IK//v> M/ar- Neem'n AKKEÖÏJE --- BOTER- EN KAASTHERMOMETERS MET KWIK, 90 ets. en / 1.50. DE JONG & EILANDER, HOORN. Betere huishoudelijke artikelen. --- Uit W.-Friesland. MAN TE GROOTEBROEK VERDRONKEN. h-a *rmiddaR 's de 78-jarige tuinbouwer C. »e_e "r°otebroek tijdens zijn werkzaam'looj Vern»oedelijk van den walkant in de ballen en verdronken. --- KANTONGERECHT TE HOORN J"1 lOrtraken van de zitting van Woensdag J- te w SePtember 1941: H. K. te Hoorn, **1, ƒ o ,oorn, rijden op een rijwiel zonder '* EniTv . 2 dg. — F. W. te Medemblik, J. B. >*tl ri, "1Zen> C. Z. te Opperdoes, rijden op u ' zonder afgeschermd voor- en 'oor,, ? J' 2 x ƒ2 of 2 x 2 dg. — C. K. te 'UW _M- A. te Hoogkarspel, G. S. te Ven-1üi?en' ?■ J- te Oosterleek, J. de J. te Enk- .H. te Enkhuizen, F. D. te Boven- r'-iden op een rijwiel zonder afgeiijbixw Voorlich', ƒ 3 of 3 dg. — K. M. te *tl rij^?Ud' G- G- te Venhuizen, rijden op ™\el zonder afgeschermd achterlicht, PtHjj. .dg- — G. S. te Hoogkarspel, zich na aes nachts op den openbaren weg be* ro' u of 4 dg- — P- E. te Hoorn, P. R. } l te f ■ 0ek' als voren- ƒ 3 of 3 dg. — C. p de sse- rijden op een rijwiel zoodanig, i of 4Vj'tigheid in gevaar wordt gebracht, S, ƒ dg. — j. j. te Hoorn, J. B. te Zaan- Notpi, te Hoogkarspel, rijden op een af- Sn ïVeg' ƒ 2 of 2 dg. — J. G. V. te Vente r als voren, f2 of 1 week t.s. — M. W. '«tt, ƒ ,otterdam, A. P. te Apeldoorn, als vo>en f of 1 dag. — L. A. B. te Hoorn, als r ti'oL of 5 dg- — J- S. te Tienhoven, zon- N. °dzaak links riiden, ƒ2 of 2 dg. — C. S richt- *e Gro°tebroek, geen teeken geven *• te £ Sverar»dering, ƒ 3 of 3 dg. — B. v. f''chtin Iluizen, niet voldoen aan zijn vert ft-ïjd 8 °m een kind, voordat het kind den ,latet,Van een jaar heeft bereikt, dit kind iwV- te1?6"1611' flotl dag- — C. B. te Urk, S, f. Urk, te kleine visch in opslag heb[5 0f15 of 10 dg. — K. R. te Urk, als voren, Hler dg. — s. B. te Zaandam, vissehen _* 2 h3 e en zonder vergunning, 2 x ƒ 2 of Hoopf' met verbeurdverklaring. — Th. D. f '• Ö f 0Penbare dronkenschap, ƒ 5 of 5 dg. Hof i Hoorn, venten zonder vergunning, Wr Week ts- — G- E- w- te Hoorn, J- L- n> als voren, ƒ 1 of 1 dag. --- HOOGKARSPEL. Floralia. 'e!d dgrtand met de tijdsomstandigheden l* W loraiia-vereeniging alhier dit jaar ?!&„ l0°nstelling in klein formaat. Dit wil (Nhe'na een van uitgereikte groepen, snij- en P'anten ter opluistering. Een uit"S was echter gemaakt voor de leereer, er bewaarschool, aangezien deze 2üf' Ma a* Seruimen tijd onder leiding van v5tl va hiervoor bezig zijn met het mav'l (jg'1 allerlei werkstukjes naar gelang fa (je leeftijd. Een aardige attractie was i* «fl!1 keer net door de oudste kinderen (J'S. fj,c"°oL van lucifersdoosjes gemaakt I? tya dat dan de Floor niet «agd a's andere jaren, mag zij toch goed 't in u 8enoerr»d worden, want de hoeveel- V het °no-en §roePen overtrof verre die vorige jaar; tevens waren er tal A J"'oemen enz., dank zij de medewerk,,be2 n, de leden. Begrijpelijkerwijs was I L%ev ook minder, maar toch verre van ?0oEend> want, hoewel men 's avonds met 1 °P de duisternis geen druk bezoek j?J»Uüt,erwachten, was het tot aan het slui- JJfcteii steeds een komen en gaan van bee den. Hieronder laten wij dan ent.