Zie de poesjes springen Drie leuke jonge poesjes, Verwende, kleine snoesjes, Kropen heim'lijk uit de mand, Stapten deftig en parmant De kamer uit naar buiten. Wat heerlijk stoute guiten. En Flipje met zijn zusjes. Dan dartel, dan weer knusjes, Liepen, holden in het rond, Tot Minet een springtouw vond. Dat was wat voor die poesjes, Die leuke kleine snoesjes. Ze gingen lustig springen, Ja, zelfs een liedje zingen, Flip en Miesje, wat een pret, Draaiden 't touwtje voor Minet Wat sprong dat doddig schatjei Dat aardig, grappig katje. Toen draaiden Net en Flipje En Miesje deed een wipje... Ene, twee-e, drie-e vier... Springen, draaien, wat pleizier..> Het was me ook een pretje Voor Miesje, Flip en Netje. En, zie ook Flip, dat heertje Sprong deftig leuk een keertje; Maar, Minetje werd zo moe. Miesjes oogjes gingen toe. Dra sliepen broer en zusjes Zo rustigjes, zo knusjes. Tekening van Bob Lehmann, 11 jaar. --- Onze eigen zomer Wat we buiten beleefden.... EEN WEKELIJKS HOEKJE VOOR DE KINDEREN Beste allemaal, Hieronder vinden jullie weer de aardigste opstellen van deze week. Jullie mogen er voortaan, net zoals Annie Lindenaar deed, tekeningetjes bij sturen. Wat denken Jullie daarvan? Opstellen mogen worden ingestuurd aan: Kinderkrant Arbeiderspers, Postbus 800, Amsterdam. Ik kijk alweer uit. Dag hoor! A. V. --- Naar Renkum We zijn met onze klas naar Renkum geweest. Toen we in het Vacantie-Kinderhuls aankwamen, zei mijnheer Kram — dat was het hoofd van het huis — dat we in de serre moesten gaan zitten. Daar rden we in kennis gesteld met de regels van het huis. Toen we alles goed gehoord hadden, mochten we voor het huis in het dennenbos gaan spelen. Om een uur of één gingen we eten en daarna gingen we allemaal naar de hei, waar we een paar hagedissen gingen vangen. Eindelijk moesten we weer naar huis, om te eten. Daarna mochten we nog wat spelen en toen moesten we naar bed. Om zeven uur stonden we de volgende morgen op en om acht uur vertrokken we naar de Wageningse berg. Toen we bij de Rijn kwamen, mochten we even uitrusten. We wilden net weer weggaan, toen de pont er aan kwam. En toen mochten we allemaal voor niets heen en weer. We hebben de Wageningse berg beklommen en zijn toen naar huis gegaan, 's Middags wandelden we naar de kersenboomgaarden in de Betuwe. We kregen ieder een half pond kersen. De derde dag gingen we naar de Renkumse beek, om pootje te baden. Het water was verschrikkelijk koud. In 't begin kon je er niet lang in blijven, maar het wende al gauw. Nadat we nog bosbessen geplukt hadden, ging het weer op huis af. Toen we naar Den Haag teruggingen, kregen we allemaal een pakje brood mee. We hebben heerlijke dagen gehad Annie Lindenaar, Den Haag. „In de Renkumse beek". --- Ons schoolreisje Woensdag, 28 Juni was een heerlijke dag voor ons, want toen gingen we een schoolreisje maken. We stapten in de bus en na een minuut of twintig kwamen we in Purmerend, waar we een heel oud huis zagen. Dat bestond al in 1652. In de Beemster zagen we schitterende boomgaarden en daar achter weilanden. Dat was een prachtig gezicht. Vanuit de Beemster reden we door de Schermer naar Alkmaar. In Bergen hebben we de oude kerk gezien, waar de Engelsen nog eens een inval hebben gedaan en waar zij toen door de Fransen teruggedreven werden. We stapten af in een speeltuin, waar we op de foto gingen. Daarna gingen we de duinen ln en later gingen we naar Schoorl en Camperduin. We zijn in zee geweest tot ongeveer half vijf. Toen gingen we naar het Lunapark met de bedriegertjes. De meester tracteerde op ijs. En we zijn ook in het doolhof met de lachspiegels geweest. Om acht uur waren we ln Zaandam en om kwart voor negen waren we thuis. Wat hebben we die dag een pret gehad. Karel Gloudi, Amsterdam. --- Een tweedaags reisje naar Schoorl Per fiets vertrokken we om zeven uur van school en we trapten de kant van Velsen op. Maar halverwegen hadden we de eerste lekke band al. Dat begon goed. Gelukkig was het spoedig weer in orde. We