NIET ALLEEN OM DE HELDERHEID VAN HET GLAS en ook nog niet om den zuiver aigeslepen rand, doch ook om de kwaliteit ring verkiest men boven alles het REK inmaakglas. Niet hooger in prijs dan welk ander inmaakglas ook. DE JONG & EILANDER, HOORN. --- RADIO van de CENTRALE is en blijft het IDEALE. --- Het Russisch-Duitsche handelsverdrag. Tijdens politieke hoogspanning tot stand gekomen. Basis voor verdere toenadering. MOSKOU, 21 Aug. (Tass). De Izvestia en de Prawda wijden hoofdartikelen aan de Sovjet— Duitsche handels- en credietovereenkomst. De Isvestia schrijft: Molotof heeft in de derde zitting van den oppersten Sovjet der Unie sprekende over den internationalen toestand en de buitenlandsche politiek der Sovjet-Unie, o.m. melding gemaakt van onderhandelingen over handels- en credietkwestie, die toen gaande waren tusschen Duitschland en Sovjet- Rusland. Deze onderhandelingen waren begonnen op initiatief van de Duitsche regeering en zij waren met verscheidene onderbrekingen sinds begin 1938 voortgezet. Thans zijn de onderhandelingen tot een gunstig besluit gebracht. Er moet worden opgemerkt, dat tijdens de voortgezette onderhandelingen een aantal moeilijkheden gerezen is, die hoofdzakelijk veroorzaakt werden door de gespannen sfeer in de politieke betrekkingen tusschen Duitschland en Sovjet-Rusland. Niettemin zijn de onderhandelingen met succes besloten, daar van beide zijden voldoende bereidheid werd betoond de handelsbetrekkingen te verbeteren. Het was dit streven, dat er toe heeft bijgedragen alle problemen op te lossen. De handels- en credietovereenkomst moet ongetwijfeld op aanzienlijke wijze een verlevendiging geven in het ruilverkeer tusschen de beide landen. Bovendien moet in oogenschouw worden genomen, dat in de laatste jaren het Russisch—Duitsch ruilverkeer tot een uitzonderlijk laag pijl is gedaald, zoodat veilig kan worden verklaard, dat de nieuwe overeenkomst een keerpunt vormt in de handelsbetrekkingen der beide landen. MOLOTOF. --- Duitschland had de Russische markt verloren. Inderdaad had Duitschland ten gevolge van de gespannen politieke betrekkingen met Sovjet-Rusland in feite de Sovjetmarkt verloren. Verscheidene jaren geleden bezette Duitschland de eerste plaats in den buitenlandschen handel met Sovjet-Rusland. In 1931 bijv., toen de Duitsch—Russische handel zijn hoogtepunt heeft bereikt, bedroeg de omzet tusschen de beide landen ruw geschat ongeveer 1100 millioen rijksmark. Deze gunstige toestand bleef tot 1935 bestaan. Later echter trad om bovengenoemde redenen een plotselinge keer ten kwade in. Duitschland moest de eerste plaats in den buitenlandschen handel met de Sovjet-Unie prijs geven. In 1938 kwam het pas na de Vereenigde Staten, Groot-Brittannië, België en Nederland. Het feit, dat de Duitsche handel van de eerste tot de vijfde plaats inzakte op een uitgebreide en stabiele markt als die der Sovjets, kon in Duitsche handels- en industriekringen en bij de Duitsche regeering slechts ernstige bezorgdheid wekken. --- Wat is overeengekomen? Wat is de voornaamste inhoud der Sovjet— Duitsche handels- en credietovereenkomst, welke zoo pas te Berlijn is gesloten? Duitschland verleent de Sovjet-Unie een crediet tot een bedrag van 200 millioen rijksmark voor