(Ingezonden mededeling.) WÈÈÊÈmW SniIKPTROPID — --- (Ingezonden mededeling.) Morgenavond! Morgenavond verschijnt er weer een reductiebon voor het plaatsen van een Nieuwjaarswens in de dagbladen van de De Arbeiderspers. Een mooie gelegenheid voor onze lezers om door middel van deze bon enige dubbeltjes l t besparen Knipt morgenavond de reductiebon uit, vult deze in en geeft hem den bezorger mede! --- egengaan van bederf in voedingsstoffen Een conferentie in de Amsterdamse gemeentelijke universiteit Weck-groenten voed na-koken! nsecten vernielen voor Pioenen guldens aan waarde i> - Amsterdam, — Vrijdag. Kt!e?!ente-Universiteit is vandaag de Keur conferentie over voedingsmld- V de gehouden. Zij was georgani- Nerm de Nederlandse Maatschappij ter Xe t 6r Pnarmacie en de Nederlandse Iw hereniging. Algemeen onderwerp RdJentle was „het bewaren van voe- G^eti". love y.angst der deelnemers opende om rfttie n prof- dr- B- c- p- Jansen de lcon met een algemene inleiding, waar- ateerde, dat de mensheid reeds Saef methoden heeft bedacht om voe- Ser riÖ Bedurende lange tijd te bewak "at bederf optreedt. In de laatste in de laatste kwarteeuw is het St niefvoor wetenschappelijk verricht, S> gr°te verbeteringen in de oude \\ EiJn aangebracht. Vergiftigingen tl», rd bewaard voedsel komen prac- N (k er voor. terwijl de voedingswaar?jt| u eeconserveerde voedingsmiddelen [St'troeer ls dan °Ü de oude methoden. Fckv|f êedroogd gras houdt nog bijna fl5vaminen A, terwijl dit in hooi bijna t rloren gegaan. Ife, fv ij tijd van distributie en voedsel'iJiomi te meer van belang onze voort? mogelijk te bewaren. Het is daarom lü'chen, dat een aantal Nederlandse 013 dit gebied bereid is gevonden om moderne conserveringsmethoden te 2 J. Kluyver uit Delft sprak vervol-3Éj£*_ microbiologische grondslagen der Spreker wees er allereerst op, om uiteenlopende natuurproduc- te doen ondergaan, ten- voedingswaarde op een later tijd- profiteren, reeds zeer oud is. De den mens om op dit gebied maat!nn is gelegen in het feit, dat verre" voedingsmiddelen, indien men ze lV oVPl'laat, op den duur bederven. CSJh er hierdoor alleen reeds in DuitsiJq,Jaarlijkse verliezen is in 1935 door den rtz geraamd op 1.5 milliard r.m.. Jöu-t stelt tegenover de waarde van de rjop ,ltse ijzerproductie, van genoemd Jaar 1 milliard r.m. Att'Ke«ng der microbiologische wetenf %TU doen inzien, dat het intredende be,nK de meeste gevallen het gevolg is |>ü £ke»ng van bacteriën en andere micro' het voedsel. C* ont}ap m°et dus de vraag beantwoor- k ik voedingsmiddelen aan de on;fh van een onvermijdelijk intredend |s*t v er bij de voedselconservering op aan, Cfeti, eösel aanwezige kiemen tot afsterven Ze althans in hun ontwikkeling te K*l d?n duidelijk, dat bij het conserveren toePassing van allerlei sterk werk- SNt !j erBif ten uitgesloten is. Op grond tr 6tl dus biJ de conservermB zodanige effen, dat enerzijds de micro-organislc*eUi orden gehouden, terwijl anderzijds CScie g van het voedsel niet ingrijpend V?*iW?' ahhans de voedingswaarde er van 'd- vitaminegehalte enz.)-niet belang- V C?tnderd- nu achtereenvolgens enkele v*«er , Vraagstukken, welke zich bij de Verschillende conserveringsmethoden 'l opzicht is heden ten dage nog het VeUcee kitte-conservering, waarbij men de °P het in blik afgesloten voedsel aoor toepassing van hoge tempera- K- Öa,t t v.en brengt. Een grote moeilijkheid i? *«ircaea Van bacteriën de eigenschap heb- De voorwaarden in een rusttoestand [ 6 nierbij gevormde sporen worden k van de voedingsmiddelen niet ge- V Hiei e' °nbelangrijk percentage van blik- Perfect normaal aandoende inhoud, Pek toch levende kiemen te bevat- CV*aarfj Peratuur- waarbij deze conserven maar vooral °°k het in het blik biiu?.feebrek zorgen er echter voor, dat *ken nochtans geen bederf intreedt. --- Let op de „Botulinum”! ePst Xiple, ; °°k uit een oogpunt van econo* bederf van conserven toch veelal I "at de symptomen er van meestal £ ' dat de consument het voedsel VU Sevai nl veert> somstijds zonder duidelijke (Se °ok deri Plaats vinden. 