stapten weer op en waren al gauw bij de pont in Velsen. We reden verder door een mooie streek, tot even voor Castricum, waar we wat gingen rusten en onze boterhammen gingen opeten. We zaten op een brede grasrand en achter ons was een hek. Maar op een gedeelte was geen prikkeldraad en daar kropen we door. We kwamen op een helling, waar we tegen op klommen. Van boven af hadden een prachtig uitzicht. Maar het duurde niet lang, of daar ging het fluitje, ten teken dat we moesten komen. In Bergen gingen we in een speeltuin en er werd ook een foto van ons gemaakt. Toen reden we aan één stuk door naar de jeugdherberg in Schoorl. Nadat we wat gerust hadden gingen we nog voor het eten naar Camperduin. Daar hebben we heerlijk in zee gezwommen. 's Avonds in bed hebben we reuze-pret gehad, want we wisten niet, hoe we de slaapzakken moesten gebruiken. De volgende morgen gingen we naar het natuurbad, dat bulten Bergen ligt en 's middags gingen we nog naar het Klimduin (dat is een heel hoog duin van mul zand) en toen ging het weer naar huis. We waren om vijf uur thuis. Ik heb nog nooit zoveel genoten als toen. Lida Roos, Haarlem. Jopie Panhuis, 10 jaar. --- Kiki's EERSTE DAG AAN 'T STRAND. Kiki had pleizier voor drie! Ze was voor 'teerst van haar leven — Kiki was nog maar twee jaar — aan het strand: met moeder, vader, tante Ina, tante Rie en oom Pred. Ja, en als Je zo verschrikkelijk veel van water houdt als Kiki, en je ziet dan ineens zó'n grote waterplas als de zee is, is het geen wonder, dat je pleiaier hebt. En dan dat prachtige badpak, dat ze gekregen had! Vuurrood was het en moeder had het zelf gebreid. Van tante Rie had ze een emmertje en een schepje gekregen en oom Pred had direct een kuiltje gegraven en daar een emmertje zeewater ingegooid. . Met dat kuiltje, haar emmertje en haar schepje had Kiki wel een half uur zoet gespeeld, toen ze ineens een grote blauwe bal voorbij zag rollen. Kiki kraaide en zei: „Bal hebbe", maar niemand hoorde het, omdat vader met oom Fred aan 't wandelen was gegaan, moeder druk zat te breien en de twee tantes met hun ogen dicht in de zon lagen te stoven. Toen stond Kiki op. nam haar schepje ln de rechter hand en trippelde weg, in de richting, waarin ze de bal had zien verdwijnen. Was dat even grappig, zo met je blote voeten door 't zand I 't Strand lag vol schelpen en die vond Kiki zo mooi, dat ze de grote blauwe bal helemaal vergat. Wel honderdduizend schelpjes waren er. Kiki nam handenvol op en liet ze dan weer vallen, om andere op te rapen, 't Was een heerlijk spelletje, maar omdat er verderop nog véél mooiere schelpjes lagen, liep Kiki steeds verder langs de rand van de zea Wat zag ze daar? Een eindje verder liepen wel tien kinderen zo maar in 't water... Dé.t moest Kiki zien ... Alle kinderen hadden badpakken aan en spatten en flodderden, dat het een aard had. Kiki wou óók in 't water, maar ai, wat was dat koud en nat. Toch wel prettig vond Kiki het, maar toen ze heel dichtbij gekomen was, het een van de kleine jongens zich met een plons in 't water vallen, en dat spatte zo, dat Kiki een hele natte buik kreeg en verschrikt wegliep. Toen bedacht ze een ander spelletje. Ze ging zo dicht bij de zee lopen, dat de golven net haar voeten raakten en zich tlan, alsof ze schrokken, weer terugtrokken. „Toute water", zei Kiki steeds, maar daar trok zich de zee niets van aan; ze stuurde steeds weer nieuwe golfjes met schuimrandjes om over Kiki's *voeten te vloeien. Steeds verder liep Kiki, langs badstoelen, ligstoelen, luierende grote mensen, spelende kinderen, al maar verder, al maar verder met haar voetjes door het water. Tot ze verscJkrikkelijke dorst kreeg en drinken wou... Maar wat was dat?... Nergens was meer een badstoel te zien. Alleen nog maar hier en daar een groepje mensen ln het zand. Kiki begreep er niets van.. „Mammie toe", zei ze, maar omdat er niemand was, die antwoordde, trok ze een lip en daar kwamen de dikke waterlanders al Mammie, mammie", huilde Kiki en wreef met