>eDBroni gen volgen: ■V 3 ft Van ouderen: 1. Geranium, 2. Vajjj'je £eg°nia: Ie pr. mej. D. Kerkmeer, 2e 1* ÏMnamp' 3e G- de Jong Kd., 4e G. Pij} 5e A. Morit, 6e G. Brugman Wz., amP> 8e Joop Morit Jz., 9e A. de ''-8t0en kstra' 10e w- Brugman Gz, Kin- C?N tn: Meisjes: 1. Mignon Dahlia, 2. Gev'fir__,' Peturiia: Ie pr. Guur Komen, 2e 3e Gonnie Druif. Jongens: 1. Cal' 2- Leeuwebek, 3. Afrikaan: Ie pr. ■ 2e Joop Morit Az., 3e P. Pijper, 4e teikfr' 5e Jn- Kramer. Bouquetten van te dahlia-stekken: Ie pr. Jn. Koorn, 3e D. Veer—Bakker. Bouquetwillekeurige dahlia's: Ie pr. S. Dik.er> 2e T. Morit—Kat, 3e G. Zeekant an> 4e D. Veer—Bakker. Eenjarige lei*: Ie pr. N. Schermer—Klaver, 2e man, 3e S. Dikstaal—Veer, 4e A. It ijr. p~~j°uijsman. Meerjarige snijbloemen: ,r Koorn—Boom, 2e D. Veer—Bakker, ri^n~Schermer- Enkele planten ter le pr' IJ' Visser' 2e D- Kerk" V^edri?60 kamerplanten: le pr. D. Bruijn V <%m ' 2e M- Koorn—De Hart. Manden . n: le pr. P. Koorn—Boom, 2e H. «W öleeker. --- AVENHORN. Dameskrans. Door den dameskrans V.E.N.D.1.D.0. alhier werd Zondagmiddag een tentoonstelling gehouden van vervaardigde handwerken in de Ned. Herv. Kerk. Er bleek ook dit jaar wederom met lust en ijver te zijn gewerkt, getuige de vele sn fraaie bindworken alhier ten toon gespreid. Niettegenstaande het ongunstige weer waren vele dames uit Avenhorn en omgeving aanwezig, toen mw. Reinders—Zijp te even twee uur de tentoonstelling opende en allen wc'kom heette, in het bijzonder ds. Buiskool. Verder wees zij op de vele moeiliikheden, die te overwinnen waren, doch ondanks deze had men doorgezet en was men boven verwachting geslaafd. Aangezien de verduistering moeüii':heden gaf, had men besloten dé tentoonstelling op den dag te houden, hoewel dit voor sommigen wel eenig be7.waar gaf. Verder beval ze de deelname aan van verschillende attracties en verlotingen, benevens voor de kinderen de grabbelmand. H'erna werd het tentoongestelde in oogenschouw genomen en allen waren vol lof over het fraaie en vele werk, dat hier vervaardigd was. Het was er recht gezellig en allen genoten van het kopje thee, dat werd aangeboden. Omstreeks 6 uur ving nu de verloting .aan, welke den volgenden uitslag had: le pr. mw. Van Prooijer te Hoorn; 2e pr. mw. Korver te Avenhorn; 3e pr. mej. Ooms te Grosthuizen. Verder waren er nog prijzen van verschillende attracties. Hierna werd door mw. Reinders—Zijp een woord van dank gebracht aan de medewerkenden, in het bijzonder aan den heer Ligtenberg, die het administratieve gedeelte had verzorgd en Weel arbeid had verricht en aan het publiek, dat door loten te koopen financieel de tentoonstelling had doen slagen. Met voldoening kunnen de dames op haar arbeid en op deze tentoonstelling terugzien. Met den wensch, dat bij een later te houden tentoonstelling de tijdsomstandigheden gunstiger mogen zijn, werd de tentoonstelling gesloten. --- FEUILLETON ....NE PETER IS ZIJN DOCHTER DOOR EDITH ZELLWEKER HOOFDSTUK I. 1. nflde dc kleine Felix, „neen, dat is h**l h er- Ik heb niets tegen augurken, Wai.gebeurt. dat is toch teveel. Te**ehh n°°Psberichten, teveel aan „ca? Ui «een n 'ullie een idee? Neen jullie At't! g? ltJee. Heb ik er één? Neen, ik O vJ?leir,e ' nog een kleintje koffie." r. kti Caféterras ligt m dc hitte van 'A taf^ermiddag' stoffig en overvol. w'^der,Eitten "dc kleine Feüx" en '■tl\dkge*r> dc fotoredacteur van dc V% k" ' dc verslaggever van dc H|Nil6Wsopetl dc tweede redacteur van dc V; k ut prier"- Zij zien er allen niet erg Het . en knikken als Felix zijn mee• a teed,.nooit mooi", herhaalt. „Ik foto*C den derden Zondag het mon- Ness," zegt dc man van dc ess"- „Men moet op dc foto's niets duidelijk kunnen zien, dat is het eenige goede er van. Kleine Felix heeft gelijk." Maar de kleine Felix is in gedachten verzonken. Overigens, er is werkelijk eens een tijd geweest, dat Felix klein was. Dat was ongeveer vijftien jaar geleden. Toen was hij de kleinste van de klas en de anderen hadden hem zoo lang bespot en gekweld,, tot de kleine Felix woedend werd en begon te groeien. Toen hij daar eenmaal mee was begonnen, viel het hem moeilijk er mede op te houden en in zijn ijver schoot hij een goed stuk boven het verlangde doel uit. En toen hij eindelijk bij één meter twee en negentig ophield, en eens op de anderen neerkeek, moest hij tot zijn verdriet opmerken, dat alles nog maar een twijfelachtige waarde had gehad: zij riepen nu „kleine Felix" naar boven, zooals zij het vroeger naar beneden hadden geroepen. Maar daar hij een goed karakter had, wende hij er eindelijk aan en bleef „de kleine Felix". Op school, op de universiteit en op de redactie van de „Maandagexpress" wier theater- en muziekrecensent hij was. Hij trok den eenen mondhoek, als teeken van ■de uiterste wereldverachting en sarcasme, naar beneden. Maar zijn goedmoedige natuur trok den anderen mondhoek onherroepelijk tot een vroolijk lachje omhoog, iets wat de ernstige uitdrukking van dezen langen man buitengewoon verzachtte. Daar hij er aan gewoon was geraakt, voor alles en iedereen te lang te zijn en hij zijn hoofd tegen elke deurpost stootte, stond en liep de kleine Felix altijd een weinig gebogen. Op zijn grooten. maar goed gevormden neus zat een hoornen bril en bij de slapen begonnen zijn haren uit te vallen. „Ik ga weg," zeide hij plotseling. „Ik ga naar Max." De vrienden bromden afgunstig. Daar vertrekt er één uit de heete stad, die alle sensatie mist, naar een andere groene, en beslist vroolijke landstreek. Dan geeft hij voor kunstcriticus te zijn en blijft in Salzburg plakken vanwege de Festspiele — zegt hij. Onder de hand wil hij nog ons aller geliefden vriend Max bezoeken, die ook dubbel zooveel vacantie heeft genomen als fatsoenlijk is — vanuit een stadsperspectief gezien. Bovendien is Max ingenieur. Ingenieurs zijn maar half zoo belangrijk als krantenmenschen. Krantenmenschen moesten opgewonden en waakzaam zijn. Het is een schande als één zegt: ik ga weg, terwijl de anderen door moeten sappelen. „Kleine Felix is een laffe hond," zucht die van de „Rakettenkoerier". „Maar als wij hem laten gaan, moet hij tenminste kaarten sturen en Peter fotografeeren." „Onze Elisabeth." De vrienden lachen luid, ondanks de hitte. Het is Felix vergeven. „Willen jullie een foto zien? Max heeft