Advertentie LM. : OPENLUCHTTHEATER „DUKZI6T" GEWIJZIGDE INGANG: WESTZEEDUC . TONEELGROEP .ARENA" zondag 19 |uli. 2.30 uur KINDERVOORSTELLING t DE WONDERBAARLIJKE UITVINDING f VAN PROF. FILARSKY 'Kaarten a 0.60 aan de ka..a openluchttheater vanai 1.30 uui. j --- FILMS IN ROTTERDAM Witte wildernis: prachtige Poolfilm van Walt Disney In Tha 1 i a vindt men deze week een meesterlijke natuurfilm van Walt Disney: „Witte wildernis" (White wildemess). Hij bestaat uit buitengewoon fraaie en , indrukwekkende beelden van-het leven in de noordelijkste gebieden van noord-Amerika, waar het grootste deel van het jaar ijs en sneeuw alles bedekken en verstarren. In dit poollandschap wonen echter dieren die zich speciaal aan de omstandigheden hebben aangepast. Walt Disney vertoont ze in hun korte zomerbestaan. Eerst de enorme walrussen met hun - slagtanden. Zij houden van zonnebaden, liggen vlak. naast elkaar op een rots maar laten zich zelfs door twee piepkleine ijsbeertjes verjagen. Hun angst voor ijsberen is gerechtvaardigd. Dit dier is in dit gebied heer en meester. Prachtige beelden laten de onverschrokken jager zien. En bijzonder vermakelijk is het spel van de jon-' gen, die in de sneeuw opgewekt stoeien. - . Over de lemming, een kleine woeimuis, bestaan zeer vreemde verhalen. Zij planten zich zo snel voort, dat er telkens overbevolking en honger ontstaat. Dan gaan zij op zoek naar nieuw gebied. Maar door een' zonderlinge drang opgejaagd rennen zij verder en verder en storten zich-ten slotte van högé rotsen in de poolzeê: een massale zelfmoord. .: >. Dit verhaal, hoe mooi ook, schijnt niet waar te zijn. Weliswaar gaan de lemmingen eens in de paar jaar op reis, maar niet allen in dezelfde richting. Zij zijn zeer kieskeurig en vinden niet gauw voedsel naar hun zin. Tijdens hun lange tochten lopen zij de onmogelijkste gevaren. Vele van hen komen om. Maar er blijven er ook in leven. Dramatische scènes Walt Disney maakte heel dramatische scènes van het wegtrekken der Zo krijgt men een verbazingweklemmingen, van hun lange reizen en van' hun '«zonderlinge einde. Met honderdtallen storten zü zich in de zee. De commentaar, die de legende van .de zelfmoord bestrijdt, vertelt dan dat de dieren waarschijnlijk de zee als een meer beschouwen en op weg gaan. naar een overkant die zij echter nooit kunnen bereiken. Dagelijks leven Wolven ziet men in de film, thuis en op jacht. Witte walvissen. De prachtige, gevaarlijke hennelijn. De kleine maar zeer krachtige veelvraat, die wij in een boom zien klimmen om een arendsjong te. jagen. Grote runderen als uit de oertijd, met dikke, langharige pelzen. Velerlei vogels. En al deze dieren zijn zoveel mogelijk in hun dagelijks leven bespied, in hun holen en nesten opgezocht, in het spel met hun jongen en in hun strijd met elkaar.gefotografeerd. -',•'. . - -,- i~ * kend beeld van wat er aan intens leven in die onbarmhartige poolwe-1 eld te vinden is. -De ■ fotografie is prachtig. Het commentaar onthoudt zich van onnodige vermenselijking van' de dieren. Helaas — zoals ook bij Disney's andere „True-life adventures" — is de muziek niet van hetzelfde niveau. Te vaak moeten grappige of dramatische • muzikale effecten opnamen versieren die het waarlijk zonder dit soort opschepperij kunnen stellen. - ... ■ Het voorprogramma laat '■ Disney in een andere functie zien. Het bestaat uit een aantal bijeengevoegde tekenfilms, waarop bekende fabels (van Aesopus tot Hanns Christian Andersen) zijn uitgebeeld. .-.-.-:f.::^ : ':''-.' V ALFRED KOSSMANN Jonge ijsberen spelen hoofdrollen in Walt Disney's indrukwekkende natuurfilm „Witte Wildernis". . (Thalia) --- Amerikaanse komedie met Cary en Sophia „Houseboat" ('n Droomschip van 'n woonschip) is ondanks de afschuwelijke Nederlandse titel een aardige en goed doordachte Amerikaanse komedie. Er wordt op een prettige manier in verteld over min of meer dagelijkse moeilijkheden en er wordt goed in gespeeld. ' ,--...