den aankoop in Duitschland van verscheiden producten, in hoofdzaak machinegereedschappen en andere machinerieën, binnen een tijd van twee jaar na de onderteekening der overeenkomst. Binnen deze zelfde periode zal Sovjet-Rusland Duitschland verscheiden goederen leveren tot een bedrag van 180 millioen rrjksmark. --- De Duitsche regeering heeft verplichtingen aangegaan. In verband met deze overeenkomst heeft de Duitsche regeering een aantal verplichtingen aangegaan. In het bijzonder heeft het zich verplicht de handelsvertegenwoordiging der Sovjet-Unie in Duitschland bij te staan bij het plaatsen van orders op de Duitsche markt. Dit beteekent, dat de Duitsche regeering de Russische handelsvertegenwoordiging zal bijstaan bij de onderhandelingen met individueele firma's en er naar zal streven voor de Sovjet-Unie gunstige voorwaarden te verzekeren voor de uitvoering der Russische bestellingen en dat de te leveren machines en onderdeelen van hooge hoedanigheid zullen zijn. Tezelfder tijd zal de Duitsche regeering, hoewel het de handelsvertegenwoordiging van Sovjet-Rusland de mogelijkheid verschaft de te koopen goederen contant te betalen, het aan de Sovj et-Unie verleende crediet tot een bedrag van 200 millioen rijksmarken volledig waarborgen. Dit verleent het nieuwe Duitsche crediet in feite de beteekenis van een financieel crediet. Dit alleen maakt een tastbaar verschil tusschen het nieuwe Duitsche crediet en dergelijke in het verleden verstrekte credieten. Het crediet wordt gegeven tegen een jaarlij ksche rente van 5 pet., hetgeen aanzienlijk lager is dan bij vroegere credieten het geval was. Het nieuwe crediet is voor langer tijd toegestaan dan vroeger het geval was. De gemiddelde termijn van het nieuwe crediet is gesteld op 7 jaren, terwijl 30 pet. binnen 6% jaar zal worden betaald, 40 pet. in zeven jaar en de overige dertig procent in 7% jaar. Op deze wijze verbetert de Berlijnsche handelsen credietovereenkomst de credietvoorwaarden in belangrijke mate. Het is duidelijk, dat het daarbij de omstandigheden van den Duitsch—Russischen handel in zijn geheel verbetert. De voorwaarden voor het crediet zijn volkomen normaal en voor beide zijden voordeelig. Het is niet noodig hier aan toe te voegen, dat deze tastbare verbeteringen der credietvoorwaarden tevoren noodig maakten de hinderpalen uit den weg te ruimen, die den weg tot een handels- en credietovereenkomst versperden. Het is duidelijk, dat de Sovjet-Unie zonder een dergelijke verbetering er niet in zou toestemmen op groote schaal orders in Duitschland te plaatsen en van dat land geen credieten zou aanvaarden, omdat „Sovjet-Rusland niet langer is wat het nog slechts vijf of tien jaren geleden was," zooals Molotof in zijn boven aangehaalde mededeeling heeft gezegd. --- De vooruitzichten. Verwacht kan worden, dat de nieuwe Duitsch- Russische handels- en credietovereenkomst op aanzienlijke wijze zal bijdragen tot een verbetering der economische betrekkingen tusschen de beide landen en feitelijk kan helpen nieuw leven te geven aan den ruilhandel tusschen de beide landen. --- De meening van de Prawda. De Prawda beschrijft den loop der onderhandelingen en geeft de hoofdzaak weer van de op 19 Augustus onderteekende overeenkomst. Het blad besluit: de nieuwe handels- en credietovereenkomst tusschen Sovjet-Rusland en Duitschland, geboren in een atmosfeer van gespannen politieke betrekkingen, is er toe bestemd deze atmosfeer te doen ontspannen. Zij zou een belangrijke stap kunnen zijn voor een verdere verbetering, niet alleen in de economische, doch ook in de politieke betrekkingen tusschen Sovjet-Rusland en Duitschland. --- De Radio-omroep. WOENSDAG 23 AUGUSTUS 1939. Hilversum I, 1875 en 414.4 M. V.A.R.A.