111 Nederland in de laatste jaren KN, IScile gevallen van botulisme zijn \) hn}s een waarschuwing aan de !(;'6Vrouwen, die bij haar zelfbereide Ps 0p een sterilisatie bij slechts te vertrouwen, hier niet achterdocht 8 eerste stelregel geldt in dit .voedsel weg te werpen en in \J>Msoir Voedsel nimmer dan na opnieuw l " 1 ke Proeven. Het zo vergiftigde E> •" hierbij vernietigd. J 1 >Aj kort in op enkele vraag\v *\°udende met de koude-conser- Pb^a l? gesteld- dat lage temperaturen van lemdodende werking uitoefenen, kar, ederf door toepassing van lage dus alleen op een voortgezette handhaving dier temperaturen berusten, waarmede men bereikt, dat de ontwikkeling der op het voedsel aanwezige micro-organismen hetzij wordt stopgezet, hetzij althans aanmerkelijk vertraagd. Welke temperaturen men hierbij wil toepassen, hangt enerzijds af van economische overwegingen, anderzijds van de aard der te conserveren materie. In het laatste opzicht heeft men somtijds de keuze of men de temperatuur al dan niet zo laag wil nemen, dat in deze materie ijsvorming optreedt („bevroren vlees" tegenover „koelvlees"). Het bewaren bij temperaturen onder het vriespunt heeft het voordeel van nog langzamer microben-ontwikkeling, maar«leidt daarentegen veelal tot het intreden van ongewenste structuur-veranderingen. Door speciale werkwijzen („quick-freezing") kan dit laatste bezwaar veelal in belangrijke mate worden ondervangen. Doch zowel bij temperaturen, welke niet ver beneden het vriespunt liggen, als die onmiddellijk boven het vriespunt, moet men rekening houden met de omstandigheid, dat verschillende schimmels, gisten en bacteriën zich daarbij met merkbare snelheid ontwikkelen en hierdoor een grens stellen aan de houdbaarheid van het te conserveren product. Door het vochtgehalte laag te houden, wordt deze snelheid sterk geremd, maar de hierdoor intredende uitdroging van het product stelt hier spoedig een grens. Vandaar, dat heden ten dage toevoeging van ozon of van 10 tot 20 procent koolzuur aan de atmosfeer, of ook wel bestraling met ultraviolette stralen („sterilamp") veelvuldig toepassing vinden. Enkele korte opmerkingen wijdde spreker tenslotte aan de grondslagen van de conservering berustende op droging (stokvis, vruchten), op pekel (zoutevis, pekelharing), of van suiker (gecondenseerde melk) of door toevoeging of laten ontstaan van zuren (augurken, zuurkool, yoghurt e.d.) en tenslotte aan de betekenis der conserveermiddelen. Dr. ir. J. P. K. van der Steur sprak daarna over „conserveren in blik". Het conserveren door verhitting in afgesloten vaten is van 1800 tot 1810 uitgewerkt door den Fransman Nicolas Appert. In 1810 publiceerde hij een boekje getiteld „I'Art de conserver pendant plusieurs années toutes les substances animales et vegetales". De Franse regering beloonde hem met 12.000 francs voor dit werk, dat zij vooral in die tijd van grote waarde voor de staat achtte, daar men het land zoveel mogelijk onafhankelijk wilde maken van de invoer van levensmiddelen uit het buitenland. Appert werkte met glazen flessen en eerst 20 jaar laster is men blik (ijzer met een laagje tin erop) gaan gebruiken als verpakkingsmiddel. Door dit goedkope verpakkingsmiddel en de steeds verder gaande kwaliteitsverbetering der producten, heeft de conservenindustrie een geweldige vlucht kunnen nemen. Tal van voedingsmiddelen kunnen daardoor, in tijden dat zij goedkoop geproduceerd