-. --■ Cary Grant is als Torn Winters de vader van drie lastige kinderen. Hun moeder (het echtpaar was reeds uit elkaar) is gestorven en nu wil de vader verder voor hen zorgen. De kinderen werken bepaald niet mee." Zij zouden liever bij tante Carolyn blijven. In een vrijgezellenflat te Washington met drie kinderen wonen blijkt ook al niet gemakkelijk. En vooral het jongste jongetje weigert zich te schikken. Hü bederft een concertbezoek met zijn mondharmonika en Tegelijk loopt de volwassen dochter van een beroemde Italiaanse dirigent weg. zij heeft genoeg van haar vaders strengheid en ■ van de vele sociale verplichtingen en gaat uit om te genieten. Het jongetje en zij treffen elkaar op de kermis. Het meisje (Sophia Loren) brengt het jongetje ten slotte naar huis. Zij is wat vuil geworden en wordt door Cary Grant aangezien voor een straatmeid. .. ~ -. Verzoening Maar goed: ze komt bij hem in dienst als kindermeisje. Het gezin zal naar een zomerhuis trekken, maar het zomerhuis verongelukt. Dan gaan zij een totaal vervallen woonschip bewonen en in die entourage gebeurt wat men al had kunnen voorspellen: De kinderen verzoenen zich met hun vader en ' deze trouwt het kindermeisje. , ' De geschiedenis is goed verteld en bevat vele treffende details. Het aardigst is eigenlijk het spel van het jongste jongetje, dat overal harmonika loopt te spelen, omdat hij meent de mensen en de wereld te haten. Cary Grant is een sympathieke acteur. Sophia Loren heeft zich tot een prettige actrice ontwikkeld. ..Arena., . Sophia horen en Cary Grant hebben op dit , ogenblik hun ,flouseboat" nog niet betrokken. '■''■.■■- • ■»■ (Arena)- --- ROMANTIEK 'Delndischegraftempel' (in Prinses en Luxor) is het vervolg op 'De Tijger van Eschnapur' en doet :n rijkdom aan kleuren en aankleding niet onder voor het eerste deel van dit Duits-romantische verhaal naar éen gegeven van Thea von Harbou. Debra Paget, Paul Hubschmid, Sabine Bethmann en Claus Hohn spelen heel aanvaardbaar de hoofdrollen; Fritz Lang voerde de regie. De Duitse ingenieur en de Indische tempeldanseres, die in .'De tijger van Eschnapur' in grote moeilijkheden raakten, zijn daar vooreerst nog niet uit. Maar na veel' spannende, goed verfilmde gebeurtenissen, wendt de vorst Chandra, die de danseres wil huwen, zich af van het wereldse," zodat de beide gebleven ten langen leste samen het paleis kunnen verlaten. --- Zanzaboekoe Met dé: heer Cotlow zou ik een appeltje: willen . schillen. Enige jaren geleden verblijdde hij ons met Amazon Headhunters. Dat was een uitstekend boek- over Amazone-Indianen. Cotlow was zo maar een Amerikaan, die op de gewoonste menselijke manier wist om te gaan met zogenaamd wilde Indianen. De simpelste methode was de beste. Cotlow schreef een springlevend verhaal, waaruit de oerwoudber woners te voorschijn kwamen als zeer begrijpelijke mensen met een logica in hun levenshouding, die niet gekker is dan de onze. Maar Cotlow filmde... ,' -v, ». Cotlow filmde met zoveel suc-, ces, dat Hollywood belangstelling voor hem kreeg. Toen hij weer een reis maakte, ditmaal naar Afrika, ging lüj aan het hoofd van een complete fümexpeditie en met een oog, dat in de eerste plaats reageerde op 'filmische taferelen. "';•: Die tocht leverde, behalve uiteraard de film, het boekje Zanzaboekoe (uitg. Prisma-Het Spectrum) op. En dat boek neem ik Cotlow kwalijk. Het ia smakelijk geschreven, er staat hier en daar nog een stukje 'echte ■ Cotlow" in. Maar als geheel ia het een demonstratie van Cotlows val. De menselijke geïnteresseerde reiziger is volkomen opgeofferd aan de' vluchtige cameraman. Jammer — zo niet «rger. P. M. H. --- Moderne Babbitt The Fhiladelphians' steunt, op een best-seller van Richard Powell: een moderne Babbitt, of wel vier generaties van ambitieuze leren die in Philadelphia van povere kleinburgers 'uitgroeien' tot toonaangevende societyfiguren. ,-'-.