lets over paarden en koelen in Ortos. Pater M. Vbi onaris in Zuidtos) schrijft hierin de Annalen ejonarissai Op het gebied van veeteelt, moet men \ scheid maken tusschen dsn veestapel der Clir: en dien der Mongolen. biaoezen zijn landbouwers Mongolen daarentt n-van tidde en van de jacht en bebouwen grond. Hunne groote kudden paarden, koeien en schapen trekken de ppen van Mongolië in, waar ze, wegens de groote uitgestrektheid van den grond, genoeg voedsel vinden iJ.erhoud. De Mongolen voeren ook hun schapen ter markt naar oote steden. De wol wordt door mels dagen ver gedragen naar het dichtstbij gelegen treinstation. Verder vervaardigen dc Mongolen van de melk der koeien en schapen boter, die smakelijk is, en .en soort De JVJongoien zijn een zeer vriendelijk volk en wanneer zij «elkander ontmoeten dan is hun groet: „Mal sain bavno?" — „Sain foayna!" d. i. Zijn de dieren gezond? Zij zijn gezond! Moet men bij een Mongool een bezoek afleggen, hij zal voor u een schaap slachten en u een geheelen schapenrug op een grooten aarden schotel aanbieden. Hij zal er op aandringen dat gij er met uw handen een flink stuk van zoudt aftrekken. Hoe beter de veeteelt bij de Mongolen in bloei staat, op des te lageren trap staat ze bij de Chineezen. Deze houden of kweeken alleen hoefdieren tot het beploegen van den grond. De paarden zijn zeer klein, en zijn niet grooter dan de Hollandsche pony's. Er wordt in het geheel geen zorg besteed to.t verbetering van het ras. Niemand zal er aan denken om voor de fokkerij de schoonste en beste dieren uit te kiezen, neen men gebruikt daartoe de minder weigebouwde en de magerste. :st men hun spreken van de stamboekh angsten van Europa, men zou ons vierkant uitlachen. En toch, wilde het volk maar meen, er zou een zeer goede verbetering van het paardenras zijn in te brengen, want niettegenstaande den schralen kost, dien -zij krijgen, en de koude en hitte, die zij moeten verdragen, zijn' deze dieren nogal sterk van natuur. Doch ziehier de schuld van alles: De Chineezen houden er .geep weiland op na, en, daar de oogst hier dikwijls mislukt, krijgen dc paarden niet veel meer onder den tand dan om in het leven te blijven. Den geheelen winter en uitgezet op het stop>n vorigen zomer en, voor het voorjaar, heelt hun meester nog wat stroo van vogeltjeszaad. bewaard opdat zijn dier niet zou doodvallen onder den ploeg. Is de ploegti.jd voorbij dan gelijken het geen paarden meer, doch 't zijn een en al geraamten. Ik heb dikwijls bij mijzelven gezegd: Moest de boerden ploeg op zijn paard leggen, hef zou er zeker onder bezwijken. Stillekensaan komt er hier en daarin ele salpeter velden wat dor gras, of toch iets dat op gras gelijkt, te voorschijn; dan worden er twee of drietal jongens gehuurd, die de kudde van gelet dorp den geheelen zomer in troepen uitzetten en telkens 's middags en 's avonds, onder groot lawaai en getier, huiswaarts keergn om hun dieren i-e drenken. Hier in Mongolië is het één vlakte, slooten of grachten vindt men er niet; de oogst velden zijn niet afgebakend' zooals in Europa, zoodat er menige ruzie en twist komt omdat de dieren in den oogst van anderen loopen. Een enkele uitzondering wordt er gemaakt voor de rijpaarden. Deze worden van jongsaf uitgekozen en, als ze drie of vier jaar oud zijn, legt men hun stilletjesaan den houten, zwaren Chineeschen zadel op. De Chineezen berijden alleen relgangpaarden, iets waarom dc Mongolen zich niet bekommeren. Wil men een goed telgaagpaard hebben, dan moet de beste dresseur er minstens veertig dagen eiken dag op rijden tot het zweet er afloopt. De gang der telgaugpaarden is nu juist niet Hoonste, Die paaiden maaien als -e met '3mn poolen over den grond, en dat is ook de trom ze dikwijls vallen. In de meeste gevallen kan men dit .d zien aankomen, zoodat men over den kop van het paard afglijdt en op handen en-voeten op den grond terechtkomt, zonder zich erg te stoeten. Het is maar goed dat de grond hier zacht is en er geen steenwegen zijn, zooals in Hol!;: Van zijn paard vallen is bij de Ohineezen nog zoo