BOERIE EN FOEFIE K>i*^,nodderi?> sikkeneurig", Boefie. „We (V*- wn *e de v?,met dit zon- R> ike>bbcnb""en "el weer ft genoeg modder- H'b *,£■ *eet» ]e er |NaU> klenl T toch «een Wmk", Iz1 d«e k glazen als wij r^S^eltß^voldoendr'' iSS SCh°ehen ' di.e ™t een ? *% rim°esten iïJousen uitiL*asVoen, 7" ullle ook zo t^e kan n'nIJI ik «" net KS> niet Vth«t en Je a. , t «2 .' klaagt \,het weer ge'sKk. * «e m»***»- „Maar |ckobWs'4dacarelrmetziJn KT l»« eraf, a,aarb" 't sluisje SS *'ft „ meester Nïe6> óou!!Sen de lippen h«av mdcvgedacht hebban, *\% ***?"*" ***** i%: °Mt Boelie. WS * andere jon' ï'o'4k «acht, dat °ver boeten en hl 3 CtéeS-—en ziet», fcV>etL Maar £gen we hem i' C , al van zes 51t.N1? vast nPV,er' vrindje. * ï}\.»*[ heb ie il'et mee eens. V°or &fe^'dbè meester?» e jamgia- SNN teer'ïf iekkerderer °n te bS«ate van z<* Vli S*® de week Wap je wel?" V ?^ch^Ster' d«s ik Cht- n • zegt Rinus „Dat zie je glad verkeerd", legt meester Huppel uit. „In de vacantie kan je ook leren. Al was het maar om niet al te dicht bij de slootkant te komen. Maar wacht, ik geloof, dat ik nog een slokje appellimonade in mijn veldfles heb. Zijn er soms liefhebbers, die me er af willen helpen?" „Graag meester", zegt Foefie en de anderen knikken instemmend. Meester Huppel maakt zijn veldfles los van zijn gordel, schroeft langzaam een bekertje los en giet het half vol gele limonade. Alleen het klokkende geluid van het schenken maakt de jongens al dorstig. „Wie heeft de meeste moddermannen gevangen?" vraagt de meester. Poefie treedt een pas naar voren. „En wie de minste?" „Ik", erkent Boefie. „Ik moest het wel opgeven, toen ik in de derrie had gezeten." „,Dan krijg jij de eerste beurt", zegt de meester en reikt Boefie de beker toe. „Als je pech hebt bij het vissen heb je ook recht op een hartversterking." Dat vindt Boefie een verstandige redenering. Langzaam geniet hij van de koele limonade, waarop de andere jongens nog moeten wachten. Maar zij krijgen ook beiden een beurt en dan bergt meester Huppel de veldfles weer op. „Ziezo", zegt hij. „Nu ga ik eens bij moeder de vrouw kijken of de koffie al bruin is. Tot Dinsdagmorgen. Dan beginnen we weer met frisse moed aan de boterhammen." De jongens groeten geestdriftig en meester Huppel vervolgt zijn weg. ..Ik heb het altijd wel gezegd", begint Rinus, als de schoenen en de kousen van Boefie in de zon liggen te drogen, „meester Huppel i s zo kwaad niet. Als hij maar geen acht en veertig leerlingen had, dan zou je best met hem op kunnen schieten." „Die limonade was fijn, jo", erkent Foefie, klokkend met zijn tong. „Daar had ik wel een emmer van gelust", grinnikt Boefie. „Neen knaapje", onderwijst Rinus. „Dat is net als met de boterhammen en de ijswafels. Als je een emmer limonade moest leegdrinken zou je nog niet gelukkig wezen." „Als je zo vervelend was duwde ik er jou in, kopje onder", antwoordt Boefie. „En laten we nou eerst onze vangst maar es gaan verdelen. Dan kom ik tenminste niet platzak thuis." --- KINDER-PAGINA Een goed idee voor de zomer! Een bloemenboek R'^ile^K. waar ik juUle van >bleJeifeen boek met H k e bo' dat is een boek NatUUrllJk *ïr öee d"!et meer, want ze 'C** vertlZeg ik nog niet, Vr°eg ik , Verleden iaar de kinderen Vilten,, en onderwij- N6S.jan a «en bloemetje Sfce dé t aren al twee !