■ De film verwaarloost-de eerste twee generaties, maar volgt wat betreft de laatste twee het boek nauwgezet en windt weinig doekjes om de pikanterieën waarmee Powell zijn manuscript doorspekt heeft* • De film is allereerst Paul Newmans film. Deze jonge volgeling van Marlon Brando, uit de acteursschool van Elia Kazan, doet schitterend werk in de hoofdrol van de voortvarende carrièremaker. . ■:"'.. Hij is beter dan Brando, meent men hier algemeen, want hij doet het zonder de wel ■ wat irriterende maniertjes van zijn beroemde voorganger. Zijn spel is frisser. Naast hem treedt de talentvolle actrice Barbara- Rush aan. Haar rol was oorspronkelijk toebedacht aan Diane Varsi, een meiske met Marilyn Monroe-allures, maar zij heeft — zonder opgaaf van redenen — plotseling Hollywood de goed gevormde rug toegedraaid. en wil niets meer van filmen weten. • Regisseur Vincent Sherman heeft Newman en Rush tot hun beste spel weten te inspireren en de 'gedurfde' scènes uit het boek met goede smaak naar het filmdoek getransponeerd. The Fhiladelphians .is een knap stuk werk geworden, waarmee Hollywood moedig voor de dag komt. f.,'.. --- Nog en weer In Cineac-Bijenkorf vindt men deze. -' week ' „Rio r. Bravo". Colosseum 'vertoont „Tarzan in New Vork" (met Johny Weismulier). Donderdag draait daar. „Blackboard Jungle". Harmonie laat Eddie Constantine zien in „De terugkeer van Lemmy!Caution". Metro vertoont „Die Beine von Dolores", Rex Norman Wisdom's „Ik ben dr kapot van", 't Venster prolongeert „De glimlach van een zomernacht" en Victoria - heeft Danny; • Kaye's „Wonderman" lop het -programma. Donderdag j echter draait daar, „De rode schoentjes".'' ' "' ■"- -'- ' --- Koeien in zéér Duitse film Omdat koeien een rol spelen in de film, die deze week in Centraal draait, heeft men de rolprent met een knipoogje naar de Nederlandse zuivel-verkoop-bevorderaars Met muziek meer mans genoemd. '; . ':■ . ■',; Die titel is het enige, dat de Nederlandse toeschouwer wat vertrouwd is. Voor de rest is de film'op en top Duits en dat wil in dit geval zeggen: vol van zogenaamde folkloristische kostuums, berglandschapjes in zoete kleuren en humor in de trant van 'lachen oder schieszen'. De schlagers, gezongen door de bekwame Peter Alexander en de populaire Bibi Johns, maken dat alles — mét een persiflage op een pianoconcert a la Victor Borge — een beetje goed. § '<■;:.•':K;,-: :■ In het voorprogramma is er o.m. een drakerige documentaire uit Busland, die door lengte en miserabele kleuren het tegendeel van propaganda voor de Sowjet-staat is. --- Grote namen in 'Jazzcocktail' Lutusca stort deze week een heleboel lichte, Amerikaanse muziek over de hoofden van zijn bezoekers, want er zitten in De Grote Jazzcocktail vijftien — overigens weinig of niet bekende — liedjes. Een heleboel grote namen ook: Charlie Barnet, Alan Copeland, Fats Domino, Gogi Grant, The Four Aces, Harry James, The Milis Brothers, Russ Morgan en George Shearing. En ja — het verschijnsel is oud: als de muziek gaat overheersen wil de filmkunst op de loop. Maar dat zal de genieters van de Amerikaanse amusementsmuziek, i • hier ■ ten. onrechte jazz genoemd, beslist'géén zorg zijn. . .'.'.'.