DE BEROEMDE SPORTSMAN Alles was op de been in de kleine badplaats, om den beroemden tennisser en zijn partners te begroeten. De directeur van het Kurhaus rende van de ene kant naar de andere en vroeg voor de zoveelste keer of alles in orde was. Al een uur lang stonden de hotelgasten op het bordes en enige meisjes hadden bouquetjes in de hand, die ze den tennisser wilden geven, als hij uit de auto van den directeur van het hotel, zou komen. Daar kwam de auto al de hoek van de straat, die naar het hotel voerde, om. Een paar minuten later hield hij voor de deur stil. Er uit stapte een bruinverbrande man van middelmatige lengte. „Overwinnaar!" zei een jong meisje, dat met een bouquet prachtige narcissen op hem toegelopen was, „hier heeft U deze bloemen, voor Uw prachtig spel!" „Dank U wel", zei de overwinnaar glim lachend en klemde de bloemen onder zijn arm, omdat hij nog meer bouquetten in ontvangst moest nemen. „Dank U wel, dank U wel!" zei de over winnaar nog eens. „Ik weet wel niet waar aan ik dit te danken heb, maar.." „Prachtig!" zei de directeur van het hotel, die zich beijverde zelf de koffer van den beroemdheid te dragen. Om de andere koffers werd gewoon gevochten, zodat de twee andere gasten die in de auto zaten, niets meer te dragen hadden. Ondertussen was de tennisser de hall binnengegaan en schreef in het gastenboek zijn naam: Albert Snijders. De directeur lachte veelbetekenend. „Hopenlijk zal het U gelukken, incognito te blijven", zei hij tot den tennisser, die hem verstomd aankeek. De volgende dagen werd de „overwinnaar" voortdurend bestormd. Meneer Snijders verscheen met zijn partners, met wie hij vreemd genoeg niet speelde. Hij zat maar in een gemakkelijke stoel en keek toe. Zo nu en dan stond hij op en sprak een paar woorden met de spelers. Toen de dag van scheiden aangebroken was en de tennisser in de auto zat, vroeg de directeur: „Vertelt U me toch eens, waarom heeft U ons niet van Uw prachtig spel laten genieten? U heeft alleen maar toegekeken, als partners speelden!" Er lag verwijt in zijn stem. „Dat is mijn beroep", zei Snijder lachend. „Begrijpt U dat nu?" Met deze woorden wendde de directeur zich tot de beide partners in de auto. „Natuurlijk!" zei een van hen, „Hij is namelijk mijn en mijn vriend's trainer!" De beroemde tennisser lachte stilletjes en gaf het sein tot vertrek. „0h.." was alles wat de directeur van het hotel zeggen kon. Hij dacht er aan dat hij den beroemden sportsman in een dakkamertje had laten logeren. --- De paling van den Indiaan Dingen, die een grote indruk op je hebben gemaakt, onthoud je je hele leven.. ook de eeTste oorvegen. Dat is tenminste met mij het geval en ik herinner me ze nog heel goed, ofschoon ze heusch niet zoveel pijn gedaan kunnen hebben. Op een goede keer zat mijn vader in een eunstoel de courant te lezen, voor zover dat mogelijk was tenminste, want ik zat op zijn schoot en vermaakte me met het stopcontact, waar ik juist bij kon. Tot mijn grote vreugde lukte het mij mijn vin gers in een van de. twee gaten te krijgen. „Laat dat!" zei mijn vader, „dadelijk krijg je een schok!" Een paar minuten gehoorzaamde ik. Maar toen boorde ik mijn vingers weer in het gat. Mijn vader was een geduldig mens; hij waarschuwde me nog eens. Dit keer gehoorzaamde ik langer. Wel tien minuten. Toen kon ik het niet meer uithouden. Ik boorde mijn ene vinger in het bovenste gat en mijn andere in het onderste gat. Op het zelfde ogenblik horde je een knal! Ik schrok verschrikkelijk. Helaas kreeg ik niet één