SIJTJE op haar praatstoel In „Nathan de wijze" heeft Sijtje jaren geleden eens gelezen, dat alle bekoring van de naastenliefde verdwijnt, wanneer zij met al te veel recherchediensten gepaard gaat. Maar dat is een wijsheid, die bij gelukkige omstandigheden behoort. Er is bijvoorbeeld een traditie van Nederlandse gastvrijheid. Bij feestelijke gelegenheden spreekt men er gaarne over En nu behoort bij het begrip gastvrijheid evenmin de recherche als bij de naastenliefde in het algemeen. In het Oosten wordt het — heb ik gelezen — als een grove fout tegen de beleefdheid beschouwd als men den vreemdeling, die mede aanzit aan de dis. gaat vragen vanwaar hij komt en wat het doel is van zijn komst. De vreemdeling moet er uit eigen beweging over gaan spreken, maar men vraagt hem niet uit. En, hoewel we in de avondlanden niet zó gastvrij zijn — we hebben hier meer kans op visite dan de bewoners van de woestijnranden — toch achten ook wij uitvragen niet in overeenstemming met de kiesheid, die een beschaafde omgang siert. Het is dus maar gelukkig, dat sultan Saladin — die de wijze woorden over de naastenliefde sprak — niet behoort tot de hedendaagse vreemdelingen, die — door de nood gedwongen — 'moeten trachten, grenzen te passeren. Want deze gastvrijheid is langzamerhand zo overvoerd met recherche-diensten, dat mr. Donker maatregelen moest gaan vragen tegen het grote aantal., zelfmoorden! Dat lijkt niet zo heel veel op naastenliefde, die te kies is om aan het uitvragen te slaan. Toen ik er Simon over sprak, zei hij vrij cynisch, dat er in ons land blijkbaar nogal machtige invloeden werken, die het sommige „bevriende mogendheden" naar de zin willen maken In een onlangs gehouden meeting van „Hulp aan Spanje" mocht niet op doeken steun worden gevraagd voor de Spaanse republiek. Het laatstgenoemde woord moest overplakt worden. Brochures werden in beslag genomen, zelfs een geschriftje van den Spaansen gezant! Een vergunning van den burgemeester om met een reclame-auto te rijden door de gemeente werd op een soortzakkenrollersmanier door de politie ontfutseld aan degenen, die haar op volkomen normale wijze hadden gekregen. Uit dit alles krijgt men de indruk, dat in onze gemeente op kleine schaal gebeurt wat in ons land zich in groter proporties voltrekt: Allerlei autoriteitjes spannen zich in om jacht te maken op ongewenste buitenlandse verbindingen of sympathieën. Vreemdelingen, die voor terreur moesten wijken en dus in eigen land „verdacht" zijn geworden, behoren natuurlijk tot de meest weerloze r'achtoffers van deze jachtinstincten. Zij komen uiterst moeilijk binnen, ze krijgen uiterst moeilijk een arbeidsvergunning en ze zitten dus op een soort schopstoel met de bestendige vrees, dat men hen zal overleveren aan de „gastvrijheid" van het régime, waarvoor ze over de grenzen moesten wijken. Sijtje begrijpt, dat de tijden tot wat voorzichtigheid nopen bij het binnenlaten van vreemdelingen. Juist de in sommige landen aangewende terreur- en spionnage-methodes dwingen daartoe. Een vreemdeling, die het op leven of vrijheid van zijn gastheer gemunt heeft; kan men beter buiten de deur houden. Maar toch kan Sijtje de gedachte niet van zich afzetten, dat een tikje meer oud-Hollandse fierheid tegenover vreemde potentaten niet ongewenst zou zijn bij de vraag of men buitenlanders al of niet gastvrijheid zal verschaffen. Als enkel de zake nmoraal hierbij geldt, dan raakt er allicht iets onder de voeten, dat meer waard is dan geld met de vriendelijke groeten van SIJTJE SNAVEL. --- Rambouillet, zomerverblijf der Franse presidenten Diplomaten jagen er op edel wild Marie Antoinette vermaakte er zich eens op kinderlijke wijze Rambouillet, het stadje ten zuidwesten van Parijs, halfweg Chartres gelegen, draagt de rust van zijn XVllleeeuwse stijl. Van het Gare Montparnasse