J Simplex rijwielen, breukvrije voorvork, 4650 J --- (Ingezonden mededelingen) ~*%**te7«*^V_^jig)t£1 het smactkverbeteringsmidaei met de beste resultaten! Laat Uw ledig Maggi-flesje opnieuw vullen. Dat is voordeliger I --- I Heden- & I Z-CameASkieedM I PASCHEN. I PALTHE I Pers en ! I piekfijn! Ook stoomen! --- Kroniek van dr. Henri Polak Over artikel, welks strekking niet mag worden misverstaan Geen „gespleten trouw” Het is nog slechts weinige jaren geleden, dat men in Nederland het barbaarse relict van de Middeleeuwen dal anti-semitisme wordt genoemd, slechts bij name kende. Zo is het nu niet meer. Met het fascisme en het nationaal-socialisme heeft het hier zijn intocht gedaan en als alle onkruid is het welig opgeschoten. Er verschijnt in ons land althans één blad, dat zich met niet anders bezighoudt, D e Misthoorn, van Molenbroek; dan zijn er de bladen van Mussert, Kruyt, Van Rappard en Meijer, welker kolommen er grotendeels mede worden gevuld; en tenslotte kent men verschillende katholieke en christelijke, voornamelijk provinciale kranten, bij wie het herhaaldelijk om de hoek komt kijken en er zich nu en dan zelfs ten voeten uit vertoont. Zo is hier dus binnen enkele jaren een formele anti-semietische pers gegroeid, aan welke echter geen grote Detekenis moet worden toegekend, omdat zij volmaakt onbeduidend is in vergelijking met de ontzaglijk veel grotere van geheel andere, tegenovergestelde geaardheid, de talloze grote en kleine dag- en weekbladen, alsmede vele tijdschriften, die het anti-semitisme bestrijden of er geen aandacht aan schenken. Niemand verwacht in zulke bladen of periodieken artikelen van anti-semietische strekking aan te treffen, allerminst in een tijdschrift van aanzienlijke standing, met een luisterrijke geschiedenis en vlekkeloze reputatie. Vandaar is het, dat ik perplex stond, toen ik zulk een artikel aantrof in het Maart-nummer van ons oudste en gerenommeerdste periodiek: De Gids. De Gids — het tijdschrift van Potgieter, van Bakhuizen van den Brink, van Busken Huet en tal van andere grote figuren, dat langer dan een eeuw de vertegenwoordiger is geweest van de beste tradities van de liberale gedachte, zet zijn lezers een anti-semietisch artikel voor — wie zou het geloven, als hij het niet in zwarte letters op het witte papier had zien staan? Hoe kon de Redactie, waartoe een Colenbrander, een Anton van Duinkerken, een Werumeus Buning behoren, er toe komen, den heer mr. A. F. Zwaardemaker toe te staan de bladzijden van het aan haar zorgen toevertrouwde, door afkomst, ouderdom en geest geadelde tijdschift te bezoedelen met het artikel, getiteld: Het Joodse probleem als internationaal probleem? Zij heeft wel begrepen, althans gevoeld, dat zij, dus doende, een bedenkelijke handeling verrichtte. Want wat wel nooit in de geschiedenis een redactie van De Gids zal hebben gedaan, deed de tegenwoordige hier. zij hechtte aan de titel een „Noot van de Redactie", die de volgende inhoud heeft: „De Redactie heeft niet voorbijgezien, dat het hieronder volgende artikel enkele zwakheden vertoont, met name doordat de schr. op de verwaarlozing van het Joodse „bijwonerschap" als mede-oorzaak tot de huidige stand van het Joodse vraagstuk zó sterke nadruk legt, dat hij nu zijnerzijds de onwaardige en in het geheel niet noodzakelijke „hetze" tegen de Joden-een ten minste gelijkwaardige factor, volkomen verwaarloost, èn doordat de schr. zich van de vraag, waar en hoe voor de „nieuwe Joodse staat" ruimte ware te verschaffen al te gemakkelijk afmaakt. Dat de Redactie niettemin vóór opneming meende te moeten besluiten, spruit voort uit de omstandigheid, dat de schr. denkbeelden uiteenzet, die men, helaas, zelden of nooit op zo waardige, ernstige en objectieve wijze hoort bepleiten." De Redactie van „De Gids" blijkt dus het vage, onbestemde gevoel te hebben gehad, dat het met dit artikel van mr. Zwaardemaker mis