1CTS.VIRGINIA SIGARET | TOP-KWALITEIT IMPORT | --- Verrassende Noordelingen Achilles hanteerde Ajax’ wapens en met zwier Desondanks een 3-0-nederlaag Ajax’ routine gaf de doorslag Amsterdam, — Zondag. #i i- neefi ■ I 9«M wrnpioenscompetiTie in"' '''lies j een '—O-overwinning op J 9'engro or>danks deze zege was het ' ''Hn ,-V 9'n der Amsterdammers. Zij - pl°eq ,i , e longe, fris spelende Asser ir. K, 3 s|ech+c . 1 kd 'riet 9rote m°eite van het ï***»» 6n de cijfers, waarmede lij va9aV6r dan ook een 9eflatteerd veld, " de Machtsverhouding in het iMil1* m-x routine. Hadden de i entli' '* un r'sse spel-conceptie, " **chnijcL blasme en hun verrassende l aardigheid, ook deze eigen- l6ten, Ajax (in deze vorm) zou ;lii en li" n 66n KOUd9 kermis thuis ge- T*9rijl(, f °ndanl(s het feit, dat de bev*«ld ;n .. act°r van het gladde, zware '|n bordeel was. le 'ocrn6 Noordelijke kampioenen hebntl 1 w u61 ar~n een zo gunstige in' e d etl de m als deze Asser- Gewooni t6b kam .Oordelijken, vooral in de aan- Uv€1 pl°enscompetitie, tempo tekort 1 !ew*°rdt' rt at gaandeweg dan wel verlet "- te'r^°h dat m den beginne sterk " Hc,Blee8t t 00lc de techniek nogal wat 'e staan bij het spel der andere I e«h et*achH i UtMj u g m°cht temeer gelden, om- B ge het a hevige regen, vlak voor de »*W*akt a*-veld uiterst zwaar en glad l?lo een kolI^e naar de nand der die zich op zulk een terreln f v°elen en onder deze omstan- JDoj] 2°lirje^ste wedstrijden spelen. Daar*ej nj de Assenaren in deze modet goed uit de voeten kunnen --- Achilles neemt het initiatief --in ter geheel anders uit! '» het atl£ters gewend zijn, speelden de "? O^t61" Van de aanvang af fris op los, !H ;r-er ook door de grote ' m Wenstanders, die- -50 al niet over" %*tlatiei teruggedrongen werden geheel aan hun gasten moesten it IAX stfei'16116 aanvallen, volgens de lijnen A loOvatting uitgevoerd, belaagden 'SjJafUet .en zo ontwikkelde zich in het aS. ? merkwaardige, in ieder geval if*V on61*1 van een ferm aanvallend Achll-3 wet» tA~ keer diep in de Ajax-defensie o 1 Blt>«ivllet als Schubert tot een XVe«lv, SDanning dwong om onheil te * «f areri de aanvaUen der Assenaren '*'" Vh ■ amen zii> dat de Ajax-verdedl- '"•ise*8 onder werd en vooral Blom- th in de handige combinaties V? Vh d Kamphuis, zoals trouwens ook [pk .'* ti verantwoorden had tegen den 'Jtj die keer op keer zijn voorzetten ■ik veste bracht. Het was dan tliül°o,ietoil(''ti voor A->ax> dat Keizer zich in Bri 6h '•is ;6 bevond eu onvervaard de talliffJS iXIShi? de lucht plukte, vóór één der 4 *atli'urs' waarvan invaller Thomas■*iiÜ? 'tot, HioÜ e schoten loste, de kroon op dit fe \J°Oral 01ex en het Amsterdamse publiek t',,'l%?" Acv omdat de Ajax-voorhoede, r» A?' lles het meest aan het woord wX-'tS; f Vb?001" de hardnekkige tegenstand ÉL . -iet dedigers, ln dit eerste kwartier J* ber s^rafschopgebied der Assenaren *»>e«l en* laat staan he A^s6l" doel ad êeioan Blomvliet. van over de helft 11 örQlst* Was zowaar het eerste werk, na 17 minuten te verrichten --- Aangename verrassing ' \*.et re«,,ü°r een verrassing gaan zorgen: *jk. foVt f-rder- X >*elf ?C'eden vochten het meest 3lte,,at zel' !Sen hun 8evofil van superio!K jk mÓestda* het *™ , tóch ge- N > ver|?j \ kunnen slaan en dat hen A> » ««JbP« °m naar de Juisfe mid' 1 tempo en geestdrift, de «ol bijden °°k de beste zljn om Streed/ waarmede Achilles Het doelpunt, waarmede