schok, zoals mijn vader voorspeld had, maar twee!. Eén electrische, die door mijn hele lichaam ging en één lichamelijke. Ik kreeg van mijn vader een oorveeg. En pas geleden kreeg ik hetzelfde soort schok. Toen we in Zuid-Amerika ergens voor anker lagen en ik met mijn vriend door de stad wandele, kwamen we een Indiaan tegen. Deze droeg een grote emmer, waarin een dikke paling zwom. „Prachtige paling!" zei Jimmy, mijn vriend. „Ik zou hem best willen kopen", zei ik. Het water liep me uit de mond. „Die krijg ]e niet", zei Jimmy. „Wedden"? „Goed!" Het ging om vijf dollar. „Hé!" riep ik tegen den Indiaan, „wat kost die paling?" „Niets", zei hij lachend. „U hoeft hem maar te pakken!" Dat liet ik me geen tweemaal zeggen. Ik stak mijn hand in de emmer en greep.. Op hetzelfde ogenblik kromp ik in elkaar en tegelijkertijd was mijn vuist op Jimmy's rechter wang. Want die gemenerik had wel geweten dat de paling een., sidderaal was! ' (Sidderalen geven electrische schokken). --- Welk dier is dit? Al zoek je nog zo lang in de dierentuin, dit rare dier zul je er niet vinden. Het is een beest samengesteld uit zeven dieren. Wie herkent ze? (;jee»s) jappe (uajodjaiupe) sjoaj{P{ '(uajodJooA) puoqaaz (duioj) uajfjEAiaiiais '(taAvaS) 'siuaS '(suaj -oq) ujooqsnau '(dojt) sia :Sutsso{do --- Als de trekvogels terugkomen, dan wordt het Lente Heb je wel eens op de trekvogels gelet? Wie er het eerst terugkomen? Misschien weet je het wel: de ooievaar. Het eigenaardige is, dat de ooievaar een van de vogels is, die in de herfst het langst blijven Dit is met alle trekvogels het geval. Ze komen terug in precies de omgekeerde volgorde 'als ze weggegaan zijn. Weet je dat vele trekvogels meesters in het afstahdvliegen zijn? De ooievaar staat hierin bovenaan: hij vliegt een afstand van 12.000 kilometer. Zo nu en dan rust hij even op zijn reis. Hij brengt zijn wintervacantie in Zuid-Afrika door. Een goede smaak heeft hij, hé? Zuid-Afrika heeft een heerlijk klimaat. Als de ooievaar terug is, kun je al gauw de leeuwerik, het kwikstaartje, het roodborstje en de zanglijster verwachten. Die komen allemaal ongeveer half Maart terug. De wilde zwaan, die in het Noorden van Europa woont, begint de tocht naar het Noorden begin Maart. Deze vogels vliegen op tamelijk grote hoogte, een afstand van ongeveer 5000 kilometer. Alg winterverblijf hebben zij Tunis en Algiers gekozen. In de twede helft van Maart komen de kraanvogel, de tjiftjaf en 't roodstaartje terug. De zwaluwen zitten begin April nog aan de Rivièra of in Afrika. Dit kleine vogeltje levert de prestatie om een afstand van ongeveer 6000 kilometer in drie dagen te vliegen. Natuurlijk rusten ze onderweg een paar keer uit. Eind April verschijnen de nachtegaal en de koekoek. Sommige vogels, die helemaal niet tegen de kou kunnen, aanvaarden hun reis naar het Noorden pas, als de in Maart teruggekomen vogels al gebroed hebben, namelijk in Mei. Nummero laatst is de wielewaal, die ons maar kort gezelschap houdt, want eind Juli gaat hij al weer weg. Je ziet dat hij geen uitzondering maakt op de regel: laat terug.. vroeg weg. De voorjaarstrek van al deze vogels blijft nog steeds geheimzinnig. Er zijn nog verschillende dingen die wij niet begrijpen, en waar de geleerden nog niet achter gekomen zijn. Men heeft vastgesteld, dat de vogels achter hun reis naar Het Noorden, dat is dus in 't voorjaar, veel meer haast zetten, dan achter hun reis naar het Zuiden, in de herfst. Het is nog steeds onbegrijpelijk waarom er in de herfst al zo veel vogels