haar vandaag gestuurd!" Zij steken de hoofden bij elkaar en de kleine amateurfotografie gaat van hand tot hand. Ten slotte ligt zij op de tafel, maar allen blijveiï haar bekijken. Zij buigen het hoofd, bekijken de foto en lachen. Het kleine meisje op het portretje lacht ook — of vertrekt zij enkel de lippen, omdat de zon verblindt? Het staat met bloote voeten op de schraal bemoste rotsen, een bouquet Alpenrozen in de hand. In het haar hangt een mooie strik, maar deze ziet er uit alsof zij erg ongelukkig is en ieder oogenblik weg zou willen vliegen. Er is ook nog 'n onderschrift, in een hoekje op de foto. Daar staat met groote letters: „Peter Elisabeth Klaar." „Eén ding kan ik jullie zeggen." Ferlix bergt de foto weer in zijn portefeuille. „lets is zeker. Ik ken Peter vanaf zijn geboorte, dat is nu precies acht jaar. Daarbij is het mij opgevallen, dat hij altijd zich zelf is gebleven. Daarom zal zij altijd zich zelf blijven, Elisabeth — Peter bedoel ik. Lach niet zoo idioot. Weten jullie dan niet wat acht jaren voor een kind beteekenen? Het beleeft in dezen tijd misschien meer dan later in een heel leven. En het is mij opgevallen, dat aan dit kind, aan onzen Peter, aan de dochter van Max, niemand veel zal kunnen veranderen. Niet ten goede, niet ten kwade! Ober, betalen." --- VENHUIZEN. Floralia. In de zaal van den heer Jn. Druif werd Zondag en Maandag de jaarlijksche tentoonstelling van Floralia gehouden. De tentoonstelling deed haar naam eer aan. daar vooral de bloemen in flinke hoeveelheid en zeer goede kwaliteit, aanwezig waren. Zoo zïgen we o.a. 7 bloemeqmanden en vele bouquetten snijbloemen, waarbij de dahlia's de overhand hadden., De potplanten waren evenals vorig jaar op den grond in perken opgesteld, die met graszoden waren omgeven en met zaagsel opgevuM, Deze opstelling vergt veel tijd, doch biedt den bezoeker een schitterenden aanblik. Ook het fruit was in een flinke I veelheid aanwezig, waaronder verschillende mooie inzendingen. Op het tooneel trok de damesafclecling veel belangstelling, hetgeen niet te verwonderen was ook, want ook hier was veel moois 1e zien. De punten bleken aan de kwantiteit niet veel afbreuk te hebben gedaan. De inzending knutselwerk was ditmaal niet groot Daar de traditioneele verloting achterwege moest blijven, waren er verschillende attracties aanwezig, waarop men zijn geluk kon beproeven. I?et minder fraaie weer hoeft Zondag mogelijk aan de belangstelling wel eenigen afbreuk gedaan, wat niet wegneemt dal de --- Bond van Dil. Tooneelvereen. in West-Friesland. Bondsleden! , Rubriek n_>. 1. Naar aanleiding van „Frasquita". Ik geloof niet, dat 't een beleefdheidswoord was, toen na afloop van haar voordracht mevr. Charlotte Kohier getuigde, dat 't haar getroffen had met welk een gespannen aandacht de zaal haar volgde, zoodat zij er volgens haar zeggen dien middag „echt" in was geweest. En 't mag ons rederijkers gelukkig stemmen, dat wij door ons intens meeleven, door ons geheel opgaan in haar spel het haar mogelijk hebben gemaakt, zich geheel te geven en 't dus ons is gegeven geweest 't beste te aanschouwen wat op 't gebied van tooneel en voordrachtkunst te