twee knuistjes in haar ogen. Maar Mammie kwam niet... Alleen een grote hond, die net voorbijliep, bleef even staan, zwaaide met zn staart en besnuffelde het huilende kindje. Kiki gilde zo hard van schrik, dat er wel drie mensen tegelijk kwamen aandraven en de hond het op een lopen zette. „Och, kleine meid", zei een vriendelijke dame, „honden doen kindertjes immers geen kwaad." „Mammie toe", snikte Kiki. „Waar is je Mammie dan?" vroeg de dame. „Mammie", zei Kiki alleen. Toen nam de vriendelijke dame Kiki op haar arm en nam haar mee naar een grote tent. waar van alles in stond: bedden, een tafel, stoelen, pannen, borden en nog véél meer. Kiki kreeg een groot glas limonade en een appel en toen het op was en Kiki helemaal geen traantjes meer had, zei de vriendelijke dame: „Zo, en hoe heet je?" „Kiki", zei Kiki direct. „En nog meer?" vroeg de dame. „Mammies Kiki!" zei Kiki stralend. „Alleen maar Mammies Kiki?" lachte de dame. „Pappie's Kiki", zei Kiki toen en lachte mee. „En heet je helemaal niet anders, Kiki?'! --- Door Annie Vonk „Omefed en tata", zei Kiki en Deooelde „Oom Pred en tante", maar dat verstond niemand en daarom zei de dame: „Zullen we je dan maar naar Mammie terugbrengen?" En dat wou Kiki graag... Ze gingen op stap. Vooraan de vriendelijke dame met Kiki aan haar hand en daarachter de twee zoontjes van de dame met hun vader. Kiki was helemaal vergeten, dat ze zo vreselijk gehuild had en stapte vrolijk mee, het hele eind terug langs het strand. Maar o, toen ze bij. het plekje kwamen, waar Kiki's familie zat. Wat was me daar een opschudding. Alle mensen liepen naar Kiki te zoeken en Kiki's mammie huilde verschrikkelijk. Een klein jongetje had Kiki's schepje gevonden en iedereen dacht, dat Kiki zo maar in zee gelopen was. Moeder zag Kiki het eerst en ze lachte en huilde tegelijk, toen ze Kiki van 't strand optilde. ledereen was plotseling verschrikkelijk blij en Kiki begreep helemaal niet, waarom ze ineens door iedereen gezoend werd. Pappie schudde de vriendelijke dame wel vijf minuten lang de hand, en die lachte en zei, dat ze wel gedacht had, dat Kiki weggelopen was. En 't eind van Kiki's wandeling was, dat ze, op moeders schoot, met haar duim in haar mond in slaap viel en helemaal niet merkte, dat ze van 't strand weggedragen werd en weer in de trein naar huis terugreed. Maar mammie hield Kiki de hele weg stevig vast, met allebei haar armen... --- We maken zelf 'n kindere Daardje Branie Het duurt niet lang meer, en dan zijn de avonturen van Daan al benieuwd, wat we dan weer gaan doen. Jullie ook? 23 „Och, neem 't me niet kwalijk", vroeg Vader „Mijn zoon haalt véél kattekwaad uit, Maar wat hij vannacht heeft gedaan, "k geef [het toe, Loopt toch wel de spuigaten uit!" „Daan Branie", zei een van de brandwachten bar». „Jij denk wel, je bent bij-de-hand. j Maar 't kan best, dat er nu in een andere straa Een huis met de grond gelijk brandt. „En als dat gebeurt, jongeman, ls 't jouw schui Wanneer er daar niets wordt gered. Denk voortaan goed na, voordat je iets doet... En ga nu maar gauw naar je bed!" --- BOEFIE EN FOEFIE _n« J Springintveld, „je len, waar al die *>i-V° is gekomen. | nieuwsgierigheid *at _*•*£ daar hebben volwasse last van. Hebben jullie ~, andere streek uitgeha^ „Nee meester", verzeg « dellijk. „Maar we peren met meester *•- r Sr■ „Zo zo", knikt nadenkend. „Gaan Ju AV>fi < peren! Voor de gezon - e ~ En daarom beginneri o maar om niet op t-e * &<&,. i k zeker genoegen &cc toCji'. Nee, dat vindt BinUS ecu"' 4 vergd. Zijn bol knil*1 der veel geestdrift, wak0jneJ*. j wat er nog meer zal „O", zegt meester »£ $> beetje opgelucht. ~DuS , De twaalf jongens van de cricketclub mogen allemaal sparen voor het zomerkamp. Als meester Ribbemoos het hoort, loost hij een zware zucht en moppert: „zo, daar kom ik dus niet met goed fatsoen af. Een rat kan zich wat op zijn nek halen in een onberaden ogenblik." „Dat meent u niet", juichen de jongens en Rinus voegt er olijk aan toe: „U bent wat blij, dat