is. En zij heeft het. zelf mis ten opzichte van hetgeen haar heeft bewogen het te plaatsen. Want zogenaamd „waardige, ernstige en objectieve" pleidooien ten gunste van het anti-semitisme zijn geenszins zo zeldzaam als zij aanneemt. Wie de anti-semitiesche literatuur kent en bijhoudt, weet dat schrifturen, op welke men deze drie bijvoegelijke naamwoorden zou kunnen toepassen, vrij talrijk zijn — en hij weet oo"k, dat zulke schrifturen tot de listigste en gevaarlijkste behoren, juist omdat zij de schijn hebben „waardig, ernstig en objectief" te wezen. Is de Redactie van „De Gids" voorts van oordeel, dat ellendige en boosaardige „denkbeelden" voortreffelijk en heilzaam worden als zij op „waardige, ernstige en objectieve wijze" worden voorgedragen? Houdt een ploert op een ploert te zijn als hij een geklede jas aantrekt en een hoge hoed opzet, en ontvangt men hem dan in zijn huis, terwijl men weet welk soort personage er in de mooie kleren steekt? --- Slechts navolging De zaak zal wel zijn, dat de Redactie van „De Gids" weinig, misschien in het geheel niet bekend is met de anti-semietische literatuur en dus niet weet, dat hetgeen mr. Zwaardemaker schrijft, slechts een navolging is van het „waardige, ernstige en objectieve" anti-semietische gestook van vele voorgangers. Zij doorziet niet dat deze schrijverij deel uitmaakt van de „hetze" tegen de Joden, die zij als „onwaardig en in het geheel niet noodzakelijk" kenschetst. De schrijver „verwaarloost" deze ~hetze" opzettelijk, om te verbergen, dat het zijn bedoeling is haar te bevorderen. . Zijn opstel zal hier dan ook niet ontleed en bestreden worden. Het zou monnikenwerk zijn. Wat hij vertelt, is duizendmaal onder het mes geweest. Het heeft nooit gebaat. Men kan bibliotheken vullen met hetgeen sinds Reuchlin is geschreven, om de valsheid en voosheid van het antl-semitisme aan te tonen, doch het weerhield en weerhoudt de anti-semieten niet fris en vrolijk altijd weer dezelfde valsheden en voosheden aan te voeren. De éne „hetzer" doet het ruw, grof en brutaal, de andere „waardig, ernstig en objectief", maar het ls alles één pot nat. De conclusie van den schrijver in „De Gids" is, dat „het Joodse probleem" (een fraaie omschrijving voor wat in werkelijkheid stompzinnige Jodenhaat is) slechts kan worden opgelost door de grondvesting van een „nieuwe Joodse staat", voor welke hij „aan de internationale diplomatie" opdraagt ,een bouwterrein" te vinden. De Redactie van „De Gids" zegt hiervan, dat daarmede de schrijver zich er „al te gemakkelijk afmaakt". Dit behoeft haar echter niet te verwonderen, want het is den man niet om een oplossing, doch om de „hetze" te doen; de zogenaamde oplossing behoort tot Oe „waardige, ernstige en objectieve" camouflage. Deze zogenaamde oplossing is er geen. Laat mij eens mededelen, wat een Engelse geleerde van grote naam, professor Ramsay Muir, tot voor korte tijd hoogleraar in de moderne geschiedenis aan de universiteit van Manchester, daaromtrent in een geschrift, getiteld: „The Future of the Jews" (de toekomst der Joden) heeft gezegd: „Men heeft in overweging gegeven, voor de Joden een tweede of supplementair „nationaal tehuis" te vinden, hetzij ergens in het Britse Rijk, of in Zuid-Amerika. Doch elk plan van deze aard zal stuiten op dezelfde moeilijkheden als het experiment in Palestina. Er zijn altijd bestaande bevolkingen met eigen rechten, en ofschoon zij wellicht bereid zijn immigranten welkom te heten, zij zullen zich verzetten tegen het denkbeeld, dat hun land zal worden bestemd tot „nationaal tehuis" voor een vreemd volk. Er is ongetwijfeld overvloed van plaats in de wereld voor al de dakloze Joden, voor wie Europa een zo harde stiefmoeder is. Lange en wrange ervaring heeft hen vlijtig en hardwerkend gemaakt; en er is onder hen een buitengewoon grote proportie van mannen en vrouwen van uitnemende bekwaamheid, die het leven van elke