(Ingezonden mededeling.) --- (ingezonden mededeling) ~~*\ AX --- Holland met 2—1 te Bern verslagen eleurstellend slot van een verigens bevredigende wedstrijd (Van onzen specialen verslaggever.) Bern, — Zondag. |l0|| Minuten zijn er te spelen en nog steeds is de stand I— I. Kans op een 4p e Zege is er reeds lang niet meer, doch zullen onze landgenoten, die zich i6L 6rweren tegen de steeds terugkerende Zwitserse aanval, het gelijke spel , ,°uden? e v°lot 6n e van Bickel voor het Hollandse doel, Amado is er bij, een r6e,' "°°g in de hoek, van nauwelijks enkele meters afstand ... De Zwitsers ,*" daar springt Dijkstra als een tijger naar de bal en klemvast pikt Vijf d6>ek...! Hj6 rn,nu+en. Dan gebeurt het. Georg Aebi plaatst de bal in het Hollandse doel"'^r? 16V6 Amado snelt toe, doch Caldenhove staat er om het leder te retour*9 nd4 'I Weifelt. Hij verzuimt de bal te spelen en eveneens verzuimt hij om Amado 'M is r het doel te versperren. En langs den vertwijfelden Dijkstra schiet de Zwitser in. 10*9, geslagen! \rj anr,atische, enigszins tragische einde van deze dertiende ontmoeting tussen Hfrj'j 2wHserland, een wedstrijd, die bijna het eerste gelijke spel in de reeks 6,1 tussen beide landen had opgeleverd. --- indspurt der Zwitsers gaf de doorslag oplosbare puzzles voor Oranjeploeg \ch • Ir Ne°tte 6l^e' h°ewel het de Zwitsers IX öereTerdiende zeee bracht(\ °Verv5ant tQch weer een enigs-111V ont** ng- °mdat hun win- Xe 5 ?nd door een grove fout \\3 \L ut' die Juist van dezen kon worden. Het Wll Vran~ s' aan deze nederlaag dft bijsmaak- Het gelijke \%i ont ,ons wel iets meer gefc. °°t W toekwam — lag immers K,V erijpen! N teV'ne enederlaag tenslotte toch n 0& kSfc Cr is voor dit eevoel van * t ott>dat er in deze wed_ \ 'eeen ansen voor Holland ver- *£• over de gehele wedstrijd C\> lïoli n' de beste scorings' VVcW ders gehad en als zij S ik juj Weten te maken- zou de lSt andersom zijn geweest. VrJ, M >Üand * Vte «e eer"t de zeSe hadden kunnen >'rl0t twefLtwintiS minuten van de V>fHde inmaal toe, en De Harder, t >ti tl 2ij v Ultstckende positie voor X deze geiegenheid ge!\Nr ;.V>CCh reedtardigheid van dit twee" \\ t!6 k«hnr mdc eerste helft een vüh ®n veroveren, toen einde\ doel trof (o-d. --- Geen ondoordringbare muur lediging haar >V'J 3cb.se!\Met de beide vleugel- I.SW' de 'h(lsterk teruggetrokken VKh°ÖgPthad zji de ba<*s op een lijn Wo *eliswaar een muur S VC deze muur was VS «e en met pit- W' *011 ai°Ver de «nkervleugel VV la 6r menige bres in spelens Vente WC, *«$ r^de eel'ste aanval, tV N>e. SaifSÏ het schot van VW>il öe scol dlt ook fa*lde toen ï Vfe or> rer?' °Penen zou -De ffhNo? ee* rtde bal vlak voor het frStï h*d £csenteerblaadje had S O örS eem?Iendien De Harder KV? Sö6em«t, toen gamen_ t Vatl r£ *ltSMBe verdediging ' Wl***? leder zó tactisch faVegde' dat d- het te. & ereete» toen onmiddelliik SN V S het te * Verwerken kreeg. Holland was aan bod en er was mets, dat er op wees, dat reeds drie minuten later de gelijkmaker deze gunstige vooruitzichten verstoren zou. Het was een voorzet van Georg Aebi, den enigen Zwitsersen aanvaller, die tot doeree erug gevaar teweeg had kunnen brengen, doordat Stam niet dij machte bleek om hem te bedwingen, waaruit dit doelpunt ontstond. Zijn voorzet kwam bij Caldenhove, deze werkce wat slordig weg, zodat Amado de bal kon bemachtigen, struikelend baande hij zich een weg door de Hollandse verdedigers en voordat iemand eigenlijk begreep hoe het mogelijk was geweest, had hij het leder langs den tevergeefs uitlopenden Dijkstra in het doel geplaatst (1—1). H*K SM TT --- Periode van Zwitsers overwicht Dit doelpunt, hoewel het de Hollanders met-ontmoedigde, leidde tevens een periode van Zwitsersoverwicht in Wel antwoordden onze