erg niet, als men den loom maar niet loslaat en het paard laat loopen, want dan heeft men „de face" (het aanschijn) verloren. In elk geval, die paardjes zijn voor onze missionarissen een onmisbaar iets, want zij zijn ons van groot nut om de groote afstanden der buitenposten te :, om er Mis te gaan lezen en de scholen ie bezoeken. Nu nog een enkel woord over de koeien. Dit is wel het dr< wat ik gezien heb. De koeiea zijn niet grooter dan de Hollandsche vaarzen. Vooreerst worden, de koeien niet gemolken. Het kalf blijft er. bij totdat liet groot is, en loopt van den tv, eeden dag al met moeder in de steppen. De Chineezen houden dc koeien nergens anders voor clan om er ossen van te kweeken, waarmede ze hun land beploegen; want die een koppel ossen heeft wordt al onder de rijken gerekend. Kon men de Chineezen hier aanieeren hoe ze hun veestapel dienen te verbeteren, dan zouden wij gemakkelijker aan melk geraken, wat vooral practisdh zou zijn, voor de 11. Kindsheid, voor de talrijke kindertjes, die r, in de eintz dagen na hun geboorte, aanbrengt. --- Eenheid. Het uitbreken van tien Fransch- Duitscheii oorlog in den zomer van 1870. was oorzaak, dat het Vaticaansch Concilie, destijds te Rome vergaderd, werd verdaagd. Vele gewichtige kwesties moesten onbehandeld blijven liggen. Op het einde van zijn Kerstencycliek spreekt Z. H. Paus Pius XI de verwachting uit, dat de in 1870 onderbroken Kerkvergadering zal kunnen worden voortgezet in het naderende jubeljaar 1925, God gevehet! Onder de vraagstukken, die dan dc aandacht der Concilie-Vaders zullen vragen, zal zonder eenjgen twijfel een voorname plaats innemen: dc kwestie yan de „hereeniging der kerken"; de kwestie, hoe Christus' innigste wensch tot vervulling zal kunnen worden gebracht, dat allen, die in Hem gelooyen ,;één zullen zijn". Van den kant der Pausen heelt het nooit ontbroken aan vaderlijke pogingen om de schismatieke Grieken, Russen, Anglicanen, Protestanten en anderen weer terpre roepen tot den éénen schaapsstal en den éénen, door Christus gewilden, herder. Men herinnere zich slechts, hoe Pius JX, toen hij de katholielce bisschoppen naar het Vaticaansch Concilie opriep, ook dc schismatieke bisschoppen uitnoodigde, hieraan deel te nemen; hoe hij eveneens een oproep richtte tot die andere afgescheiden „broeders", die de verschillende Protestantsche sekten uitmaakten; ja, tot allen, die den naam van christenen droegen, maar niet waren in vereeniging met de Kerk van Rome. „Een vader", zei de Paus toen, „verlaat zijn kinderen nooit; zelfs niet als deze hem verlaten hebben." De Oosfersche schismatieken wilden toen echter zelfs de ttitnoodigingsbrieven niet ontvangen; dc protestanten en andere niet-katholieken weigerden eenparig op de uitnoodiging in te gaan. Toen nam Leo XIII eenige jaren later op bijzondere wijze zijn toevlucht tot het H. Hart van Jezus; en wijdde heel de wereld toe aan dat Goddelijk Hart. „Wees Koning", deed hij bidden, „ook over degenen, die nog door dwaalmeeningen misleid, of door scheuring gescheiden blijven; en roep hen terug tot de haven der waarheid". Pius X verordende in 1906, dat die opdracht en die bede over heel de wereld hernieuwd zou worden, ieder jaar op het feest van het H. Hart. Talrijk zijn de pogingen sinds dien door ijverige priesters en leeken aangewend, overvloedig de gebeden door heel het christenvolk opgedragen „tof heil van heel de wereld", zooals de priester iederen dag bidt onder de H. Mis. En iedereen weef, hoe de laatste jaren, de werking van den Geest Gods zichtbaar is in dc taliooze bekeeringen tot de Moederkerk. Hoopvo3le verwachtingen vervullen allen, die Christus liefhebben. Missioneerings en bekeeringswerk bloeien over heel de aarde. Op heerlijke wijze gaat opnieuw de oude voorspelling in vervulling, waarvan de Kerk spreekt op het Driekoningenfeest: „Sta op, word verlicht, Jerusalem! Want uw licht komt en de heerlijkheid des Heeren gaat over tl 0p...... Volken zullen wandelen naar uw licht, en koningin naar den glans, die over u opgaat. Sla uwe oogen op in het rond