-uitzending. 10.00—10.20 v.m. 'en 7.30—8.00 V.P.R.O. ■ 8.00 gr.pl. (om 8.16 berichten), 9.30 causerie „Onze keuken", 10.00 morgenwijding, 10.20 voor arbeiders in de continubedrijven, 12.00 gr.pl., 12.15 berichten, 12.17 V.A.R.A.-orkest, 1.00 gr.pl., 1.15—1.45 en 2.00 Esmoralda, 2.20 gr.pl., 2.30 orgelspel en gr.pl., 3.30 gr.pl., 4.00 voor de kinderen, 4.30 gr.pl., 5.30 V.A.R.A.-orkest, 6.28 berichten, 6.30 gr.pl., 6.35—6.55 lezing voor den kleinen boer, 7.00 V.A.R.A.-kalender, 7.05 felicitaties, 7.10 zang en piano, 7.30 cursus „Ons werk en ons gt,- loof (X)", 8.00 herhaling 5.0.5.-berichtm, 8.03 berichten A.N.P., V.A.R.A.-varia, 8.17 V.A.R.A.-zomerpr ijs vraag, 8.20 gr.pl., 8.30 Noviteiten-orkest, V.A R.A.- mount-girls en solisten (opn.), 9.00 reportage, 9.30 Souvenir-orkest en solist (opn.), 10.00 berichten A.N. P., 10.10 gr.pl., 11.00 orgelspel, 11.30—12,00 Esmcralda. --- FEUILLETON. KLATERGOUD. NAAR HET AMERIKAANSCH VAN RALPH DUDLEY. 37. Tot zijn verbazing zag Coke, dat Harrison voortreffelijk officier was. De kerel was een harde werker; hij wist wat van hem verlangd werd en kon het uitvoeren ook. Waarom hij dat vroeger niet had gedaan, waarom hij zijn schip verwaarloosd had en geduld had, dat het berucht werd voor vuilheid en ongemak, verbaasde Coke. Maar liij kreeg den inval, die langzamerhand vastere Vormen aannam' in zijn geest, dat de man om de een of andere reden geen passagiers aan boord van de Magnolia wenschte. Naast die verdenking stond een zekerheid; zoodra hij ontdekt had, dat zijn nieuwe commandant op de hoogte was van zijn werk, werd Harrison angstig en zenuwachtig. Toch kon Coke, die alles zorgvuldig naging, niet ontdekken dat er behoudens de smerigheid iets verkeerd was aan boord; de logboeken, de journalen, alle papieren waren in orde. Den avond voor het vertrek uit Rangoon begaf Coke zich naar Harrison's huis en maakte kennis met zijn vrouw. Onderweg vertelde Harrison, dat hij een I vrouw met geld had getrouwd. Zijn huis, een ruime en gezellige villa buiten de stad bij de roeivereeniging, stemde daarmee overeen; dat was zeker geen huis, waarin de eerste officier van de Magnolia, als hij afhankelijk was van zijn salaris, zou kunnen wonen. Mevrouw Harrison was een ietwat opzichtige vrouw, maar een heel aardige gastvrouw. Coke keerde terug met den indruk, dat als zij had nao«t.en leven van het salaris van haar%ian, zijn leven met haar ellendig zou zijn geweest; maar de Harrison's konden het blijkbaar best met elkaar vinden. De Magnolia vertrok vrijwel afgeladen. Uit de papieren bleek, dat zij maar een paar strepen onder haar merk moest blijven. In den loop van vier maanden deed zij vele havens aan, ladende en lossende; volgens haar papieren en haar diepgang volgens de merkteëkèns, was