BOEFIE EN FOEFIE 's Woensdagsmiddags half twee was de hele cricketclub op het schoolplein present. Het was warm, zonnig weer, net geschikt om de schaduw van het bos te zoeken. Meester Ribbemoos verscheen in het gezelschap van een kaart die op linnen was geplakt en die je in en uit elkaar kon vouwen. „Asjeblieft, Rinus," zei hij. „Hier zijn we... kijk, dat is onze school. Het Eekhoorntjeshos is daar en we willen eerst naar de kiosk wandelen... dat kleine zeshoekje... precies. Je vertelt maar hoe we lopen moeten..." „Op onze achterpoten," knorde Rinus, „daar heb ik geen kaart voor nodig." „Begin je weer?" dreigde meester Ribbemoos „Als je je taak niet ernstig opvat, benoem ik een anderen tochtleider." „Dan moet u Foefie Knabbelaar nemen," lachte Rinus, „die is dadelijk verkouden, als hij in de tocht zit." „Praatjes vullen geen gaatjes," rijmt meester Ribbemoos. „Lopen we of lopen we niet?" „We lopen!" roept Rinus. Meteen steekt hij de straatweg over vóór het schoolgebouw, want daar begint meteen het Eekhoorntjesbos. De kaart heeft hij eigenlijk niet nodig, want hij weet de kiosk, waar ze roomijs met vanille verkopen, best te vinden. „Zeg," begint Foefie, „die links naast Rinus loopt, „zullen we dadelijk de bok eens bij zijn horens nemen?" „Ik zie geen bok," antwoordt Rinus. „Gelukkig," grinnikt Boefie, die naast Rinus loopt. „Dan kun je er ook geen schieten." „Ik bedoel eigenlijk, dat we de kat de bel aan moeten binden," zegt Foefie met een leuke snuit. „ Versta je dat soms ook niet?" „Doe niet zo druk," vermaant Rinus. „En spreek niet in raadselen. We hebben hier geen puzzleclub." „Nou, ik bedoel natuurlijk meester Ribbemoos," moppert Foefie. „Wat is er met meester Ribbemoos," gromt achter de jongens een zware stem. „O meester," zegt Foefie dadelijk, „we willen zo graag et u gaan kamperen in de grote vacantie." „Nou en óf!" stemmen Rinus en Boefie nu haastig toe. „Zo zo," zegt meester Ribbemoos. „Zou dat een pretje voor jullie zijn?" „En geen klein beetje," verzekert Foefie met nadruk. „En denk jullie ook, dat het een pretje voor mij zou zijn," vraagt meester Ribbemoos weer. „Ik geloof het wel," meent Rinus. „Wij zijn reuze-leuke jongens." „Hiep, hiep, hoera!" roept de dele cricketclub. „Hm, zó had ik het nog niet bekeken," zegt meester Ribbemoos. „Ik mag dus eigenlijk wel blij zijn, dat ik misschien mag kamperen In de vacantie." „Nou," belooft Rinus, „we zullen het schappelijk met u maken." „Als we niet in school zijn. dan zijn we maar zelden vervelend", verzekert Boefie. „Tja," peinst meester Ribbemoos. „Ik begin er al naar te watertanden. Maar weet jullie wel, jongelieden, dat het nogal een dure kwestie wordt. Om een week te kamperen moeten jullie allemaal drie gulden meebrengen. Dat is geen kleinigheid..." „En als we gaan sparen...", bedenkt Foefie. „Ja, dat zal wel moeten," meent meester Ribbemoos. „Jullie moeten er maar eens met je ouders over praten. Ik moet minstens twaalf liefhebbers hebben, anders kan de fuif niet doorgaan." „Zie jij kans om drie gulden los te werken?" vraagt Rinus aan Foefie. „Voor ons worden het er zes," bedenkt Foefie. „Daar heb ik een zwaar hoofd in." „Begin jullie in elk geval maar te sparen," zegt meester Ribbemoos. „Dan zullen we wel eens zien, hoever jullie komen. Misschien kan ik wat geld losmaken van het V.R.F." „Is dat een voetbalclub?" informeert