aanschouwen en te hooren valt. En allicht is 't ieder gegaan, zooals mij: dat men de volgende dagen steeds nog met beelden in 't hoofd liep, daar uit dat dorpje in Spanje, ons helder en klaar voor oogen geschilderd door haar groote (kunst; dat men nog zag de prachtige trossen druiven in de handen van Frasquita; dat men nog hoorde de zachte stem, eerbiedwaardig maar toch met fijne humor, van den levenswijzen bisschop; dat men nog voelde de stilte in 't nachtelijk duister in de straten van 't stadje en in die stilte 't gefluister der geliefden; dat men nog eens werd aangegrepen door den met angst doortrilden zang van Frasquita voor 't raam van den molen bij het vertrek van Lucas des avonds naar den dorpscommissaris. En nog lang zal in onze ooren klinken de welluidende stem van Donna Mercedes, de burgemeestersvrouw en zullen we zien haar statige gestalte met 't fijnbesneden met droeve glans overtogen gelaat. En natuurlijk zien we ook in de gedachten de wanstaltige burgemeester wiens liefdesperikelen ons voor Frasquita geen moment gevaarlijk schenen, evenals de amechtige, dikke dorpscommissaris en genieten we nog weer eens van 't prachtige tooneeltje in de herberg van hem, den koster (wat een eenige type) en den secretaris. Om de menschen eens te laten lachen, die bedroefd waren of vol zorgen, daarvoor vertelde Frasquita ons haar verhaal van de geschiedenis met den burgemeester, zei ze in de proloog. En er is gelachen, maar toch niet zoo verbazend veel. We werden zoo gegrepen door Charlotte Köhler's groote kunst, er werd zoo gesproken van hart tot hart, dat, naar ik geloof, uit deze ten slotte maar gewone en zelfs vrij overdreven Spaansche nouvelle alleen door de wijze van uitbeelden een ieder blijvend iets zal overhouden o.a. dit, dat ons is getoond de kracht van de liefde en de macht van 't geloof in de overwinning van 't goede, gelijk onlangs stond in het woord van den dag in deze courant als een uitlating van Snowden, die ongeveer zoo luidde: „Wanneer ik in mijn leven niet de vaste overtuiging had gehad, dat ten slotte in de wereld 't goede overwint, dan had ik mij nooit staande kunnen houden". Met bondsgroeten, J. STAPEL Sr., „Grenshoeve". Sijbekarspel, Sept. 1941. --- ONS KORT VERHAAL. HET IS VEEL TE ZWAAR. Door ANTON KERBERS Frans en Karel waren zoo ongeveer" vijf jaar ouder als de achttienjarige Hans. Zijn „vrienden" noemden zij zich, maar in werkelijkheid was het hen er alleen maar om te doen, Hans te winnen voor hun minderwaardige plannen. „Zonder geld kunnen wij niets beginnen!" gaf Frans op zekeren dag Hans te verstaan. „En nu maak jij het ons 'mo#Uijk met je plotselingen angst, dat je oom je zou kunnen verrassen, net op het oogenblik, dat je die paar kleinigheden uit de kist met zilver nam!" vervolgde Karel. „Angst! Ik heb heelemaal geen angst," hield Hans zich groot. „Voor mijn oom zeker niet. Die gaat morgen op reis. Als ik het niet doe, is het...." Alle bedenkingen van den achttienjarigen Hans werden echter door zijn oudere vrienden weggepraat en het eind was, dat hij zei: „Nu, dat is dan afgesproken. Morgennacht om één uur precies ontmoeten wij elkaar voor de zaak van mijn