worden of op plaatsen waar een grote overvloed heerst, geconserveerd worden en op andere tijden of plaatsen, waar zij moeilijker te krijgen zijn, geconsumeerd worden. Het conserveren in blik bestaat uit twee voorname handelingen: vooreerst het luchtdicht opsluiten in een blikken bus, vervolgens het steriliseren van het gesloten blik om de er in aanwezige bacillen en bacillensporen geheel of grotendeels te doden. Het steriliseren kan bij zure voedingsmiddelen als vruchtensappen e.d. bij lage temperatuur plaats vinden bijv. 80 graden tot 100 graden Celsius. Bij niet-zure voedingsmiddelen als vleeswaren en groenten moet men tot hoger temperatuur (ongeveer 120 graden e.) verhitten om steriliteit en algehele duurzaamheid te bereiken. De moeilijkheid van een dergelijke verhitting is echter, dat men hierdoor de kwaliteit van het behandelde product vaak te veel aantast. Men is dan gedwongen tot een lagere temperatuur of kortere tijd te verhitten en treft een compromis tussen houdbaarheid en kwaliteit. D.w.z. men fabriceert een product, dat niet onbeperkt houdbaar is, maar bij gewone temperatuur toch geruime tijd bewaard kan en wint dan het voordeel van een uitstekende kwaliteit. Door wetenschappelijk onderzoek heeft men een dieper inzicht gewonnen in i*rschillende problemen, zoals het langzamerhand doordringen van de warmte in het blik en de tijd die nodig is, om sporen van bacillen bij een bepaalde temperatuur juist tot afsterven te brengen. Uit deze beide gegevens kan men de ' verhittingstijd berekenen, nodig om bij een bepaalde temperatuur de inhoud van het blik geheel steriel te maken. De sterilisatie wordt uitgevoerd in" „autoclaven", dat zijn ijzeren ketels, waarin men met stoom onder druk, dus tot boven 100 gr. c. kan verhitten. De controle van een conservenbedrijf bestaat uit een nauwkeurig registreren van temperatuur en tijd van de autoclaaf naast het plaatsen van monsters uit iedere vulling in een broedstof om de houdbaarheid aan.te tonen. Een intensieve bacteriologische controle van grondstoffen, apparaten en eindproducten is daarnaast nodig. --- Mee-etende insecten De ochtendvergadering werd besloten met een beschouwing van dr. C. J. Briejer over insecten in voorraden. ledere huisvrouw weet uit droeve ervaring — aldus dr. Briejer — welk een schade motten kunnen veroorzaken aan kleding en meubilair. Dat insecten eveneens veel onheil kunnen aanrichten in landen tuinbouw weet iedereen. Niet algemeen bekend is het echter, welke schade insecten en dan vooral larven van motten en kevers, kunnen toebrengen aan onze voedselvoorraden, die opgeslagen liggen in pakhuizen en vemen, dus onze granen, cacaobonen, gedroogde vruchten enz. Niet alleen vreten millioenen larven grote hoeveelheden van deze voorraden op, zij kunnen ook bedrijfsstoringen teweeg brengen, zoals in meelfabrieken, waar meelmotlarven het meel tot klompen samenspinnen, zodat transporteurs worden verstopt. Ook kunnen ze schade toebrengen aan het afgewerkte product, zoals chocolade en bonbons, waarin soms larven van de cacaomot worden gevonden. De fabrikant is daar even weinig schuldig aan als de fruitteler het is, wanneer er zich enige wormstekige appels onder het fruit bevinden. Het is echter zeer onaangenaam als men een mooie doos bonbons ten geschenke geeft en er zich „wormen", dat zijn de larven van de cacaomot, in bevinden. Als dit te vaak voorkomt, schaadt het de afzet van het bewuste fabrikaat. Het is dus nodig deze plagen te bestrijden en, zo mogelijk, te voorkomen. In de eerste plaats moeten wij daarvoor nagaan vanwaar deze schadelijke insecten komen. Wij zien dan, dat ze meestal aangevoerd worden met een deel van de producten. Enkele aangetaste balen kunnen dan de oorzaak worden