Wim Wipstaart. „Nee, dat ik tiet Vacantie Rattenfeest," legt de meester uit. „Verschillende burgers van Knollendam geven geld aan een commissie en die besteedt dat geld voor schoolreisjes Dus jullie begint om er vanavond met je ouders over te spreken. Dan hoor ik morgen wel, wie er mee mag. En daar zie ik de kiosk al. We kunnen dus geen aanmerking maken op onzen tochtleider." „Moest ei nog bij komen," gromt Rinus. „Nu heb ik een voorstel," gaat meester Ribbemoos voort „Daar In de kiosk kunnen we de lampekap van meester Springintveld veranderen in vijftien porties roomijs met vanille. Wat zouden Jullie daarvan denken?" „Ho. ho. Ho," Juicht de hele cricketclub en een ogenblik later is meester Ribbemoos omgeven door veertien dansende en springende rattenbengels. „En daar willen ze me een week lang mee opscheppen," zucht meester Ribbemoos. „Voor mijn vacantie nog wel. Een schitterend vooruitzicht, dat moet ik zeggen..." --- Onze eigen zomer Wat we buiten beleefden Opstellen voor dit hoekje mogen worden ingestuurd aan: Postbus 800, Amsterdam. Op de enveloppe vermelden: „Kinderkrant" en niet vergeten naam, adres en leeftijd onder het opstel te schrijven. Beste allemaal, Als jullie dit lezen, is de vacantie al in 't land voor een heleboel van jullie. Ik wens jullie een fijne vacantie en... veel prettige uitstapjes, om voor „Onze eigen Zomer" te beschrijven! D&g. A. V. --- Naar Artis Op een Woensdagmiddag zijn wij, mijn broertje Tjerk en ik, naar Artis geweest. Wat we d&èx allemaal gezien hebben! Allereerst zijn we een broodje gaan eten in de „Papegaaienlaan". Mijn broertje haalde een „lorre" aan en liet hem een beetje heen en weer schommelen. De papegaai vond dit schijnbaar erg prettig. Toen we ons broodje op hadden gingen we naar de kamelen en dromedarissen. Een van de kamelen was dol op wortellof. We hebben hem bijna een heel bosje gevoerd. We moesten het wortellof met zijn tweeën goed vasthouden, anders had hij zomaar alles opgegeten. Maar toen we weggingen, liep hij, voorzover zijn hok dat toeliet, met ons mee, en toen hebben we hem de rest van het bosje ook maar gegeven De lama's en de schapen aan de overkant hadden niet veel trek. De kleine, zwartbruine lammetjes wel; die smulden van het wortellof. Bij het vogelhuis riep een beo luid: „beo, beo, beo." Die vogel had toch zon heldere stem. Ook floot hij en toen we langs zijn kooi kwamen, riep hij: „daaag, daaag." De oppasser riep hem en de beo antwoordde steeds. Ik vond het reuzeinteressant. Het apenhuis was vol leven. Hier waren twee witte aapjes aan het krijgertje spelen, daar was een moederaap, die haar kleintjes tegen zich aandrukte, en het kleintje keek met een zielig-lief gezichtje naar al die vreemde mensen. Verderop waren twee bruine apen geweldig aan het schreeuwen. De grote gorilla stampte op de grond van zijn hok en de orang-oetang was aan het schommelen. Vóór het huis was het grote speelveld van de apen, nu in gebruik genomen door olifantsschtldpadden. Wat een grote beesten! Mijn broertje wilde er graag op rijden, maar dat mocht zeker niet. De pinguins stonden naast het speelveld allemaal op een rijtje met een deftig gezicht naar de voorbijgangers te kijken. Al wandelende langs de olifanten, kwamen we bij de buffels en zebu's. Wat zijn die zebu's toch prachtig! Vooral het ruime vel om de nek lijkt wel een draperie! We zijn