Ajax na 23 minuten spelens de score opende, kwam dan ook onverwacht en tot op zekere hoogte zelfs onverdiend, ook al was het van goede kwaliteit, zoals Bijl het na een algemene aanval scoorde (1—ü). Achilles liet zich er echter allerminst door uit het veld slaan en slaagde er niet alleen in — vooral door het stugge werk der beide kanthalfs, Jonkman en Snijders, die de beide Ajax-vleugels vrijwel lam legden i— om de Ajax-aanval verder in bedwang te houden, doch zelf vele goede aanvallen op te zetten. Wel is waar bleken deze aanvaller, toen de Ajax-verdedigers langzamerhand beter ingespeeld geraakten en vooral Leemhuis zich kranig begon te weren, minder gevaarlijk te zijn dan zij aanvankelijk wel leken, doch door goed veldspel bleef het hierdoor toch een gelijkopgaande strijd, die tot de rust zijn spannend karakter behield. BIJL --- Kogel tegen de lat... Was Kamphuis' kogel, kort na de hervatting, enkele millimeters lager gericht geweest en zou het schot van den Assenaar doel getroffen hebben instede van de onderkant van de lat, wie weet hoe het verdere verloop van de strijd zou zijn geweest. eHt zou de gasten waarschijnlijk de moed en de energie gegeven hebben om vol te houden, ook toen na een kwartier in de tweede helft de vermoeidheid zich bij hen ging doen gelden en zij meer en meer in de verdediging gedrongen werden door een eindelijk wat beter op dreef komend Ajax, dat in zijn halflinie met Anderiesen aan het hoofd zijn grootste kracht vond. Voorlopig hielden de Ajax-aanvallers het spel nog te kort om de nu met Dekker versterkte Achillesverdediging te kunnen overmeesteren. Een kopbal van Bijl tegen de paal bleef het enige resultaat, doch na 16 minuten vermocht Gischler van de inzinking der bezoekers gebruik te maken om met 'een ferm schot de Ajax-voorsprong te vergroten (2—o). Uit een hoekschop volgde daarop spoedig ook nog een derde doelpunt, van Bijl's hoofd (3—0) en daarmede was het pleit uiteraard beslecht, ook al kwam Achilles de inzinking weer te boven en wist het verder goed stand te houden. Ajax bracht het, hoofdzakelijk door het falen van de linkervleugel v. Reenen—v. Wijngaarden ook niet verder tot doelpunten. Scheidsrechter Van Welzenes leidde de in prettige verstandhouding gespeelde strijd minder goed dan gewoonlijk. Hij had echter nogal wat hinder van zijn neutrale grensrechters... De elftallen waren: Achilles: Brons (d.); Biemold en v. Staveren Sr. (a.); Snijders, Dekker en Jonkman (m.); Van Zand, Van Buuren, Thomassen, Kamphuis en Marring (v.). Ajax: Keizer (d.); Blomvliet en Schubert (a.); Looys, Anderiesen en Leemhuis (m.); Pischer Gischler, Bijl, v. Reenen en v. Wijngaarden (v.). --- H.B.S. toont zijn kracht C.V.V. heeft zijn laatste wedstrijd tegen de hekkensluiter H.B.S. verloren. De Hagenaars verdienden de 3—O-overwinning zeer zeker, doch de uitslag is toch wel letwat geflatteerd. Voor de rust doelpuntte Van der Vegte, terwijl Langelaan kort na de hervatting ten tweeden male scoorde (0—2). Het derde Haagse doelpunt kwam van de voet van Van Vliet, die een hard schot in de uiterste hoek loste (0—3). De enkele goede C.V.V.