en zie! Alle dezen verzamelen zich, zij komen tot u; uwe zonen zullen van verre komen, en uwe dochteren van alle zijden opstaan!" Waarlijk met blijde hoop mogen we dèn komenden tijd en de hervatting vooral ook van de Algemeene Kerkvergadering van het Vaticaan tegemoet zien. In dit verband zullen ook vele katholieken, die het hunne willen bijdragen voor de eenheid der christenen, wellicht dankbaar zijn, als het volgende onder hun aandacht wordt gebracht. Sedert eenige jaren wordt over heel de wereld, gedurende de maand Januari een stormaanval van vurig gebed gedaan voor „de vereeniging van alle afgescheiden christenen, en van alle niet-christenen in de katholieke Kerk". Het treffende van deze bidweek is hierin gelegen, dat 't „sinds de Hervorming de eerste maal is, dat Katholieken en Protestanten gezamenlijk in grooten getale den hemel een heilig geweld aandoen om de eenheid van Kerk te verkrijgen". Immers, de eerste stoot tot deze bidweek werd gegeven in 1908 door de leiders van het Anglikaansche tijdschrift „The Lamp". Als doel werd aangegeven door gezamenlijk gebed de eenheid der christenen van God te verkrijgen. Van 18 Januari (feest van St. Petrus' Stoel te Rome)- tot 25 Januari (feest van St. Paulus bekeenng) zou men daartoe het gebed van Christus zelf ten hemel zenden ,opdat allen één zijn, gelijk Gij, Vader, in Mij en Ik in U, dat ook zij in Ons één zijn, ten einde de wereld geloove, dat Gij Mij gezonden hebt". Aanstonds vond het idee ingang, ook bij vele katholieken; in, 1909 werd de bidweek reeds goedgekeurd door meerdere bisschoppen en door Paus Pius X gezegend. Weldra sloot de Anglikaansche kerk zich officieel bij deze gebedsactie aan. In 1916 verleende Paus Benedictus XV zijn goedkeuring en een vollen aflaat voor alle katholieke deelnemers. In 1920 werd deze bidweek overgenomen door bet wereldcongres der -ehe en Oostersche Kerken. in 1921 werd ze door dc katholieke bisschoppen der Vereenigde Stalen in hun diocesen ingevoerd; en, om kort te zijn, in'l923 wordt met weer wijder uitbreiding en grooter deelnam* over heel de ehristemvereld gebeden, om eenheid onder allen, die Christus beminnen. Ook Z. H. Paus Pius XI heeft beloofd, persoonlijk, door het opdragen van het H. Misoffer deel ie zullen nemen aan de bidweek. Bij het „Nederlandsch Bureau van den Eucharistischen Volkenbond" (Tongerschestraat 53, Maastricht) zijn losse blaadjes van vier bladzijden verkrijgbaar, waarop de gebeden, voorgeschreven om den vollen.aflaat fc verdienen, benevens een uiteenzetting van het ontstaan, doel, en de aanbevolen wijze der bidweek. (1 ex. 3 et.; 10 ex. 25 et.; 25 ex. 50 et.; 50 ex. 90 et.; 100 ex. f 1.75 franco.) Wie doet er mee, hier in ons vaderland, met dit internationaal gebed? ledere katholiek weet, dat ook op hem de apostolische taak rust, mee te werken aan de bekeering der wereld. Welnu, hier is een prachtige ge egenheid, dm dien plichf gedeeltelijk te vervullen. JOS. KORSTEN S._}._ --- Jeugdbrieven van wijlen graaf Woeste. Zijn bekeering. De Brusselsche redacteur van de Msb. schrijft titel; I3e de gf-oaèe figuur, van wijlen graéï Kjaarel Woeste leeft nogi zoo in alter geheugen, dat bijna geen dag voorbiji'gaat, zonder dat wij zijn naam met eerbied hooren uitspreken, of dat wij ia tijdschriften of dagbladen epsoden en anecdoten Jezen, die vaaik het leven van den katiholieken „chevaëer soms peur et sans reproche" in een nog onbekend daglicht stellen. Thans is het de „Revue Caiholique", die enkele brieven publiceert, welke ruim 70 jaren onder het stol der vergetelheid hebben gerust en die eerst enkele dagen geleden werden ontdekt. Deze brieven zijn vooral interessant, omdat zij betrekking hebben op de befceering van den jongen Woeste en de moeilijkheden welke hij daarbij'" van vaders zijde ondervond Vader Woeste, een uit Eiber-leid afkomstig bankier, was een protestant, «ij had zich te Brussel gevestigd, waar hij in de bovenstad een bank stichtte, waarmede het evenwel met steeds naar wensch ging. Bij trouwde met de dochter van den toenmaligen stadeentvanigter van