van een grote plaag en dit des te meer, omdat sommige insectensoorten op allerlei producten kunnen leven, zoals de cacaomot, die ook overgaat op gedroogde vruchten en tabak. Wij moeten dus de opslagplaatsen geheel reinigen van insecten en bovendien voorkomen, dat met nieuw aangevoerde goederen wederom insecten worden aangevoerd. Het voornaamste strijdmiddel tegen deze schadelijke organismen is het giftige gas. Alleen door middel van zulk gas kunnen ei, larve, pop en volwassen insect worden bereikt en gedood. Deze gassen moeten aan vele eisen voldoen: de insecten in al hun stadia doden, niet zeer giftig zijn voor den mens, geen schadelijke bestanddelen in de goederen achterlaten of ze op andere wijze beïnvloeden, en geen aanleiding geven tot brand en exploisies. Een gas, dat aan al deze eisen voldoet, is nog niet gevonden. Veelal gebruikt men blauwzuurgas en aethyleenoxyde. Tot de nieuwste vondsten op dit gebied behoren methylbromide en methallylchloride. Dit laatste heeft het grote voordeel, dat het veel minder giftig is voor den mens dan de andere gebruikelijke gassen, zodat bij toepassing van dit gas ernstige ongevallen zoals met blauwzuur meermalen zijn voorgekomen, worden vermeden. Naast de zuivering van de reeds aangetaste pakhuizen, dienen tevens de goederen behandeld te worden, die bij aanvoer insecten blijken te bevatten, zodat voortaan slechts insecten-vrije producten in de opslagplaatsen komen. In Nederland wordt op dit gebied nog veel t* weinig gedaan. Een rijksdienst met controle aan du havens en in de pakhuizen zou hier grote diensten kunnen bewijzen. Daarbij moet zuivering van besmette goederen en gebouwen voorgeschreven kunnen worden. Inschakeling van de Plantenziektekundige Dienst, die reeds over een organisatie beschikt en daarmee zulk een mooi werk verricht voor land- en tuinbouw, zou hier wellicht de aangewezen weg zijn. Alleen op deze wijze kan een vele millioenen guldens kostende schade worden voorkomen. Nog een enkel woord over insectenschade op kleine schaal, namelijk in de provisiekast van de huisvrouw. Deze schade kan uitstekend bestreden worden door de producten gedurende enige uren in de oven te zetten bij niet te hoge temperatuur (110 gr. c.) of door ze gedurende een vorstperiode een week lang aan flinke vorst bloot te stellen. --- Onrechtmatig gevolmachtigde van zieke buurvrouw? Wegens oplichting en verduistering acht maanden geëist Haarlem, — Vrijdag. Acht maanden gevangenisstraf eiste de officier van justitie te Haarlem, mr. Sikkel, gistermiddag tegen een 51-jarigen spoorwegemployé uit Purmerend, die er van verdacht wordt, met een door hem valselijk ondertekende volmacht, ten nadele van zijn zieke en inmiddels overleden buurvrouw, de weduwe K., een bedrag van ƒ 1750 van een spaarbankboekje te hebben gehaald en een aanzienlijke som gelds daarvan te hebben verduisterd. Tegenover de verklaringen van de weduwe, voor den rechter-commissaris afgelegd, stond de bewering van verdachte noch de volmacht te hebben ondertekend noch het geld te hebben verduisterd. In het voorjaar van 1939 werd de wed". K. ziek en wel zo, dat zij in een ziekenhuis moest worden opgenomen. Verdachte belastte zich als hulpvaardige buurman met de verhuizing, borg een gedeelte van de inboedel op, verzorgde de was en gaf ook zo nu en dan door bezoeken in het ziekenhuis van zijn belangstelling blijk. Bij een van die bezoeken zou de weduwe K. met hem hebben gesproken over het feit, dat zij nog een flink bedrag aan geld op de Coöperatieve Leenbank in Monnikendam had staan, dat zij — om welke reden dan ook — daar gaarne van af zou willen hebben. ~Dat kan", zou verdachte hebben gezegd en hij had de daad bij het woord gevoegd en had zich in verbinding gesteld