zij altijd correct geladen. Toen de loods van boord was gegaan en de Magnolia vrij was van de loodsboot, had Coke op die eerste reis zelf hét roer in handen genomen. Hij wilde voelen hoe het schip iri de hand lag. Het stuurde goed; maar hij kreeg den indruk, dat de overheid haar gedoogde, dat zij meer Vracht voerde, dan zij behoorde te voeren. Latej', toen zij te kampen had met den Zuidwester moesson, werd hij daar zeker van en meteen trotsch op de manier, waarop zijn scheepje zijn last wi3t te dragen. Pas weken naderhand was hij beteekenis gaan hechten aan den blik van Harrison toen hij op de brug was gekomen en gezien had, dat zijn kapitein aan het roer stond. De trouwste klant van de Magnolia was Swamami & Company. Er was altijd vracht, die geladen of gelost moest wotden met. het merk van Swamami. Coke won inlichtingen in nopens die firma en ontdekte, dat het een concern van inboorlingen was, die een commissiezaak hadden, welke goede zaken maakte. Het eind van de moesson stelde de Magnolia in staat havens te bezoeken, welke voordien voor haar goslotcn waren. Coke's verdenkingen omtrent haar diepgang groeiden tot een overtuiging. Schwe-lon was zijn eerste .kans om de proef te nemen. Zoo ongeveer stonden de zaken. De rest was louter veronderstelling. Als Harrison achter de zaak stak, als hij bijvoorbeeld door middel van Swamami en Company betrokken was bij de tonnen lading, waarvoor geen vracht werd betaald, zouden de stukken van de legkaart sluiten. Maar als Harrison er niet achter stak, wie zou het dan kunnen zijn? De Magnolia moest een paar kisten whisky en andere winkelgoederen lossen te Schwe-lon en verder alleen passagiers aan boord nemen. Voor haar doen een groot en voornaam gezelschap, waaronder zich een commissaris bevond, een adjunct commissaris, een ambtenaar van de politie, een ambtenaar van het boschwezen en drie blanke dames uit Schwelon, die met verlof gingen. Zij zouden pas 's avonds aan boord komen, daar de Magnolia toch op het volgende tij moest wachten. Het deed Coke plezier, dat zijn schip weer passagiers begon te vervoeren; vooral vrouwen; er bleek uit dat zij haar slechte reputatie onder zijn zorg overwon. Toch voelde hij zich toen hij na het ontbijt uit zijn hut kwam verre van welgemutst. Naar het gebruik in plaatsen als Schwe-lon hadden de havenautoriteiten weinig haast; hun motorsloep kwam pas van de pier; van den lichter, welke die enkele kisten over moest nemen, was nog geen spoor te bekennen. Harrison bevond zich in de kaartcnkamer toen Coke binnen kwam; hij had zich niet gebaad of geschoren en zag er ellendig uit. „Ik ben bang, mijnheer," zei hij, „dat zij met laag water aan den grond zal komen. Dat is de reden, dat ik riep." Coke was niet van plan zijn bedoelingen te verheimelijken. „Dat wil ik ook," antwoordde hij. „Ik heb Bryce opgedragen nauwkeurig te peilen zoodra zij stoot. Ik wil er achter komen hoe het komt dat iK op den drempel raakte." Harrison stond onbeweeglijk. Hij wilde wat zeggen, maar slikte zijn woorden weer in. Coke wachtte; hij was zoo ver gegaan als hij voor het oogenblik gaan wilde. „Inderdaad, mijnheer." Het ontoepasselijke van dit antwoord scheen Harrison te treffen, maar hij wist niets beter te doen dan een simpele