en biecht onder het Schrikbewind. . negen uur, en klagend als inken van de doodsklok klonen door de galmgaten -n ouden klokketoren, en weeren tot in de woningen, die aan :n voet van de wallen van Metz ibouwd waren. Op de hoeven, in burgerhuizen en moedige.krotten werden de lichten tgedoofd. Waartoe langer te wan. Het werk vlotte niet, en de ge(rekken waren droefgeestig. Toch vielen flauwe'lichtstralen nog )or de blinden van een armoedig iiisje, bij een der stadspoorten geleien. Een nog jeugdige vrouw arbeid* bij den haard, waarop een turfjuurtje glom. Ze spon, maar telkens I )rak ze haar arbeid om een Etc werpen op een alkoof, die r grove, katoenen gordijnen afotcn was. In haar oog parelde traan, oor de tiende maal, wellicht in uur, herhaalde zij dit gebaar, i een verzwakte stem uit de al. f de woorden sprak: f „Arme Maria, waakt gij nog' Ik £?" u..tot last> maar God zal weldra medelijden met u hebben. Binnen lenige uren zal ik er niet meer zijn". t„Wilt gij eens ophouden met die »Ê,aZ£ Praat- GiJ zu]t spoedig gene- Mi- Ue koorts verliet u van avond". De ïieke poogde te glimlachen, )-cn toen zijn blikken op zijn vrouw 6len> voelde hij zich door hevlgen igst bekropen. Droevig hernam hij: Vlei u met met ijdele hoop. Ik voel at ik weldra sterven zal. Had ik aar een priester aan mijn bed. Er ]n er geen meer. De ballingschap het schavot ontnam hen ons allen. „Allen! Neen, Maria! Eenigen heben hun kudde niet verlaten. Ver- P'gd, opgejaagd als wilde dieren, efenen zij hun ambt uit, dikwijls met vensgevaar". I „Als ik de schuilplaats van een dier fcartelaren wist, zou ik niet aarzelen fen beroep te doen op zijn toewij- P ra • [ „Gij zoudt uw leven in de waae'Chaal stellen". g k»Wat komt er dit op aan, Lode«J«c, als ik u tot dien prijs den vrede on terug geven". ; „Zoudt gij zulks doen?" ■ vJa, mijn vriend". i; „Welnu, neem dit laatste bewijs an liefde aan voor een man, die u laar al te dikwijls veronachtzaamde oor de kroeg. Op mijn doodsbed eken ik mijn ongelijk. Vergeef mij, laria". „Arme man, gij liet u dikwijls vereiden, maar goddeloos waart gij liet. God zal u vergeven, zooals ik u /ergiffenis schenk". ,(„fl< geloof, Maria", zeide de zieke, gïwijl hij de hand zijner vrouw Bukte, „ik wilde zoo gaarne een mester mijn fouten bekennen", t„Waar hem te vinden?" fvlTe Aire, Maria, te Aire. Ik weet, Faar pastoor Fournier zich schuil loiidt" feif^h^ii+w 5,ar dle priester .JfCli ophoudt en morgen bij het aan•reken van den dag zal ik hem gaan ■alen . p,"Morgen? Waar zal ik morgen kijh? Ga aanstonds naar de weduwe Louchart in de St. Pieterstraat. In |pn kelder van haar huis woont onze |pede pastoor. Zeg hem, dat een Rermide verlangend naar hem uitpet en hij zal u volgen". L'tSï °P mij' Binnen <*n uur ben r*. terug . UWees vooral voorzichtig. Denk ian onze kinderen!" „Ik zal zorgen geen achterdocht op e wekken". p.P,e jeugdige vrouw zei niets meer. -u. Kuste den zieke op het voorhoofd, "Wierp eenige turven op den haard en het vertrek. bnel liep de moedige virouw voort. Was stikdonker, maar zij kende len weg goed, zoodat zij niet bedeesd was te verdwalen. Reeds onlerscheidde zij in de verte den eerste dviavm' dk den toegang tot de Ha httewaa 8 hof!?, -VeldYeld z!ch bezig met de len voorbij Lden wachtpost zou kunstrekken. Dit wn' zonder argwaan te Sn een tijd, • kleiniSheid |ot gevangenneSgti^ësl6 twiJfel elukk g voor h-Te. * pSI der wacht een de korPOf an- Hij naïerde Ü kHend\Van h^r moedertje, "dat is nog laat naar de, stad. Te iaat om kool en wortelen te verkoopen. Wat hebt gij daar onder uw armen?" „Spreek er niet van, man," hernam de vrouw