met den kassier van de Boerenleenbank te Monnikendam om te informeren, hoe zulks in zijn werk ging. President: Waarom wilde de weduwe K. niet langer haar geld op de bank hebben? Verdachte: Dat is ook mij altijd een raadsel geweest. Ik geloof, dat zij bang was, dat zij daarvan later de verplegingskosten zou moeten betalen en daarom bij een vertrouwd adres het geld in bewaring wilde geven. President: Goed, u ging dus naar de Boerenleenbank, en toen? Verdachte: Daar vernam ik, dat ik met een volmacht, ondertekend door de weduwe K., het geld met de bijgeschreven rente kon krijgen. Ik heb toen zelf een volmacht geschreven en die heeft de wed. K. op haar ziekbed in mijn bijzijn ondertekend. Met de volmacht ben ik toen weer naar de bank gegaan en heb op 26 April 1939 het gehele restant met de lopende rente opgenomen, zijnde een bedrag van ƒ1750,59. President: Het klopt niet met de verklaringen van de wed. K., maar vertel maar verder...! Verdachte: Nou, de wed. K. wilde onmiddellijk beschikken over ƒ2OO en verzocht mij, de rest onder mijn berusting te nemen. Op haar verzoek heb ik enkele dagen later een spaarbankboekje genomen en daarop het geld gestort. President: Ja, de 28ste April is er een boekje op uw naam ingeschreven, maar met een storting van ƒ1250,—. Waar was de rest van het geld gebleven? Verdachte: Dat verschil van vijfhonderd gulden, edelachtbare, schuilt hierin, dat ik de wed. K. ƒ 200 heb gegeven en op haar verzoek ƒ 300 persoonlijk heb bewaard. Ik kreeg trouwens, nog geld voor het opslaan van meubelen en het verzorgen van de was.... President: Het klopt zo op het eerste gezicht miraculeus, maar uw verklaringen geven toch te denken, als men hoort, wat de wed. K. voor den rechter-commissaris heeft verklaard. De griffier las daarna de verklaring van de inmiddels overleden weduwe voor. Daarin zegt zij, wel over het geld te hebben gesproken, doch nimmer een volmacht te hebben getekend op haar ziekbed en ook nimmer gesproken te hebben over de wens, dat verdachte het geld maar onder zijn berusting moest-nemen en op zijn naam op de bank moest zetten. a President: In de tijd, dat u die ƒ300.— onder uw persoonlijke berusting had, heeft u een motorfiets gekocht, nietwaar? Verdachte; Inderdaad, maar niet van dat geld, doch van mijn eigen, zuinig gespaarde centen. Ik had namelijk enkele jaren daarvoor ter gelegenheid van mijn zilveren dienstjubileum een gratificatie gehad en die bewaard en daarbij zuinig gespaard om eens een motorrijwiel te kunnen kopen. President: U kon niet eens rijden; een rijbewijs had u niet. Verdachte: Dat heb ik later gehaald. Uit de stukken bleek voorts, dat verdachte soms twee maal per week grote bedragen van de bank kwam halen en o.a. op 9 Mei een bedrag van ƒ450.— opnam. Toen een onderzoek werd ingesteld, had verdachte een bedrag van ƒ3BO.— onder zijn berusting. Nadat de kassier van de Boerenleenbank was gehoord en onder meer had verklaard, dat hij verdachte als gemachtigde van de weduwe K. beschouwd had en het geld had uitbetaald, lichtte de schriftkundige, de heer Ruinen, zijn uitvoerig rapport nog eens toe, waarin hij tot twee belangrijke conclusies komt, namelijk deze: dat de handtekening 'niet is geschreven, maar getekend en bijgewerkt en dat in de letters kenmerkende eigenschappen zijn van het handschrift van verdachte. Verdachte daarentegen hield pertinent vol, dat de weduwe K. deze handtekening op haar ziekbed met zijn vulpen heeft geschreven De officier van justitie stelde vast, dat in deze zaak met veel haken en ogen voor het wettig en overtuigend bewijs slechts het antwoord behoeft te worden gegeven op de kernvraag, of de wed. K. de handtekening onder de machtiging heeft gezet, ja of neen. Op grond van de verklaring