£kieoil het eerste V'er % e,Vrhadden. ik Vert»fre öag tob °eien en dan < If1 bloei' totdat er in de toen d len kon. !**i? «**£?*? me vroe'•ikl daarnal sneeuwklokje % nWde" en daarna, >eerDrl e War en wist leuk n,les•Nubedach- S/lat *e afretie! leder . agen bin». nte voor de ho°l nemen' zouden we C bakten n en dr°gen. gau* een groot «C ?ak*erf !^?°gde bloemen ï» bü ad(Jen K* * duurde niet elkaar 0m°eg gedroogde etevunom er een hele tSte blafe Dat was een Jde! Met kleine »b>WeSv^r Papier plakten k ï. *« blo°'Zlchtlg vast en V *e *og n^oemeties al»nnok„ nlet voldoende! heetten V«etl eevonrf Voor net eerst SS geCikleri- °m dat op cle blad- V>»en*dat dle blad^de *-CJong* kaal uitzag, V&n°6 een kl 6 goed kon X w« trnt,beetje' Nou, ik Maa S.t Waren op die Na al BauL \glng net, als S» >^stunta.ken er buiw°l't uwe hann k°Pje boven Vbij honden vol werk '* i, dat ieiiouden. We spra- Vf kind een héle m°eht drogen, n en versieren. Nu, je begrijpt, dat 't boek, al was 't een gróót boek, gauw vol was. Ik raadde mijn kinderen aan om nu allemaal zelf met een eigen boek te beginnen. Dat deden ze en het was een verrassing voor me, elke keer als ze me lieten zien, hoe hun boeken met bloemen vol groeiden. Van den een werd 't al mooier dan van den ander. Sommige kinderen plakten er ook wel eens mooie plaatjes van bloemen tussen, andere versierden het met tekeningen, een volgende zette weer een versje over bloemen er bij, en zo bedachten ze allemaal wat om hun bloemenboek extra mooi te maken. En toen het grote vacantie werd, hadden ze allemaal al een dik boek volgeplakt. Maar er was nog altijd dat eerste, grote bloemenboek, waar we mee begonnen waren en omdat ik het volgend jaar een andere klas zou krijgen, vroeg ik, wat mijn kinderen met hun gemeenschappelijke bloemenboek Zo zien twee bladzijden van het boek er uit. doen wilden, want zie je, dat was toch nog het allermooiste omdat alle kinderen eraan hadden gewerkt. En wat denk je, dat de kinderen antwoordden? Ze zeiden, dat dat bloemenboek voor mij was, als herinnering aan hen. Je begrijpt, hoe blij ik ermee was! Ik heb 't netjes bewaard en toen ik het vandaag zag liggen, dacht ik: „Nu is 't wéér lente, wat zou 't leuk zijn, als er nu wéér een heleboel kinderen zon bloemenboek gingen maken!" Zie je, en daarom heb ik jullie nu verteld van mijn bloemenboek met gedroogde bloemen! Als jullie nu óók bloemen gaat zoeken en die tussen twee vloeibladen onder een stapel zware boeken een week laat drogen, dan kun je allemaal zon mooi bloemenboek maken! Ik ben benieuwd of jullie er net zoveel plezier in zult hebben als mijn kinderen uit de klas! --- Wij werken zelf aan de kinderkrant mee --- VREEMD BEZOEK Els en Jan zaten in de huiskamer aan tafel, gezellig onder de lamp. Buiten gierde de wind door de bomen van het bos en door de struiken in de tuin. Hu, niets geen weer om er door te gaan" „Zal ik je wat voorlezen, Jan?" vroeg Els. „Ik heb net een prachtig verhaal gevonden." Het spreekt vanzelf, dat Jan dat graag wou. En het volgende half uur las Els voor — ze had een mooi cijfer voor lezen — en zat Jan muisstil te luisteren. Van de wind hoorden ze nu niets meer; het verhaal was zo mooi. Ineens klonk er een fijn stemmetje