kalm, „ik ga naar het café des Patriotes, waar mijn man maar al te vaak komt." „Ik-dacht dat uw man ziek was." „Hij is werkelijk niet wel. Hier is zijn mantel," ging zij voort, terwijl zij hem een kleedingstuk toonde, dat zij onder den arm droeg. „Maak. voort; het wachtwoord is gestreng. Als gij te veel draalt, zult gij de poort gesloten vinden." De brave vrouw ging de ophaalbrug over, volgde de kade d'Aires en stond voor een kruidenierswinkel, juist, toen de eigenares haar zaak sloot. „Mevrouw Louchart, neem mij niet kwalijk. Mijn man is ziek en heeft eenige kruiden noodig." „O, zijt gij het, Maria? Kom binnen, ik ben tot uw dienst. Wat verlangt g'j?" „Zijn wij aiieen?" vroeg Maria, terwijl zij een spiedenden blik om zich heen wierp. „Spreek, niemand kan ons hooren." „Verbergt gij een priester in uw huis?" De kruidenierster verbleekte op het hooren van deze woorden. Stamelend zeide zij: „Een priester, hier? Waar denkt gij aan? Denkt gij, dat ik mijn hoofd op het schavot wil verliezen?" „Wees onbevreesd. Als gij uw leven waagt door een schuilplaats te verleenen aan pastoor Fournier, zoo breng ik 't mijne in gevaar door naar u te komen. Mijn man ligt op sterven hij verlangt een priester. Hij openbaarde mij uw geheim." Nauwelijks had de bezoekster deze woorden gesproken, of iemand naderde. Een grijsaard vertoonde zich op den drempel der kamerdeur en zei: „Hier ben ik, goede vrouw, ik heb alles gehoFörd. Laat ons den vrede teruggeven aan de ziel van hem, die op t punt staat voor zijn Schepper te verschijnen." „Mijnheer pastoor, ik geloof het middel te kennen om zonder gevaar buiten de stad te 'geraken. Duid mij mijn vrijheid niet ten kwade, doch 't is de eenige kans op redding. Trek dezen mantel aan en zet deze pet, op. De wachters denken, dat ik gekomen ben om mijn man uit de kroeg te balen". | „Ik begrijp u, uw plan is uit'ste-, kend"- „Heer, mijn God!" riep de waardige kruidenierster uit, „moet een priester tot zulke middelen zijn toe- Vlucht nemen om zijn ambt uit te oefenen". „Wat komt dit er op aan, als ik tot dien prijs een ziel kan redden?" De heilige priester ging heen, door Maria Queniet gevolgd. Zoo lang zij binnen de muren der stad waren, schreden zij haastig voort. Bij de poort gekomen, ging de priester met onzekeren gang, waggelend voort, terwijl de vrouw hem met verwijten overlaadde. De schildwacht herkende haar en zei lachend: „Hij heeft hem goed te pakken! Laat hij oppassen, anders raakt hij nog in de rivier". Heit gevaar was voorbij. Korten tijd daarna zat de priester aan het ziekbed, en na de woorden der absolutie te hebben uitgesproken opennij hem het vooruitzicht op een ecu. wig geluk na een leven van beproevingen. Toen de priester den stervende tot den dood had voorbereid, riep hij Maria, die haar twee kinderen op de armen droeg. Zij liet hen een kus drukken op de verstijfde wangen huns vaders, die hen zegende. De nacht verliep in het' gebed. Tegen den morgen bewogen de oogleden van den stervende zich; een traan viel op de hand zijner vrouw, die hij voor de laatste maal drukte. . „Sluit hem de oogen, arme vrouw", zei de pastoor, „uw man heeft opgehouden te lijden". „Hij is niet meer te beklagen, mijnheer pastoor, gij hebt hem den hemel geopend. Maar, wat moet er van u worden?" Maak u over mij niet ongerust. Als God het wil, bereik ik weder mijn schuilplaats, gereed om te antwoorden op de roepstem van hen, die aan mijn zorgen zijn toevertrouwd." „En zoo waagt gij dagelijks uw n"? „De oogst is moeilijk, 'doch overvloedig. Moed! en vaarwel, mijn kind. Bid voor den bailing".: Dit zeggende, verliet de priester