ook nog naar de broedmachine geweest, maar voor we daar uitgekeken waren, was het al vijf uur en toen moesten we weg. De middag was veel te gauw om, maar we gaan vast nóg eens! ANCO MALI, Amsterdam. --- Aan zee 's Morgens om een uur of elf stapten we op onze fietsen. Die waren zwaar van alle bagage. We waren met zn drieën: mijn zusje, een buurmeisje en ik. Wij gingen naar het strand, dat wel niet zo ver is, maar toch te vér om te lopen met al die bagage. Toen we er waren, was het eerste wat we deden, de tent opslaan. Het was een heel werk, maar het kwam toch klaar en we zetten onze „bagage", dat wil zeggen eten en drinken, er in. Vervolgens trokken we onze badpakken aan en gingen de meegebrachte boterhammen opeten. Dat smaakte best, vooral het glaasje limonade, dat we er bij dronken. We hadden mondorgels meegenomen, en voor de afwisseling speelden we een paar wijsjes. Toen dat verveelde, gingen we wat lezen, voor de tent In de zon. „Ik ga eens kijken hoe laat het is," zei m'n zusje, en ze ging naar het badhuis, waar een klok was. Het was twee uur. „Zullen we nu gaan zwemmen?" „Ja, goed, het water is vast lekker." En al gauw zwommen we In het water rond. Fijn was dat. Om half drie ongeveer gingen we er uit en we trokken een ander zwempak aan. De tijd ging toen vlug voorbij. We zwommen nog een keer en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. lEMIE KLINGER, Andijk. --- Naar Valkeveen 's Morgens om half negen vertrokken we van de school, de derde, vierde en zesde klasse. We gingen met de bus naar Valkeveen en het duurde wel een uur voor we er waren. Het weer was niet erg mooi, maar In de loop van de dag klaarde het op. In Valkeveen gingen we eerst naar de speeltuin en toen we een tijdje gespeeld hadden, gingen we eten en daar kregen we een verversing bij. We zijn ook in het doolhof geweest en 's middags mochten we het water in. Dat was een gespartel. Toen we een half uur geploeterd hadden, moesten we ons aankleden en daarna kregen we een glas limonade. Toen gingen we weer in de speeltuin spelen. Veel te gauw moesten we weer naar huis. COBA MOLHOEK, Amsterdam. --- KOOS PIEP DOOR FELIXKIRCHHOFF De baas had met de grootste zorgvuldigheid de woning van Koos Piep, de kanarie, schoongemaakt, het voederbakje volgestort met lekkere hennepzaadjes en een stevig hompie komkommer tussen de tralies gewrongen Koos is verzot op komkommer en begint tierend van geestdrift in zijn kooi op en neer te hippen, als hij in de gaten krijgt, dat deze lekkernij in aantocht is. De baas was dan ook amper weggegaan of geweldige snavelhouwen deden vruchtvlees en zaadjes van de komkommer tot zelfs in de kamer vliegen. Maar onmiddellijk staakte Koos deze bezigheid, toen hij bespeurde, dat het deurtje van de kooi niet goed gesloten was. De baas was anders zorgvuldig genoeg, maar vandaag scheen hij een bui van verstrooidheid gehad te hebben. Hij had het traliedeurtje wel 'dichtgeduwd, doch blijkbaar het haakje niet omgelegd. Zodat de deur van Koos Piep's moderne étage-woning — drie zitstokken hoog — ineens wagenwijd openging en Koos om zo te zeggen beleefd uitnodigde om eens een uitstapje te maken. Het spreekt vanzelf, dat hij deze verleiding niet kon weerstaan. Niet dat het ooit in zijn bol opgekomen was om uit te knijpen, want hij had geen enkele reden om naar verandering in zijn bestaan te verlangen. Hij was