Eén zoon kon niet mee Vlak voor het uitvaren van de „Hoop op Welvaart", had een van schipper Groenendijk's zonen, die ook mee zou gaan op de visserij, een ongeluk gehad, waarbij een top van een vinger werd afgeknepen. Hierdoor moest Jacob achterblijven. Hij dankt aan dit ongelukje waarschijnlijk zijn leven. Te Scheveningen ontmoette de ongelukkige schipper vanmorgen een anderen zoon die knecht is aan boord van de „GO 11". Met deze schokker is Groenendijk naar Goeree teruggekeerd Wij waren tegenwoordig bij de ontmoeting van vader en zoon. Zwijgend drukten zij elkaar de hand. Er werd met geen woord over de ramp gesproken. Vader en zoon gingen gezamenlijk naar Goeree terug, waar de vrouw van Cornelis Coenraad, die met vier kinderen achterblijft en de vrouw van den schipper op de hoogte zouden worden gesteld van de ramp. De „GO 10" was niet verzekerd. Schipper Groenendijk had 100 gulden in de zak. Een van zijn zoons had het overige deel van hun bedrijfskapitaal, ook ƒ 100,—, in zijn bezit. --- Rijwielplaatje krijgt vacantie Den Haag, — Vrijdag. Bij beschikking van den minister van Financiën is bepaald, dat gedurende het tijdvak van 1 tot en met 8 Augustus 1939 geen boete zal zijn verbeurd wegens het op >~e openbare weg berijden van een rijwiel, zonder voorzien te zijn van het vereiste belastingmerk. --- Kabinetsformateur op de Ruigenhoek Den Haag, — Vrijdag. Dr. Colijn is vanmorgen om kwart over negen in gehoor ontvangen door de Koningin, die, in tegenstelling met de verwachting, dat zij ook vandaag afwezig zou zijn, reeds om kwart over zeven uit Soestdijk was vertrokken naar de Ruigenhoek en daar om negen uur arriveerde. De bespreking, die de kabinetsformateur met de Koningin heeft gevoerd, duurde tot half twaalf. Hij heeft zich vervolgens naar het departement van Algemene Zaken begeven Wij vernemen, dat dr. Colijn vanochtend aan de Koningin verslag heeft uitgebracht van zijn bevindingen. --- In deze crisis zit iets onwezenlijks Oordeel van jhr. de Geer Lunteren, — Vrijdag. Nadat op de chr.-historische zomerconferentie de heer J. R. Snoeck Henkemans alle aanwezigen hartelijk welkom had geheten, hield de voorzitter van de Chr.-Hist. Unie, jhr. mr. D. J. de Geer, een bespreking over de uitslag der Statenverkiezing van dit jaar. De uitslag, ving spreker aan, heeft aan onze Unie levendige voldoening gebracht. Het grote feit was, dat de Inzinking van 1937 volkomen overwonnen bleek. Gelijk hebben gekregen zij, die destijds meenden, dat de teruggang niet te wijten was aan de propaganda vóór of tegen bepaalde economische denkbeelden — op dat punt is nog niet zo heel veel veranderd — maar aan de bijzondere constellatie van dat jaar. Met tal van cijfers wees spreker er op, hoe het uiteenvallen der protestantse groepen, en het dientengevolge verloren gaan van vele protestantse stemmen, de Invloed der r.k Verhoogt. De grote steden zijn ook nu weer gebleken de zwakke punten in onze uitrusting Spreker stond vervolgens stil bij de kabinetscrisis. Er zit in die crisis, en vooral in het gerucht dat daaromheen gegaan is, iets onwezenlijks. De S.D.A.P., die twee jaar lang beweerd heeft, dat tegen de werkloosheid nagenoeg niets gedaan wordt en dat het kabinet de kracht mist om de werkloosheid „fris en moedig" aan te pakken, schaart zich nu achter de r.k., die zeggen, dat de zegenrijke en vruchtbare politiek, totdusver gevolgd, door den premier en zijn medestanders plotseling onderbroken wordt ware het kabinet ongestoord doorgegaan, dan ware de critiek levendig gebleven. Nu verlangt de S.D.A.P. terug naar de vleespotten van een werkloosheidspolitiek, die zij als armzalig en bekrompen veroordeeld heeft. Dit is het eerste onwezenlijke. Het tweede is, dat