-schoten vonden geen genade bij doelman Pellikaan, die goed op dreef was. --- DE WEDSTRIJD DIE IK ZAG... Het is niet, omdat ik er zelf ook één ben — maar Amsterdammers zijn een goedmoedig volk. Te goedmoedig dikwijls. Maar sinds men daarvan elders misbruik is gaan maken en hun eerst de helft van de interland-wedstrijden heeft afgestoten, nu Schiphol weer wil inpikken en vandaag of morgen ook de Dam misschien nog naar Den Haag wil gaan overbrengen, sindsdien is er een gelukkige kentering in die gemoedsgesteldheid gekomen. En zo staan we dan nu weer op onze Amsterdamse „ponteneur" en zo zou Ajax vanmiddag dat provinciale Achilles wel eens met huid en haar oppeuzelen. Niet, dat we iets tegen Assen hebben... een vriendelijk stadje en waarschijnlijk heel vriendelijke mensen, maar voetballen nou ja, zeg nu zelf, daar zou toch niets van terecht komen tegen ons Ajax! Achilles was dus het bekende „zachte eitje". Och arme, daar begon het zowaar vlak voor de wedstrijd nog te piasregenen ook! Een modderglad veld dus, Ajax1 specialité de la maison, daar zou je wat van beleven. Arm Achilles Maar het zachte Asser eitje werd een heel hard ei, een ei, dat Ajax zwaar op de maag lag. Karel Kaufman, die vóór de wedstrijd vruchteloos getracht had bleek te worden, kreeg van louter vreugde het uiterlijk van een epileptische kalkoense haan en mr. Kalma, die van zijn laatste Engelse reis een pracht van een sportieve pet overgehouden had, kraaide van pleizier. En ons goedmoedige Amsterdamse publiek? Het werd weer haast te goedmoedig, zoals het vroeger geweest is, zó moedigde het de Asser jongens aan --- D.F.C. voltrekt zijn vonnis Met 2-1 door D.H.C. geslagen DFC heeft het tegen DHC niet tot een overwinning kunnen brengen en heeft hiermede dus zijn eigen vonnis voltrokken. De Dordtenaren hebben het er weinig fraai afgebracht. Vooral ln de eerste helft, waarin de thuisclub door Van Zinnen en Schreuder een 2—O-voorsprong kon nemen, hadden de gasten zo goed als niets in te brengen Na de rust was DHC echter heel wat minder dan in de eerste helft, terwijl DFC daarentegen beter op dreef was. Nadat Van Dalen de achterstand had verkleind begon het zelfs nog te spannen; maar hoe DFC zich ook inspande, verder hebben de Dordtenaren het niet kunnen brengen (2—1). --- Ajax-Blauw-Wit-Paastournooi in gevaar Doordat Leytonstone F.C., een van de deelnemers aan het Paastournooi van Ajax en Blauw-Wit, Zaterdag j.l. voor de Engelse amateur-cup gelijk gespeeld heeft en a.s. Zaterdag te Darlington moet overspelen, is de kans groot, dat de Britten te Amsterdam verstek zullen moeten laten gaan. Hoe deze puzzle opgelost zal worden, staat nog niet vast. --- Weinig overtuigende zege van N.E.C. op A.G.O.V.V. Beslissing viel in tweede helft Te lauw spel van de Apeldoorners (Van onzen specialen verslaggever.) Nijmegen, — Zondag. Dat - ondanks een 2-0-voorsprong - eerst vijf minuten voor het einde twee rood-groen-zwarte parapluien triomphantelijk omhoog werden gezwaaid en de eerste schuchtere symptomen van de even later in volle hevigheid uitbarstende kampioensjubel der trotse Nijrriegenaren zich durfden te manifesteren, was wel het duidelijkste bewijs hoe weinig overtuigend de overwinning van N.E.C, op zijn groten rivaal A.G.O.V.V. is geweest. Gedurende ongeveer twee-derde van de speeltijd vochten de N.E.C.