe laat 't was. „Hemeltje lief 4 — riep zij verschrikt — Ik meende 'dat 't negen uur was en nu is 't er tien. Ik moet gauw maken, dat ik weg kom, want ik heb vader beloofd, dat ik op zn laatst om half tien thuis zou zijn." „Kom, Riek, blijf nog een poosje. — verzocht Bertha — je vader weet immers, dat je hier bent. Het wordt nu eerst gezellig." „Neen, Bertha, ik kan werkelijk niet; ik moet beslist naar huis, geloof me". „Komt niemand je halen ?" „Dat heb ik niet afgesproken ; ik kan er dus niet op wachten" „Het spijt me erg, — verklaarde Bertha — maar als 't niet anders kan, dan in vredesnaam. Dat je zoo alleen naar huis moet, vind ik vervelend. (Wordt vervolgd). --- GROOTE UITVERKOOP tegen spotprijzen, wegens algeheele reorganisatie der zaak. Met ingang van 1 Maart wordt — hier gevestigd de firma — --- POORTMAN & WESTERS. in courante manufacturen. d. V. Jr. --- De H. Thomas van Aquino. (Nadruk verboden.) (Vervolg.) Dra had zijn scherpe blik den oorsprong en de schakel der drogredevergaderd, „broeders", sprak hij tot de kloosterlingen, in de kapittelzaal vergaderd, „broeders, vertrouwt op God, die U tot Zijn diienst verkoor; bij het doorlezen van dit boek onzer snoode bestrijders is mij gebleken, dat het weinig met de geloofsleer en de Heilige Vaderen strookt. Bidden wij om den H. Geest, die de valschheid ontmaskert; en ik zal een tegenschrift vervaardigen". In weinig tijds was hij ten strijde gereed. „Tegen de bestrijders van den kloosterstaat", zoo luidde het geschrift, waarin hij eerst het wezen van den kloosterstaat uiteenzet, vervolgens de bewijzen der tegenpartij teniet doet en eindelijk de beschuldigingen als lasterlijk en onrechtvaardig naar 't hoofd terugwerpt. De beweegredenen waren zóó onafwijsbaar, de betoogtrant was zóó dringend, de wederlegging zóó zonneklaar, dat iedereen, die nog prijs stelde op gezond verstand en een christelijk gemoed, zich voor de rechtvaardige zaak der religieuze Orden moest gewonnen geven. Ja, dit geschrift tot verdediging en verweer van den kloosterstaat is zoo meesterlijk en grondig opgevat, dat het in later eeuwen, zelfs nog in onzen tijd, als wapen dienen kan tegen alten, die, om welke beweegredenen ook, den religieuzen staat vijandig zijn. De H. Thomas won schitterend het pleidooi: de Paus deed uitspraak ten gunste der kloosterlingen en verplichtte de hoogeschool om den Predikheeren en Minderbroeders hunne zetels en voorrechten terug te geven. In 1261 riep de gehoorzaamheid Sm Thomas naar Italië. Paus Urbanus IV, die den Engelacbtigen Leeraar zoo hooge achting toedroeg, wenschte diens, talenten dienstbaar te maken aan de bestrijding der schismatieke Grieken. De nederige dienaar was onmiddellijk bereid, en uit zijn gouden veder vloeiden de voortreffelijkste verhandelingen over het oppergezag der Roomsche Kerk. Nog eervoller opdracht mocht hij ontvangen. Op het vroom verzoek der gelukzalige Juliana van Luik had Paus Urbanus het plechtig jubelfeest van 's Heeren Lichaam voor geheel de wereld ingesteld. Met heilige geestdrift had het Christenvolk aan de uitnoodiging des Opperpriesters gehoor gegeven en in dankend gejubel zijn levendig geloof ontboezemd; doch de gewijde harperiaair ontbrak, die evenals de koninklijke zanger des Ouden Verbonds, lofzingend zou uitgaan voor