ten onrechte de voorstelling gewekt wordt, alsof de meerderheid van het kabinet een principiële wending heeft gemaakt en de werkloosheidsbestrijding minder fors wil voeren dan tevoren. Misschien heeft de stijl van sommige communiqués daartoe aanleiding gegeven Het opstellen van communiqués is niet de sterkste kant van dit kabinet. Van een ombuigen van de algemene lijn der werkloosheidsbestrijding is echter geen sprake, en nog veel minder van een opoffering der werkloosheidsbestrijding aan de defensie. Het spreekt vanzelf, dat ieder kabinet op dit ogenblik zijn primordiale taak vindt in drie vraagstukken: de defensie, de werkloosheid en de financiën. Geen van deze drie vraagstukken mag aan een ander worden opgeofferd. Dit was de overtuiging ook van het demissionnaire kabinet, evenals het die zal moeten zijn van het kabinet dat komen zal, hoe dit ook zal zijn samengesteld. De premier en zijn medestanders wilden slechts bepaalde uitwassen in de werkloosheidsbestrijding afsnijden. Zij wilden het geld beter plaatsen dan onder het tieren van die uitwassen mogelijk was. Ook hadden zij ingezien, dat het ontwerp inzake de jeugdwerkloosheid mank ging aan de fout, dat veel geld aan de strijkstok bleef hangen, d.w.z. niet dienstig werd aan het belang, waarom het te doen is, maar aan allerlei administratie en organisatie, waarom het niet te doen is. Maar dit was ook in de Kamer reeds ingezien, onder de verst uiteenlopende partijen, en het ontwerp zou in deze vorm dan ook zeker geen meerderheid gekregen hebben. --- Overbrugging ware toe te juichen Als men de bladen geloven mag, zou er de laatste dagen nog sprake geweest zijn van een overbrugging van het geschil. In menig opzicht zou dit toe te juichen zijn geweest. Want de werkloosheid is een te ernstig kwaad, en vereist te zeer een onbevangen gemeenschappelijk overleg omtrent de middelen van bestrijding, dan dat zij tot een politiek ezelskinnebakken mag worden gemaakt. Anderzijds zou overbrugging op dit ogenblik wel scherp de vraag hebben doen rijzen, waarom dit beraad niet vier weken vroeger is gehouden. Wij zullen nu de samenstelling van het nieuwe kabinet moeten afwachten. In elk geval zullen wij het naar zijn daden beoordelen. Het ligt in de lijn van onze beginselen, dat wij het met warmte zullen steunen in alles, waarin door zijn beleid naar onze overtuiging 's lands belang gediend wordt. Te hopen is dat het de g o e d e ontwerpen van het afgetreden kabinet — te denken valt o.a. aan het echtscheidingsontwerp e.a. — zal handhaven. Ook onder het nieuwe kabinet zullen wij vasthouden aan wat de norm moet zijn voor de overheid, „onverschillig" — zoals ons program zegt — „welke de personen zijn die tijdelijk met enige staatsbediening zijn belast". De minder goede ontwerpen, die er ook zijn, zullen wij, bij handhaving, uiteraard bestrijden, evenzeer als wij dit gedaan hebben indien de situatie ongewijzigd gebleven ware. De overweging, dat onze steun nu meer nodig zal zijn, zal ons daarvan niet mogen terughouden. Als volgende spreker voerde dr, S. Rozemond, directeur van Maatschappelijk Hulpbetoon te Leiden, het woord over „demoralisatie in verband met armoede en werkloosheid". Na een pleidooi voor een herkerstening van de opvattingen tegenover: arbeid, arbeider, arbeidsvreugde, armoede en ook werkloosheid, betoogde spr., dat herziening en vereenvoudiging van de steunregeling daarbij niet zal kunnen uitblijven, omdat die een lappendeken geworden is, wat volkomen begrijpelijk is bij de incidentele wijze, waarop telkens stukken werden aangezet of uitgesneden, en waarvan sommige onderdelen de haast der beslissing onmiskenbaar verraden. --- Lijk opgehaald te Hardinxveld Hardinxveld, — Vrijdag. Sedert