~~ -* —.—! > Sa. DUEIIM ATlElf »••«*—.-oor „_. l\ntUPl/|| IL il ,nSeno»« door hen die ™d«, middel™s«M «r?0"9 "r1"1", dv' "orden TCZ^ --- Een arbeider schrijft: „Er heerst willekeur bij de werkverruiming” Bazen beïnvloeden de verdiensten Hard werken komt in conflict met het „gemiddelde” Hieronder laten wij een brief van een arbeider uit een werkverruimingskamp volgen, waarin een toestand wordt beschreven, die zeker een nader onderzoek vergt. Ziehier, wat deze abonné ons schrijft: Met belangstelling heb de artikelen over de werkverruiming, welke in „De Arbeiderspers" verschenen zijn, gelezen. Daarin behandelt u de arbeidsbemiddedeling en de eigenlijke arbeidsvoorwaarden. Nu schrijft u ook iets over de loonbepaling en zegt daarvan, dat het een eerste eis is te breken met het stelsel der basisuurlonen en verder zegt u „Zo ontvangt b.v. de Amsterdammer aanmerkelijk meer dan iemand van het platteland". Dit zal den autoriteiten wel bekend zijn en het is misschien wel mogelijk, daarin verbetering te brengen, althans het is te hopen, dat uw artikelen de door u gewenste verbetering zullen bewerkstelligen. Maar waar ik nu uw aandacht voor vraag, is iets van geheel andere aard, n.l. de willekeur der bazen,-waaraan tewerkgestelden zijn overgeleverd. Ik wil dit als volgt toelichten. Wij zijn met uitsluitend Rotterdammers tewerkgesteld in Overijsel en ook daar is verschil in de lonen van de ene ploeg Rotterdammers en de andere ploeg Rotterdammers. Nu kan men zeggen, dat dit komt, doordat de ene ploeg meer werk verzet dan de andere ploeg en dat dus het verschil in loon te begrijpen is. maar wie zó redeneert, weet niet, hoe de bazen de lonen kunnen beïnvloeden! Want het zijn de bazen alleen, die uiteindelijk de lonen der ploegen bepalen. Verstaat u mij niet verkeerd. Het loon voor het werk wordt vastgesteld door de maatschappijen, t.w. de Heidemaatschappij en de maatschappij „Land van Vollenhoven". Nu is het den tewerkgestelde!) allen bekend, dat de laatstgenoemde maatschappij slechter betaalt dan de eerstgenoemde (zoudt u daarover ook eens iets willen schrijven?). --- Om het gemiddelde Doch de willekeur der bazen schuilt in de uitbetaling van dat loon aan de verschillende ploegen. Volgens de uitlegging van een baas mag hij een gemiddeld loon betalen van 24,2 cent per uur. Dit heeft tot gevolg, dat, als er een ploeg is, die boven dat loon komt, er een andere ploeg moet zijn, die er evenveel onder blijft, want het gemiddelde loon moet gehandhaafd blijven en daarin speelt de willekeur der bazen een grote rol. Het hangt niet af van het harde werken der ploegen, of hun loon boven het gemiddelde uitkomt, maar alles hangt er van af of een baas een ploeg graag „mag" of niet. ~Mag" hij een ploeg dan zorgt hij er wel voor, dat die iets boven het gemiddelde loon verdient, „mag" hij een ploeg niet, dan kan die ploeg zo hard niet werken, of het loon van die ploeg blijft onder het gemiddelde. Het gaat dan b.v. zo. Een ploeg arbeiders moet een akker bewerken en de baas stelt dan een prijs vast, b.v. zoveel geld per are. ot zoveel geld per kubieke meter. Als die ploeg nu hard werkt om wat te verdienen en het gelukt aan arbeiders 25 of 26 cent per uur te halen, dan komt de baas midden in de week zeggen, dat er nog ander werk bijkomt en dan bepaalt hij de prijs van dat nieuw opgedragen werk zó laag, dat die ploeg op het einde der week tot de ontdekking komt, dat het loon niet 25 of 26 cent bedraagt, maar 23 cent of nog minder. Zo