de Ark des Nieuwen Verbonds. Men zegt, dat toen Thomas en Bonaventura beiden met de vervaardiging van een kerkelijk officie voor den H. Sacramentsdag * -namens den Paus I werden belast, de laatste zijn eigen werk verscheurde, zoodra hij den Engeladitigeri Leeraar eenige regelen van diens onovertreïfel ijken ar beid hoorde lezen. Wat hiervan zij, Thomas werd de uitverkoren, tolk, waardoor de H. Kerk den verborgen God in het H. Sacrament aanbidt, belijdt en lofprijst. Zijne zangen, even plechtstatig, zinrijk en roerend als de zangen Slons, ruisclien langs de met festoenen versierde wegen, wanneer de Heilige Bondsark op 's Heeren Hoogtij in t.i-onif wordt rondgedragen; zij zweven machtig opwaarts langs de hoogopstiever.de pijlers der trotsehe kathedralen; zij weergalmen treffend onder het nederig looverdak, waar de eersite- 'ingen der heidenen Gods Geheimenis met kinderlijk geloof bezingen, wie kan het La-u da Sion en het Adoro Te aianhooren. zonder eerbiedige huivering, als bij de tegenwoordigheid en den doortocht des Heeren? Zóó moeten de Hemelgeesien' voor den troon van Gods Heerlijkheid ïingen, zóó kon arken de Engel der School hunne tomen opvangen. De roem dien Sint Thomas ondanks zijn ootmoed en verborgen leven al verwierf, werd oorzaak, « n bij zijn flesschen. Dc kinderen ■en sinds lang naar de familie. .Vriendenen patiënten had hij niet meer, tenzij de grootste drinkers, die hielpen zn voorraad op te maken en vergaten de rekeningen te betalen voor de poeiers, waarmee de dokter i verbrande magen trachtte te reduurde zoo tot een doorweek- Novemberavond. Het witte paard, dat zich snuivend en klauwend door den modderiger! landweg en stormende regenvlagen rkte, bleef plots sidderend staat r het lichaam van den zaftcn dokter. Zijnhoofd lag in hel; slijk en zijn hart ging niet meer. Het huis stond langen tijd te huur of te koop, niettegenstaande de nieuwe ziekte van den woningnood :!s hier en daar slachtoffers maak- Ten slotte verdween het bordje de witte niu rouw Bastiboven de hagel-kleurigc ondergordij.ntjes uit. Ze had ze goed i al die vrouwen, die,haat .an het Hei-hoefke naar het ongelukshuis .ken. Ik jaar gewor'ui dwaze mensehen met je kat. 'k He-o van m'n leven riie rte katten gekend en van inkkige wijze Lieven Heer bezint, hebben dat aan zie ■n,' Nee. nee, ik heb lang geer en-verlaten in de hei m'n laai ;i m niet Het t. De ji In de hei zul :. 't Is waar, ons moeder zaliger zei altijd: „een goeie koe zoekt men op stal", maar als de stal wat ver af is. Nee, nee m de dorpstraat in liet schoon, groot huis zal wel 'ne vogel tegen haar aanvliegen". Ze woonden gelukkig in het ongelukshuiis. Moeder Bastiaans leefde haar heele kaarskc op en toen het bijna uit was sprak zij tot haar dochter: ~Mie het zal niet' lang meer duren. Ik ben gereed voor de reize. Mijn stoel staat reeds klaar in den hemel. Een ding bezwaart mij. Dat ik jou moet achterlaten, maar gij zult nie zoo blijven. Knip de haren van je kin en poets het huis propertjes, hou je gordijnen wit en de ramen helder want de goeie mannen van dezen tijd kijken niet alleen naar het vogeltje, maar ook naar het kooike". De winter en cic zomer passeerden het dorp en Mie woonde nog alleen. Ik trof hem „In den Looden Ketel". 