landgenoten direct met een flinke tegenaanval, doch zij konden toch niet verhinderen, dat de Zwitsers door beter veldspel langzaam maar zeker in de meerderheid kwamen en nu kort achtereen een paar gevaarlijke situaties voor het Hollandse doel veroorzaakten. Daarbij kwam ook tevens het zwakke punt in de Hollandse verdediging aan het licht. Stam, telkens weifelend in zijn optreden, werd enige malen door Aebi gepasseerd en uit diens voorzetten ontstond telkenmale gevaar, evenals trouwens uit de hoge boogballetjes, die Trello Abegglen, als een eenzame achter de Zwitserse voorhoede opererend, in het Hollandse verdedigingsvak deed neerploffen. Weliswaar konden onze verdedigers de situatie meester blijven, waarbij vooral Wilders door zijn stoer ingrijpen en fors wegtrappen uitermate verdienstelijk werk leverde, maar toch werd het steeds moeilijker voor onze achterhoede, die nu de hulp van de halflinie dringend nodig had om het gevaar af te wenden. Weinig schotvaardigheid der Zwitserse aanvallers, gevoegd bij het falen van Paul Aebi en Bickel, waren de oorzaken, dat dit Zwitserse overwicht zonder resultaat bleef en slechts een drietal hoekschoppen tengevolge had. Bij een daarvan miste Dijkstra de voorzet van Bickel overigens lelijk, doch Wilders redde de situatie tenslotte, door het daaropvolgende schot van Abegglen uit het doel te koppen. Met nog tien minuten in de eerste helft te spelen, was het gunstige beeld, dat de eerste twintig minuten Holland geboden hadden, dus wel plotseling veranderd, tot eensklaps een fraaie aanval van Vente en De Harder nieuwe kansen bood. Keurig samenspelend waren zij Springer en Minelli gepasseerd, in een sneltreinvaartje stoof De Harder op Schlegel af, doch juist toen hij de bal in het doel zou plaatsen, liep de Zwitserse doelman hem de benen onder het lichaam weg en hield hem bovendien vast, zodat het een raadsel was waarom de scheidsrechter hem daarvoor geen strafschop toekende. Daarmede bleven de Hollandse kansen verder beperkt en het Hollandse doel had zelfs nog enige benauwde ogenblikken te doorstaan, voordat de rust deze helft afsloot. Dijkstra miste nog etns een dier verre voorzetten, die Abegglen vinden moesten en voorts raakten zowel Smit als Van der Veen geblesseerd, waarbij de blessure van den Haarlemmer — aan zijn geopereerde knie — er aanvankelijk zelfs ernstig scheen uit te zien. Doch gelukkig kon hij het spel weer spoedig hervatten en zonder veel wetenswaardigs brak, enkele minuten later, de rust aan. Had de Zwitserse verdediging in de eerste helft en vooral in de beginperiode de Hollandse aanval verscheidene kansen geboden, in de tweede helft zou daarvan weinig sprake meer zijn. De vier op één lijn opgestelde Zwitserse verdedigers beheersten de situatie volkomen en gaven de Hollanders, die kennelijk niet wisten hoe zij hiermede aanmoesten, zelfs geen gelegenheid meer om langs hen heen te komen. Zij haden om zo te zeggen „de deur dicht gedaan" en de Hollandse aanval bleek niet meer bij machte om haar te openen. DIJKSTRA leverde in Bern weer tal van prachtige staaltjes van doelverdedigen. --- De tweede helft Dit was duidelijk van het begin der hervatting af, toen de Hollandse aanvallen direct in de kiem gesmoord werden en Vente c.s. ondanks de gelegenheden, die de zwoegende Anderiesen en ook Pa au we hem keer op keer boden om nieuwe aanvallen te ondernemen, geen kans zagen om de Zwitsers voorbij te komen. Bovendien vond Abegglen meer en meer zijn positie in het spel en kon hij zijn oude rol van dirigent van de Zwitserse aanval met steeds meer succes gaan vervullen. In het dikwijls onbestreden middenveld was hij door zijn tactische positie hier heer en meester en zo kon hij, links en rechts zijn passes uitdelend, de