Maandagmorgen werd hier vermist de heer J. Lagendijk, die werkzaam was bij de machinefabriek Holland. Hij was 's morgens vroeg van huis gegaan, doch niet op de fabriek aangekomen. Vanochtend is het lijk door een visser in de Merwede gevonden, nabij de schutsluis. --- De „Mallejan” aan onheil ontsnapt Ontploffing op het laatste ogenblik voorkomen (Van onzen specialen verslaggever). Vierhouten, — Donderdag Een van de bekendste hotels van ons land, „De Malle jan" te Vierhouten, die een paar maanden geleden is afgebrand, is vandaag ternauwernood aan een nieuw onheil ontsnapt. Het vernieuwde hotel nadert zijn voltooiing. Direct na de brand had de directie besloten, het hotel te herbouwen en men Is daarbij met grote spoed aan het werk gegaan, teneinde althans in het „hoogseizoen" nog bezoekers te kunnen ontvangen. De werkzaamheden zijn bijna gereed: Maandag over een week wordt het fraai uitziende en zeer modern ingerichte nieuwe gebouw, dat tegelijkertijd aanzienlijk is uitgebreid, voor de gasten geopend. Het heeft maar weinig gescheeld, of daar zou niets van gekomen zijn. Vanmorgen was men aan de gang met de talrijke technische karweitjes, die aan de herbouwing van een groot hotel vastzitten. Vóór het gebouw waren de verwarmingsmonteurs aan het werk. Eén van hen was bezig, een pijpbeugel te lassen. Plotseling sloeg de vlam uit de brander terug in het apparaat, waarin het carbidgas tot ontwikkeling wordt gebracht. Hoewel dat op zichzelf nog geen ontploffing ten gevolge behoefde te helpen — er zat een z.g. waterslot aan het toestel, waardoor belet kon worden, dat het vuur bij de klok kwam en waardoor het gas zou kunnen ontsnappen —, dreigde... goedbedoelde hulp ongelukken te maken! Niet zodra hadden de mensen, die voor het hotel aan het werk waren, gemerkt, dat er iets aan de hand was, of zij ijlden naderbij om de helpende hand te bieden. Een der omstanders was zo onvoorzichtig, „brand!" te roepen, en een ander, die deze alarmkreet opving, meende goed te doen een gereedstaande emmer water te grijpen teneinde die over het bedreigde en dreigende apparaat leeg te storten. Ware hij daartoe in de gelegenheid geweest, dan zou de grote hoeveelheid water, die dan plotseling aan de carbidvoorraad werd toegevoegd, bijna onvermijdelijk de machine hebben doen springen. Op het laatste ogenblik nog kon de toesnellende chef-monteur, die zag, dat er door onwetendheid een onheil dreigde te geschieden, den ongewensten „blusser" beletten, aan zijn voornemen gevolg te geven. Wat moest er gebeuren...? Liet men het apparaat staan, dan zou het weldra uit elkaar springen. De enige mogelijkheid was, het hele ding omver te werpen, waardoor de klok er uit kon vliegen. In minder tijd dan men nodig heeft, om dit te lezen, had de chef-monteur aldus gehandeld. Met alle kracht wist hij de ontwikkelaar tegen de grond te krijgen — en toen dreigde er geen gevaar meer: in enkele seconden had men de gevaarlijke vlam gedoofd. Maar het heeft een haartje gescheeld! --- „Ook het volgende jaar Hollanders in de Tour” zegt Henrl Desgrange (Van onzen specialen verslaggever.) Toulouse, — Donderdag. Het is niet gemakkelijk om Desgrange, den grijzen organisator van de Tour de France, te pakken te krijgen. Niet alleen omdat hij er een hekel aan heeft geïnterviewd te worden, maar in hoofdzaak, omdat hij meestal zo druk bezig is, dat hij nauwelijks tijd heeft iemand te woord te staan. Op de rustdag in Toulouse zal het ons echter wel lukken, dachten wij, rekening houdende met de omstandigheid, dat iemand van 72 jaar een rustdag in zulk een zware werkperiode wel op prijs zou stellen. HSSWI --- Tienjarig meisje zee gered Agent van politie bega in uniform te water ✓ I De politie laat haar