de schamele stroohut. Eenige dagen later stond de korporaal opnieuw op wacht aan de poort d'Arras. Toen hij de moedige vrouw in haar rouwgewaad za™, zeide hij: „Arme vrouw, gij zult ook niet veel verliezen, aan uw dronkaard van een man!" De weduwe had den priester nogmaals bezocht en bedankt in zijn schuilplaats in de Sint Pieterstraat. „St. Bavo". C. G. J. M. --- De ondankbare zoon! In de Brusselsche Standaard verhaalt Cam Quintens het volgende: In het rustige stadje, waar ieder inwoner de smalste steegjes en de kleinste hoekjes kent, hield het echtpaar Staelens-Decock een kruidenierswinkel open. Een halve eeuw geleden, had de oude Staelens het heele bedrijf gekocht, en er zijn laatsten cent aan besteed. De oude Staelens had in zijn tijd weinig weelde gekend; doch sedert de zoon den vader had opgevolgd, was veel veranderd. Mejuffrouw Decock had een aardig sommetje meegekregen en het aantal personen van oordeel,-dat bij Maelens de beste en goedkoopste vvaren verkrijgbaar waren, was aanwen^L,geSteg,e Het Staelens was welvarend, en de bol-roze wanfen «n de" K^ de gen van zijn buik, waren het zichtbaar bewijs, dat hij niet steeds heel matig was in tafelgenot. Tijdens den oorlog had hij wel verplichte hongerdagen gekend, doch nu was, Goddank ,alles weer beter geworden; en als vrouw Staelens in den voormiddag even haar hoofd in den winkel stak en vroeg: „Man, wat eten wij vandaag?", dan kon de winkelier in de puntjes uiteenzetten wat zijn maag verlangde, en aan 'de kookkunst van vrouw Staelens, had Vatel een lesje kunnen nemen. Het/ echtpaar Stacicns was gelukkig. i „Dat zoo iemand er zoo gemak-/ keiijk aankomt", zeiden sommige geburen wel eens, met iets van afgunst in den toon. God had hun huwelijk gezegend met een zoon. Deze eenige spruit was de hoop en de trots der echtelingen, ,en hun eenige bekommernis. De jongen was nu 15 jaar geworden, het werd nu tijd dat hij wat leeren ging, en dat was iets dat vader Staelens heel wat hoofdbreken kostte. De jongen was wiid, zat vol gekheid en kwade bedenksels, het was niet gemakkelijk hem naar uw hand te zet-' ten. Winkelier zou hij nooit worden, dat was een uitgem*aakte zaak. Stond Staelens achter zijn toog op de klanten te wachten, die maar niet komen wilden: „Ellendig bedrijf, zoo worden wij straatarm", zuchtte hij; was het te druk in den winkel: „Ellendig bedrijf, nooit een oogenblik rust", klaagde hij; en voor dit „ellendig bedrijf" achttte hij zijn zoon toch veel te goed. Eens had hij den leeraar over zijn zoon ondervraagd, en deze had hem rechtzinnig geantwoord, dat hij niet van de domsten was, en als zoo iemand dit zegt, meende Staelens, dan zal hij wel knap zijn. Doch steeds rees de groote vraag: „Wat zal hij worden? Na hun 'middagdutje, als de klanten hen met rust lieten, werd er bijna uitsluitend over de toekomst van hun zoon gesproken. De bezorgde moeder had eens van „dokter" of „advokaat" gewaagd, doch zonder aarzelen had de winkelier geantwoord: „Daarvoor moet hij naar de universiteit, en dat'gebeurt niet zoolang ik leef. Ik wil niet, dat hij gedurende een paar jaar ons geld verbommelt om daarna nog als een pierewaaier in het leven te staan, zooals de zoon van den burgemeester". Daarmee was de zaak afgehandeld, doch het vraagstuk bleef onopgelost. Zij konden er over denken en over praten zooveel zij wilden, ze kwamen niet verder, het thema was onuitputtelijk. Deze bekommernis kwelde hem als een booze geest. Het was een heldere Februarimor,gen, met winterachtige, staalgrijze wolken. De winkelier was bezig de bevroren sneeuw met schop en bezem ,weg te werken. Er was nog weinig beweging op 'straat; menschen die, ter kerke gingen, en de postbode die zijn ronde deed. Wat had die veel te doen, dezen morgen, dacht Stacicns, aan bijna iedere deur had hij iets af te geven. Ook den winkelier overhandigde hij een omslag. Het kwam van den ontvanger der belastingen. 