weggaan, als ze hier nog volop voedsel hebben. Want veel vogels gaan al in Augustus naar het Zuiden, terwijl er tot October nog voedsel is. Als ze in 't voorjaar terugkomen is er soms niet eens zo veel als in September, October. Je staat nog verbaasd over de snelheid, waarmee sommige trekvogels over het land vliegen. Vooral in het voorjaar houden ze van opschieten. Weet je dat de spreeuw een snelheid van 74 kilometer per uur vliegt? Dat is zelfs vlugger dan de postduif. De spreeuw is dan ook de vlugste van alle trekvogels. Een postduif kan het tot 69 kilometer per uur brengen. Is het eigenlijk niet jammer dat wij geen trekvogels zijn? Wat hebben we een kou geleden in de winter. En dan te denken, dat je als trekvogel in het Afrikaansche zonnetje had kunnen zitten! Om jaloers op te worden. Maar er zijn maar weinig mensen, die in de herfst kunnen zeggen: „Ziezo medemensen, wij wensen jullie een „prettige" winter. Jullie ziet ons pas terug als de tulpen in bloei staan. Tot ziens!" Laten we ons maar troosten met de gedachte: trekvogel zijn is ook niet alles! Ooievaars op weg naar Zuid-Afrika. De wilde zwanen gaan naar Algiers. Onze zwaluwen doen drie dagen over .hun reis. --- KINDEREN IN VERSCHILLENDE LANDEN De zomer is weer in aantocht en zomer betekent voor de meeste kinderen: vacantie! En vacantie wil in vele gevallen zeggen: op reis! Een vacantie hoeft niet minder heerlijk te zijn dan een vacantie ergens anders, maar dat neemt niet weg dat de woorden: „Op reis"; een extra-bekoring hebben. En het heerlijkste van al is wel: reis naar het buitenland! Het vreemde trekt altijd aan. Al is je eigen land net zo mooi als andere landen, al kun je er even veel plezier hebben, als je mocht kiezen tussen een reis in je eigen land en een reis naar het buitenland, wed ik, dat er maar wenig zullen zijn, die het eerste kiezen. Want, denkt de een, in mijn eigen land kan ik nog lang genoeg zitten, maar de kans om een ander land te zien, krijg ik niet elke dag. Ik wil wel eens zien, wat ik er van mijn Frans of Duits terecht breng, denkt de talenliefhebber, dit is een gelegenheid om mijn rapport-cijfer te verhogen. Een derde is het meest benieuwd naar het land schap en een vierde wil eens graag heel andere mensen zien en spreken. Dit laatste is misschien nog wel het interessantste. Zou je het niet leuk vinden om een paar weken lang met een Engels, Frans of Duits kameraadje om te gaan? Dan hoor je eens wat van het leven thuis en op school van zoon buitenlandertje. Je begrijpt wel, dat het een eerste vereiste is om niet verlegen te zijn en flink te durven spreken. Wees vooral niet bang om fouten in de vreemde taal te maken.' Dat is geen schande. Die Engelse, Franse en Duitse kin deren kunnen toch ook geen onberispelijk of helemaal geen Nederlands spreken. En al zullen ze misschien wel eens om je fouten lachen, dat wil helemaal niet zeggen dat ze je uitlachen. Ze lachen alleen omdat het zo grappig klinkt, als een buitenlander een rare fout maakt. Wij doen toch precies hetzelfde. Als een vreemdeling zegt: „ik gevoetbald heb" klinkt dat voor onze oren ook komisch. In Engeland is het wat dit betreft al heel makkelijk: daar lachen ze helemaal niet als je een gekke fout maakt. In Engeland leven de kinderen wel heel anders dan bij ons. Dat komt vooral omdat Engeland het land van de tradities is. Ze gaan niet zo makkelijk tot iets nieuws over. En dan is het een eiland, dus meer van de buitenwereld afgesloten dan de landen op het vasteland. Het schoolleven in Engeland is over het