wakend °°ttffPj het strand. Niet alleen om de * <<%] appeal te bewaken en zelfs rue oi#jj zoekgeraakte kinderen bij hU.erjS *yi brengen. Vanmiddag is weer veelzijdig de taak van den P° tf*jA Ter hoogte van het Palace Hote y meisje vanmiddag om drie uurnmj*)' zee. Het hield onvoldoende rek<*P en eensklaps was Holland in ifij zagen het angstige gezichtje * J verder afdrijven. De stroom h&u ) eerste ogenblikken weet nooit 'e fdriJ'j lijk gebeurt als een drenkeling neigd te geloven, dat zo ieman aan de kant zal komen. t v»^ De man, die vanmiddag de erJ£ Ajjj dadelijk inzag, was agent J- - meisje was toen echter al z0 yd afgedreven, dat de redder BeeIlKen j uit te kleden, of lang na te op slag, dat het lopen door de" *y eindweegs zwemmen veel tij» pi*1 golfbreker ter noordzijde van dichtbij. 1 Vóór de jammerende omstaO (f 1 de agent in de zin had, was deZe «rj gerend. Tijd voor het uitgC7jeKiey uniform jas had hij niet meer- „ van de golfbreker. Alkemade b $ipj zwemmer te zijn. Met forse sla? „j, golven en ondanks de stevige s jjjj probeerde mee te slepen, slaa?^ep. tijd in, het drenkelingetje te b^ Juist op tijd, want zij had rfr binnen gekregen en dreigde politieman pakte haar echter $r van de redkunst vast en br strand. # At t De moeder van het meisje ha $% den agent van het strand af ëe p 9J dochtertje, dat door den dokte vonden, in een auto mee Ta9\gM dankbaarheid jegens den krat»» .\ beschrijven. / Deze begaf zich naar het n"" y) droog pak aan en ging we niets gebeurd was. s --- Weeshuisdirecteur gaat he van V 7 Regenten en regentessen v Weeshuis aan de teur van deze inrichting het I>J, leend, waarom hij heeft verzot, y zal herinneren heeft deze diriuidi'lJa|l( gestaan op grond van de be?c?erefJ Vl/ zijn zorgen toevertrouwde kind handeld. Er werd een gevan» very maanden geëist. De rechtban „ v tot ƒlOO boete en twee maan gevangenisstraf. ecV-, vj ■ In plaats van hem en zi3ïii 0 directrice optreedt, zullen me~naef*t 9 tus a.s. de heer en mevr. I\7?ng v* Amsterdam de dagelijkse leid11* op zich nemen. --- Twee vissers verdronken toen Duitse vrachtboot een schokker ramde Het bootje zonk in een ommezien Schevenlngen, — Vrijdag. De Duitse vrachtboot de „Anni Ahrens" is vannacht om half twaalf met volle kracht op de vissende schokker „G.O. 10" gevaren. Aan boord van deze schokker, afkomstig uit Goeree, bevonden zich schipper A. Groenendijk en zijn twee zonen, Cornelis Coenraad en Gerard Groenendijk. Direct na de aanvaring is de schokker gezonken. Temidden van het wrakhout Is de 57-jarige schipper gevonden, drijvend op twee penhaken. De twee zoons, van wie de oudste 29 jaar Is en vrouw en vier kinderen achterlaat, zomede de 24-jarige Gerard, zijn om het leven gekomen. Het was een rustige nacht. De zee was spiegelglad. Ongeveer vier mijl west noordwest van Scheveningen lag een aantal schokkers, waaronder verschillende afkomstig uit Goeree, te vissen. Niet ver van elkaar lagen de schokkers G.O. 10 en de G.O. 7. Van de Waterweg naderde tegen half twaalf net Duitse stoomschip „Anni Ahrens", kapitein Carl Rench, met vijftien man aan boord. Het schip aanvaardde Juist de reis van Rotterdam naar Stolpermünde. Door onverklaarbare oorzaak stevende dit schip recht op de Goerese schokker in en voor de schipper van de „G.O. 10" maatregelen kon treffen, zat de „Anni Ahrens" boven op de G.O. 10". De schokker werd aan stuurboord geraakt en in tweeën gespleten. De enige overlevende van deze ramp, de 57-jarige schipper, is opgevist, nadat hij zich geruime tijd op twee penhaken drijvende had gehouden. Hij is met een andere schokker naar de Scheveningse Visafslag gebracht. Vóór hij met de G.O. 11, een schokker die vanmorgen om tien uur de haven verliet, de