20 + 25 -f 15 = 60. Totaal: 60 frank*. Hij rekende na of het wel klopte. „De menschen arm- maken, dat willen die heeren van de belastingen", bromde hij. . Dien voormiddag kwamen weinig klanten „Het is natuurlijk onmogelijk belastingen te betalen en bij mij vvaren te komen koopen", meende hij. Die belastingen lieten hem geen rust. Hij berekende, wat zoon stadje aan'belastingen wel opbrengen zou, en kwam tot het besluit, dat ontvangers der belastingen zeer welgestelde menschen moeten zijn. De vrouw werd er bijgeroepen. De winkelier zat in zijri leunstoel, streng als een rechter, en liet zijn hand een paar keer over zijn kalen knikker gaan. Dit was het voortceken der gewichtige verklaringen, dacht de vrouw. „Hij wordt ontvanger", deelde Staelens plechtig mede. Daarmee was het besluit getroffen, en het nieuws ging door het stadje als een vuurtje in droog gras: „Die' van Staelens wordt ontvanger. Nu had de winkelier al lang zijn schaapjes op het droge. De zoon, zijn hoop en trots v/as sinds jaren aan de administratie der belastingen en Staelens ging er prat op, hem een „onbezorgde toekomst" te hebben geschonken. Met voorspraak van den burgemeester, wien de winkelier indertijd menig kilotje suiker had cadeau gedaan, — „het is altijd goed, groote mannen aan uw zijde te hebben", — meende hij, was de zoon zelfs ontvanger der belastingen in zijn geboorteplaats geworden, en zoo ontbrak er niets meer aan het geluk van het echtpaar Staelens. De zoon was ontvanger, en er werden nog steeds belastingen geïnd. Doch de aarde is een tranendal, een blinkende schil zonder kern, en datgene waar men het zekerst op vertrouwt, spat uiteen als een zeep-j (bel. Dat zou Staelens ondervinden. Zekeren morgen vond hij in zijn 'brievenbus een rekening, 95 frank, ondertcekend „Joz. Staelens". Zijn zoon! Zijn bloedeigen zoon! Wat! Zou hij! En het stond er wel. 95 frank te betalen aan „Joz. Staelens, ontvanger der belastingen". Hij beefde over heel zijn lijf. „Dat is de dankbaarheid, kreet hij, ik heb alles voor hem opgeofferd, aan wie heeft hij alles te danken, en hij zendt mij een rekening van 95 frank; maar nooit, nooit betaal ik!" Ook vrouw Staelens las en zuchtte diep. „De kleine treên op't kleed, de groote treên op 't hart, zei moeder altijd, nu ondervind ik het", klaagde ze. Daar was nu hun geluk met een slag gebroken. „Nooit meer zet hij nog een voet in huis", riep de verontwaardigde vader. „Ik ga hem opzoeken, misschien is 't een vergissing", besloot de moeder. „En ondankbare zoon Is 't, de nagel onzer doodkist", raasde Staelens. LnE^in'lmHoeder b,eef bii haar Besluit, en gmg den ontvanger in zün bv- Ireau opzoeken. J U me1adenehnfrnOore^7gehïß 'evenaar, neus z?t ZZ e" bnl ?p zi*n «Pitsen I neus, zat een magere, tanige beambte, die haar beleefd bij hkar zoon binnenleidde. Als zij alleen waren, haalde moeder het rekeningtje te voorschijn, en terwijl zij het den zoon overreikte, sprak ze met doffe, gedempte stem: „Ge doet uw ouders veel verdriet aan, Jos." De ontvanger stond verstomd, doch begreep weldra, en beloofde bij vader alles te zullen goed maken. De moeder vertrok maar half voldaan. Inderdaad, 's Avonds bracht de ontvanger vader een bezoek. Hij trad in uitvoerige beschouwingen, en be«r ,£ £e som niet voor hem, doch K Staat bestemd was, dat de beveel n-"STOOt