komt het, dat het steeds dezelfde ploegen zijn, die boven en die beneden dat gemiddelde uurloon blijven. Als een ploeg weken lang, laat ik zeggen 22 cent per uur verdiend heeft, dan is het volgens den baas onmogelijk, die ploeg 25 cent per uur te geven, ook al zou die ploeg dat loon werkelijk verdiend hebben. Zon grete verandering in het uurloon vertrouwt „het kantoor" niet, aldus de baas, en daarom geeft hij het niet. Zie, mijnheer de redacteur, aan deze willekeur der bazen zijn de tewerkgestelden overgeleverd en het gevolg daarvan is, dat er voortdurend een verbitterde stemming onder de ploegen heerst. Die verbitterde stemming wordt nog aangewakkerd door te veel te lange trippen (werkperioden). Een trip van drie weken is veel te lang, de huisgezinnen worden uit elkaar gerukt en mislukte huwelijken zijn daarvan weer het gevolg. Ook de kwaliteit van het eten laat veel te wensen en de kok heeft ons al medegedeeld, dat de hoeveelheid belangrijk verminderd zal worden. Mijnheer de redacteur, zo zijn de toestanden in de werkverruiming en nu heb ik nog niets gezegd over de behandeling der ziek geworden arbeiders. Deze behandeling laat alles te wensen over, ik zou dat ook wel uitvoeriger willen schrijven maar ik vrees, dat ik dan te veel plaatsruimte verg. Mijnheer de redacteur ik hoop, dat u dit stuk plaatsen zult, zodat de betrokken autoriteiten daarvan kennis zullen nemen en er verbetering op volgen mag. --- U bij voorbaat dankend, Een tewerkgestelde in Overijsel. Dat kan anders Wij hebben de brief onverkort opgenomen, omdat wij weten, hoe de arbeiders, die honderden kilometers ver weg de hei op worden gestuurd, er behoefte aan hebben zich uit te spreken. Als de toestanden zo zijn als onze abonné hier beschrijft, is, dunkt ons, een grondig onderzoek nodig. Wil men, dat de arbeiders ook maar enigszins met voldoening werken, dan zal men het beginsel van loon naar prestatie redelijk en billijk moeten opvatten. Dan moet het tarief niet alleen gebruikt worden om de mensen tot het maximum van hun arbeidsvermogen óp te jagen, doch als een middel om met hard werken, een beter loon te verdienen. Men behoeft de bepaling, dat een zeker gemiddeld loon niet overschreden mag worden, slechts op te heffen om iedere willekeur als hierboven genoemd, onmogelijk te maken. Het komt er dan maar op aan iedere ploeg gelijke kansen te geven en daarop is de controle betrekkelijk eenvoudig. Met klem dringen wij dan ook bij de betrokken autoriteiten aan op redelijkheid en billijkheid bij de loonregelingen in de werkverruiming. --- Ook prijslijsten op bakkerswagens! Den Haag, — Vrijdag, Aangezien de bepalingen van het Prijsaanduidingsbesluit 1941 niet voldoende blijken te zijn doorgedrongen tot de bakkerij, vestigt het Centraal Bureau voor het bakkersbedrijf er de .aandacht op, dat krachtens dit besluit niet alleen de artikelen in de winkels op de voorgeschreven wijze moeten zijn geprijsd, doch dat de voorschriften dienaangaande ook gelden voor de verkoop door middel van bakkerswagens aan ,huis. De bakkerswagens zullen in verband hiermede moeten zijn voorzien van op duidelijk zichtbare en leesbare wijze aangebrachte prijslijsten, waarop vermeld staan alle, in de wagen vervoerde artikelen en de daarvoor geldende prijzen. Gebleken is, dat wegens het niet nakomen van dit voorschrift reeds processen-verbaal zijn opgemaakt, zodat belanghebbenden in hun eigen belang dringend wordt aangeraden om voorzover dit nog niet is geschied, hun bakkerswagens op de hierboven omschreven wijze van prijslijsten te voorzien. Ter vermijding van misverstanden zij er voorts de aandacht op gevestigd, dat men niet zal kunnen volstaan met het eenvoudig deconéren in de kar van een getypte prijslijst, doch dat de prijsvermelding op duidelijk zichtbare en voor ieder leesbare wijze zal moeten geschieden door bevestiging op of aan de broodwagens. --- DE VERLOREN ZOON DOOR LUIS TREUKER VOORWOORD. 