droeve terugreis aanvaardde, hebben wij hem gesproken en wij laten hier het verschrikkelijk relaas van deze gebeurtenis volgen: --- De schipper vertelt „Wij visten op ongeveer 4 mijl uit de kust, mijn zoons en ik. De nacht was helder en wij konden de „G.O. 7", van schipper A. Tanis zien. Toen doemde in de verte groen licht op, dat snel naderde. Hieruit maakte ik op, dat het een stoomschip moest zijn. Wij hadden zelf ook lichten aan boord en er was dus geen enkele reden tot ongerustheid. De „G.O. 7" was ongeveer een vijftig meter van ons af. Het stoomschip naderde meer en meer, doch uit de stand van het mastlicht en het groenlicht leidde ik af, dat het voor ons langs zou komen. Er was ruimte genoeg. Toen ik weer opkeek, zag ik tot mijn schrik, dat de boot de steven wendde en recht op ons afkwam. Meteen zag ik de beide lichten, rood en groen en ik begreep, dat een aanvaring al haast niet meer te voorkomen was. Wij waren, zoals ik zei, vissende en bewogen ons dus langzaam voorwaarts. In zo korte tijd was het onmogelijk nog uit de voeten te komen. Ik 'schreeuwde zo hard als ik kon, dat mijn zoons zouden zien wat er gebeuren ging. Onderwijl rende ik zelf naar achteren en gooide de vislijn los, zodoende de netten verspelende, maar in de hoop, dat we misschien nog zouden kunnen bijdraaien. --- „Te laat” Het was al te laat. Ik zag den kapitein en den stuurman van den Duitser nog op de brug staan. Bijna op hetzelfde ogenblik kwam de steven van den Duitser recht op de „G.O. 10" af. Het volgende ogenblik werden wij aan stuurboord geraakt. De schipper, die verschrikkelijk onder de indruk was van het drama, waarvan hij de enig overlevende is, kon nauwelijks meer praten. Met horten en stoten vertelde hij, hoe hij tot het laatste ogenblik geprobeerd heeft het onheil af te wenden. De zoons van Groenendijk hadden inmiddels ook de naderende ramp gezien en het laatste wat hun vader zag was, dat zij naar de zwemvesten liepen te zoeken. De vader zelf, wij moeten uit de korte indrukken die hij weergaf een beeld vormen, greep een penhaak, een boom van ongeveer zes meter lengte en op het ogenblik, dat de twee boten op elkaar stootten, pikte hij de haak in de „Anni Ahrens". In minder dan geen tijd heeft hij zijn grote waterlaarzen uitgeschopt en zich opgetrokken aan de penhaak. Groenendijk heeft echter direct daarop weer de penhaak losgelaten, angstig als hij was, toch los te moeten laten en dan bij de schroef van het onheilbrengende schip terecht te komen. Het loslaten is trouwens zijn redding geworden. Toen Goenendijk weer boven kwam, zag hij de penhaak, die hij zo juist had losgelaten. Hij greep er zich aan vast en vond in de nabijheid nog een tweede penhaak. Op deze heeft hij zich geruime tijd drijvende gehouden, lang genoeg om gered te worden. De beide zoons, die evenmin als hun vader, konden zwemmen, hebben blijkbaar geen kans gehad iets te grijpen om zich aan vast te klampen. Op het geschreeuw van den vader kwam geen antwoord meer. Na ongeveer een half uur is schipper Groenendijk in de Jol van de „Anni Ahrens" aan boord van het Duitse schip gebracht. Later werd hij meegenomen op de „GO 4" en naar Schevenlngen gebracht. De schipper van de „GO 7", die In de nabijheid van het verongelukte scheepje viste, A. Tanis uit Goeree, was eveneens aan de afslag te Schevenlngen. Het was verschrikkelijk, vertelde hij. De „GO 10" werd precies in het midden geraakt en de klap is stellig gehoord door alle schepen die in de nabijheid waren. Ik zag het ongeluk aankomen en zodra de stoomboot op de schokker was gevaren, zagen wij de schokker verdwijnen. Direct heb ik de netten laten inhalen en in de richting van het verongelukte schip gevaren. De Jol van de „Anni