gemeenschap, waarvan zij' volledige en gelijkberechtigde leden worden, j kunnen verrijken, en waarin zij meer kansen' * I kunnen geven dan zij zelf Elk land, dat bereid is deze beklagenswaardige bannelingen op te nemen, zal Op den duur duizendvoudig ■ worden beloond." Professor Muir ziet dus de oplossing van het probleem hierin, dat de democratische staten de uit Duitsland, Oostenrijk, Tsjechoslowakije en Italië verdreven, en de in andere landen met verjaging bedreigde Joden opnemen. Met alle deferentie voor den hoogleraar zij het gezegd: dit is de oplossing, die ik reeds maanden geleden als de enig mogelijke heb aangewezen. De democratische landen moeten de vervolgde Joden opnemen, elk land in verhouding tot de dichtheid van zijn bevolking, economische gesteldheid enz. Op geen andere wijze zal men de slachtoffers der barbaarsheid kunnen verlossen uit hun schrikkelijke nood. Palestina, kolonisatie elders en wat men verder moge bedenken, is alles goed en wel, doch daarmede een millioen mensen nu, wellicht drie millioen straks, te redden, is onmogelijk. De landen, waar beschaving en menselijkheid nog niet zijn verloren gegaan, moeten de weerloze en hulpeloze dupes van de zinneloze rassenleer tot zich nemen. Zo niet, dan helpen zij de „arische" vervolgers, deze millioenen uit te roeien. ' Wil het comité van Evian zijn bestaan rechtvaardigen, dan moet het zijn aandacht en energie daarop concentreren. Al het andere kan slechts wei- nigen helpen en heeft dus niet dan betrekkelijke waarde. Blijft men er zich toe bepalen, dan rest de ongelukkigen in Duitsland en elders slechts de dood af te wachten. --- Meneer Tree komt terug roman van ralph urban 25) „Wat wilt u weten?" vroeg miss Alderkreuz, die slechts met moeite haar opwinding verborg. „En waarom wilt u mij helpen?" Barton beet verlegen op zijn lippen, want hij kon niet zien, dat de dame bij de laatste woorden vuurrood in het gezicht was geworden. Hij ging niet op de beide vragen in, maar zei haastig: „Ik meen te weten, wat u bewoog, verschillende gebeurtenissen in de nacht van de moord te verzwijgen en dat u daarom onware verklaringen hebt afgelegd. U wilde tot elke prijs een geheim bewaren en iemand beschermen." Barton zweeg even en toen miss Alderkreuz eveneens zweeg, ging hij verder: „Ik heb er lang over nagedacht en geloof ongeveer alles te weten. U zei, dat u in de nacht van de moord om negen uur naar bed was gegaan en om elf uur door een schreeuw was wakker geworden. En dan, dat u te middernacht een geruis hoorde, u keek de kamer uit en zag in de openstaande deur van meneer Tree's studeerkamer de gestalte van een man, dien u voor dokter Taylor hield. Even daarna hoorde u de nachtschel in de bediendenkamer en u geloofde ook te horen, dat Stone de trap opkwam. Van deze opgaven kloppen er een paar niet." „Dat is zo en het zijn die, welke betrekking op mij zelf hebben", gaf de dame toe. „Ik weet", ging Barton verder, „dat u in de nacht van de moord een samenkomst had met een zekeren Nils. Waarom hebt u dat niet gezegd en waarom Ontkende u dit nog pas tegenover hoofdinspecteur Robin ?" „Omdat... omdat ik het niet zeggen mocht", zei miss Alderkreuz aarzelend. „Goed, als u redenen hebt er over te zwijgen, wil ik niet verder bij u aandringen. Maar ik verzoek u dringend mij tenminste te vertellen of mijn vermoeden over de gebeurtenissen in de moordnacht, voor zover u kunt oordelen, Juist ls. Ik stel mij de zaak als volgt voor: u ging in die nacht niet om negen uur naar bed en ook niet om twaalf uur. U was over de afspraak ln het park veel te opgewonden om te kunnen slapen, men heeft nu eenmaal om middernacht in het park niet zo maar een ontmoeting om alleen maar een praatje te houden. U ging er heen, omdat u 's morgens een expresse-brief ontvangen had. Ik weet dit van den postbode, die het zich heel nauwkeurig herinnert. Van die afspraak mocht niemand iets weten, daarom