-ers als duivels tegen een technisch overmachtigen tegenstander, die echter de moraal miste . om de laatste hindernis naar de bekroning van een fraai seizoen uit de weg te ruimen. In deze voor de Oostelijke voetbalsuprematie beslissende wedstrijd gaf de psychologische gesteldheid van de spelers de doorslag, niet de technische of tactische bekwaamheid. Ware dit niet zo, ongetwijfeld zouden de Apelrloorners hun 7—O-overwinning op NEC op eigen terrein, door een tweede, zij het ook misschien minder grootse, zege hebben laten volgen. De NEC-ers hadden dezelfde geladenheid als de supporter, die ons temidden van het strijdgewoel toebeet: „Al komen ze op krukken van het veld af mijnheer, winnen zullen ze..." Gelukkig sublimeerden dc Nijmegenaren hun laaiende enthousiasme m hetgeen men „heilige overtuiging" pleegt te noemen, waardoor dc wedstrijd afgezien van enkele onbeduidende incidenten, onder dc rustige leiding van scheidsrechter Boeree, geheel binnen dc perken bleef. --- Mat spel van A.G.O.V.V. In tegenstelling met de gloed waarmede NEC zich van de eerste minuut af in de strijd wierp, lag er over het spel van AGOW een matheid, die na het tweede en beslissende doelpunt van de Nijmegenaren in een nerveuze machteloosheid omsloeg. Het was ongetwijfeld een hard gelag voor Kluin en zijn mannen om met de kampioensvlag bijna in top, op het allerlaatste ogenblik nog te falen, doch mét Tyl uilenspiegel kunnen zij zeggen: „We hebben het er naar gemaakt..."! Het gebrek aan fanatieke wilskracht ondermijnde speciaal de stootkracht van de zo gevreesde Apeldoornse voorhoede in die mate, dat doelman Nagtegaal betrekkelijk weinig te doen kreeg. Hier kwam nog bij, dat, vooral in het eerste half uur de NEC-defensie, onder leiding van Van Eek, de buitenspelval zo meesterlijk hanteerde, dat een groot gedeelte van de talrijke Apeldoornse aanvallen juist op het moment, dat zij gevaarlijk zouden worden, abrupt werden afgebroken Bij een iets grotere oplettendheid van de blauw-witten zou succes zeker niet zijn uitgebleven ... Aan de andere kant hadden Dermer en Klok de grootste moeite om zich tegenover de onstuimige aanvallen van NEC te handhaven. Ten Velde, die ontegenzeggelijk de beste man in deze voorhoede was, vervulde hierbij 'de grootste rol. Hij paarde een groot doorzettingsvermogen aan een klare kijk op het spel en wist met lange passes naar de vleugelspelers of handig combinerend met Lodenstljn gevaarlijke situaties voor Van Baerle's heiligdom te scheppen. 33 minuten na het begin, beleefde het AGOVV-doel hierdoor de benauwdste ogenblikken, van de gehele eerste helft. Eerst kopte Lakenberg een voorzet van Van Hemert hoog over, even daarna kon na een voorzet van Lodenstljn slechts met zeer veel moeite de situatie bezworen worden, terwijl onmiddellijk' daarop Wiskamp uit een traai door Lodensteijn genomen hoekschop rakelings overkopte. Weer twee minuten later was het de ver teruggekomen Zoetbrood, die na een hoekschop van de andere zijde, van Van Hemert, koppend redding kon brengen. Afgezien van dit offensief, gaf AGOW over het geheel genomen voor de rust de toon aan. hetgeen zich treffende weerspiegelde in de hoekschoppenverhouding van deze periode; 5—3 voor AGOW. --- KANSEN GENOEG, MAAR SCHUTTERS... D.W.S. vermocht zijn overwicht niet vast te leggen Gelijk spel tegen Eindhoven Thuisclub dolf zijn eigen graf (Van omen specialen verslaggever.) Eindhoven, — Zondag. Hopeloze improductiviteit, die bij wijlen aan het onbegrijpelijke grensde, is in hoofdzaak de oorzaak geweest, dat D.VV.S. in zijn eerste kampioenswedstrijd tegen Eindhoven een punt heeft verspeeld. Met een gelijk spel (2—2) hebben de Amsterdammers zich nu tevreden moeten stellen in een wedstrijd, waarin zij voor het grootste gedeelte in de meerderheid waren en waarin zij de overwinning meermalen slechts voor het grijpen hadden. Eén gevaarlijke schutter in de D.W.S.