1) Deze vertelling werd geboren met de herinnering aan de weiden en wolken van mijn jeugd en mijn vaderland. Ik schreef haar met het smachtend verlangen van den mens, die naar verre oevers werd gedreven en met het hartstochtelijk verlangen van hem, die verloochend heeft. De hunkerende ziel van den zoon der bergen, die naar avonturen verlangt en het hongerige lichaam van den verdwaalde vormen het lot, dat zich aan vele mensen op aarde voltrekt. Ook Tonio Peuerfinger, de hoofdpersoon van deze vertelling moest worstelend tot de overgave aan de Duitse aarde komen, die hem aan zich smeedde als een moeder, haar geliefd kind. Daarom wordt dit boek vol liefde en verering aan mijn ouders opgedragen, die mij de vieze Gods en bescheidenheid geleerd hebben en die ik daarvoor danken wil zo lang ik leef. --- DE VERLOREN ZOON. Een namiddag in de zomer. Twee jonge mannen lagen in het gras en spraken over hun laatste grote bergtocht. Ze hadden de wijd en machtig uit de bergweide opstijgende Noorderhftm van de Landkofel beklommen Wat een dag was dat! Met hst mooiste weer waren ze als jonge duivels zonder enig oponthoud of rustpoos zeven uur achtereen van onder af tot aan de top door nauwe rotsspleten en lange steile berrwanden geklauterd. De leiding en de verantwoordelijkheid berustte dan bij den een. dan bij den ander. Zo'n bergtocht kweekt vriendschap, alhoewel er tussen Tonip Peuerfinger en Sepp Zaugenfeind geen bijzondere bergtochten meer nodig waren om vriendschap te smeden of hechter te doen worden. Op blote voeten hadden ze als kleine jongens door de weiden van Laurein gehold, waren in de beek gaan baden, hadden hout uit het bos gehaald, knollen van het land gestolen, hadden samen koeien, schapen en geiten gehoed, hadden op dezelfde schoolbank gezeten en waren samen als leerjongens bij den ouden Gudanner in de beeldhouwerswerkplaats gekomen. Netjes en vlijtig hadden ze bij den leraar van de vakschool, bij Martiner, het tekenen -geleerd, iemand, die bij al het lawaai de goedheid zelf bleef. Martiner was iemand, die volgens zijn verstand zijn talent en zijn weten heel ergens anders thuis hoorde dan in het dorp Laurein Martiner was in Augsburg geboren, had in Miinchen gestudeerd en zou zeker vandaag professor in kerkarchitectuur aan de Academie te Wenen zijn geweest, wanneer hij voordat hij zijn studies beëindigd had, niet naar St. Laurein was gekomen. De hoge, tegen de lucht afstekende larixen, de weiden vol bloemen, de bossen en boven alles de bergen hadden op zijn gemoed beslag gelegd en de goede wijn, die niet ver van St. Laurein groeide, had de rest gedaan. Toen Martiner de mooie, jonge koemeid van het Gudannerhof leerde kennen, toen had hij de universiteit Augsburg en de toekomst aan de kapstok gehangen en was met het meisje getrouwd. Zo was hij al veertig jaar in Laurein gevestigd en iedereen, jong en oud, hield van hem. Onze beide jongens lagen dus in het gras op een weide vol bloemen, die door lichte, zachtjes in de wind bewegende larixen omgeven was. Ze rookten en