Ahrens" was toen echter al buitenboord gezet en aan het zoeken naar de bemanning van de „Hoop op Welvaart". De mannen slaagden er na enige tijd in, schipper Groenendijk op te vissen. Wij hebben gezamenlijk naar de twee andere opvarenden gezocht, doch tevergeefs. De kapitein stelde zich telegrafisch in verbinding met de wal en verzocht Groenendijk te laten halen. Het antwoord luidde: „Kom den schiif :er maar brengen." Het Duitse schip bleek echter onklaar te zijn geraakt. Direct na de aanvaring is het anker uitgeworpen, doch dit kon niet meer worden gelicht, omdat de wlnch bij de aanvaring defect was geraakt. --- Verkeerde manoeuvre? De oorzaak van deze ramp is moeilijk te bepalen, doch in deskundige kringen hoorden wij de volgende verklaring: Waarschijnlijk was de „Anni Ahrens" de „G.O. 10" al gepasseerd en is toen omgedraaid. Het zal toen niet meer mogelijk geweest zijn, de schokker nog te ontlopen. Maar waarom ging de Duitse boot dan terug? Volgens de wetten van de zeevaart heeft een schip de goede lijn te varen, dat wil zeggen: rood moet rood passeren. De „Anni Ahrens" was echter al ten halve gepasseerd aan de theoretisch verkeerde, namelijk de linkerzijde. De stuurman, die volgens de verklaring van schipper Groenendijk, op de brug stond, heeft zich toen nog even aan de theorie willen houden en niet beseft, dat dit practisch onmogelijk was. Hij wilde in een snelle bocht langs de „G.O. 10" komen. Het gevolg was, dat de schokker middendoor gevaren werd --- De „Karimata” naar Indië onderweg Sleepreis begint vlot Rotterdam, — Vrijdag. De tinbaggermolen „Karimata", die ons verleden jaar zon opwindende zomer bezorgde, is vanmorgen in alle vroegte vertrokken naar de Oost. Van de spanning, waarmee heel Nederland en een flink stuk van de wereld buiten onze grenzen de strijd om het goud van de „Lutine" hebben gevolgd, een spanning, die Terschelling een uitzonderlijk goed badseizoen bezorgde, is niets overgebleven. Nu de „Karimata" een illusie armer en een ervaring rijker, de zee haar buit niet heeft kunnen ontfutselen en in plaats van het gele goud doodgewoon tin zal gaan baggeren, is er nauwelijks iemand meer, die ook maar enige belangstelling voor dit prachtige constructiewerk aan den dag legt. Slechts een handjevol mensen was van het vertrek uit Kinderdijk en de tocht naar Hoek van Holland getuige „'t Kan verkeren", zei Breero al Om half vijf vanochtend nam de reis te Kinderdijk, waar de „Karimata" haar winterslaap gehouden heeft, een aanvang. Reeds om vier uur waren vier kloeke sleepboten van L. Smit en Co's Internationale Sleepdienst langszij verschenen en nadat de trossen van de „Achilles". de „Minerva", de „Hector" en de „Rotterdam" aan het gevaarte waren bevestigd, kon de sleepreis beginnen. Ook nu weer was het passeren van de Koninginnebrug te Rotterdam, die maar net voldoende ruimte biedt om de „Karimata" door te laten, het meest riskante deel van de onderneming. Toen de molen om zeven uur in de Koningshaven verscheen en een vijfde sleepboot naast de vier andere was vastgemaakt, verliep het moeilijke karwei onverwacht snel. Voor de weinige toeschouwers, die aan weerszijden van de opengedraaide brug stonden te wachten, er goed en wel erg in hadden, had de „Karimata" de hindernis genomen en kon de reis naar de grote waterplas worden voortgezet. Nabij Schiedam verlieten de „Hector" en de „Rotterdam" het transport, nadat de zeesleepboot „Rode Zee" hun taak had overgenomen De tocht op de Nieuwe Waterweg leverde geen onverwachte moeilijkheden op. Tegen tienen was de „Karimata" Hoek van Holland genaderd Hier keerden ook de „Achilles" en de „Minerva" terug, zodat de „Rode Zee" het rijk alleen kreeg. Langzaam gleed de tinbaggermolen tussen