-voorhoede, die zich toch waarlijk kansen genoeg heeft weten te scheppen en ... reeds in de eerste helft zou Eindhoven kansloos zijn geweest. Want het was een allesbehalve grootse ploeg, waartegen DWS had op te tornen. De Eindhovenaren misten niet alleen systeem in hun spel, zij hadden nog veel meer tekortkomingen en een van de ernstigste hiervan was wel het gebrek aan uithoudingsvermogen. En daarom juist mag het zo wonderlijk genoemd worden, dat de mannen van Schampers in deze wedstrijd startten met een tempo, dat voor DWS — dat toch waarlijk niet als een langzame ploeg bekend staat — weinig goeds beloofde. Met goed open spel werden de Amsterdammers eenvoudig overrompeld en wij mogen gerust zeggen, dat het bliksemoffensief van de thuisclub zo volkomen was, dat DWS na twintig minuten spelens nog niet één gevaarlijke aanval had kunnen opzetten. En de Eindhovenaren bleven maar doorhameren! In één rush gingen zij voort hun tegenstanders op de meest meedogenloze wijze af te matten. --- Averechtse uitwerking Maar het effect, dat de thuisclub ermee beoogde, had juist een averechtse uitwerking. Het scherpgeslepen wapen der snelheid, waarmede Eindhoven met wat meer geluk in die bewuste twintig minuten zijn tegenstander reeds de doodsteek had kunnen toebrengen, richtte zich op het kritieke moment tegen hen, die het tevoren nog met zoveel bravour hadden toegepast. Twintig minuten waren er op deze wijze verstreken en het ene doelpunt, dat Van der Donk met een schitterende kopbal reeds na tien minuten uit een goede voorzet van Muylekom had gemaakt, was maar een heel schriele beloning voor het veelbelovende spel der Eindhovenaren (1—0). Als bij toverslag zakte de ploeg echter op een gegeven moment ineen. Aanvankelijk dacht men nog aan een tijdelijke inzinking, die iedere felle actie nu eenmaal onweerstaanbaar tengevolge heeft; maar al spoedig bleek het, dat Eindhoven „boven zijn stand" had geleefd. Twintig minuten hoog tempo bleek stuk voor stuk alle spelers zo volkomen te hebben uitgeput, dat men zich na die tijd slechts in klimmende verbazing kon afvragen of dit nu wel dezelfde ploeg was, die zo-even nog zó hautain kon regeren, dat DWS zelfs geen schijn van kans had gekregen. Weg was plotseling de snelheid van reageren, weg was de vlotte opvatting in de aanval, weg was ook met één slag alle geestdrift, op welker basis Eindhoven tot die bliksem-start had kunnen komen. Als een kaartenhuis zakte de ploeg ineen en als bij afspraak begon DWS nu op zijn beurt goed te spelen. --- Alles nog mogelijk Toen de tweede helft een aanvang nam met de stand o—o, was dan ook nog alles mogelijk. Ogenschijnlijk hadden de Apeldoorners, die immers reeds bij een gelijk spel kampioen waren, de beste kansen, temeer waar zij zich in het veld de meerdere hadden getoond, doch hier woog de onzekerheid, die nu eenmaal de belangrijkste karaktertrek van het voetbalspel is, ruimschoots tegen op. Bij NEC was een kleine omzetting in de voorhoede noodzakelijk geworden, daar Lakenberg in de rust was uitgevallen. Schrot, die linksbuiten ging spelen, nam zijn plaats in. Het was deze Schrot die de schone traditie, dat invallers in beslissende wedstrijden altijd doelpunten, handhavende, na