huisgezin" is, dat roosten 2lCh opofferingen moet ge- Sh, •VOor de welvlart van dat g Doch {,&g.ez|n en n°g meer- Staelens if* d^urde lanS eer vader S „groote begrWen dat de Staa* een „öroot huisgezin" is. --- De kolenbrander en de dood. In een zeker deel van Spanje leefde eens een BÈjvere kolenbrander of carbonero; hij \ mwd en had zes jonge kinderen, die heel wat lustten. Zij aten hem de ooren van het hoofd en de arme man was 's avonds somtijds toch zoo moe en moest wel eens zonder avondeten naar béd. Op zekeren dag sprak de carbonero tot zich zelven: — Als ik mijn dagloon eens kan verdubbelen en genoeg geld heb, dan ben ik van plan eens 'n kip heelemaal alleen op te eten. Nu, die lang verwachte dag brak toch eindelijk eens aan. De man ontving zijn dubbele loon, kocht een kip en deed ze in een pot, om ze te koken. Weldra kwam een edelman aanrijden met kleederen aan, die schitterden van goud en edelsteenen. — God soare den carbonero, sprak hij. — God zij met den caballero, sprak de man. ■— Zou ik ook.een stuk van de kip kunnen krijgen, dié je aan het koken ; bent? — Wat drommel! Hoe komt u dat te weten? — Ik ben Fortuna en ik reis de heele wereld door; trek partij van de mooie gelegenheid. i — Bent u Fortuna? Wel, dan krijgt ■ u geen steek van mijn kip, want ik i heb een hekel aan u.'U bent onrecht-1 vaardig. Aan sommigefr geeft u alles len van den anderen neemt u alles 1 weg. Ga heen en moge God met u ' zijn! De ruiter gaf zijn fleren hengst 'de 1 sporen en verdween. Een kort poosje daarna kwam er 1 een oude man met een rimpelig ge' laat in het zwart .gekleed en op een ! armzalig paard gezeten, dat met lrtteekens was bezaaid. — God spare den carbonero, Zeidehij. —> God zegene v, mijnheer, antwoordde de kolenbrander. — Zou u me een stukje kip willen /geven, die u aan het koken bent? | — Wat drommel, iedereen schijnt te weten, dat ik een kip aan het koken ben en toch kan ik er op zweren, dat ik het niemand verteld heb! Wie bent u? — Ik ben de Dood! — Bent u de Dood? Wel, dan zult u wat van mijn kip hebben want u bent de rechtvaardigheid zelve. Stap maar aï en eet maar met me mee. De oude man steeg van zijn paard. I ging naast den carbonero op den grond zitten en kreeg ook zijn portie | van de kiip, terwijl zij samen gezellig' zaten te babbelen. Toen zij klaar waren, zei de Dood tot den kolenbrander: — Je Kunt irje vragen wat je ; wenscht en dan zal je het hebben ook, omdat je me zoo goed onthaald he&T. 1 — iwat ik noodig heb, is gek", — Vraag dan zoovee! ah? Je; '■■ wenscht. — Geef mij dan mijn huis vol goud-; stukken. ~,..,-• — Toegestaan, zei de Dood. De kolenbrander ging naar huiss*: de deur was stijf gesloten, daar zijn vrouw en kinderen uit waren. Hij beproefde erin te komen, maar hij kon niet, dewijl het huis tot den nok toe vol zat met goudstukken. Hij bleef bij de deur staan wachten en toen zijn vrouw en kinderen terugkeerden, gaf hl] hun geld genoeg om de rijkste kleederen, die «ff vinden konden voor fnem en voor zich zelven te koopen. Mr] liet ook een palels bouwen en gaf heel veel geld uit aan koetsen en aan I bedienden. | Op zekeren 'dag, toen de kolenbrander uit zijn paleis kwam, ontmoette bij den ouden man met het gerimpeld gelaat, die tot hem zeide; — Ken je me nog? — Uitstekend! U bent de Dood. Wat is er van uw verlangen? — Ik wou je enkel maar onder het oog brengen, dat op zoon manier je geld spoedig op zal zijn en dat je verstandig zou doen, een betrekking te zoeken. — Wat voor een betrekking zou Ik kunnen vinden? Ik kan lezen noch schrijven en ik ben te oud om te leeren. — Word 'dan dokter! — Dokter? Och Heëre en ik kan niet lezen of schrijven? — Ja, zeker, dokter; en ik zal je n* Als je ziet mij niet aan*'l dan kan jij . . menschen, ui ste dokiers hebben opj De oude man verdwi De oude kolenbrander stelde zich dus aan het publiek voor als een d ter en werd wereldberoemd. V. hij geroepen werd, onderzocht hij d patiënt en zei direct waar 't op stond; Hij scheen gezondheid of dood met zich mee te dragen. ZJjn rijkdom vermeerderde, want al de hoogwaardigheidsbeklèeders van.'