vol liefde en trots keken ze naar de. berg, die het dichtste bij hen was, de Landkofel. „Zie Je die grote spleet, waar jij door wilde. Dat was helemaal mis geweest. Je ziet, dat ik gelijk heb gehad met links over het plateau te gaan." „Ja", zegt Sepp, terwijl hij zich opricht, „als je ei van een afstand naar kijkt, dan geef ik Je wel gelijk. Maar je weet het zelf ook best, Tonio, met de bergen gaat het net als met de vrouwen. Van welke kant je ze bekijkt en elke dag weer opnieuw, altijd zijn ze weer anders." „Je praat er maar overheen", zei Tonio lachend, „maar wat moeten we vandaag eigenlijK nog doen. In de voormiddag waren we al naar de kerk, werken op Zondag is zonde, dat is het eigenlijk al op een werkdag. Wandelen is goed voor oue lui en het is te laat om nog een tocht te beginnen." „Laten we langs de helling van de Hochwart klimmen en naar een geschikte dennestam voor den ouden Gudanner gaan zoeken. Hij heeft hout nodig, waaruit hij zijn heiligenbeelden kan snijden." Uit de ravijn van het dal draagt de wind het ruisende gezang van de beek naar de beide jonge mannen, die langzaam met hun zware bergtred over de larixweiden lopen. Groot en geweldig als een Gotische Dom, wortelend in de aarde en groeiend naar de hemel staat aan de andere zijde van het dal de Landkofel. Geen touw of rugzak hindert ze bij hun tocht en terwijl de mensen uit de middagdienst over het kerkplein van St. Laurein komen, de herbergen vollopen, boven in Hoog-Laurein vreemdelingen uit alle hoeken van de wereld hun koffie bestellen of op de rode tennisvelden hun ballen heen en weer slaan, klauteren onze beide vrienden rond tussen de rotsen en plukken de mooiste edelweissterren. Ze klimmen steeds hoger, bijna tot aan het grote Kruis van de Hochwart, dat ver heen roepend en vermanend van de uiterste kant van de rotswand uitsteekt. In het dal kan men het kruis overal zien, van heel ver is het zichtbaar en elk mens verheugt zich als hij het ziet. Het is als een groet uit de heuvel, wanneer wij over weiden, bos, rotsen vanuit een berghoogte door een kruis begroet worden en we hoog, heel hoog tegen de heuvel opkijken. Tonio hield erg veel. van het Kruis. Martiner, die alles weet, heeft hem eens de wordingsgeschiedenis van het Kruis verteld. Een van de grote houthandelaren, die met kunstig gesneden voorwerpen verre reizen zou maken had beloofd, als hij weer gelukkig weergekeerd was een Kruis te zullen laten oprichten. Toen hij, na in grote nood verkeerd te hebben uit zee gered werd, heeft hij er ook werkelijk een laten neerzetten. Er was iets moois, iets groots, iets heiligs en tegelijkertijd iets geheimzinnigs aan dat machtige, verweerde, grauwe Kruis daar boven. Sepp was aan de westelijke kant van de rotswant omhoog geklommen. Nu ging het verder, naar beneden, naar een dal vol grillige bonken steen, waar rotsblokken en losse stenen afwisselden met jonge bomen, berg.den.nen en-pijnappelbómen. Hier bij de gebarsten Wildwetterhelling was het niet pluis en van het ogenblik af, dat een jonge graaf na het zoeken van edelweis dood uit het gescheurde raijn was gehaald, vermeed Tonio in het algemeen deze bergkam. Ver weg reikt de blik, heel ver weg, naar drie verschillende dalen: naar hêt zuiden, waar het dal van Laurein ligt en waar zich hofsteden met witte muren en hutten van donkerbruin hout om de kerk met haar rode dak, haar stompe, uivormige toren als kiekens om een hen scharen. In het westen', van noord tot zuid loopt he., ravijn, waar