u met ons uit mag." „Hoor eens", antwoordt meester Ribbemoos en hij zet een bars gezicht, „het is nog maar de vraag of jullie zo hard zullen juichen, als we eenmaal in het kamp zitten, knaapjes. Er is daar een strenge tucht en daar moeten we ons allemaal aan houden, 's Morgens om zes uur op, zelf je tent helemaal in orde maken, meehelpen aan de voorbereiding van het eten en bij 't vatenwassen en stilte in de tenten als er rust geblazen is. Reken daar maar alvast op, tedere vrienden." Maar de tedere vrienden zijn volstrekt niet onder de indruk van deze barse toespraak. Een beetje werk verzetten, daar zien ze niet tegen op. Vooral niet als je kampeert in de barre wildernis. Dan wordt ieder karweitje neel wat aanlokkelijker dan. wanneer je het thuis voor je moeder moet verrichten. „We zullen wel sjouwen, hoor", belooft Boefie. „Hoe meer hoe liever. Dat komt vierkant voor mekaar." „Goed, da's dan afgesproken", lacht meester Ribbemoos. „En ik denk wel, dat jullie met een daalder per kop genoeg gespaard hebt. De rest zal ik er wel bij zien te krijgen. Dat mogen Jullie thuis wel vertellen." Die morgen vindt meester Springintveld dat er niet voldoende belangstelling bestaat voor de rivieren en steden van de provincie * Zuid-Bloemkoolland. Er heerst wel een opgewekte stemming in de klasse, vooral bij de Jongens, maar dit heeft blijkbaar niets te maken met de aardrijkskunde. Zo nu en dan kijkt Rinus eens naar Boefie en dan grinniken ze allebei innemend. En die glimlach wordt doorgegeven van den een naar den ander, zonder dat meester er wat van begrijpt. „Rinus Rattestaart", zegt meester eindelijk, „je moest eens even hier komen." Rinus trekt meteen zijn Zondagse gezicht aan, als hij die vererende uitnodiging ontvangt en zonder al te veel haast begeeft hij zich naar voren. „Rinus, m'n jongen", begint meester mm I we nog veertien <*ag $$ " kunnen werken, voor . begint?" „.„et-*"' „Ja, dat zal wel •** „. toe. &M „Nou, m'n jongen. W ] eens", verklaart me „Als Je ontdekkingsre* t(> \j ken, dan zal Je geweten, waar Je Br°e en het Savoyekoolse of * I ken. Zou jij daar ra 9 » Rinus toont niet \ een beetje onzeker Je. I SJt „Ga maar zitten &ss■ f\ sluit meester Sprin*'™-, alvast een portie str $>>f\ zorgen. Pas maar op- eJ£tJ» I avond thuis een uU . peren." P^rtl Deze vermaning **"re c niet. De leden van guil* d* J| zich inspannen orfl _US jFM grondig te verkenne»\e voor het speelkwartier „j* I ongeluk gebeurd en » M opgegeven. jj e^^f „Weet Je wat voor , stelling is", zegt ""^e" tegen Rinus, als de de speelplaats trekt- $p „Dat u niet mee h° . veronderstelt Rinus. r,: „Ja, dat óók". eQi rrfk „maar zoiets zou IK __del Nee, 't is iets heel dat er in het Eek**o"*,, fflyE pekappen zijn, die Jll i^i^UfJJJJU De jongens lachen hun vreugde in een $*JL over de speelplaats- gend bijeen om een p „En ik zeg", _■ „dat Springintveld "" , to!" He •" „En of!" roepen ° de cricketclub. e :•*, I „ledere rat hoeft no sport te doen", geeft t? om kan je toch -1" verstand wezen..." --- Een kleurwedstrijd --- RAADSELS OPLOSSINGEN. De oplossingen der raadsels van veertien dagen geleden zijn: Groep I: Room-moor. Groep n: Marie, Gerda, Ina. Groep ni: Vaandel Ameland Cantine Alkmaar VACANTIE Nijkerk Tornado (Typhoon) Indiaan Eerlijk --- PRIJSWINNAARS. Pietje Tol, Kerkepad 25, Andijk O. Alice Piket, Resedastraat 28, Leiden. Corrie Wolfs, Goudriaankade 7, Den Haag. Welgefeliciteerd! Schrijf me maar gauw, welk boek je van het lijstje wilt hebben, dan zal ik zorgen, dat je het krijgt. --- EEN KLEURWEDSTRIJD. Inplaats van raadsels krijgen jullie deze week weer zon aardige plaat te kleuren. De vorige keer heb ik gemerkt, hoe graag jullie dat doen. Plak die plaat geverfd of gekleurd. op een stukje papier en schrijf daar achterop je naam, adres en leeftijd. Er worden drie mooie boeken verloot onder degenen, die het het best deden. De plaat staat op deze bladzijde. Stuur de plaat in aan: Redactie Kinderkrant, Postbus 800, Amsterdam C. Veel succes! ---