een vogel in goeden doen, een rijke jongen, in het bezit van een eigen huis en er aan gewend, goed te dineren en dagelijks zijn bad te nemen. Zon aangenaam en rustig leventje gooi je niet zo gauw weg, zolang je niet weet. wat Je er voor in de plaats krijgt! Maar een kijkje in de wereld daarbuiten zou hij weleens willen nemen. Ook was hij een beetje ijdel en hij hoopte als beroemd zanger door de andere vogels eerbiedig ontvangen en met eerbewijzen overladen te worden. Die straatvogels hadden geen asempie benul van zingen, want zij brachten het nooit verder dan een schril „tsjiep tsjikkedie", waar een geschoold zanger hard voor aan de haal zou gaan. Koos overwoog ernstig het voor en tegen van een uitstapje, af en toe de komkommer een venijnige mep met de snavel gevend. Zou hij eerst eten — hennepzaad en komkommer! — en een bad nemen, of maar dadelijk op stap gaan? Hij besloot eindelijk om het verschil te delen door haastig een paar zaadjes op te peuzelen, even koppie-onder te doen in het badje en daarna vol verwachting de kooi te verlaten Hij vloog enige malen de kamer rond en vervolgens door het open raam naar buiten om in de boom te gaan z>tten, die hij altijd uit zijn kooi kon zien. Nog geen drie seconden zat hij op de tak of van alle kanten streken de mussen om hem heen in de boom neer. „Hoog bezoek. Jongens!" piepte één van de grijsjassen spottend. „Zal ik toch op staande voet door de kat opgebikt worden, als dat niet me rijke ome van het boerenland is!" Hij begon opgewonden te schreeuwen om er nog meer vrindjes bij te roepen. „Jongééés!... Jong-éééés!... Kom kijken!... Een lolletje!" Wat tot gevolg had, dat er steeds meer mussen bijkwamen, zodat zij elkaar op de takken verdrongen. Hier en daar waren enige raddraaiers verwoed aan het vechten om het beste plaatsje. „Wat ziet uwes geel aan uwes hoofie!" zei één van de brutale rekels meewarig tot Koos Piep. „Hebbu dat allang of alleen maar als de zon schijnt? En laat uwes daar nou niks tegen doen? Bélbél, sjonge jonge jonge 't is toch wat te zeggen, 't is toch wat te zeggen!" Deze opmerkingen gaven aanleiding tot een oorverdovend gejoel en Koos Piep begon zich allesbehalve op zijn gemak te voelen. Om hem helemi-al in een prettige stemming te brengen, begonnen de anderen tegt.i hem op te dringen en werd er al gesjilpt, dat men „die opschepper in zijn jas van bananenschillen" uit de boom smijten moest. Gelukkig kwam juist op het kritieke ogenblik een andere vogel in deftig zwart opdagen en begon de boeven heftig uit te veteren. „Onbeschaefd gepeupel, jac!" raasde hij. „Dom gespuis, jac! Jullie zijn het, jullie, die onze beum bij alle aendere veugels in opspraek brengen, jac! Jullie mest je schaemen, jac, dat geen vreemdeling onze beum bezoeken kan, zonder te worden lastig gevallen, jac!" „Ha, die boyenmeester!" juichte een brutale mus hem toe En een ander bewonderde jaloers: „Wat prét-ie daftig! Kom je euk eut de Héjg?" Maar de waarschuwing: „Tijger, jongens!" deed de hele bende uit elkaar stuiven. Toch was de kat, waarvoor zij aan de haal gingen, blijkbaar helemaal niet van plan een bezoek aan de boom te brengen. Poes zat in een zoldervenster ijverig toilet te maken, wat nu eenmaal een bezigheid is, die veel zorg vereist, zodat je geen tijd hebt aan andere dingen te denken. „Daer gaen de helden!" zei de zwarte vogelmeneer minachtend