Zwitserse voorhoede voortdurend tot grotere activiteit aanzetten. Vooral George Aebi aan de linkerzijde kon daar- van profiteren en langs den meer en meer afzakkenden Stam de snelle rennen nemen, die Wilders en Caldenhove voor de moeilijkste problemen stelden. Doordat elke Hollandse aanval ogenblikkelijk afgeslagen werd, kregen bovendien Anderiesen en Paauwe het ook hard te verduren en ontwikkelde zich langzamerhand het spelbeeld, dat de latere wedstrijd en het verdere verloop beheersen zou, namelijk van een in het middenveld sterk dominerende Zwitserse ploeg, die voortdurend optornde tegen de Hollandse verdediging. Wanhopig kopten Wilders en Caldenhove terug, steeds weer wierpen Anderiesen en Paauwe zich in de Zwitserse aanval. En met succes! Want al waren zij dan in de verdediging gedrongen, zij bleven de situatie toch beheersen en slechts de linksbuiten, Aebi, vermocht enkele malen door de Hollandse verdedigingslinie te dringen, waarbij hij — het dient gezegd — niet fortuinlijk was met enige felle kogels, die rakelings voor het doel langs gingen. Zo verstreek een half uur, zo werden de dertig minuten er veertig, zonder dat de Zwitsers kans zagen om hun meerderheid in doelpunten uit te drukken. Amado verwisselde van plaats met Paul Aebi, steeds plaatste Abegglen zijn passes in het Hollandse strafschopgebied, het baatte niet. En reeds verlieten er toeschouwers het terrein en had men zich blijkbaar verzoend met het gelijke spel, toen in de laatste vijf minuten het noodlot over de Hollandse ploeg voltrokken werd. Eerst verrichtte Dijkstra in de 38ste minuut nog de meesterlijke save, die de gelijkmaker voorkwam, doch toen, vijf minuten voor het -einde, leidde Caldenhove's jammerlijke fout tot het doelpunt van Amado, dat de wedstrijd besliste. (1—2.) Holland was, met de veilige haven van het gelijke spel in zicht, toch nog geslagen! GEORG AEBI --- Momenten • 0 min.: Vente trapt af. 2 „ Buitenspel tegen G. Aebi. 8 „ Vente schiet naast. 10 „ De Harder mist een fraaie kans. 14 „ Buitenspel tegen G. Aebi. 16 „ Eerste hoekschop voor Holland. 19 „ Vente mist een fraaie kans. 20 „ Smit scoort voor Holland (0—1). 28 „ Amado scoort voor Zwitserland (1—1). 30 „ Eerste hoekschop voor Zwitserland. 31 „ Tweede hoekschop voor Zwitserland. 34 „ Derde hoekschop voor Zwitserland. 42 „ Smit en v. d. Veen geblesseerd. 43 „ Vierde hoekschop voor Zwitserland. 45 „ Einde eerste helft. TWEEDE HELPT. * 0 min.: Aebi trapt af. 6 „ Buitenspel tegen G. Aebi. 14 „ Tweede hoekschop voor Holland. 36 „ Vijfde hoekschop voor Zwitserland. 38 „ Fraaie save van Dijkstra. 40 „ Amado scoort voor Zwitserland (2—l). 41 „ Zesde hoekschop voor Zwitserland. 43 „ Derde hoekschop voor Holland. 44 „ Buitenspel tegen Amado. 45 „ Einde. --- Biljarten Vingrhoedt behaalt de titel in Marsille Arie Bos op de vijfde plaats Marseille, — Zondagj. Vandaag is te Marseille het tournooi om het wereldkampioenschap fantasie classique beëindigd.- Pc Belg, Vingerhoedt, die eerst 17 jaar oud heeft de titel van wereldkampioen behaald. De eindstand luidt: 1. en wereldkampioen Vingerhoedt (België) 196 pnt. in 215 beurten; 2. Van de Kerckhove (België) 196 pnt. in 226 beurten; 3. Kron (Frankrijk) 160 pnt. in 220 beurten; 4. Hanoun (Frankrijk) 137 pnt. in 235 beurten; 5. Bos (Nederland) 115 pnt. in 224 beurten. --- Technische beschouwing Tactiek het sterkste wapen van onze tegenstanders Trello Abegglen schitterde op sleutelpost Het Zwitserse elftal heeft revanche genomen voor de twee achtereenvolgende nederlagen, die ! et in de twee laatste wedstrijden in Bern en in Amsterdam tegen Holland geleden heeft. Het is echter geen grootse revanche geweest en met de 2—l-zege, welke zij boekten, kwamen zij maar juist met de hakken over de