vlak naast elkaar de rivier, de spoorweg en de oeroude straatweg liggen en daar in het noorden, daar ligt het bosrijke Punésserdal. Daar ginder — ver naar beneden in het zuidwesten groeit de heerlijke wilde wijn van het Zuidland' reeds, maar hier niet ver van de door de zon gestoofde Landkofel steekt nog de ijskoele heerlijkheid van de Weiszhorn naar de blauwe hemel omhoog. Van de zilveren, ronde bergtop loopt de geweldige ijsstroom, zich verenigend met andere broeders, bijna tot in het bovenste einde van het dal van Laurein. . Sedert onheugelijke tijden stond het Kruis hierboven als een symbool. Het vertelde van iemand, die heen was gegaan en weer gekomen was. Terwijl Peuerfinger naar het oude verweerde Kruis stond te kijken, ontdekte hij een bosje bloemen, dat daar door een devoot iemand moest zijn neergelegd en plotseling beving den 25-jarige een gevoel van onuitsprekelijke vreugde. Zijn bruin, regelmatig gezicht werd plotseling dieper van kleur. Hij vermoedde, wie hier gisteren dat bosje bloemen neergelegd had en bijna schuw legde hij er zijn edelweis bij, die hij zo pas tussen de rotsen geplukt had. Tonio's gedachten dwaalden van uit de hoogte der bergen naar beneden naar het'dorp, naar Barbara Gudanner. Ze is nu vast in de kerk, niqt alleen omdat het vandaag Zondag is, maar misschien ook, omdat ze iets bijzonders op het. hart heeft, waarvoor ze den Lieven Heer en zijn heilige Helpers nodig heeft. Gisteren is ze vast bij het hooien geweest en toen moet ze hier zijn voorbijgekomen. „Dat is nog eens een aardig meisje, die Barbe", denkt Tonio en kijkt weer omhoog naar het Kruis. Plotseling valt hem iets in. „Aan dat Kruis hoort eigenlijk een Lieve Heer. Ja, een Lieve Heer en die moest Je nu eens zelf snijden!" Op dit ogenblik wordt er van de overkant geroepen, vanaf een rotstop. Het is Sepp, die roept: „Tonio, Tonio, zeg, kom hier. ik heb wat gevonden." Terwijl Tonio vlug naar de and"' kant klautert is Sepp een paar me*6 naar beneden in een spleet gedrong"' Daar hangt, tientallen jaren door v/i" en stormen phantastisch gedraaid en i bogen, een pijnappelboom. Hij rekt naar buiten uit de bergspleet naar d lucht. Men zou verwachten, dat hij ie<*e ogenblik in de diepte zou storten, m» 1 de knoestige, als scheepstouwen gedrag de wortels klampen zich vast aan ' vermolmde rots. „Wat moet je daarmee?" vraagt Tofl'j „Daar kun je een prachtig werk»1, voor een beeldhouwer uit maken", woordt Sepp. Tonio moet lachen. „Wel allemachll als ik niet wist, dat je vandaag all6* maar water had gezien, zou ik er *''j onder verwedden, dat je te diep in " glaasje had gekeken." „Meen je dat?" „Ja," want hoe wil je zon onhaill,| vergroeide klomp naar het dal slepeij En wat wil je uit zon kromme, «*J knoest snijden,? Man, ben je helend gek!" Langzaam loopt Sepp achteruit, het zweet van het voorhoofd en deK bij zichzelf, dat Tonio wel geluk K* hebben. De stam is eenvoudig te groot en i zwaar en het is niet mogelijk hem het dal te krijgen. „Maar", zegt Sepp ,j£ijk eens »e goed naar het kromme, wilde ding." „ De pijnappelboom was van de tot aan de wortel door de bliksem gesP1" ten en verbrand. Vele lange jaren 't staat, de stam zonder schors, de zonder naalden. Alsof het dreigende *J men en benen waren,'zo kromden zien" stam en de stompe takken. (Wordt vervol] --- Uitgesloten slagers De,n Haag, — Donderdag. Het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd maakt bekend, dat wederom enige slagers wegens frauduleuze