tegen Koos Piep. „'t Zou anders niet kwaad zijn, als de kat eens grote opruiming onder hen hield! Overigens, mag ik me even veurstaelle? Simon Spreeuw, om u te dienen. Mijn vrouw zal opgetogen zijn, als u ons de eer zou willen aendc van een visite." Koos Piep bedankte echter, want hij begon alweer hard terug te verlangen naar zijn kooi. Janus, de hond van den baas, was trouwens naar buiten gekomen en had hem in de boom zien zitten. „Wat heb Jij daar in die boom te maken?" blafte hij verbaasd en ongerust. „Wees Jij nou wij-hijs en ga naar huiuis! Moet je door de kat opgevreten worden, lelijke wegloper? Vooruit, naar binnen, want als ik je moet -omen halen, ben je nóg niet uit de brand!" Koos was altijd een beetje benauwd voor Janus, een geweldenaar, die in zijn eentje een vervaarlijk spektakel kon maken. Stel Je voor, dat die grote vechtersbaas met zijn bulderstem hem uit de boom kwam plukken! Koos wist, dat katten met het grootste gemak in een boom klauteren en hield het er daarom voor, dat zoiets ook voor Janus maar een peuléschilletje zou zijn. Hij vond het dan ook maar geraden om gauw het raam binnen te vliegen en zijn kooi weer op te zoeken. Net was hij binnen of het deurtje ging achter hem dicht; men had dus blijkbaar op zijn terugkomst geloerd. Maar al zou de kooi in het vervolg altijd open blijven staan, dan zou Koos zich niet meer uit de voeten maken! Van de schijnbaar zo aanlokkelijke wereld daarbuiten had hij genoeg gezien om het bezit te waarderen van zijn eigen huis, waar hij geborgen was, op tijd zijn natje en droogje kreeg en het brutale mussengespuis hem niets maken kon. Thuis is het toch maar het beste — en daar gaat niets van af! FELIX KIRCHHOFF. --- Naar het Lichtkalender Beste kinderen. Gelukkig zijn er toch nog een heleboel oplossingen op de invul-puzzle gekomen. En 't mooiste van alles is, dat ze op één na, allemaal goed zijn ook. Al schreven me verschillende kinderen, dat ze 't wél moeilijk gevonden hadden. Dès te knapper dus, dat jullie 't haast allemaal goed had. Ditmaal zijn de prijswinnaars: J. ten Oever, Pijlkraidstraat 5, Almelo. A Knuistingh Neven, F 70, Alblasserdam. Frederika Uleman, Wormerveerstraat 36, 3e étage, Amsterdam (O.). Eén meisje had tussen op en aard geschreven: snijders. Nu, opsnijders, die ken ik wel, maar wat 'n snijdersaard is? Dat weet ik heus niet. En m'n vriendinnetje, die dat woord bedacht heeft, weet 't zeker óók niet? Maar opstand en standaard, dat zijn wèl twee goede woorden, hè? Ik dank de kinderen, die me weer 'n briefje •chreven, hartelijk. En m'n nieuwe raadselvriendinnetj. of -nichtje Tinie Abbingh uit Grollo, hartelijk welkom! Doe maar trouw mee, dan heb je telkens een kansje. Leuk, dat je me meteen Je familie hebt voorgesteld. Nu weet ik precies, hoe 't bij jullie thuis is. En dan heeft mijn zes-jarige vriend Bertus Bohle uit Amsterdam twee tekeningen voor me gemaakt. Dank je wel, Bertus. A je wat ouder bent, doe je zeker ook ijverig mee aan 't oplossen van de raadsels? Gerard van Kuyk, zo zo, ben jij verhuisd. Weet je wel, dat wij nu dicht bij elkaar wonen? En wat 'n lange brieven van de kinderen Albjas! Ik ben benieuwd, „professor", hoe jij 't met de repetities er af gebracht hebt. Ja hoor, toen ik nog op school was, vonden we dat óók zon gewichtige tijd. Je hebt 'n boel cadeautjes gekregen op je verjaardag, Jeanne. Je bent