ongeveer acht minuten spelens in de tweede helft, de grondslag voor de uiteindelijke NEC-zege legde. Een uitstekend door Wiskamp genomen vrije schop sprong, voordat iemand het besefte, via Ten Velde voor zijn voeten en op hetzelfde moment knalde Schrot in. Het schot werd van zon korte afstand gelost dat Van Baerle hiertegen volkomen machteloos was! Hoewel er nog bijna veertig minuten te spelen waren, was AGOW innerlijk te zwak om hierop het passende antwoord te geven. Wel werd NEC terug gedreven en kregen Van Eek en Hengers, bijgestaan door de teruggekomen middenllnle, haast geen tijd om op adem te komen, doch op het beslissende ogenblik ontbrak het juiste schot. Ook Kluin, de gevaarlijkste schutter van het Oosten deelde in deze malaise en zocht het doel keer op keer enige meters te hoog. Maar juist toen iedereen een tegenpunt van AGOW waarschijnlijk achtte, viel na een even snel opgezette als uitgevoerde aanval van NEC het tweede Nijmegense doelpunt, dat alle nog overgebleven illusies van de Apeldoornse supporters wegvaagde. Handig profiterend van de ver naar voren geschoven positie van de Apeldoornse achterspelers drongen Van Hemert, na een pass van Leseman, snel tot in het vijandelijke doelgebied door, passeerde listig een teruggekomen AGOW-er en schoot toen kalm en zuiver ln (2—0). Dit doelpunt schonk de Nijmegenaren zon rotsvast vertrouwen dat er voor A.G.O.V.V. in de resterende tijd eenvoudig geen doorkomen aan was. Een ondoordringbare muur van zich „leeg" spelende NEC-ers weerstond van dit ogenblik af tot het verlossende eindsignaal iedere aanval. Onbarmhartig werd iedere ingezette bal geretourneerd. Met Hoeboer, die er hoe langer hoe beter in kwam, aan het hoofd werden de laatste vertwijfelde aanvallen van AGOW afgeslagen. Nog eenmaal zette Kluin, zijn mannen tot een grote krachtsinspanning aan, zelfs Gabriël, een van de besten van het veld, en linksback Klok drongen enkele malen tot ver over de helft doch niets kon NEC meer van het kampioenschap afhouden Langzaam verstreken de laatste minuten. Toen floot scheidsrechter Boeree het einde en in triomf werden de overgelukkige NEC-ers naar de kleedkamer gedragen. --- Eindelijk vrij spel Maar de DWS-ers kregen er nu ook pas de ge- legenheid voor. Doordat de middenlinie van Eindhoven plotseling weggevaagd scheen, kreeg DWS vrij spel om zijn bekende snelle aanvallen over de vleugels op te bouwen. En dat lukte maar al te goed; want noch Giesbers noch Schampers — vooral laatstgenoemde zal geen leuke middag hebben gehad — hadden kijk op Burg van Stokken en Drager, van wie laatstgenoemde vooral in zijn element was.. Hij kon op zijn vleugel letterlijk doen wat hij wilde; kJJ 1 ,*■_ . hij kon er zelfs nog de nodige bravour bij uithalen — meerdere malen zagen wij hem drie, vier spelers tegelijk omspelen — en uiteraard betekende ledere voorzet van hem verwarring in de Eindhovense verdediging. Verwarring overigens, die aangroeide tot paniek, naarmate de fouten in de achterhoede der thuisclub talrijker en grover werden. Om de haverklap viel er een groot gat in de verdediging en het mag slechts een wonder genoemd worden, dat de Amsterdammers hier geen voldoende gebruik van hebben kunnen maken. Maar toen reeds demonstreerde zich de grote tekortkoming in de D.W.S.