algemeen veel prettiger dan hier. Ze hebben meer vrij, minder huiswerk en makkelijker opgaven. Het nadeel hiervan is, dat de kinderen minder weten als ze van school komen. Nederlandse kinderen kunnen dan ook „knapper" genoemd worden. In de laatste tijd ondergaat het schoolsysteem van Engeland echter verschillende veranderingen. De meeste kinderen in Engeland brenben hun schooljaren op een kostschool door. Ze komen dan alleen in de vacantie's thuis. Als een klein jongetje of meisje voor het eerst naar de kostschool gaat, worden er vaak heel wat traantjes vergoten. Het is voor zon peuter een heel ding om zo lang van vader en moeder weg te moeten. Op de Engelse scholen wordt, zoals je misschien weet, heel veel aan sport gedaan. Tennissen is b.v. een verplicht schoolvak. Op de meeste scholen tenminste. Dat kun je goed merken als je voor het eerst met een Engels meisje of een Engelse jongen tennist. De paardensport is er ook erg in trek. Als je 's morgens door het Hyde-park, het grote park in Londen wandelt, kun je daar verscheidene jeugdige paardrijders en paardrijdsters zien. Keurig uitgedost en een buitengewoon goede zit! Op ons plaatje zie je een Engels meisje dat <-en prijs won op een wedstrijd voor kinderen tot 10 jaar. Loekie en haar vriendjes, Zij heeft de eerste prijs gewonnen en is pas 8 jaar! Emilie, Marie Yvonne, Cecile en Annette Dionne. --- DE DIONNEVIJFLING. Wie kent ze niet, die vijf kleine meisjes uit Amerika? We kunnen wel zeggen dat ze de beroemste kindertjes van de wereld zijn. Shirley Temple maakt ook een goede kans, maar de Dionnes winnen het toch nog. De vijf meisjes heten: Emilie, Marie, Yvonne, Cecile en Annette Dionne. Ze werden 28 Mei 1934 in Callender geboren. Callender is een plaats in Canada. Er werd een speciaal huisje voor het vijftal gebouwd, in de buurt van den beroemden dokter Defoe. Dokter Defoe is zo beroemd geworden, omdat hij er in geslaagd is, de vijf zusjes gezond te houden. Dit huisje leek van buiten wel een dierenkooi, zoveel hekken en tralies waren er voor De belangstelling voor de babies was zo groot dat er per dag soms wel een zevenduizend mensen naar het huisje kwamen kijken! De kleine meisjes zijn keurig netjes opgevoed. Niet door hun ouders, want die hadden geen plaats voor hen. De staat heeft zich over hen ontfermd. Hadden ze dat niet gedaan, dan is het de vraag of de zusjes nog hadden geleefd, want hun vader en moeder waren niet zo rijk en hadden niet zoveel tijd, dat ze het nodige aan hun kinderen konden geven. Nu zijn vader en moeder Dionne heel rijk geworden; de zusjes hebben zodoende al heel jong „verdiend". Ze kunnen zich allemaal zelf aankleden en eten keurig netjes. Ze hebben geleerd, dat ze pas een nieuw stuk speelgoed uit de kast mogen halen, als ze het oude opgeborgen hebben. Hun dag is als volgt verdeeld: om half zeven staan ze op. Om kwart voor acht hebben ze gebaad, zich aangekleed en sinaasappelsap gedroken en zijn dan klaar om te gaan ontbijten, spelen en leren lezen en schrijven. Om wrat voor tien krijgen ze een glas melk en hebben dan meteen een uurtje buiten spelen. Om elf uur beginnen ze weer met de les. Daarna koffiedrinken, slapen, twee uur buiten spelen en in 't bad. Ook krijgen ze bezoek van vader, moeder en de andere zusjes en broer tjes. Om half zeven gaan ze weer naar bed. Een fijn leventje! denk je misschien. Maar zou je het heus leuk vinden als je overal bekeken werd? Nee, het lijkt allemaal mooier dan het is. Wees maar blij, dat je niet een van een vijfling bent! ---