sloop u het huis uit en wel om elf uur. Klopt dat?" „Ja, dat klopt", bevestigde de jongedame openhartig. „Hoewel u heel voorzichtig te werk ging", ging de inspecteur verder, „hoorde de bediende u toch, toen u de deur opendeed. Maar hij dacht, dat het dokter Taylor was, die Porters Hall verliet. Het blijkt dus, dat Stone, wat dit punt betreft, de waarheid heeft gezegd. Waar was u, toen u de schreeuw hoorde?" „Ik stak juist de sleutel in het slot, toen ik een schreeuw hoorde en direct daarop boven iets hoorde vallen. De schreeuw klonk niet erg hard, ongeveer zo, alsof iemand schrok en iets rieo. Daarom vond ik de zaak dan ook van weinig betekenis. Ik dacht, dat dokter Taylor iets had laten vallen." „Nu neem ik aan, miss Alderkreuz, dat u pas na middernacht thuis kwam. Zag u toen die gestalte in de deur van de studeerkamer?" „Ja! Ik hoorde de torenklok van Wembley juist twaalf slaan, toen ik de huisdeur weer opendeed. Pas had ik haar van binnen afgesloten, toen de deur van de studeerkamer werd opengedaan. In het licht, dat uit de kamer stroomde, zag ik een man staan, dien ik voor dokter Taylor hield, omdat hij hetzelfde figuur had. De man had mij blijkbaar gehoord, want ik zaS, dat hij luisterde, maar hij kon mij, omdat ik in het donker stond, niet zien. Na enige tijd ging hij de kamer weer binnen en sloot voorzichtig de deur. Nu sloop ik vlug de trap op en ging mijn kamer binnen. Nauwelijks was ik daar, of ik hoorde duidelijk de schel in de bediendenkamer beneden. Toen hoorde ik, dat de deur van die kamer open werd gedaan en dat iemand de trap opkwam Ik vond het geval zo merkwaardig, dat ik mijn deur opendeed en naar buiten gluurde. Ik kon niets zien, want het was voslagen donker in de hal, maar ik hoorde duidelijk de stappen van den bediende, die niet eens moeite deed, zachtjes te lopen". „Dat is van veel gewicht", zei Barton, „want om deze tijd moet dokter Taylor al dood geweest zijn. Hij werd vermoord op het ogenblik, dat u de schreeuw hoorde. En wat gebeurde er verder?" „Ik hoorde.toen, dat de deur van de studeerkamer werd opengedaan. De kamer moet op dat ogenblik donker zijn geweest, want ik zag geen licht toen de deur openging. Ik meende ook een kort waarschuwend fluisteren te horen. Toen werd het weer doodstil. Ik liep naar de leuning van de galerij en daar wachtte ik. Toen er echter niets gebeurde ging ik mijn kamer weer binnen, maar Het de deur open. Er waren zeker twee uur verlopen, toen Ik de deur van de studeerkamer weer hoorde opengaan, direct daarop werd ze weer gesloten en de sleutel werd van binnen twee maal in het slot omgedraaid. De trap kraakte niet onder de stappen, want deze keer deed Stone. of wie het ook geweest is, alle moeite, om elk geluid te voorkomen. Ik wilde al tegen den man spreken, maar ik durfde niet, want niemand mocht weten, dat ik nog op was. Ik hoorde, hoe de deur van de bediendenkamer zacht werd gesloten. Toen was alles weer rustig." Barton liep al enige tijd met lange stappen de kamer op en neer. „Ik dank u", zei hij, terwijl hij staan bleef, tot miss Alderkreuz. „Ik geloof, wat u mij heeft verteld, hoewel het iets afschuwelijks is. Stone sprak met den moordenaar en de moordenaar bleef in de kamer en sloot zich daar zelfs in od. Ik heb al eens een idee gehad, dat ik later, omdat ik het krankzinnig vond, weer verworpen heb. Maar door wat u vertelt, komt het weer bij me op, ofschoon ik nog altijd niet waag, er aan te geloven. Het zou de zonderlingste misdaad zijn, die de wereld ooit had beleefd. En nu iets tot u, miss Alderkreuz. Nog in de loop van de volgende dag zal men een aanklacht tegen u willen indienen. Als u niet kunt besluiten te zeggen, wie die Nüs eigenlijk is, dan zal het mij niet mogelijk zijn, de autoriteiten van uw onschuld te overtuigen. Maar bovendien moet het mij nog gelukken te bewijzen, dat u met dien merkwaardigen meneer Kat, die u ontvoerde en die u