De Nederlandsche Unie en de partijen Veelstemmig is de begroeting geweest van de Nederlandsche Unie in ons vaderland. Een gamma van gevoelens, varieerend van felle tegenstand ,0t enthousiast welkomstgejuich, omringde haar o'j de geboorte en eerste levensdagen en uitgebreide commentaren begeleiden haar nog bijna dagelijks. Daarbij deed zich intusschen de opmerking hooren — bedoeld als critiek; meer nog als waarschuwing voor de arglooze Nederlanders — dat deze Nederlandsche Unie een verkapte wederopstanding van het partijwezen bcteekende en "at daarin, liever nog daarachter, de oude partijleiders knutselden aan 't behoud van hun vroeger Partijensysteem. Deze bewering kwam uiteraard van degenen, die zich van meet af aan op een zeer autoritair s'andpunt hadden gesteld en in de beweging van de Nederlandsche Unie ook min of meer een tegenstandster zagen. Dit verwijt was zeker niet Segrond, maar daarom zeker van die zijde ook "iet onbegrijpelijk. Voor bepaalde groepen zijn °P het oogenblik de voorstanders van een ener-B'eke, maar tegelijk bedachtzamen voortgang s'echts „reactionnairen" en de reactionnairen s'echts voorstanders van de thans zoo algemeen verfoeide partijen. Een al of niet verkapte vernieuwing van de Partijen, die overigens nu ook weer niet zoo Jonder eenige verdienste zijn geweest, als men 'hans suggereert, wordt in ons land zeker niet Sewenscht, noch door het volk, noch door de bannen, die het initiatief namen voor de Nericr'andsche Unie. * En in dit verband willen wij wijzen op een Cl'aat uit het Liberale weekblad, dat in een hij"rage (blijkbaar van de hand van mr. Verschuur) °nder den titel „Tusschen instorting en opbouw" 'n het Maandblad van de B.K. Staatspartij voor- Wit. politieke partijen, aldus wordt het Lib. )/eekblad, met instemming van den schrijver gebeerd, hebben haar plicht tot aaneensluiting en .Menwerking terdege en ten volle begrepen; luiten den kring der rechtstreeks bij het over'B betrokkenen, is daarvan niet dan bij geruchte gnomen en juist daarom is het noodig hier aan'onds en met nadruk te constatceren: in de afgeloopen twee weken hebben rie leiders der zes gl"oote partijen, te ramen niet vertcgenwoordi-Bers van niet-polifieke groepen, bijna dagelijks °verlegd in een geest van onderlinge samenwerking en wederzijdsch vertrouwen, die menigeen voorheen — en misschien zelfs ook thans — net voor mogelijk zou hebben gehouden. Doch "iet alleen de geest, waarin het overleg plaats yond, w-as voortreffelijk. De zes partijen, waarop 'k het oog heb, hadden ook niet veel tijd, noch veel woorden noodig om tot overeenstemming te Knaken ten aanzien van hetgeen in deze dagen in het belang van het Nederlandsche volk in zijn tehecl te doen stond. Zij hadden gehoopt, nadat ■kmet eenige niet-politieke groepen en perijjcn daaromtrent overeenstemming was ver„, en, het aldus gemeenschappelijk vastgestelde ~ l'rkprogram te kunnen publiceeren, doch redee", Welke geheel liggen buiten het terrein, waar'P door hen iets kon worden besloten of gedaan, "poben zulks verhinderd. Het is niet aan mij, daarover hier in nadere beschouwing te treden, "'j hebben de gevallen beslissing te aanvaarden. °e uitlatingen zijn betcckcnisvol. En wel voorn 'nclijk, omdat hieruit blijkt, dat er ernstige p°gingen zijn aangewend om te komen tot een c°m.promispartij. Deze pogingen hebben geen re!