sloot, waarbij zij het fortuintje van een even betreurenswaardige als onbegrijpelijke fout van Caldenhove nodig hadden om het zover te brengen. Dat er in het Zwitserse kamp dan ook weinig geestdrift was over deze zege, — zo goed als er bij de Hollanders teleurstelling heerste over het jammerlijke einde — is te begrijpen. Het gevoel, dat men dit succes aan een gelukje te danken had, overheerste bij de Zwitsers de tevredenheid, waarmee deze zege onder andere omstandigheden ongetwijfeld begroet zou zijn. Toch was de overwinning der Zwitsers ongetwijfeld verdiend. Vooral in de tweede helft hebben zij het spel grotendeels beheerst en toen konden zij door hun grotere technische vaardigheid een overwicht nemen, dat bij een gelijk spel stellig onvoldoende beloond zou zijn geweest. Reden voor Nederland om erg teleurgesteld te zijn door dit resultaat is er dan ook zeker niet, ware het met, dat de wijze, waarop het winnende Zwitserse doelpunt tot stand kwam, alle recht gaf om tenslotte toch een onbevredigd gevoel over te houden, het gevoel dat het zo gemakkelijk ook een gelijk snel had kunnen zijn. Het is altijd jammer, als een wedstrijd op deze manier nog verloren gaat! Het Nederlandse elftal heeft in deze wedstrijd een bijzonder moeilijk te bestrijden tegenstander moeten bekampen, moeilijk door de betere techniek, die deze bezat, doch moeilijk vooral door de tactiek, die hij volgde. De vreemde opstelling van de Zwitserse ploeg stelde onze landgenoten voor problemen, die zij niet kenden en die zij ook niet hebben vermogen op te lossen. Dit kwam voornamelijk tot uiting in de tweede helft van de wedstrijd, waarin Holland, practisch gesproken, geen kans meer heeft gehad op de zege en waarin het slechts kon vechten om het gelijke spel. --- Verdedigingsmuur Dat daarbij de Zwitserse achterhoede de hoofdrol vervuld heeft, ligt voor de hand als men weet, dat na de rust geen Hollandse aanval verder heeft kunnen komen dan de verdedigingsmuur, die Minelli en Stelzer, geflankeerd door de vleugelhalfs Springer en Bichsel, voor hun doel hadden opgetrokken. Slechts met een ver schot konden zo nu en dan Vente of Smit den Zwitsersen doelman Schlegel nog bereiken, doch voor het overige was hun de pas naar het Zwitserse doel wel zó hermetisch afgesloten, dat het verwondering mocht baren, dat onze landgenoten voor de rust van deze verdediging nog zoveel kansen hadden gekregen. Ook dat vergroot, achteraf bezien, de teleurstelling over dit resultaat in niet geringe mate, omdat de Hollandse aanval daarvan toen geen gebruik heeft weten te maken en verzuimde zich de voorsprong te verschaffen, die in deze wedstrijd waarschijnlijk beslissend zou zijn geweest. Later, toen de Zwitsers het evenwicht im hun ploeg, en vooral in de achterhoede, gevonden hadden, was daarmede tevens alle kans voor Holland verkeken, en kregen de gemiste kansen der beginperiode dubbele betekenis. Dat er onder deze omstandigheden geen voldaanheid was over de voorhoede is begrijpelijk, al mag men Vente c.s. tenslotte ook niet al te kwalijk nemen, dat zij de weg niet vonden om door deze achterhoede te dringen. Want deze Zwitserse verdediging vormt, zowel door de grote capaciteiten van Minelli en Stelzer, welke laatste tot de hoogte van zijn partner steeg, als door de bewonderenswaardige techniek, die zij volgden, een der sterkste verdedigingslinies, die wij de laatste jaren gezien hebben. Er zal nog een tegenspel gevonden worden om haar te overmeesteren en dat onze Hollandse aanvallers deze uitvinding niet gedaan hebben mag hun, per slot van rekening, zelfs niet euvel geduid worden. Tactiek was overigens wel het sterkste wapen, dat de Zwitsers bezaten. Meer dan dat der techniek, hoewel ook dat sterker was dan dat der Hollanders. Doch