de pieren door. De reis naar Oost-Indië was begonnen --- Uitvoering der Electriciteitswet Den Haag, — Vrijdag. De regeringspersdienst meldt: Het ligt in het voornemen van den minister van Waterstaat te bevorderen dat de algemene maatregel van bestuur, ter uitvoering van artikel 12 van de Electriciteitswet, tegen 1 Januari 1940 zal worden uitgevaardigd. Bij die voorziening zullen met name voorschriften worden gesteld omtrent installatie-materialen. Vermoedelijk zal nog gedurende een belangrijk deel van het jaar 1940 de mogelijkheid van verhandeling van materialen, welke niet ten volle aan de voorschriften voldoen, blijven opengesteld. --- Wisselkoersen Officieel 14.45. 21/7 20/7 Londen 8.74 J 8.741 Berlijn 75.00 75.00 Parijs 4.95* 4.95 Brussel 31.76 31.75 Zwitserland 42.16 42.15 Kopenhagen 39.05 39.05 Stockholm 45.10 45.10 Oslo 43.97 i 43.97* New Vork LB6J 1.86 i Lire bankp 6.40 6.40 Prolongatie i pet., Part. disc. A—l Pet., Daggeld i pet. Registermarken 2512 cent, Handels Sperrmarken 8 cent, Relsmarken 49i cent, Bankpapier 26i cent. --- Lambrichts moet in staat zijn een Tour te winnen Maar de taaie Desgrange wil zelfs vandaag van geen rusten weten en toen wij eindelijk na veel moeite tot zijn hotelkamer waren doorgedrongen, zat hij druk te schrijven aan zijn dagelijkse beschouwingen voor zijn sportkrant „L'Auto" en bleek daar zo in verdiept, dat hu ons pas opmerkte, toen wij pal voor zijn schrijftafel stonden. „U komt vragen hoe ik de Hollanders vind rijden in de Tour", begon Desgrange zelf het gesprek. „Wel, u kunt om te beginnen aan Holland zeggen, dat zij mij dit jaar bijzonder meevallen. Ik wil eerlijk bekennen, dat ik een ogenblik heb geaarzeld, voordat ik besloot, acht Hollanders te laten deelnemen Want u weet het, Holland begint nog maar pas op te komen met zijn wegrenners, die in eigen land niet eens gelegenheid hebben om hun capaciteiten te ontwikkelen", voegde hij er snel aan toe alsof hij onmiddellijk een verklaring wilde geven voor de twijfel, die aanvankelijk bij hem had bestaan. „Maar Ik heb er geen spijt van, dat ik hen heb genomen en u kunt er zeker van zijn, da* zij voorlopig in mijn Tour niet meer zullen ontbreken". Van de Van Schendei's wist Desgrange wel, dat zij goede etapperijders waren; daarvoor wonen zij al te lang in Frankrijk, maar voor de anderen heeft hij pas in deze Tour respect gekregen. „Vooral dien kleinen Lambrichts bewonder ik zeer", ging Desgrange verder, zonder dat wij nog een poging hadden gedaan om het 6 richting te sturen. j „Hij Is een formidabele t«d &( tf ren heeft hij ook bewezen, w p mers te behoren. Het is aü<* t$ hij nog niet snel genoeg daa zal hij dat nog leren. a & In dat geval bezit HoUano een renner, die in staat m Ronde te winnen." Ook Dominicus was Desgrang''Jgt „, weldig meegevallen. De grijze ore schijnlijk toevallig met zijn wag < reden bij de beklimming van a°gf jP( hij wist precies, dat hij berg zijn beste prestaties had f )( had opgegeven, vond hij jam™* ner, waar klasse in zit", waren woorden. AessA •> Hiermede scheen het on" » Desgrange althans zette zijn "VLei zijn vulpenhouder om zijn ar • Maar voordat wij vertrokken, w weten voor volgend jaar. .. jjjn'j „Zullen er weer Hollanders DU Met een ruk was de bril we.eofl5 *\j trokken wenkbrauwen keek hu t n»» „U bent de eerste, die mij vr* #0 '< voor volgend jaar en ik moet u heb daar nog niet aan gedacht- , Ik weet nog niet eens of „e* indeling van dit jaar zal behO" » * heb ik enig idee. hoeveel , starten. Maar u kunt er °P ,< weer Hollanders bij zullen z" •jiniirê' «( En dit is de grootste overwü' ' landers in de afgelopen negen jfj, boekt: zij hebben Desgrange er deï»w het kleine Holland zijn plaats u> waard is. A ---