af is men er in een uurtje; de reis wordt vooral door Engelsen ondernomen. De trein was vol van hen, toen wij er op een goede dag naar toe gingen. Magere „ladies" en trotse jonge meisjes verhieven zich telkens van hun plaats, zodra zij een plek voorbijkwamen, die een grote naam heeft, zoals St. Cyr met de vermaarde militaire school. „Look how look how look how", klonk het ieder ogenblik, wat in zuiver Hollands vertaald zoveel betekent als „Kijk nou es... kijk nou toch es wat interesting". Rambouillet heeft drie aantrekkingspunten, Het Kasteel, Het Park en Het Woud. Daarvoor komt men er en voor niets anders. Het Kasteel was van binnen niet te bezichtigen, toen wij ons er aanmeldden, omdat het wordt gerestaureerd. Het dak stond in een ernstig uitziend houten stellage-verband, de grote Ronde Toren, het enige overblijfsel van de „versterkte plaats" uit de XlVe eeuw, werd opgelapt, terwijl ook het eigenlijke gebouw aan een verjongingskuur werd onderworpen. En al is het interessant de slaapkamer en de badkamer van Napoléon I te zien, in de eetkamer door te dringen, waarin Karel X afstand deed van de Franse troon of het Boudoir van Marie Antoinette te bezichtigen, van buiten is het Kasteel van Rambouillet mooi genoeg, vooral in de omlijsting van zijn exotische bomen, om een tocht er heen niet te betreuren. Wij houden er trouwens van om in de geschiedenis te kijken en daarvoor hebben wij niet eens alle uitwendige sporen van node. Voor ons is het belangrijkste uit vroeger tijd, dat Napoléon Bonaparte te Rambouillet in het Kasteel het decreet uitvaardigde, dat Holland met zijn Keizerrijk verenigde, voor zo lang als het zou duren. Daar heeft dus de Keizer over ons landje nagedacht en gemeend zijn onafhankelijkheid met één pennestreek voorgoed te kunnen ontvreemden. Rambouillet was vooral de verblijfplaats van Lodewijk XVI die de Engelse Tuin door Robert Hubert liet tekenen en, naar men zegt, in het stadhuis meegewerkt heeft aan de vervaardiging van de enorme kaart van 20 vierkante meter. die Het stadje en het Woud van Yvelines (dat is het Forêt de Rambouillet) weergeven. In het Park vindt men de sporen der kinderlijke amusementen van Marie Antoinette en haar hovelingen. Een Melkerij en een Paviljoen der Schelpen zijn even zovele uitingen van een geest, die niet wist, wat met de ledige tijd aan te vangen en alles, wat hij aantastte verpietepeuterde en tot een kinderachtige oplossing bracht. In het Tempeltje van de „Laiterie" hield dus Marie Antoinette haar melk-cocktail-bijeenkomsten, als men het aldus mag noemen, want op dezelfde wijze als aan een bar hebben de hovelingen en hofdames daar rond een stenen tafel gezeten en in het Paviljoen der Schelpen gaf de Hertog van Penthièvre vroeger jachtpartijen om van de rendez-vous d'amour, die men er heeft gegeven, maar niet te spreken: een onderaardse gang voert van een zijkamertje naar het Kasteel. In de verse kalk van de muren van dit Paviljoen zijn allerlei soorten schelpen gedrukt, zodat er bloemmotieven ontstonden en andere onmogelijke motieven, die slechts grappige verbazing, doch geen bewondering kunnen wekken. Om deze vernuftigheden komt men echter niet, evenmin als om de „Grot der Minnenden", een kunstmatige ophoging van wat rotsjes, waar in 1792 twee mensen door de bliksem werden getroffen. Dat noemen ze hier, wanneer het zonder dodelijke gevolgen blijft, de „coup de foudre". Wij willen er evenwel geen grapje over maken. Het feit, dat mensen door de bliksem getroffen worden, komt nog elke dag voor. Men noemt er alleen geen grotten meer naar. Wat de moete waard is, dat is die hele bosrijke omgeving van Rambouillet, dat is het Park in zijn schitterende aanleg en zijn bomen, zo kolossaal van formaat — daar zij uit vreemde landen komen — zo schitterend van vorm en bladerval, dat het geheel