vraag te stellen: „Om hoe laat wilt u de passagiersverblijven inspecteeren?" Coke vond dien ochtend een beproeving. De zon brandde op het schip; de benauwde hitte was haast ondragelijk. Bij de inspectie sprak Harrison alleen als hem iets gevraagd werd; hij lunchte niet voordat Coke en Bryce met hun lunch klaar waren. Hij was zorgvuldig op zijn post bij zijn werk, maar verder sloot hij zich op in zijn hut. De Magnolia raakte don grond even over drieën 's middags. Toen haar kiel het zand raakte was de, oppervlakte van het water op deze onbewogen ankerplaats drie duim beneden de laadlijn. De diepte van het water toonde, dat zij aanzienlijk meer diepgang had dan van haar verondersteld werd. Coke maakte zorgvuldige berekeningen, die hij nog eens extra toetste. Toen liet hij Harrison bij zich komen. „Kijk dit eens door, als 't u blieft," zei hij, terwijl hij hem een vel papier toestak, „kunt u hier ergens een vergissing in ontdekken?" Harrison, die naast Coke's schrijftafel stond, keek op het papier. Hij nam den schijn aan alsof hij het bestudeerde; maar Coke, die hem nauwkeurig opnam, kreeg den indruk, dat zijn geest bezig was met andere dingen dan de cijfers op het papier. „Ik kan geen fout vinden, mijnheer." „Dan," — Coke sprak met nadruk, terwijl hij met zijn vinger een cijfer op het papier aanwees — „om kort te gaan, zijn onze merken zooveel hooger aangebracht dan het geval behoorde te zijn." „Zoo is het klaarblijkelijk." „Hebt u nog iets meer op te merken?" „Niets." „Harrison" — Coke hield zijn oogen gevestigd op het bleeke gelaat van zijn stuurman — „heb je eenig denkbeeld wie ze vervalscht kan hebben?" (Wordt vervolgd.) --- Hilversum II, 301.5 M. N.C.R.V.-uitzending. 6.30—7.00 Onderwijsfonds voor de scheepvaart. 8.00 schriftlezing, meditatie, 8.15 berichten, gr.pl. (9.30—9.45 gelukwenschen), 10.30 morgendicnst, 11.00 gr.pl., 11.15 zang met pianobegeleiding en gr.pl., 12.00 berichten, 12.15 gr.pl., 12.30 All Round Sextet _>n gr. pi., 2.00 gr.pl., 2.30 voor jeugdige postzegelverzamelaars, 3.00 cello met pianobegeleiding en gr.pl., 3.45 gr.pl., 4.00 orgelconcert, 4.45 gelukwenschen, 5.00 voor de kinderen, 5.45 gr.pl. (ca. 6.30 berichten), 6.30 taalles en causerie over het binnenaanvaringsreglement, 7.00 berichten, 7.15 land- en tuinbouwhalfuurtje, 7.45—7.55 gr.pl., 8.00 berichten A.N.P., herhaling 5.0.5.-berichten, 8.15 gr.pl., 8.25 causerie „Henry Dunant. Episoden uit zijn levün", 9.00 carillonconcert, 10.00 berichten A.N.P., actueel halfuur, 10.30 gr.pl., 11.00 pianovoordracht en gr.pl., 11.35 gr.pl., ca. 11.50— 12.00 schriftlezing. --- Radio-Paris, 1648 M. 9.00 en 9.30 gr.pl., 11.20 Locatelli-orkest, 12.30 zang, i 05 en 2.35 gr.pl., 3.35 Weonsche liederen, 3.50 zang, 4.05 en 4.50 gr.pl., 6.35 pianovoordracht, 7.00 gr.pl., 7.50 vioolvoordracht, 8.05 gr.pl., 8.50 gevarieerd programma, 10.20—12.20 Tomasi-orkest en solisten. --- Keulen, 456 M. 6.50—8.20 Hermann Hagestedt's orkest, 8.50—9.50 gr.pl., 12.20 Rheinische Boerenkapel, 1.35 het omroepkleinorkest. solisten en pianoduo, 2.30—3.20 populair concert, 4.20 het omrocpkleinorkest en soliste, 6.45 mannenkoor Wupperthal—Vohwinkel, 8.35 gr.pl., 9.20 klcin-orkest, 11.00—12.20 Juan Llossas' orkest. --- Brussel, 322 en 484 