slachtingen of het voorhanden hebben van vlees, afkomstig van frauduleuze slachtingen, voor geruime tijd van het verkrijgen van een toewijzing van vee en vlees door de Nederlandse Veehouderijcentrale zijn uitgesloten. Het zijn de slagers: A. Leman, Julianastraat, Dedemsvaart; H. Stegeman, gv. 1, Hellendoorn; G. G. J. Vonken, Kom 43a, Budel; C. Beekman, Ossen veld weg 24 Apeldoorn; H. de Jong, Schans 100. Huizum; J. Reiniger, Langeleegte 119, Veendam; G v. d. Kolk, Velserduinweg 102, IJmuiden; B. G. Spoelstra, no. 135, Twijzelerheide; J. Buddemeijer, Markt 23. Boxtel; K. U. Nijdam,'no. 208, Garijp; W. de Boer, no. 37, Schraard; C. A. Heemskerk, Roterdamseweg 12, Delft. Tegen deze slagers is proces-verbaal opgemaakt. . --- Het vrouwenhoofd in het Merwedekanaal De gearresteerde echtgenoot heeft bekend Amsterdam, — Vrijdag. De 58-jarige Amsterdammer, die in verband met het vinden van* een vrouwenhoofd in het Merwedekanaal verleden week door de politie te Rotterdam is' gearresteerd, verdacht van moord op zijn echtgenote (van wie het gevonden hoofd zou zijn), heeft hedenochtend vopr den rechter-commissaris bekend, deze gruwelijke misdaad te hebben bedreven. Nadere bijzonderheden konden, terwille van het lopende onderzoek, nog niet door de politie worden verstrekt. --- Vereniging tot stichting van volkshogescholen Bakkeveen, — Vrijdag. Dezer dagen werd de algemene ledenvergadering gehouden Van de Vereniging tot stichting van volkshogescholen. Het bleek, dat het volkshogeschoolwerk in het afgelopen jaar zeer goed is voortgezet.' Slechts is de volkshogeschool „Diependaal" bij Markelo voorlopig uitgeschakeld, doordat de gebouwen van „Diependaal" voor enkele jaren zijn opgevorderd ten behoeve van de Arbeidsdienst voor meisjes. Onder grote belangstelling van talrijke leden en oud-cursisten is op de volkshogeschool „Allardsoog" bij Bakkeveen gedurende de Pinksterdagen de kleine tentoonstelüng van landelijke bouwkunst en volkskunst geopend. Deze tentoonstelling blijft gedurende de maand Juni geopend. --- Zomervacantie van moeders Den Haag, — Donderdag Uit het romantisch gelegen N.S.V.- Müttererholungsheim Schwalenberg in Lippe keerden heden na een vacantieverblijf van vier weken dertig Nederlandse en Duitse moeders te Herzogenrath terug. De vacantiereis heeft de moeders buitengewoon goed gedaan, zowel in lichamelijk als in ander opzicht. Aanstaande Vrijdagavond verzamelen zich te Hengelo weer vijftig Nederlandse en Duitse moeders, die een vacantiereis naar Schledehausen en Bad Grund gaan maken. Met name in de zomermaanden is het verblijf in zulke N.S.V.-huizen met de mooie parken en prachtige omgeving voor de moeders uit de kringen, waar met de handen gearbeid wordt, opwekkend. --- Kroniek van de volkstuin Een handjevol kruiden Volkomen ten onrechte wordt door den beroepstuinder de teelt van kruiderijen enigszins verwaarloosd. Vermoedelijk lijkt hem de verbouw van deze toe-kruiden minder winstgevend: hij legt' zich althans meer in het bijzonder toe op het kweken van de noodzakelijke groenten. Met het gevolg, dat er van al de geurige kruiden, die voorheen in de moestuintjes te vinden waren, thans nog maar een paar in cultuur zijn. Het zal niet meevallen in een stad als, Amsterdam een groenteboer te vinden, die u helpen kan aan dragon, ja zelfs in de volle bonentijd kan het moeite kosten bonenkruid te krijgen, dat zo smakelijk is bij tuinbonen en bij andere peulvruchten. Van de tien tot twintig geurige kruiden, die