oom." * * * Meneer Doringa. de oom van Hans, zei tegen zijn vrouw: „Morgen moet ik voor zaken op reis, Anna en nu wilde ik graag, dat je iets voor mij deed, waar ik geen tijd meer voor heb. Je weet, wij hebben in de zaak een kist staan met waardevollen inhoud. Zwaar zilveren voorwerpen. Zorg jij nu, dat er op die kist een andere kist gezet wordt. Weliswaar is de zilverkist sol i ede gesloten, maar op deze wijze wordt het zilver tbch nog meer beveiligd." „Heb je dan vermoedens, dat er zal worden ingebroken?" verwonderde zijn vrouw zich. „Dat niet," antwoordde haar man. „Maar er is iets in Hans' gedrag van den laatsten tijd, dat mij er toe brengt voorzorgsmaatregelen te nemen. Een paar dagen geleden heB ik Hans er op betrapt, dat hij den inhoud van de kist aan een grondig onderzoek onderwierp. Ik heb niets gezegd, hoewel ik er nog steeds niet ben achtergekomen, hoe hij de kist open gekregen heeft." „Hans op weg een dief te worden!" riep mevrouw Doringa verschrikt uit. „Het eenige kind van mijn overleden zuster, dat kind waar zij alles voor over had en dat zij in haar laatste oogenblikken aan mij heeft toevertrouwd!" „Kan ik er op rekenen, dat je doet wat ik gevraagd heb?" „Ik zal er voor zorgen, dat er geen si uk uit de kist gestolen wordt en Hans zich niet verlaagt tot diefstal," kreeg meneer Doringa op vastbesloten toon ten antwoord. Ook zij had al gemerkt, dat Hans van het rechte pad begon af te wijken. Op den vastgestelden tijd ontmoette Hans zijn beide „vrienden" om hun minderwaardig plan ten uitvoer te brengen. Zij hadden alles tot in kleinste bijzonderheden uitgewerkt. Hans zou alleen naar binnen gaan en het zilver halen. De andere zouden buiten wachten om den buit in ontvangst te nemen. Maar toen Hans na geruimen tijd weer verscheen, waren zijn handen leeg. „Wat is er? Waarom kom je met leege handen?" „Ik kan niet. Ik heb het geprobeerd, maar ik kan het niet." „Wat moet dat beteekenen?" „Ik kan niets uit de kist nemen. Er ligt iets bovenop, dat moet ik eerst wegnemen en " „Je kunt het niet wegschuiven, omdat het te zwaar voor je is?" „Zoo is het," knikte Hans. „Het is veel te zwaar. Heusch, geloof me, het is veel te zwaar." * . * Toen meneer Doringa van zijn reis terugkwam, zag hij, dat de kist met zilver nog steeds niet beveiligd was. Daarom vroeg hij zijn vrouw: „Anna, heb je nu toch vergeten, wat ik je gevraagd had?" Zonder een woord nam zij zijn arm en ging met hem naar beneden. Bij de zilverkist gekomen, sloeg zij het deksel op. „Wat is dat voor een groot portret?" vroeg haar man verwonderd. Hoe komt dat in de kist. Dat is toch een portret van je zuster?" Mevrouw Doringa knikte. „Dat is zoo. Het is een portret van Hans' moeder. En ik heb het in de kist gelegd, omdat ik weet, dat het Hans meer kracht zal kosten deze lichte foto weg te schuiven dan de allerzwaarste kist." Zonder een woord zijn zij weer naar boven gegaan. Uit de kist is nooit iets gestolen en Hans heeft zich andere vrienden gekozen en is gebleven die hij was: een jonge man met éér. tentoonstelling zeker als geslaagd kan worden beschouwd, waarbij een woord van dank aan hen, die met de organisatie er van belast waren, zeker op zijn plaats is. Als uitzondering zouden wij één naam willen noemen en wel van den heer H. Dekker, die ilezen keer voor het 25ste jaar als penningmeester fungeerde. Tenslotte de uitslagen der diverse attracties: Gapende Naatje: 1. H. C. Stadlander 41 pt., 2. A. Visser, Hauwert, 88 pt, 3. 