door de kamer: „Els en Jan, mag ik jullie wat vragen?" De kinderen keken verbaasd rond. Buiten hen was er niemand in de kamer. Moeder was in de keuken en vader was nog niet thuis.' Trouwens, die hadden heel andere stemmen. Weer klonk de fijne stem: „Ik zit boven de tuindeuren en wilde jullie wat vTagen." Els gaf een gil Boven de tuindeuren zat een geweldig dikke, vette spin „Schrik maar niet", zei de spin, „ik heet Nol Nieuws jager en ben verslaggever van de Spinnenkrant. En nu moet ik voor mijn blad gaan uitzoeken, waarom kinderen eigenlijk altijd zo bang zijn voor spinnen Els schijnt ook bang te zijn. Wil je me niet vertellen, waarom, Els?" Els slikte eens en zei toen verlegen: „Jullie zien er zo griezelig uit en ik ben altijd bang, dat je ineens over m'n rug zult lopen." „O, en trappen daarom zoveel kinderen ons dood?" wilde Nol Nieuwsjager verder weten. „Ik denk het wel", zei Jan en hij bloosde. „Vreemd toch eigenlijk", vond Nol, „wij zijn zulke nuttige dieren. We vangen muggen en vliegen en zorgen dus, dat de mensen daardoor veel minder last van die insecten hebben. En inplaats van ons dankbaar te zijn, zijn de mensen bang voor ons en slaan ons dood, waar ze maar kunnen. Zouden jullie, met andere kinderen, nu niet eens gaan proberen, om de mensen te vertellen, hóé nuttig spinnen zijn? En griezelig zijn we ook niet, want we lopen nooit over mensenruggen. Wat zouden we daaraan hebben? Als de mensen ons dan liever niet in huis hebben, kunnen ze ons toch vangen en naar buiten brengen, inplaats van ons dood te slaan?" Dat vonden Els en Jan eigenlijk ook. En ze belofden de spin, hun best te doen. „Dank je wel", zei Nol Nieuwsjager, „nu heb ik weer wat in 'e krant te schrijven. Ik ga er gauw vandoor. Goedenavond." „Goeienavond", zeiden Els en Jan, en ze keken de spin na, die door het luchtrooster naar buiten glipte ANNIE VONK. --- Naar het Lichtkalender Beste kinderen, Ditmaal geen boeken, hoor, maar enkel een praatje met m'n raadselneven en -nichten. Van Gerard van Kuyk, Haarlem, kreeg ik een aardige brief. Dank Je wel, Gerard. Prettig, dat je het boek, dat je uitgekozen hebt, „fijn" vindt. Nu, je moet weten, dat ik dat juist óók zo mooi vind. En later, als je nog wat ouder bent, blijf je 't mooi vinden en heb je er nóg wat meer aan. Let maar eens op! Ik had over Tirilin al heel wat verteld op de kalender, maar het is toch véél prettiger, het boek zelf te lezen, hè? Ik zal uit jouw naam ook graag de „Arbeiderspers" ervoor bedanken, hoor. Ja, 't was 'n fijn Paascadeautje en je had nu meteen mooi da tijd om te lezen. Was het Meifeest prettig? Zeker wel. Ik las tenminste in de krant, dat 't heel mooi was geweest; ik kon er ditmaal tot mijn grote spijt zelf niet naar toe. Zon grote zaal vol kinderen, die allemaal pret hebben, vind ik anders zo heerlijk! Zijn er veel kinderen naar 't I-Meifeest geweest? Schrijven jullie me dat eens en ook, wat er op dat feest alzo gebeurde: poppenkast? goochelen? film? Vertel t me eens. Jammer, dat niet in alle plaatsen van ons land zon kinder-Meifeest gehouden kan worden, hè? Maar dat komt misschien nog wel eens. Nu is mijn hoekje weer vol en moet ik ophouden Ik verwacht nog een massa oplossingen op het raadsel van deze week. De volgende keer komen