- het koninkrijk en ook de prinsen riepen zijn hulp in. Op zekeren dag werd hij in de grootste haast naar het huis van een. aanzienlijk man geroepen, die een' aanval van beroerte had gekregen,| toen zijn familie er het minst op bedacht was. De arme man lag op ■..'er-, ven en zou zijn vrouw en kinderen indiepe droefheid achterlaten, wat zoo-; veel te erger was, daar zijn zaken; volslagen in de war waren. Toen hij' het huis van den patiënt; binnentrad, riep de oudste zooaj den kolenbrander apart en sprak tot! hem: ,"! — Wees welkom, mijnheer de dok-, ter; geef mrjn vader-de gezondheid; terug en u zal u over mij niet te klagen hebben. — We zullen zien, wc zuilen zienA; 't Was alles wat de oude kolenbran-■ der placht te zeggen. Daarop ging hij naar de ziekenka-j mer, en daar "hij den ouden man met; het rimpelig gelaat aan het voeten.3 eind zag staan, schudde hij dadelijk! 't hoofd en mompelde: — Daar kan niets meer aan gedassi worden. Al de huisgenooten barstte in tra-4 rien uit; doch de oudste zoon, die v.eèf .kalmer was dan de anderen, nam , dokter bij den arm en leidde h haar zijn kantoor, waar hij sp. —Uw woord"is een 'vonnis, da: f algemeen bekend. Maar maak m [vader weer gezond en vraag wat' üf; [ begeert. — Dat kan niet; zijn laatste uur ÏS geslagen. —We zullen ude helft van ons' vermogen, dat zeer groot is, gev als u mijn vader wilt genezen. Dat voorstel bracht den ouden car-' bonero toch tot nadenken en na \ loop van eenige oogenblikken vief. hem een mooi plannetje in. — Als u wilt doen ,wat ik beveel; dan schijnt het me toe, dat uw vad&s nog gered kan worden, .sprak hij: — Spreek op; wat u beveelt, zal' stipt ten uitvoer worden geb. — Zet dan twee sterke bedien den4 aan het voeteneind van het bed twee aan het hoofdeind en wannee dan een teeken geef, moeten zij het] bed ineens omdraaien, zoodat hei? hoofdeind komt te staan, waar" nu hen voeteneind Is. — Anders niet? '*TA - — Neen ,als we _nü nog maar oiss tijds in de kamer zijn. Toen ze weer Öe ziekenkamer,birfnerctraden, was alles nog, zooals 'zW weggingen. De bevelen van den dok**? 'ter werden haastig ten uitvoer gè%' bracht en binnen eenige oogenbHfsg ken bevond zich de oude man met héffi rimpelig gelaat aan het vretenetófj van het bed. En toen sprak 'de ter, zoo gauw als hij kon: ■— Ik verzeker, dat de zieke mart aan 'deze ziekte niet zal sterven. I Alle aanwezigen omhelsden dert Jouden carbonero onder betuigingery van oprechte dankbaarheid; en hit! iglimlachte uiterst voldaan. Tegelijker-/ tijd verliet de rimpelde oude rriaiti langzaam het vertrek en iiuisferd&s hem In het oor: — Jij bent de e. . die den Do bedrogen heeft en dat heb ik oog| eigenlijk verdiend ,omdat ïk zoo doriirf was om een kolenbrander te vertr wen. Maar jammer genoeg kon hij herrtj niet meer bedriegen, want den v genden keer kwam hij den carbon zelf halen, die een ontzaglijk verr gen aan zijn vrouw en kinderen na-ï*. liet. De carbonero had, vóór hij den dood kon beetnemen, moeten bedenldat hij zelf aan diens macht ond worpen was en dun wijzer deed op'" goeden voet met hem te blijven. En dat had hij juist vergeten. („Geld.")' * ---