zo eastvrii opname om u uit de gevangenis £ houden3 niet samenwerkte. Het klinkt niet erg geloofwaardig, dat hij u alleen uit naastenliefde in zijn woning opsloot." „Wat meneer Kat betreft, kan ik u alleen zeggen, dat ik hem voor die tijji nooit gezien heb", zei miss Alderkreuz. „Hij reed toen kris kras met me door Londen, tot het donker was. Toen stopte de auto pas. Meneer Kat bond me een doek voor de ogen en bracht me in zijn woning, waar hij mij een kamer met bad ter beschikking stelde. Gewoonlijk bezocht hij mij eenmaal per dag, bracht mij altijd veel en lekker eten, maar sprak heel weinig. Ik viel hem ook niet. met vragen lastig, want ik wist, dat mijn zaak slecht stond en ik verkoos deze manier van opsluiting boven die van de vrijheidsberoving in de strafgevangenis. En wat uw andere vraag betreft, inspecteur Barton, ook die zal ik beantwoorden, omdat ik u ten volle vertrouw en er van overtuigd ben, dat u dien man niet in het ongeluk zult storten. Nils is mijn broer." „God zij dank!" zei Barton. XXIII. Al* - Na het laatste verhoor van miss werkten Robin en Barton de ganse nacn- nen op Scotland Yard. Een leger van r^CIAlie, zocht naar den gevluchten meneer Kartiori5 tions de vlieghavens en ook de grenssta c, den streng bewaakt. Onafgebroken kwa?c0 richten binnen, die de staf van mooi»' B alléén niet in staat was te controle de ene na de andere afdeling van hulp moest, worden geroepen. Om neg r* Robin bevel gegeven tot de lang voorbei waarvoor alle alarmafdelingen en ovel^i( do's waren opgeroepen. Nog voor in d ( kwam op de grote binnenplaats van SC" $ , de eerste auto aan, gevuld met nionse #11 uit bandietenkroegen en ander? schuw, p gehaald. Om twee uur 's nachts was kwartier van de politie in volle omva1werk. Om deze tijd kwam Barton, een Vr de arm, de kamer van den hoofdinspectie „U komt als geroepen. Barton" zei. ls iets heel gewichtigs. Onze deskundig n zoeven meegedeeld, dat de revolver. Q tende Kat achter moest laten, dezeii" mee Stone is neergeschoten' „ J Wat", riep Barton, „is dat mogeUJK- tfm 'jja, zeker", stelde de hoofdinspectcu rust, „de fout in de loop komt heel Mt Maar'wat ik heel merkwaardig vin d. (fiji in de loop onzer onderzoekingen, noo _ Kat aantroffen. En dat individu, dat e mijn aandacht trok, toen ik in de ■ zag, is de man, om wien sinds tien Scotland Yard op zijn kop staat; de van Porters Hall en misschien ook dl Maar wat heeft deze Kat, van wien n vermoedde, dat hij bestond, met P01 maken?" £ (Wordt v --- Zienswijze van prof. Muir Professor Muir acht de oplossing, die hij als de enig mogelijke beschouwt, echter slechts dan uitvoerbaar, als de Joden zelf er toe medewerken. Wat nij daarmede bedoelt, zet hij volgenderwijze uiteen: „Maar het is nodig, dat de Joden zelf en zij die met hen sympathiseren, zich rekenschap geven van één fundamentele quaestie. Wat is het doel, dat de Joden zich in deze tijd van beproeving behoren te stellen? Zullen zij streven naar de stichting van een onafhankelijke en geconcentreerde nationale staat, gelijk aan andere nationale staten om plaats te nemen tussen de overige wereldse mogendheden? Of zullen zij er zich mede tevreden stellen trouwe burgers te zijn van vele verschillende staten en er zich toe te bepalen aanhangers te zijn van het grote en edele geloof, dat zij door zovele eeuwen van vervolging hebben bewaard? Naar de eerste van deze oplossingen drijft hen het ideaal van het Tsiohisme, drijft hen de meedogenloze onverdraagzaamheid van vele landen, in welke zij tot nog toe hun tehuis hebben gehad. Maar de tweede was de keuze, die zij vrijwillig hebben gedaan in de tijd dat de liberale gedachte overheerste. Het is de keuze, die de meesten hunner nog zouden doen, als de liberale geest opnieuw de wereld zou beheersen. Het eerste alternatief zou, indien het succes zou hebben, dat gevaar brengen, dat de regeringen der landen, in welke nog altijd millioenen