Brussel, Vauthier, die kaftfooliek was. B-i) het huwelijk werd overeengekomen, dat de meisjes een katholieke en de jongens een protestantsche opvoeding zouden krijgen. Zoo weid! de jonge Karet in den protastanitscfcen godsdienst opgeleid. Het was voorail onder wwteed van zijne diep-jgodsdéenstiige mcéder en door het hooren der predikaties van 'n beroemd k-anselredenaar dat Karel op: 15-jarigen leeftijd, buiten weten vans zijn vader, tot het katholicisme ©ror-v De oneven, waaruit wij de voornaamste passages zullen lichten, werden gericht aan een jeugdvriendin, die enkele jaren ouder was dan Woeste en geheel zijn bekeeringsproces met hem had medegeleefd. De Katholieke gevoelens van Woeste vonden bij haar den steun, welke hem thuis dooi- het optreden van zijn vader werd onthouden. Op den' dag, dat hij door het Tl. Doopsel in de Kaiihofeke Kerk werd opgenomen, schreef Woeste o.a. aan zijn vriendin: „Mes is volbracht, ik ben Katholiek! Oh, wat is dit woord zoet voor een bekeerling en hoe groot is zijn beteekenis. Het bevat de mee=d troostende dogma's, de schoonste belijdenissen en de grootste plichten, de beste heelmiddelen voor de ziel. Oh, wat is, God toch goed, dat Hij mij tusschen zooveel blinden en heidenen heeft uitverkoren om mij tot het licht te brengen, om mij, ondanks de grootste hinderpalen, in de ware Kerk te hebben opgenomen. Te midden van de grootste ontgoochelingen, vrees en onrust, heelt de barmhartiige Vader mij bij de hand genomen. Hij heeft mij gezegd, dat ik alles moest verlaten om Hem te gehoorzamen; die troostende gedachten alleen, hebben mij maanden lang gesterkt. Verlaten door zooveel personen, heb ik in God mijn toevlucht gevonden. Eindelijk naderde de groote dag, en ver van mij ie laten ontmoedigen, verlangde ik er steeds vuriger naar om Katholiek te worden. God heeft heden toegestaan, dat geen enkele vrees mij kM'am overvalifcn. Vader is laat opgestaan, zoodat hij niet aan het ontbijt aanwezig was en hij niet geweten heeft, dat ik het huis verlaten heb. Om 10 uur heb ik mij naar het klooster begeven, waar ik den goeden pater (pater Dekourt. Red.) ontmoette, die mij heeft omhelsd en mij naar de doopvont heeft geleid. Daarna hebben wij ons naar de kapel feegeven, waar ik Onzen lieer heb ontvangen. Het is overbodig, mijn lieve h... n mijn geluk te beschrijven. Tot'het einde toe heb ik in clen pater een goeden gids gehad. Mij heeft mij een genegn bewezen, zooak men alleen kan vinden bij de priesters-, die toch zoo dikwijls belasterd worden. Mijn dankbaarheid zal altijd blijven duren. Als bewij-i daarvan: heb ik den pater tot biechtvader gekozen." Dan bedankt Woeste ook de vriendin voor haar raadgevingen en gebeden, die van zco groote waarde waren bij zijn bekeering. Eest andere brief, geschreven in toont de moeilijkheden, wel&c de jonge Woeste vaiit vaders-zijde ondervond. „Dezen morgen", zoo schrijft hij, „kwam ik om BA uur van de H. Communie thuis. Voorzichtig sloop ik naar boven, toen eensklaps vader uit eer» kamer van de eerste verdieping kwam. Er was geen kans om ie ontsnappen. Hij zag mij en vroeg: „Waar zijl gij geweest?" Verrast en terneerges; niet wetende wat ik heb ik geantwoord: li: ben eehs gaan zien, w-elk weer liet is." „Gij zegt dc waarheid niet", repliceerde vader. Toen heb ik gezegd: „Wel, ik 'ben gaan zien naar de lichten der ketk. Zijl gij daarom boosi antwoordde niet. Doch nauwelijks was ik boven, of vader riep mij terug en sprak mij strenge woorden toe, in dezen zin: „Ik zal niet toegeven. Denk aan wat gij doet. Gij maakt uw vader, uwe moeder, uwe zuster ongelukkig. In den tempel heb ik, bij uw doopsel gezworen, dat ik'u in den protestantschen godsdienst zou opvoeden. Ik zal dien eed houden tot uwe meerderjarighéid. Nogmaal: overweeg wel wat gij doet." Met deze woorden verliet hij mij. Ziedaar, mijn goede E., wat gebeurd is. Ik voel een diepe droefheid, omdat den tijd nadat ik Ons Heer had ontVangen, gelogen heb; doch God is ik hoon, dat Hij mi ■ vergiffenis zal vvï,ar" u™e Dan begrijp ik niet waar net wei a«; liggen moet". ---