de namen van de drie gelukkige winnaars weer in de krant. Dag, hoor! Tot de volgende week dus! TANTE BETS. --- We maken zelf ’n kinderboek Daantje Branie Hier is Daantje weer! Kleur hem maar gauw en plak hem in je schrift. Is dat geen reuze-reis, die hij maakt met zn broer? --- „Maar wat zijn dat voor mensen wat een boel, zie je dat? Die juichen ons toe, o, wat fijn!" „Hoera voor Daan Branie! Hoera voor zn broer! Ze maakten een zeereis per trein!" „Nu worden we almaar gefotografeerd, En iedereen geeft ons een .hand. Torn Mix neemt ons mee op zn paard door de stad En we komen in iedere krant!" Daantje Branie zag rood van de opwinding nu Er. Broer zat met wijd-open mond. Nog nooit had hij zó fijn met Daantje gespeeld Met de trein en met rails op de grond. --- De verjaardag Mijn vriendinnetje was jarig. En ik mocht op haar feestje komen. Wij aten lekkere oliebollen en dronken glaasjes limonade. Het was winter en er lag sneeuw. We gingen allemaal samen een sneeuwpop maken en sneeuwballen gooien. Toen we weer binnen waren, gingen we spelletjes doen. Wat hèb ik een prettige middag gehad. THEA BRANDENBURG, 9 jaar. --- RAADSELS OPLOSSINGEN. De oplossingen der raadsels van veertien dagen geleden zijn: Groep I: Gom-som-dom. Groep II: Hen Aap Aar Ras HAARLEM Laf Eik Man Groep III: Deventer—Zeist—Haarlem— Edam. PRIJSWINNAARS. Bij het loten wonnen deze keer: Groep I: Nellie Marinus, De Genestetlaan 169, Den Haag. Groep II: W. Kalden, Weesdijk 9, Vianen a.d. Lek. Groep III: Truus Flokstra, Haarlemmerweg 263'", Amsterdam—W. Schrijven jullie me maar gauw, welk boek je uit Ons Boekenlijstje wilt hebben. Je krijgt het daarna toegestuurd. NIEUWE RAADSELS. Groep I: Kinderen t/m 9 jaar (ingezonden door Frieda Roozendaal). Ik ben een jongensnaam. Geef je me een andere kop, dan ben ik een grote vogel. Groep II: Kinderen van 10 t/m 12 jaar (ingezonden door Sientje Rugenbrink). Vul in: 1. een medeklinker. 2. een huisdier. 3. een plaats in Noord-Holland. 4. een hoofddeksel. 5. een medeklinker. Groep III: Kinderen van 13 jaar en ouder (ingezonden door C. v. d. Broeke). Horizontaal: Verticaal. 2. voertuig. 1. niet droog. 4. vocht 2. huisdier. 7. lichaamsdeel 3. vrouwelijk hert 8. deel van een 5. Vlaktemaat. halm. 6. vlug 11. meubelstuk. 9. halt! 13. indien 10. een vrucht. 12. een boom Oplosingen moeten vóór 18 Mei worden ingezonden aan: Postbus 1000, Amsterdam—C. Op de enveloppe vermelden: „Kinderkrant". En niet vergeten je naam adres en leeftijd op ieder papiertje, dat je in de envelope doet, te schrijven. A. V. --- Marianne ging eens wandelen Marianne ging eens op een keer, Wandelen, in zonnig weer, Met Hansje, Lijsje, Gijsje, Jet, Catootje, Fie en kleine Let. Ze wandelden genoeglijk voort, Tot plots de vrede werd verstoord, Door Hek, de hond van buurvrouw Nel, Die blafte tegen 't brave stel. Catootje gaf een harde gil. En Lijs en Hansje werden stil, Marietje, Gijsje, Jet en Fie, Die zakten even door hun knie. Alleen klein Letje pakte aan, En ging heel boos voor Hekje staan. Terwijl ze dreigend riep tot 't beest: .Jij bent nog nooit zó stout geweest". Toen voelde Hek maar al te goed, Dat hij niet was zo 't wezen moet, Hij liep dan ook verslagen door, En zei heel zacht: „'t Spijt me hoor." RO VAN DAM, ---