erg verwend! En al is 't wat laat: ik feliciteer je toch ook nog. Nee, ik ben nog nioit in Den Briel geweest. Nu moet Ik ophouden, want ik heb niet zoveel plaats om op alles te antwoorden. Dus zeg ik nu al mijn vriendjes en vriendinnetjes weer goede dag tot de volgende week. Dag allemaal! TANTE BETS. --- We maken zelf 'n kinderboe Daantje Branie I*' I Jullie weten het al: kleur Daantje maar weer gauw en plak heffl bladzijden in Je schrift Wat zou Daan nu weer bedacht hebben? , *"^ I Met een schok schrok Pa wakker. „Wat is er ge- » [beurd?" „Wat is er in huis aan de hand?" . „Uw zoon", zei de brandwacht, „heeft ons zew . j • [opgebeld- Er is hier in huis ergens brand!" Met een sprong stond Vader toen naast zn bed. En ook Moeder was vlug op de been. „Gauw de kinderen halen?" riep Vader verschrikt. En dat deden ze dan ook meteen. | I l _i>.—■ cc Inmiddels liep Daan naar de huiskamer toe, En de brandwachten liepen hem na. ..'t Is wel héél erg veel werk, hè?" vroeg Daantje [bedrukt. t „Maar daar kijkt toch de brandweer niet naar? I .A = mm"*1* ÏMitui mini uiiimiiMiiiiLUJiHiiiiuiimiiiii iiiiimiHiiiitmMtiiiHiiiiiiimiiiiiiiHiiiitim imiiriiiinmmii miiumu [iiiui.Miiiiii'ii1"""1" • j " --- RAADSELS OPLOSSINGEN. De oplossingen der raadsels van veertien dagen geleden zijn: Groep I: Trap — part. Groep II: Meel — merel, geel — geveL keel — ketel. Groep III: je kon natuurlijk op verschillende manieren langs de ladder omhoog en daarom is er geen bepaalde oplossing. Er waren erg veel kinderen, die het goed gedaan hadden. PRIJSWINNAARS. Bij het loten wonnen: Groep I: Ali Wijnberg, Hoogstraat 10, Gouda. Groep II: Dick Leguit, Kerkstraat 245. Oostzaan. Groep III: Beppie Kamerling, Overtoom 122, Amsterdam. Jullie mogen me schrijven, welk boek Je uit het boekenlijstje wilt hebben, 'k zorg dan, dat je het krijgt. NIEUWE RAADSELS. Groep I: (Kinderen t/m 9 jaar). Ik zwem of iets dat „goed voor elk" is en ben zo wit als sneeuw, maar draai je me om, dan ben ik zo zwart als roet. Groep II: (Kinderen Ingezonden door Truus « jtr In elk der 7 een meisjesnaam verw maar uit: - VF „Nee, man, „Niet ° . staat op de deur." „Ik ga naar school, *\\tf Hij wordt zo mager, d» j kunt tellen. . jjj', „Ik ga de wijde wereW de hij. #t Groep III: (Kinderen tf? ouder). Ingezonden door jp Vul in de links naar rechts een * letters in, en als je ** fff*>tj hebt, lees je van bove" op de eerste rij iets, *8 allemaal hebben. 1. Banier. 2. Wadden-eiland. $# 3. Soort lokaal, waar Je krijgt. j 4. Stad in Noord-Holian 5. Plaatsje op de VeWwe' 8. hevige storm. 7. Roodhuid. 8. Niet vals. otA& (de ij moet ingevuld w J óór ' r» Oplossingen moeten den ingestuurd aan: * fIC J sterdam. Op de „Kinderkrant", en niet <>r adres en leeftijd t>U schrijven. Doe je best! --- Wij werken zelf aan de kinderkrant mee Ziek Treesje Pteesje was zien. ioe verveeiae zich erg drie dagen had ze gelezen, al de boeken. „Wat zal ik nu gaan doen?" vroeg ze aan moeder. Moeder zei: „Schrijf naar de kinderkrant". Dat wóu Treesje wel, maar ze wilde ook een tekening sturen. „Wat zal ik tekenen, moe?" „Dat moet Je zelf weten", zei moeder. Treesje zat wat te peinzen en toen riep ze: „Ik ga me zelf tekenen". En dat vond moeder een goed idee. Henny Fouwels, 11 Jaar Naar t» der,** Daar gaan ze: "l°ea^ Willie, Joop en JaV" 0 Ze gaan aan 't stro. En bouwen daar ka Ze mogen ook tn .p