vrijwel een unicum in Europa vormt. De laan van cypressen uit Louisiana, in 1805 geplant, vindt nergens haar weerga. Een. andere merkwaardigheid van het Park van Rambouillet zijn bovendien zijn merinosschapen, uit Spanje geïmporteerd. Hun vacht is roestbruin van kleur. Men begrijpt, dat de presidenten der Franse Republiek, vanwege de historie en vanwege de natuur, Rambouillet tot hun zomerverblijfplaats hebben gekozen Er vinden geregeld jachten plaats, jachten met honden of drijfjachten, waaraan dan ministers en buitenlandse gezanten deelnemen. Éénmaal in het jaar ziet men foto's in de kranten verschijnen van mijnheer Flandin of mijnheer Reynaud of Georges Bonnet of een paar gezanten, het geweer in de hand, diepzinnig mikkend op het, door de drijvers, hun voor de neus gezette wild. Men mag schutter zijn of geen schutter, liefhebber van het doden van dieren of tegenstander, als politiek persoon of als diplomaat dient men aan deze traditie deel te nemen, om enigszins voor vol te worden aangezien. Toch geloven wij, niet in onze herinnering te kort te schieten, als wij verklaren, dat iemand als Herriot aan die bezigheid nooit heeft deelgenomen. Diens jachtvelden liggen meer op artistiek terrein. Wij willen voor degenen, die zich vanuit Holland wellicht eens naar dit oord zouden willen begeven, een hotel noemen, dat kamers biedt vanaf 15.— tot 80.— francs. Voor de laatste prijs krijgt men dan een heel appartement en dat is dus slechts voor bijzondere gevallen bedoeld. Pension heeft men er voor 55.— a 60 francs per dag. Dat is het hotel Saint-Hubert in de rue Nationale, niet ver van het Park en het Kasteel. Er is een uitgestrekte rustige tuin bij, zoals alles in dit hotel zeer rustig en kalm is. Er zijn er mogelijk, die daar niet van houden, die iets meer modems wensen, maar alles in deze streek is bezadigd en onverstoorbaar, zodat men dus met zijn omgeving in overeenstemming is. H. W. SANDBERG. President Lebrun op Rambouillet Herriot, de staatsman, die nooit op dierenjacht gaat. --- Wat Amerikaanse vrouwen „wreed” vinden Weet ge wat men onder een „wrede behandeling" verstaat? Wie een keer in de dossiers van de scheidingsrechtbanken van de Amerikaanse stad Reno in de staat Nevada gebladerd heeft, zal hiervan nauwkeurig op de hoogte komen. Reno is, zoals men weet, het echtscheidingsparadijs van de Verenigde Staten. Het onbelangrijkste motief is voldoende om scheiding te verkrijgen. De volgende voorbeelden laten u zien, wat men daar onder „wrede behandeling" verstaat. ★ Wrede behandeling van de echtgenote heeft plaats gehad, als een man zijn kinderen tegen de wil van zijn vrouw Prankfurter worstjes te eten geeft; als een man zijn „besten vriend", de jachthond Fido, in de salon laat rondkuieren; als een man zich te veel met huishoudelijke aangelegenheden bemoeit; als een man zijn as op de schoteltjes deponeert; als een man de nagels van zijn tenen te lang laat groeien, zodat zijn vrouw steeds zijn kousen moet stoppen; als een man in afwezigheid van zijn vrouw de goudvisjes laat verhongeren; als een man onbehoorlijk aan tafel eet; als een man een afschuw heeft van moderne badpakken; als een man van zijn vrouw verlangt dat zij met hem een kamp van naaktlopers bezoekt. In al deze gevallen hebben de rechters van Reno echtscheiding toegestaan. "De motivering, die de rechters gaven voor het vonnis over den man die zo slecht aan tafel at, luidde dat men een vrouw in een beschaafd land niet kon toestaan samen met een „kannibaal" te leven. Een man, die de deuren te hard naar de zin van zijn vrouw dichtsloeg hoorde van den rechter, dat hij zich had schuldig gemaakt aan een „onbeschaamdheid, die geen enkele tedere vrouw behoeft te dulden". ★ Maar niet alleen de Amerikaanse vrouwen eisen om het minste of geringste echtscheiding. De mannen kunnen er vaak