11. C. Stadlander, 36' pt. Knikkerspcl: 1. Joh. Wessel, 235 pt., 2. Jb. Swagerman. 230 pt.. 3. Jn. Schuitemaker, 210 pt. Sjoelen: 1. A. Vis ser. Hauwert. 44 pt., 2. P. Mantel, 43 pt., 3. R. Doets, 43 pr. (2 en 3 na loting). Het juiste gewicht der fruitmand was 6.600 kg. hetgeen was geraden door mej. B. Rezelman en mevr. C. Visser—Molenaar. De laatste was bij loting de gelukkige win- --- TWISK. Twisker Sportvereeniging. Vrijdagavond werd de jaarlijksche ledenvergadering gehouden van de Twisker Sportvereeniging in het café „Het Zwarte Paard". De voorzitter, de heer J. Dijkstra, opent deze vergadering met een woord van welkom. Uit het verslag van den penningmeester lil ijkt, dat er een behoorlijk batig saldo is en dat de vereeniging dit eerste jaar van haar bestaan 48 nieuwe leden heeft kunnen boeken. Bij dc bestuursverkiezing worden dc heeren J. Dijkstra en J. Rempt als bestuursleden herkozen, terwijl m dc plaats van den heer J. Ruiter gekozen wordt dc heer J. Schuts. Dc leden der diverse commissies worden bij acclamatie herkozen, behalve die van dc adviseerende commissie van dc elftalcommissie. Dc leden van deze commissie stellen zich geen van beiden meer beschikbaar. Als er dan stemmen opgaan, dat het beter is als leden van de elftalcommissie menschen te benoemen, die zelf niet mee voetballen, wordt besloten opnieuw een elftalcommissie te kiezen en do adviseerènde commissie te laten vervallen. Na stemmen en herstemmen worden Tenslotte in de nieuwe elftalcommissie benoemd do heeren Tj. Bobeldijk, A. Teer en J. Rempt. Hierna wordt het winterprogramma besproken. De afd. voetbal regelt zichzelf, wat de competitie betreft. Deze ziet er voor Twisk niet slecht uit. Wat de gymnastiek betreft zal men trachten zoo spoedig mogelijk na nieuwjaar een uitvoering (e geven. Verder wordt besloten dezen winter drie clubavonden te houden met de noodige attracties. Bij de rondvraag spreekt de eere-voorzitter. burgemeester Teer, zijn- groote tevredenheid uit over dit eerste jaar van de gecombineerde sportvereeniging. Aan het bestuur brengt spreker dank voor alles wat het voor de vereeniging deed en hij spreekt den wensch uit. dat het ook in de toekomst de sportvereeniging wel moge gaan. Den heer J. Kay is'door het Turnkringbestuur opgedragen om op deze vergadering oen woord van dank te brengen aan de Twiaker Sportvereeniging en speciaal haar bestuur, voor dp medewerking, welke zij hoeft verleend hij de organisatie van het turnfeest, dat voor de vereeniging. zoowel als voor don Turnkring zoo'n groot succes is geweest. Hierop sluiting. --- HOOFDSTUK II. Het was aan het meer niet minder heet dan in de stad, maar niet zoo zwoel. De menschen kropen niet als slaperige wintervliegen door de straten, maar lagen in de zon, waarbij iedere porie begeerig zonneschijn opsnoof, of zij turnden, speelden bal, zwommen of dansten. Het meer