-voorhoede, n.l het gebrek aan schutterscapaciteiten. Hoeveel maal wij Dijkstra. Wiertz en Slot niet de schitterendste kansen om zeep hebben zien brengen, is niet bil benadering te zeggen, maar vast staat wel, dat DW.S. al hoog en droog een veilige voorsprong had kunnen hebben, op het moment, dat Slot einruta eMJf"*" k°n SC°ren- Dat na ruim een half uur en het was in hoofdzaak te danken aan schitterend spel van Drager, die voor de zoveelste maal drie spelers was gepaleerd Tm bal naar binnen te ™en£n Geen der Eindhoyenaren wist eigenlijk wat Drager van plan was of hij de bal zou afgeven, of dat hij zelf zou schieten. In hun naïeve onzekerheid bleven zij stuk voor stuk als aan de grond genageld staan en zelfs bewogen zij nog geen vin, toen Drager de bal voor Dijkstra's voeten legde. De DWS-middenvoor kon zelf echter niet schieten, gaf de bal door naar Slot en door diens schot vloog de bal onhoudbaar voor doelman Van Veghel hoog in de touwen (1—1). Wie had gedacht, dat het ijs bij D.WS nu gebroken was, vergist zich lelijk. Want zo gauw als de bijt was gehakt, vroor het gat weer toe ook De schitterendste kansen gingen verloren en DWS slaagde er dus maar niet in zijn voordeel in doelpunten uit te drukken. Ook in de tweede helft bleek Eindhoven nog niet hersteld van zijn razendsnel begin, waarmede het zichzelf een graf bleek te hebben gedolven. D.W.S was heer en meester van de strijd en wij kunnen ons in het eerste half uur eigenlijk van Eindhovenkant alleen een prachtige kans herinneren, die De Zeeuw kreeg, toen hij alleen voor doelman Bruist kwam, maar zulk een simpel schot loste, dat Bruist er totaal geen moeite mee had. Wij hadden van den zuidelijken goalgetter onder deze omstandigheden zeker een doelpunt verwacht. DRAGER --- Het stak niet af * « Zijn falen stak op dat moment echter niet af bij de prestaties der Amsterdamse aanvallers, die het maar niet verder konden brengen dan een afgekeurd doelpunt, dat Dijkstra met de hand had gemaakt. De vrees werd zo langzamerhand gewettigd, dat D.W.S. uit zijn overweldigende meerderheid niet eens voldoende profijt zou kunnen trekken om althans een bescheiden zege veilig te stellen. En zo was het ook. Want weliswaar maakte Dijkstra na 25 minuten uit een voorzet van Van Stokken Jr., die de bal na prachtig werk van Drager in vrije positie had ontvangen, een tweede doelpunt, deze voorsprong bleek te gering om de beide punten mee naar Amsterdam te mogen nemen (1—2). Want eindelijk wist Eindhoven, door zijn laatste krachten in de strijd te werpen, weer eens in de aanval te komen. Lang genoeg had D.W.S. tevergeefs gepoogd zijn kans te krijpen; nu was het weer eens de beurt van Eindhoven. Tal van hachelijke momenten kregen Caldenhove en Van Stokken te doorstaan, maar toch was het nog onverwacht, toen De Zeeuw vijf minuten voor het einde de bal even vrij kreeg en een keihard schot in de rechter benedenhoek loste dat doel trof (2—2). D.W.S. reageerde op deze gelijkmaker als een stier op een rode lap. Alles werd op de aanval gezet en inderdaad wisten de Amsterdammers zich in die laatste minuten nog zulke goede kansen te scheppen, dat het een raadsel genoemd mag worden, dat zij toen niet nog de overwinning hebben weten te forceren. Verder dan een kanjer van Dijkstra tegen de lat en een buitenspel-doelpunt van Slot brachten zij het echter niet en met een gelijk spel, dat zij uitsluitend aan eigen onvermogen tot schieten de wijten hebben, besloten zij deze eerste kampioenswedstrijd. ---