ook mee overweg. Zo werd onlangs een dominé gescheiden, omdat zijn vrouw tijdens zijn preek steeds insliep en hierdoor zijn gemeenteleden een slecht voorbeeld gaf. De rechtbank vond, dat de domme met een vrouw, die hem zo placht te krenken en zo weinig belangstelling voor zijn beroep had, niet behoefde samen te leven. Een andere man beklaagde zich bitter over het feit, dat zijn vrouw het echtelijk bed door een timmerman precies in twee delen had laten zagen. Maar dat was het ergste niet. De helft, die voor den man bestemd was, was bezaaid met spijkertjes. Echtscheiding ingewilligd, zei de rechter! --- Het circus sterft... Wie heeft hem niel gekend, den „koning van humbug", zoals men Phineas Barnum, den grootsten circusman van alle tijden, noemde. Hij was een echte Amerikaan, die zijn publiek steeds nieuwe adembenemende sensaties wist te bieden. Met het doorhem ongeveer honderd jaar geleden gestichte circus verdiende hij een millioenenvermogen en de naam Barnum is in de circuswereld onsterfelijk geworden. Tot voor kort is het circus Barnum de grootste show van de wereld gebleven. Omstreeks 1900 was een fusie tot stand gekomen met de uit Duitsland afkomstige gebroeders Ringling en elk jaar, in de lente, begon de tournee, van de Atlantische Oceaan, tot aan de Stille Zuidzee, met een reusachtige voorstelling in Madison Square Garden in New Vork, waarna men dwars door de Verenigde Staten trok. Nog in April van dit jaar werd het circus geestdriftig door het New Yorkse publiek toegejuicht. Maar nu is het doek voor de laatste keer gezakt en het grootste circus van de wereld is overleden. Duizenden artisten zijn brodeloos geworden en een geweldig aantal dieren wacht op het ogenblik, dat de veiling een aanvang zal nemen. Barnum is de man geweest, die een prijs voor de „mooiste vrouw" van Amerika utloofde. Hij vond haar in de gestalte van een blond meisje, Louise Montagne genaamd, dat bij het publiek enorme bijval verwierf en als het ware de voorloopster van alle strandkoninginnen, appelkersen en aardappelprinsessen werd, die tegenwoordig de lezers van de Amerikaanse tijdschriften toelachen. Behalve het circus Barnum groeide ook het circus Ringling, geleid door de zeven gebroeders Ringling, -dat tenslotte na de dood van Phineas Barnum, diens onderneming voor een millioenenbedrag opkocht en met de hunne samenvoegde. Met recht kon dit circus zich van dit. ogenblik af het grootste van de wereld noemen en ondanks de reusachtige bedragen, die het onderhoud verslond, werd het jarenlang gehandhaafd en behoorde het tot de bezienswaardigheden der Verenigde Staten. Barnum en de gebroeders Ringling waren het, die circus „rf. van * pVs\ broeders „, zou *-* ü/ te *M ontstonj^ waarin d>£ tisten ' de 'T eefi.JJ circus P£,r#| altijd ve 'erA de "«"f is % Tnallffer Vf slachto V^ men ve> / manége- é f humbuê■ » delen ° or^; strooid / Het grootste circus van de wereld, het circus „Ringling Brothers and Barnum", heeft zijn poorten moeten sluiten. De economische crisis in Amerika heeft weer een slachtoffer gemaakt. --- Joan Crawford schrijft: „Ik bemin mijn publie De dagelijkse post is in Hollywood een graadmeter van de roem. Een filmster, die plotseling minder brieven van aanbidders ontvangt, weet, dat er iets met zijn of haar populariteit niet in orde is. Joan Crawford weet hiervan mee te praten. Daarom geven wij haar hier het woord. --- Eerst Billie Cassin, toen Lucille Le Seur, tenslotte: Joan Crawford! Wanneer er één jong meisje bij de aanvang van haar filmloopbaan angstig en onzeker is geweest dan was ik het wel. Teleurstelling volgde op teleurstelling en ik stond alleen.. Ik besloot, dat het beter voor mij was naar New Vork terug te keren. En toen gebeurde het. - „Hier is een brief voor u", zei een assistente in de studio. In de toestand waarin ik mij bevond, had