Joden verblijven, zouden gaan vrezen, dat hun Joodse onderdanen een gespleten trouw bezitten. Deze vrees zal nooit ontstaan zo lang de Joden eenvoudig aanhangers zijn van een der vele godsdiensten, die in een vrije wereld naast elkander zullen bestaan. Palestina moge worden, niet de kern van een nationale Joodse staat, doch eenvoudig huis en haard van de Joodse godsdienst een heilig land, onder de voogdij van de Volkenbond, een land, waarin genoeg Joden wonen, om het, met zijn heilige stad Jeruzalem, het brandpunt te doen worden van het Joodse geloof, zodat de ogen en gebeden van alle Joden ter wereld er wederom op zullen gericht zijn, zoals het is geweest in de eerste tijden der verstrooiing. Indien dit doel en gevolg is van de Tsionistische beweging, dan kan zij geen politieke gevaren scheppen. Maar zij kan evenmin het Joodse vraagstuk, zoals het zich heden vertoont, oplossen. Indien het opgelost kan worden, dan zal het slechts geschieden door een aanzienlijk gedeelte der Joden te onttrekken aan de landen, waarin zij talrijk zijn en waar zij door langdurige vervolgingen zodanig buiten de gemeenschap staan, dat zij nog altijd, hoe onredelijk het ook zij, objecten van haat en vrees zijn; en verder door een nog wijdere verspreiding van dit volk over het aangezicht der aarde, als trouwe burgers van verschillende staten, slechts aan elkander verbonden door hun godsdienst, die een middelpunt, een haard en een doel voor pelgrimstochten zal hebben in Palestina, doch niet in botsing zal komen met de politieke trouw, die zij verschuldigd zijn aan de landen, waarin zij hun tehuis hebben." Het is buiten twijfel, dat er bij verreweg de meeste Joden nooit sprake is geweest van „gespleten trouw" en dat zij er ook niet zal zijn, als het denkbeeld van prof. Muir zou verwezenlijkt worden. De Joden zijn altijd trouwe burgers geweest van de landen, die hen hebben opgenomen. De feiten hebben overal het anti-semietische praatje gelogenstraft, dat de Jood een zwerversnatuur heeft, zonder gehechtheid aan het land waar hij geboren is. Zo is de Joodse Nederlander met hart en ziel Nederlander — zo is de Joodse Duitser met hart en ziel Duitser geweest, in zulke mate zelfs, dat vaak van hem werd gezegd, dat hij meer Duitser was dan de Z.g. autochtone Duitsers. : Maat-wat baaü.het dit alles te bepleiten? Het ziet ér niet naar uit, dat de democratisch» staten zich zullen beijveren het probleem op te lossen volgens de aanwijzing van prof. Muir. Zij hebben de zaak gehangen aan de kapstok van Evian, een van de talloze weerzinwekkende schijnvertoningen, die de grote democratische landen hebben gesteld in de plaats van de energieke daden, die de mensheid voor veel ellende hadden kunnen behoeden. De tragi-comedies van de sancties tegen Italië, van de niet-inmenging in Spanje, van de vredesredding te Miinchen, van het strovuurtje na Praag, het zijn evenbeelden van de conferentie van Evian. Abessinië werd aan zijn lot overgelaten; Spanje werd uitgeleverd aan het fascisme; Tsjechoslowakije werd verraden — en de Duitse, de Italiaanse, de Tsjechische en wie weet welke andere Joden zal men in handen laten van de diverse fascistische, nationaal-socialistische en nationalistische vervolgers — met uitzondering dan van enige duizendtallen, die als paardj es dienst kunnen doen bij de menslievendheidsparades. • Er zijn velen, die spreken en schrijven als professor Muir. Zij zijn er in alle landen. Zij betogen, pleiten, toornen. Maar het baat niets. De lieden, aan wie de democratische volken, in politieke waan bevangen, de regeermacht in handen hebben gegeven, gaan hun eigen weg, die rechtstreeks ten verderve leidt. --- Recht van vereniging en vergadering Bezwaren van Eerste Kamerleden tegen het wetsontwerp Den Haag, — Vrijdag. De Eerste Kamer heeft haar voorlopig verslag uitgebracht over het ontwerp van wet tot wijziging van de wet op het recht van