het was tenslotte toch meer door hun tactische kwaliteiten, dat zij tenslotte het beeld van de wedstrijd zo konden vervormen, dat onze Hollandse ploeg, die aanvankelijk in het geheel niet kansloos leek, langzamerhand slechts kon strijden voor het gelijke spel. Een andere hoofdrol, naast die der achterhoede, vervulde daarbij Tr. Abegglen, de man, die vijf jaar geleden te Milaan reeds dezelfde rol vervulde en die deze ook nu weer met verve speelde. Zijn onopmerkelijk spel achter de Zwitserse voorhoede, en krachtig positie kiezend in het middenveld, waardoor hij voortdurend de aanval naar zijn inzicht kon dirigeren was een der hoofdfactoren, waardoor de Zwitsers het spel steeds meer in handen konden nemen en waardoor zij het overwicht verkregen, dat hun zege tenslotte aannemelijk maakte. Dat dit overwicht tot met meer doelpunten heeft geleid, kwam op rekening van zijn partners, van wie eigenlijk de linksbuiten Georg Aebi — en dan nog slechts door het zwakke, weifelende tegenspel van Stam — tot een redelijke prestatie kon komen. Amado maakte twee doelpunten en werd erg actief, doch daarmede is ook alles gezegd en zowel Paul Aebi als Bickel faalden zelfs volkomen. De laatste was geen schaduw van den man, dien wij indertijd in Parijs tegen de Duitsers zagen spelen. Intussen komt dit falen der Zwitserse voorhoede natuurlijk mede voor een belangrijk deel op rekening onzer achterhoede en halflinie, waarin Stam het enige zwakke punt was. Anderiesen en Paauwe speelden beiden een kranige partij, waarbij zij zelfs in de tweede helft, onder de steeds sterker wordende druk, nog gelegenheid vonden tot steun van de aanval. Daarbij sloten Wilders en Caldenhove zich uitstekend aan. Wilders ditmaal nog beter dan Caldenhove. De Blauwwitter was door zijn kloek opruimen en stoer ingrijpen in deze wedstrijd beslist ds meerdere van zijn partner, die weliswaar zijn brillante staaltjes van verdedigingskunst vertoonde, en op tal van momenten aan zijn beste dagen herinnerde, doch die daarnaast enige zwakke ogenblikken had, ogenblikken, die men vroeger in zijn spel niet kende. Zo was het trouwens ook gesteld met Dijkstra, die al evenzeer enige zwakke momenten met eer paar schitterende saves afwisselde. Veel en moeilijk werk heeft de Zaandammer niet te doen gehad — daar schoten de Zwitsers te weinig en te slecht voor — doch de wijze waarop hij zich enige malen op een voorzet van Bickel verkeek en de bal glorieus miste: was heel bedenkelijk. Daartegenover stond de onverbeterlijke wijze, waarop hij, o.a. kort voor het einde een zeker doelpunt voorkwam en die hem toch tot een doelman van gróte klasse stempelde. Aan de beide doelpunten had hij in ieder geval geen schuld. Van de voorhoede zeiden wij reeds, dat zij na de rust geen kans meer heeft gekregen om tot ontplooiing van enige betekenis te komen. Zij was compleet van de kaart geschoven. Elke aanval werd in de kiem gesmoord. Vente vond, hoewel Vernati hem voortdurend verliet om zijn eigen aanval te steunen, geen middel om er doorheen te breken en bij de bewaking, die Drager en De Harder na de eerste twintig minuten kregen, was alle kans op succes ook van deze zijde volkomer uitgesloten. Passes van Smit en Van der Veen, die zich enigszins terugtrokken en achter de voorhoede opereerden, vonden daarbij geen afzetgebied. In het algemeen was het tempo van beide zijden aan de langzame kant, enerzijds waarschijnlijk els gevolg van het iets te lange gras, waardoor de loop van de bal geremd werd, anderzijds door het drukkende weer. Waarschijnlijk vinden wij in het laatste ook de verklaring van het feit. dat enige Hollanders, Stam en Van der Veen en ook Caldenhove, tegen het einde duidelijke tekenen van vermoeidheid gaven. TRELLO ABEGGLEN ---