van de wed. K., dat zij de handtekening niet heeft gezet en gelet op het rapport van den getuige-deskundige, achtte de officier bewezen, dat verdachte een valse handtekening heeft geplaatst, te meer waar hij zelf verklaarde, dat. behalve de weduwe, een ander dan hij de handtekening niet gezet zou kunnen hebben. De officier achtte zowel oplichting als verduistering bewezen en was van oordeel, dat verdachte door zijn ergerlijk optreden en zijn houding geen enkele aanspraak kan maken op clementie en eiste deswege een gevangenisstraf voor de tijd van acht maanden. Verdachtes raadsman, mr. Bettinck, wees op verschillende punten van twijfel en meende, dat men niet te veel waarde moet hechten aan een op bed gesdhreven handtekening. Het wettig noch het overtuigend bewijs achtte pleiter geleverd. Mr. Bettinck concludeerde dan ook tot vrijspraak. Uitspraak Dinsdag 24 December a.s. --- „ZO HOORT HET....” Onder de titel „Zo hoort het" heeft de Lijndienst van de Nederlandse Spoorwegen aan het personeel een boekwerkje uitgereikt, waarin de beambten worden aangespoord de reizigers vooral op een beleefde, correcte wijze te behandelen. (Foto Pax) --- Hoge straffen geëist voor plundering in oorlogstijd Arnhem, — Donderdag Het Arnhemse gerechtshof heeft vandaag wederom enige zaken behandeld betreffende plundering in oorlogstijd. Terecht stond de 47-jarige werkman H. K. uit Zutfen. De bevolking van de buurtschap De Hoven, aldaar was op 10 Mei plotseling geëvacueerd naar Klarenbeek. Velen, onder wie K., hadden onvoldoende mondvoorraad meegenomen en zo besloot K. op 12 Mei naar De Hoven terug te keren om te zien, of hij wat etenswaren kon bemachtigen. Uit een winkel heeft hij een blik appelsiroop, wat suiker, een pakje kindermeel en vijftig cent meegenomen. De suiker en het kindermeel waren nodig voor de baby van verdachte. De rechtbank te Zutfen veroordeelde K. tot anderhalf jaar gevangenisstraf, de officier van justitie had twee jaar geëist. De advocaat-generaal bij het Arnhemse Hof, mr. Hermans, zeide heden in zijn requisitoir deze straf ongehoord zwaar te vinden, in vergelijking met elders opgelegde straffen. Bovendien heeft verd. aannemelijk gemaakt, dat hij voor zijn kinderen wilde zorgen, in verband hiermede eiste spr. vier maanden gevangenisstraf. Terecht stond voorts de negentienjarige boerenknecht H. J. R. uit Leur, gem. Bergharen. Tijdens de oorlog had hij van de loswal te Batenburg twee zakken meel en een doos veekoeken weggenomen. De Arnhemse politierechter veroordeelde hem tot zes weken gevangenisstraf, nadat de officier drie maanden had geëist. De advocaat-generaal eiste thans opnieuw drie maanden gevangenisstraf. Uitspraak in beide zaken 21 December a.s. --- Brandstichter krijgt een jaar Rotterdam, — Donderdag. De Rotterdamse rechtbank heeft heden uitspraak gedaan in de zaak tegen den 27-jarigen chauffeur te Lange Ruige Weide, die er van werd verdacht, in de nacht van 14 April brand in zijn woning te hebben gesticht. Er was een aantal voor verdachte verzwarende feiten ontdekt. Zo was er op drie plaatsen tegelijk brand ontdekt, terwijl verdachte kort tevoren zijn verzekering had laten verhogen van ƒ2000.— op ƒ3000.—. Volgens den politiedeskundige J. van Tas bestond er geen twijfel, dat de brand opzettelijk was gesticht, terwijl het voorts onmogelijk moest worden geacht, dat dit van buiten af was gebeurd, zodat ook de broer van verdachte die niet had kunnen doen, zoals verdachte had gesuggereerd, omdat deze buitenshuis vertoefde. De rechtbank was van mening, dat het tenlastegelegde bewezen moest worden geacht en veroordeelde verdachte tot een gevangenisstraf van een jaar. De officier, mr. baron Van Dedem, had een gevangenisstraf van tien maanden geëist. ---