't Was twintig jaar geleden sinds ik hem het laatst had gezien. Samen hadden wij op dezelfde bank gezeten, binnen en buiten de school veel kattekwaad in combinatie uitgevoerd. Den lesten keer zag ik janus, der; op gloeiend ijzer beuken, dat tic vonken tot over de straat vlogen. Daar was warmte in dat' weerzien. • Ik legde mijn hand in dc zijne, die bijna zoo groot en zwart was geworden als een koekenpan. We vertelden wat wij nog niet i van ons "üeven. janus was knecht geworden in een smidse op vier uren van hier. Hij diende trouw zn meester ct> meestert'sse en toen dc baas op zekeren dag een klap van een paard tegen zijnen buik had gekregen, zei ie tot zn vrouw: Kaat 't is met mij gedaan. Blijf niet alleen. Neemt —- als ge kunt — janus tot mijn opvolger.. En zoo liep het. Kaat was nu al twee jaar dood en Janus meende dat het tijd werd haar te vervangen: ik zoek naar ten vrouw, zuchtte hij. Dat' is nog zoo moeilijk niet, zet ik; maar een huis te zoeken, dat is een affaire. En ik vertelde hem al de miserie, welke dc. woningnood over mij en de mijnen had gebracht en nog zou brengen, want ik wa zoek naar een huis. Janus blik verhelderde: wij moeten elkaar helpen. ■— Kent gij 'het ongelukshuls nog? —■ Ja, maar daar woont Mie Bas ti arm: —'t Dondert' niet, ik neem 'den vogel en gij dc kooi. Maar gij moet mij helpen het beestje te vangen. Voor geen geld 'van de wereld ging ik bij Mie aanbellen, als ik niet wist, dat ik slagen zal. Ik neem het nog liever tegen de pootc-n van het kwaadste paard op, dan tegen de onzekerheid van het jawoord. Eens heb ik zoon klap op mijnen kop gekregen, 't Was nog wel van Mie; twintig jaar geleden heeft zij mij den bons gegeven, omdat ik geen positie had — zij had gtlijk. Nu wil ik nog eens probeeren. Gij ziit mij door den hemel gezonden. Gij moet bij Mie op verkenning gaan. Slaagt ge dan woont ge binnen enkele weken in het ongelukshtiis. Toen Mie Bastiaanse mij binnenliet was ik met mijn plan geheel gereed. Na enkele woordeke.ns over vroeger jaren, zei ik pardoes: Tante Mie, ik iren. Zij keek mij met groote oogen aa-i. ja, ja, ik heb er al van gehoord: gij gaat immers trouwen. — Ikke, trouwen, zuchtte ze, terwijl haar handen over den voorschoot streken... Daarvoor moet ge getweeen zijn. —' Nou, hou je zoo mar niet', 't heele dorp spreekt er van, dat ge met Janus Plompen, den rijken smid van Keidorp gaat schuiven. Mie schokte, haar oogen glansden gelukkig en haar vale wangen kregen klaarder kleur. Zij begreep. Janus Plompen! Ze had hem een paar keer door het dorp zien komen en naar het ongelukshuis zien kijken. Eerst had ze hem niet herkend. Maatin den avond, toen zij in den schemer peinzen en al de beelden van vroeger kennissen voor haar oogen had geteekend, zag ze ten slotte den smid. Dan brak zij haar gedachten. Dc vreugde vloog weer van haar* gezicht en met verre stem zeide zij: de mensehen weten meer dan ik; Janus is nog niet hier geweest... !k zal hem sturen. Morgen kom ik het huur-contract feekencn. Zij keek mij ongeloovig aan En den volgenden dag werd ik huurder. Het ongelukshuis glom van blijdschap. Mie lachte, omdat zu er hel groot geluk had gevonden en ik, omdat' ik er in dezen tijd van woningnood < huren goedkoon onder dak kwam. want, Janus en We Mudden beslist dat ze mij comm>33ie-!con verschuldigd waren. ---