ik niet opgewekter kunnen zijn wanneer ' iemand gezegd had: „Hier is een millioen voor je." Totdusver had ik slechts kleine rollen gespeeld. Had iemand mij opgemerkt? Inderdaad, zo iemand bestond! In de brief, die mij overhandigd werd, zei de eerste „vereerster" dat zij hoopte, dat ik vooruit zou komen. Nooit zal ik een zin in die brief vergeten: ★ „Laat u door niets weerhouden en bedenk, dat rriijn goede wensen u vergezellen". Of ik er aan dacht? Deze brief was voor mij een kostbaar bezit. Hij was de grootste aansporing, die ik had kunnen hebben. Ik besloot in Hollywood te blijven. Wellicht was het louter geluk, maar een week later Kreeg ik mijn eerste grote rol. En een mooi contract volgde Spoedig ontdekte ik, dat er voor de filmwereld een grote waarheid bestaat Hollywood maakt geen sterren Zij, die als dit jonge meisje brieven schrijven, maken in werkelijkheid de sterren. Hun brieven zijn de barometer voor de populariteit van een acteur of een actrice. Het is niet te beschrijven, hoeveel moed zij de filmsterren geven. In een wolkenkrabber in New Vork zit b.v. een secretaresse achter haar bureau. Ik heb haar nog nooit gezien en zal haar wellicht nooit zien. Toch is zij een van mijn beste vriendinnen. Sedert zes jaar zijn haar brieven een bron van grote vreugde voor mij. Zij schrijft mij bijzonderheden uit ons beider leven. Ik heb veel aan haar te danken. In Londen leeft een onderwijzeres wier haren reeds grijs zijn. Zij woont alleen in een behagelijke eenkamerwoning met keuken en bad. Ik weet alles van haar bloemen, haar leerlijnheid en haar zorgen- { ;■ nooit gezien heb, » iW wat moed betekent c Een telefoniste, die t , van Arizona werkt, » lukkigste vrouwen d* * staat op het punt e tiyk trouwen, die een Zij zullen een klein et Het is voor haar dromen. Ik ken elKhoevf'! in komt. Ik weet ' egene.',i, heeft en hoeveel 8*'d. V> kopen hebben ***%I0$M op. Zij zijn mijn vr den, de duizenden ne\i kan hun vrienden.! genoeg waarderen. . * Al Op een dag week van het genre d gespeeld had. Er * « jf» J vatting verlangd « de, '^ duister. Toen f ng.ntv»n Vy (I doorlezen die ik . f ygfl a $,, blik viel op de W*fi f; , in Alaska. Hij 1 • fyW wist ik hoe ik "der5, r/i spelen. Mijn naam van Joan <£ de „ / geëngageerd beslot e» >$ti naam te verandere1 (TJ'1 prijsvraag in de ƒ* 0>«U stroomden binnen * W4 H was rk - die b« h8d, et Vi, ie Seur was #%%* Wl etiket: Joan ?V%! grijpelijk, dat * *> AA heb mij een beP 0i) i(fijf vormd van hen * poS„< U ven. Wanneer *g>uf£ f/A ik steeds naar vf >dr»V ook een mens e",doet- ?!*'V dat mijn werk v0 ,tjjd . / die brieven niet viitë / ook goede raadë ✓ critiek. --- Gevolgen van jaloezie Pat Jaloersheid vaak dwaze gevolgen kan hebben, is dezer dagen afdoende in Brussel bewezen. Het slachtoffer werd een Parijse kierenmaker, die de toiletten moest vervaardigen voor een in de Belgische hoofdstad wonende filmactrice. Deze filmactrice, een lieftallige jongedame, heeft een echtgenoot, die heel erg jaloers is. En die jaloersheid werd nog aangewakkerd door het feit, dat hij niet erg in de trouw van zijn lieftallige vrouw geloofde. Op een dag besloot de jaloerse man zijn vrouw eens te komen „verrassen". Hij vertelde haar, dat hij een zakenreis moest maken doch in werkelijkheid keerde hij onverwacht 's middags terug om de vertrekken van zijn echtgenote binnen te stormen, waar hij iets vreselijks moest vaststellen. Zijn vrouw stond, gehuld in een luchtig EjfejW kamer en aan b%eof#,/ lag een man i« l loerse den Jj< bedwingen; VM« en takelde hem ° d' Jiff t«ieeT *•' Maar al tfj, j misverstand J« „ %r/Aiy.' de maar de eb**, g* «J naar Brussel w eu & u r«. actrice aan f %' pen. Toen dit ff d«>s{7 geruimd, m^dever?D een stevige scnU« *, * heeft nu OJ» ! «Ü» f >*e jaloers te «uUgfc „iet ken op reis ■* rePte zullen terug*" ---