hier eigenlijk op geen enkele tafel zouden mogen ontbreken, zijn er nog maar een paar over: peterselie, selderie, kervel en bonenkruid. Basilicum, Borage, Melisse. Zuring. Salie, Mierikswortel, Tijm en Venkel, en al die andere aromatische gewassen, waaraan onze voorouders, dikwijls niet ten on-., rechte, genezende, opwekkende vermogens hebben toegeschreven, zij zijn uit de handel verdwenen en komen nog slechts hier en daar voor in een liefhebberstuintje. Ir. Van der Plassche, de inspecteur van de Tuinbouw, heeft dezer dagen de overtuiging uitgesproken, dat de volkstuinder voor den beroepstuinder van grote betekenis is, omdat de man van het volkstuintje belangstelling wekt voor het groentegebruik in het algemeen en dus voor den handelskweker een propagandist is van onschatbaar belang. Als dat geldt voor de gewone sjroenten, dan geldt dat zeker voor de kruiderijen: Wij volkstuinders verlangen er naar in ons dagelijks menu een zo groot mogelijke variatie te hebben; wij streven er naar zo lekker mogelijk.te eten. Natuurlijk zijn we er nog ver vanaf om allen reeds een hoekje van onze driehonderd meter speciaal voor kruidenteelt te hebben ingericht, maar zeker is, dat de volkstuinder een groter gebruik maakt van deze toekruiden, dan de doorsnee-consument, die zijn groenten in de winkel haalt En ligt hierin niet een vingerwijzing voor den handelskweker, dat er nog een belangrijk terrein voor hem braak ligt? --- Kervel Van belang is ook de kervel, een geurig kruid, dat rauw versnipperd aan andijviesla. soepen en sauzen een fijn aroma geeft. Het kan ook gedroogd worden en is zelfs als groente te eten. Men gebruikt het blad voor de plant in bloei schiet omdat bij de bloei veel van de waarde verloren gaat. . Kervel wordt herhaaldelijk gezaaid. Van het eerste zaaisel, dat we in Maart aan de grond hebben toevertrouwd, is door het schrale weer veel verloren gegaan, maar we laten ons daardoor niet afschrikken: we kunnen er mee doorgaan tot in Augustus. In het algemeen stelt de kervel aan de grond geen hoge eisen: als het maar vochtig is en in de zomer niet te erg is blootgesteld aan de barre zon, is ieder plekje in de tuin wel voor de teelt van kervel te gebruiken.- In het voorjaar en de nazomer zaaien we echter niet in de schaduw. Dan stelt dit aromatische kruid wat zon wel op prijs. --- Bitterkers ledereen kent de bitterkers (sterrekers) dat scherp smakende g edje, dat zo lekker is voor de boterham. Dit kruid heeft eveneens een vochtige beschaduwde plek in de tuin nodig. We moeten het bij droogte zelfs even voorthelpen met wat gietwater. Maar voor de rest neemt de tuinkers alles voor iief en in drie weken tijd zijn we zover, dat we van o"s zaaisel kunnen snijden. Dat snijden is het gemakkelijkst, als we hebben gezaaid -op regels met 20 c.m. tussenruimte Om deze reden geven wij ook voor sterrekers aan rijenzaai de voorkeur Vroeger zaaiden wij reeds in de winter op schotels en in kistjes voor het raam; wij hadden bij ons thuis een oude stenen kop van poreus aardewerk. De schedel van dit grijnzende hoofd was geribbeld en daarop zaaiden wij dan de bitterkers uit, zodat de stenen kop tenslotte een merkwaardige groene haardos had... Over twee andere kruiderijen spreken we nog uitvoeriger, n.l. over peterselie en selderie. Het zaad van deze kruiden kiemt buitengewoon langzaam en daarom zetten we het een poosje in de weck We mengen het met vochtig zand en laten het zo een paar dagen staan, net als bij het