M. 322 M.: 12.20 gr.pl., 12.50 omroeporkest, 1.50—2.20 gr.pl., 5.20 pianoduetten, 5.55, 6.20, 7.20 en 7.45 gr.pl., 8.20 omroeporkest, 8.50 radiotooneel, 9.50 omroeporkest, 10.30—11.20 gr.pl. 484 M.: 12.20, 1.30—2.20, 5.20, 5.55, 6.35, 7.05 'en 7.35 gr.pl., 8.20 het radio-orkest, 8.35 reportage, 9.05 „Le chat perdu", operette, 10.05 en 10.30—11.20 gr.pl. --- Deutschlandsendor, 1571 M. 8.35 Vliegeniers-orkest, 9.35 programma gewijd aan Salzburg, 10.20 berichten, 10.40 Karl Ristenpart's kamerorkest, 11.05 berichten, 11.20—12.20 Juan Llossas' orkest. --- Droitwich, 1500 M. 11.25 gr.pl., 11.50 zang en piano, 12.35 Harry Engleman's kwintet en solist, 1.05 uit Beromünster: het omrocp-vocaal kwartet en Infantcrie-school-orkest, 1.40 het 8.8.C.-Northern Ircland-orkest, 2.35 vroolijke voordracht, 2.50 gr.pl., 3.15 reportage, 3.35 orgelspel, 4.05 gr.pl., 4.20 Vesper, 5.05 tusschcnspel, 5.20 Lew Stonc en zijn band, 6.00 gr.pl., 6.20 berichten, 6.50 sportpraatje, 7.10 zang, 7.30 Dave Frost en zijn band m.m.v. solisten, 8.00 wetenschappelijk overzicht, 8.20 variété-programma, 9.20 berichten, 9.50 declamatie, 10.05 militair orkest, 10.50 Norman Newman en zijn band, 11.50 gr.pl., 12.15—12.20 berichten. --- Het Dagelijksch Verhaal. GEWONNEN! door PETER PAMPAVILLE. Het was op een feestje van mevrouw Whiteman, dat ik den bankier Reson, een der rijkste mannen van Londen ontmoet had en het was weer op zoo'n zelfden avond, eveneens bij de jonge, vroolijke weduwe die mevrouw Whiteman was, dat ik niet alleen zijn rijkdom, maar ook zijn zin voor humor leerde kennen. Mevrouw Whiteman, de weduwe van mijn schor'1- makker Paul die reeds eenige jaren na hun huwelijk was gestorven, was een knappe verschijning, en zij wist het. Zij was niet rijk, want Paul heeft met zijn zaken nooit veel succes gehad en liet haar dan ook bij zijn overlijden achter met een inkomen, waarvan zij slechts een bescheiden bestaan kon leiden. Hoe zij altijd zulke gezellige en vrij luxueuze feestjes kon geven, is mij ook lang een raadsel gebleven. Hoe het zij, die avondjes bezocht ik altijd graag. Steeds ontmoette ik allerlei interessante menschen, bewonderaars van de gastvrouw, die er dan ook, ondanks haar ruim dertig jaren, nog als een jong'meisje uitzag. Op het avondje, waarvan ik u zal vertellen, werd zij voortdurend achtervolgd door twee mannen. De een was de bankier Reson, dien ik, zooals ik reeds zei. kort voordien bad leeron kennen. Hij was con reeds wat gezet man van middelbaren leeftijd, met een rood gezicht en staal-harde blauwe oogeh. Voortdurend zochten zijn oogen die van mevrouw Whiteman. Hij moest dol verliefd op haar zijn, bovendien is hij schatrijk, en ik begreep dan ook niet, waarom onze gastvrouw zich zoo weinig met hem inliet en steeds het woord richtte tot Alexander Farnell, den concurrent van Reson. Farnell was een jonge man, reeds vrij bekend als dichter. Hij had een knap, maar verwijfd gelaat en lange zwarte haren. Voortdurend sprak hij op vrij arroganten toon over dichtkunst en dichters, en eenige malen noemde hij, quasi terloops, als om zijn superioriteit ten opzichte van zijn collega's te bewijzen, titels van dichtbundels. Ik zag duidelijk, dat Reson zich zeer ergerde. Reeds eenige malen had hij