>ultaat opgeleverd en wij van onzen kant kun"en daarover geen spijt voelen. Maar laat men Qan van de andere zijde niet suggcreeren, dat de compromis-partij toch tot stand is gekomen in den vorm van de Nederlandsche Unie. Men kan er immers van overtuigd zijn, dat — ware dit zoo — de pogingen van de Nederlandsche Unie °°k mislukt waren, voordat men aan de publicatie van het program toegeweest zou zijn. Dat hier onomwonden wordt uitgekomen voor 1 feit, dat eenige partijleiders de voorkeur hadden Segcven aan een compromispartij en de erkenning, dat dit mislukt is, weerleggen het feit, dal men thans de Nederlandsche Unie aanwrijft. En daaraan wordt niets veranderd door het feit, dat de Staatspartij in de huidige omstandigheden en "adat de andere mogelijkheid, waaraan zij de v°orkeur gaf, mislukt was, adviseert tot aansluiting bij de Nederlandsche Unie. Wij voor ons geloovcn intusschen dat het gelukkig is, dat men geen compromispartij heeft kunnen vormen. Dat zou inderdaad een poging *>jn geweest om nieuwen wijn in oude zakken te doen. Juist het compromis immers zou de zwakke n,ek in zulk een formatie blijven en alle besluitvaardigheid en doortastendheid zou weer aan het Wankelen zijn geraakt, omdat men verplicht was zich te blijven bewegen op deze smalle richel van de onderlinge overeenkomst; iedere nieuwe si'uatie had men opnieuw moeten toetsen aan de Samenstellende deelen. Het artikel, dat wij noemden, eindigt met deze Wij hebben den tijd gekend, dat ons a,l'eiden scheen vrucht le dragen; en wij kennen nxi ook den alsem van de, schijnbaar althans, Cl*'oren moeiten. Wij voegen daaraan toe: Verloren is deze moci,e zeer zeker niet. Want wanneer thans vele d'ngcn grif aanvaard worden en vele nieuwe gezichtspunten blijkbaar appeleeren aan wat er leeft an ons land, dan is dit voor een gedeelte het ge- v°'g van den grooten arbeid, welke de Staats- Dartij en in het algemeen het Katholieke openbare leven heeft gedaan. ordening, corporatie, bedrijfsschappen waren *eker voor Katholieken geen vreemde klanken, dank zij een jarenlangen arbeid, ook van de R.K. staatspartij. En waar haar rol is uitgespeeld, de vruchten op den mede door haar beukten bodem. --- ONZE PLINTEN HEBT U ER GENOEG ? Wij lezen in „De Tijd" : Geen boeiender lectuur dan het puntenstelsel der distributie onzer kierren. Geen detectiveroman, of wild-west historie houdt het daarbij uit. leder krügt zijn honderd punten per half jaar en voor uw heerencostuum gaal er dadelijk 70 punten van de textielkaart af; een damesblouse varieert van !) tot 18. In onze kinderjaren maalden we minder om een punt van ons schoolrapport of examen, dan nu om een punt voor hansop of complet. Het wordt een heek- rekenarij en we zien scheel van afgunst straks om één punt van onzen buurman. Hebhen wc wel ooit zóó onze klecren gewaardeerd als thans? Met onze stamkaart in de hand wachten we geduldig tot onze beurt is voor een paar sokken en we hebben intusschen nog een standje van een heetgebakerd iemand in ontvangst te nemen, die meent, dat we vóór onze beurt gaan. We leeren nu. dat met geld niet alles te koop is, en dat we een kleedingstuk door zuinigheid moeten verdienen: we moeten onze punten gespaard hebben. I.et eens op, hoevelen nu rie courant spellen, en die „puntenwaardeering" napluizen als ware alles een moordroman. Zóó gaat het thans met onze tiidelüke dingen. En met rie ontiirielijke? Zijn we daarbij even bekommerd om rie punten welke wc noodig hebben? Hebt U er genoeg? --- Kort nieuws Geneve, 1 Aug. (D.N.B. —