vereniging en vergadering. Blijkens dit verslag verklaarden verscheidene leden voornemens te zijn hun stem aan dit ontwerp te onthouden. Zij erkenden, dat bij de behandeling ervan in de Tweede Kamer vele bezwaren zijn weggenomen, maar waren van mening, dat niettemin nog vele bedenkingen tegen de ontworpen regeling zijn overgebleven. Zo waren deze leden van oordeel, dat omschrijvingen als het deelnemen aan een vereniging door lidmaatschap „of op andere wijze" en van „uitstrekken" van werkzaamheid „tot het buitenland" veel te ruim zijn. Elk oirbaar contact met den vreemde zou dus kunnen leiden tot ontbinding van de vereniging. Ernstig bezwaar hadden zij tegen artikel 4, omdat onder zekere omstandigheden een wanverhouding zou kunnen ontstaan tussen een overtreding en de daarop gevolgde sanctie. Een onbeduidende overtreding zou kunnen leiden tot het verbieden van een vereniging. Deze leden hadden de indruk, dat de minister te licht denkt over de gevolgen van een verbod van een staatkundige vereniging. Met een eenvoudig verbod is men niet van deze aangelegenheid af. Zulk een verbod lokt uit tot illegale propaganda, waartegen het verbod geen enkele voorziening bevat. Voorts opent het gelegenheid tot zeer vérgaande politionele inmenging, waaraan ernstige gevaren zijn verbonden. Voorts opperden zij bezwaar tegen het voorstel, waarbij aan vreemdelingen verboden wordt het woord te voeren in nader omschreven vergaderingen. Ook dit gaat veel verder dan strikt nodig is. Deze leden, die zich aansloten bij de critiek van Albarda in de Tweede Kamer, trokken in twijfel of toepassing van de ontworpen bepalingen ons land zou beschermen tegen niet gewenste buitenlandse invloeden. Andere leden verklaarden zich evenmin met het ontwerp te kunnen verenigen. De huidige toestand vraagt om nadere wettelijke regeling, doch de wijze waarop de minister daarin wenst te voorzien, kon hun goedkeuring niet verkrijgen. Verscheidene andere leden betreurden, dat wijzigingen als de voorgestelde nodig zijn geworden, doch waren met den minister overtuigd van de noodzakelijkheid van verscherping der bestaande bepalingen in de wet van 1855 tegen ongewenste invloeden uit den vreemde. Ettelijke leden verklaarden niet te kunnen inzien welk overwegend bezwaar aangevoerd kon worden tegen politiecontrole over bijeenkomsten van tien en zelfs minder dan tien deelnemers. Sommige leden achtten het tenslotte onjuist, dat onder de voorgestelde bepalingen ook de stichtingen zullen vallen. Een regeling daarvan hoort thuis onder het nog aanhangige wetsontwerp op de stichtingen. --- Ingezonden Dekenwevers In de krant komt een artikel voor waarin sprake is van een tekort aan geschoolde dekenwevers in Lelden bij de N.V. J. C. Zaalberg en Zoon. Dezelfde dag ben ik op een gammele flets naar Lelden gegaan en heb geprobeerd daar aan de slag te komen. De fabrleksportier verwees mij naar de arbeidsbeurs ter plaats». Groot was echter mijn verbazing, toen enkele ambtenaren mij mededeelden, dat omtrent een aanvrage van de firma Zaalberg omtrent wevers niets bekend was. Op Dinsdag 21 Maart verscheen ln „Het Volk" de mededeling, dat met steun van rijk en gemeente werkloze arbeiders zullen worden opgeleid tot dekenwever! In verband met het feit, dat ik van mijn derde jaar, (dus bijna in de weverij ben geboren) als zoon van een, zij het kleine textielfabrikant, tussen de getouwen neb gestaan, meende Ik een kansje te moeten wagen, ln de overtuiging dat de firma Zaalberg beter gebaat ls met een half el dan een lege dop. Erg dringend schijnt de behoefte aan wevers echter niet te zijnl HORM, Vllelandstraat 1, Amsterdam—N. post Buiksloot. --- Kinderbijslagregeling Den Haag Zeer vele leden van de Tweede Ka 1] lijk de katholieke afgevaardigden -- jd* instemming met het beginsel, dat a jetö*l ontwerp inzake de kinderbijslagyer k grondslag ligt. de B"?] Verscheidene andere leden achtten eD|0f