gepoogd, in het gesprek betrokken te worden, maar Farnell wist hem telkens na een paar zinnen weer uit te schakelen. Dat spelletje ging een tijdlang goed, totdat de dichter het op een oogenblik over madrigalen ging hebben. „Madrigalen? Kunt u mij uitleggen wat een madrigaal is, mr. Farnell?" vroeg Reson hoffelijk. Op zijn sloome en toch hautaine manier antwoordde Farnell: „Zeker mr. Reson. Een madrigaal is een kort gedicht, dat een niet mis te verstaan compliment voor oen dame inhoudt. Een van de beste Engelsche madrigaal-dichters was...." Snel onderbrak Reson hem. „Mr. Farnell, schrijft u wel eens madrigalen?" En na Farnell's bevestigend knikje ging hij voort: „Ik ga met u een weddenschap aan. Wij beiden schrijven hier een madrigaal, gewijd aan onze lieftallige gastvrouw. Zij zal bepalen welke van de twee het mooist is. U heeft op mij een grooten voorsprong: U is dichter en ik ben beursman. Toch wed ik om tien pond met u, dat mijn madrigaal bij mevrouw Whitcman meer in den smaak zal vallen dan het uwe. Neemt u het aan? Een beetje verwezen keek Farnell van de jonge weduwe naar den bankier. Zij glimlachte hem lieftallig toe, hij keek hem spottend, iets minachtend aan. Abrupt zei Farnell: „Allright mr. Reson. Ieder krijgt tien minuten voor zijn madrigaal." Laura Whiteman klapte van opwinding in haar handen. „Ik ben zóó benieuwd, riep zij naïef, 'en ik zal erg eerlijk zijn in mijn oordeel, hoor!" Maar zij keek Farnell daarbij wel wat heel lief aan.... Renson haalde een stukje papier uit zijn zak en schreef met zijn vulpotlood haastig een paar zinnen op het papier. Rinnen twee minuten was hij klaar. Farnell had toen juist tweemaal door zijn golvende lokken gestreken en zijn sierlijke, zilveren vulpen losgeschroefd. Langzaam en elegant gleed zijn pen over de blocnote. Juist voor tijd was hij klaar. Met inspanning verbeidden de gasten Laura's uitspraak. Zijzelf had een kleur van opwinding toen zij Farnell's papiertje nam en las wat er op stond. Met een stralenden blik keek zij Farnell aan en sprak: „Maar dat is prachtig, werkelijk prachtig Alexander! Dames en heeren, luistert u eens.... en zij las het gedicht voor. Ik moet bekennen het was een goed gedicht, ongetwijfeld had hij het reeds lang te voren gemaakt. Reson stond rustig zijn beurt af te wachten en nadat Farnell genoeg geprezen was, nam Laura Whitesnan het ander© papiertje. Haar oogen vlogen over de regels, toen keek zij Reson aan en riep, juichte bijna: „Dat is het mooiste! Reson, wat is dat mooi!" „Voorlezen, voorlezen, eischte het gezelschap. Maar Laura weigerde beslist. Dat kan ik niet voorlezen, daar is het veel te mooi voor, zei ze. En zoo bleef het. Maar van dat oogenblik bestond voor Laura nog slechts Reson. De arme Farnell was geheel op de tweede plaats gedrongen. Toen ik eenige uren later met Reson In een taxi naar huis zat (wij wonen in dezelfde wijk) vroeg ik hem, waarom Laura zijn madrigaul veel mooier had gevonden dan dat van Farnell. „Ja m'n waarde, zei Reson, en behagelijk leunde hij achterover in de kussens van de taxi, jou kan ik het wel zeggen, jij kent Laura al zou lang. Op mijn papier stond het volgende: „Verzoeke uit te betalen aan mrs. Whiteman of order de somma van duizend pond sterling. — Reson. ---