wortelzaad. Komt er dan over een dag of wat een gunstig ogenblik, b.v. na een fikse regenbui, dan haasten we ons het aan de aarde toe te vertrouwen. Dat dit met de nodige voorzorgen moet gebeuren, spreekt vanzelf, maar daarover later. Begin al vast maar wat zaad fn het water te zetten. Voor vijf vierkante meter.hebben we ongeveer 5 gram n°dig- Volkstuinder --- Bonenkruid Enkele aromatische kruiden zullen wij hier in het kort bespreken, voor hen de juiste tijd gekomen is. Zo bij voorbeeld het bonenkruid Zoals bekend hakt men dit kruid straks fijn, met inbegrip van bloemknoppen en stengeltjes, om het rauw te strooien over de tuinbonen. Men kan het bonenkruid ook drogen en aldus gebruiken voor het kruiden van soepen en sauzen. Ook kan het worden toegevoegd aan boontjes, die men inmaakt of weckt. Nog tot ver in de winter kan dit gewas geur geven aan onze maaltijd: men kan het immers drogen en in bosjes bewaren. Met zaaien wacht men meestal tot de bonen bloeien, dat is dus tot dit moment. We zaaien het fijne zaad tussen de aardappelen uit, nog al ruim, in een ondiepe geul, die we later met de achterkant van de hark dichtmaken. Zaaien we te dicht, dan is-dat. louter verlies. We moeten later toch tot 10 c.n. tussen de planten uitdunnen. Natuurlijk kan het bonenkruid ook op een zaaibed apart worden uitgezaaid: een klein hoekje dan, met rijen van 20 cm. onderling; vooral voor de latere zaaiingen zal dat nodig zijn. Om het bonenkruid te gebruiken voor de inmaak van „zure bommen" strooien we het zaad uit tegen het eind van deze maand en dan is er tussen de aardappelen niet zoveel ruimte meer. --- Gezellig zomerjurkje Dit jurkje wordt gemaakt van een gewerkt stofje. Het wordt uit één stuk geknipt en in de taille door „lastex" ingerimpeld. Het inrimpelen kan men ook achterwege laten en de ruimte gewoon door een ceituurtje bijeenhouden. Het lijfje heeft wat ruimte bij de aangeknipte pas. (Het rimpelen kan gebeuren door middel van lastex, dat men op de spoel windt). Gewerkte stof is meestal 90 cm. breed, daarom worden aan vóór- en rugpand geren gezet. Men heeft nodig 3 m. a 90, c.m. breed Het in elkaar maken: a. Het lijfje langs de inknip inrimpelen en aan de pas rijgen, zo, dat de tekens op elkaar uitkomen De naad nu zo stikken, dat deze aan ac voorkant keurig op niets uitloopt, dan de naad fijn omnaaien. b. Schouders en zijnaden dichtstikken, naden omnaaien en openstrijken. c. De taille inrimpelen op een breedte van 10 cm. d. Het splitje middenvoor inknippen, omrijgen ei. over de rafel een boorlintje zomen. Ook kan men het afwerken met een schuin biesje. (Aanstikken op de goede kant en overzomen aan de verkeerde kant). e. Het boordje aanstikken op de goede kant, dan dußbelvouwen, verkeerde kant buiten en eerst de uiteinden dichtstikken. Die uiteinden omhalen naar de goede kant, naad op de kant rijgen en daarna het boordje langs de hals overzomen. f. Het moi.-.wnaadje dichtstikken en in de onderkant een zoompje maken. Het stukje in de mouw nu inrimpelen. g. Mouw inzetten, naad op zijnaad. De armsgaten tweemaal stikken, rafel langs het stiksel smal afknippen', en de naad omnaaien. n. De onderkant van de jurk omrijgen en over de rafel èen boorlintje zomen. . Patronen verkrijgbaar in B.W. 88—92 en 96 a 35 et. Opgeven No. 513. Bestellingen van knippatronen, met postzegels ter betaling ingesloten, uitsluitend te adresseren aan de N.V. „De Arbeiderspers", Prinsegracht 51, Den Haag. B.W. 88. L 110 c.m. vanaf de schouder ---