zelf was warm, vol visch en scheen olieachtig. Het had vele inhammen. In één van deze waren zeerozen gevlucht, hun stengels hingen in de diepte en hadden geen eind. Van tijd tot tijd hapte een visch naar dansende muggen, dan golfde en spetterde het water en de zeerozen begonnen zachtjes te schommelen. Rudolf Praxmair, zwemleeraar, liep heen en weer langs de barrière van de kinder- en niet-zwemafdeeling en gaf wenken. Ook voor crawlen, hoewel hij daar zelf niet veel van wist. Daarvoor in de plaats sprak hij verschillende talen en dat was van groot belang bij het internationale publiek. „Waan toe srie " zeide Rudolf Praxmair, „waan toe srie." De kleine Engelschman kreeg water binnen en begon wanhopig te trappelen. „No," wees Rudolf terecht, „wot is nu dis? Begint u nu al te duiken, terwijl u net voor het eerst drie meter doorzwemt? Aha, wat was nu dis? Neen, mijn beste, zoo moogt u niet zwemmen. Vooruit, doe maar alsof het goed gaat. Vooruit dan. Waan, toe, srie, heb ik gezegd. Waan toe srie " Een vriendelijke dame kwam naast den zwemleeraar staan. „Zou hij het leeren?" vroeg zij en keek hem daarbij een beetje onzeker aan. Wat Rudi heelemaal met opviel. „Welja, welja," grinnikte hij tevreden. „Langzaam maar zeker, welja! Die leert het wel, die boy. En goed doet hij het, dat moet ik zeggen, goed doet hij het, de boy. Hei, pas op, je moet me daar niet verzuipen! Dat zou jammer van je zijn. Kom, kom er uit, boy, kom." „Jhij," zeide de vriendelijke dame uit E»» geland. Op den achtergrond van de zweminrichting rijst een helling tot aan den boschrand omhoog, die het omheinde gebied afsluit. Op deze helling staan enkele banken en boomen en een paar, door schreeuwende kinderen vervolgde ballen, rollen telkens naar beneden. Aan den voet van den heuvel is de groote sport- en speelweide — gymnastiekcursus dagelijks van 10 tot 11 en van 4 tot 5 uur. Het is juist half elf. (Wordt vervolgd.) --- TURNKRING „WEST-FRIESLAND” VAN HET NEDERL. GYMNASTIEK VERBOND. Athletiekwedstrijden. Jammer genoeg trad de regen als spelbreker op, zoodat de wedstrijden niet konden doorgaan. Dat de moed echter niet direct wordt opgegeven, bewezen de adspiranten van Spanbroek met eten paar dames en een paar jongens van Hoogkarspel. Het speet de twee aanwezige bestuursleden dan ook zeer, hen weer terug te moeten sturen, toen ze ondanks den regen toch arriveerden. Bravo, meisjes en jongens, laat je niet op je kop zitten door een beetje regen, doch het was nu echter te erg om door te kunnen gaan. Er is nu overwogen om den athletiekdag dit jaar maar niet meer te houden, want dan wordt het minstens 2 weken later en wat erg iaat in den tijd. Enfin, er komt nog wel iets'over in de rubriek, kijk ze dus goed na. C. MOL, Secretaris T.K.W.F. --- KORTEBAANDRAVERIJ TE MIDDEN-BEEMSTER. Zondag werd te Midden-Beemster de kortebaandraverij gehouden, waaraan 13 paarden deelnamen. Op het zestal kwamen Absyrtus, Anzalor, Xerxes, Beminde, Diadema en Occasion, waarvan voor het viertal Anzalor en Occasion afvielen. De einduitslag was ten slotte: 1. Beminde van J. de Vlieger, 2. Xerxes van R. v. Wieringen, 3. Allouez van J. de Vlieger, 4. Diadema. ---