■'•-"':..lv-t-- Men heeft een voor de hand liggende vorm gezocht om alle losse muzikale scènes aan elkaar te lijmen: het verhaal speelt zich af in de milieus van de grammofoonplatenindustrie en de televisie. Al wordt men er technisch niet zoveel wijzer van, men krijgt dan toch een indruk van moderne televisieregie. De belangrijkste rolletjes zijn in handen van William Renolds, Andra Martin, Gogi Grant en Jeffrey Stone. --- Doris maakt winst in kreeftenhandel Doris Day gaat in Lu mièr e, als in kreeften handelende weduwe een heel spoorweg-concern te lijf. Zij wint niet alleen, zij vertedert bovendien nog de keiharde super-zakenman die zij zo onverschrokken heeft bestreden. ',:•.;'.. - Het verhaal van „It happened to Jane" (Het ontembare weeuwtje) heeft iets Engels, iets van het mengsel van, overstatement en understatement, van overdrijving en ironie dat zoveel Engelse komedies aangenaam kenmerkt.- ..v -.- - De jonge weduwe wil in naar kleine stadje leven van het vissen en verzenden van kreeften. Haar eerste bestelling voert zij aandachtig uit. Maar wat gebeurt er? De zending blijft een heel weekend op een station staan en de kreeften sterven. - Doris Day wenst schadevergoeding, niet alleen voro deze zending, maar ook voor het verlies van klanten. De spoorweg-maatschappij is echter uitsluitend bereid om de kreeften te betalen. :■ ->'--. Bij het I eerste proces krijgt Doris Day gelijk. -De spoorweg-juristen gaan in hoger: beroep. Zij doen dat in hun verwaandheid-" een . beetje slordig èn nu ziet Doris Day," geholpen door haar. vriend de advocaat, haar kans . schoon: > zij % laat beslag leggen op een hele trein, j- -. Zij wordt >een-,beroemde vrouw: „arme johge*weduwe bittdfc'r'de strijd aan met deiöachtige directeur Harry Forster Malohe." De, krant, de radio, de televisie behandelen de affaire met erg veel bewondering en sympathie voor Doris Day.*-'.-.- } Maar Malone wil niet wijken en tegenzet volgt op zet. Ten slotte gaat Doris Day met haar eigen trein uit rijden en loopt Malones | hele staf weg. Dat is voor hem eindelijk het teken dat hü beter bakzeil kan halen. ■ .'■-'■.-,.-.".' .< '.■■:■ ;-P Een ietwat Engels verhaal dus. Maar een zeer Amerikaanse film, vol van opschepperij over democratie en vrijheid en wat niet al meer. Zo werd „It happened to Jane" niet alleen een redelijk blijspel, maar ook een nogal irritant stukje propagandistische zelfverheffing. De rol van Malone wordt leuk-parodistisch gespeeld door Ernie Kovacs. Lumière A. K. Doris Day en Jack Lemmon in „It happened to Jane". (Lumière.) --- Leraren salarissen in georg. overleg In de bijzondere commissie voor georganiseerd overleg voor het VHMO, i Nijverheids- en Kweekschoolonderwüs is door de regering een herziening van de lerarensalarissen aan de orde gesteld. ,' Na toelichting van regeringszijde hebben de vertegenwoordigers ■ van de) lerarenorganisaties toegezegd in de loop van de volgende week reeds hun oordeel over de punten, die als basis voor een herziening ter tafel zijn gekomen, aan de-regering mee te delen. ifi-f* ' -■ - • :'. ■ De vergadering werd bijgewoond door de ministers van Binnenlandse Zaken en Onderwijs, mr. Toxopeus en mr. Cals.' • -v:.•'■;. , • . --- ZEDIG HOLLYWOOD WORDT PIKANTER Wan onze. correspondent in" ../ '*.i<".\' Hollywood, Sven Rye): TJottywood verfilmt 'de laatste tijd verhalen, dié'het een paar jaar geleden nog bij wijze van spreken blozend in de donkerste kast van zijn archieven weggestopt zou hebben. Er bestaat hier nog altijd een 'censuur met een hele trits codes van 'mag wel/mag niet', en.we moeten hier nog altijd rekening houden met de vrouwenclubs, die zo graag op hun achterste benen gaan staan om protesten uit te galmen tegen'zedenbederf.. ï|; • ;i": ..'.-' • • . Maar de censuur viert haar touwtjes en de vrouwenclubs schijnen ineens andere zaken aan het gepermanente hoofd te hebben. Hoe dan ook: Hollywood grijpt! zijn kans ',om. met 'volwassen' -■ films een - dam -:op -te 'werpen tegen de vloedvan met veel meer durf aangepakt werk uit. de I Franse en Italiaanse studio's, die het van de wereldmarkt dreigt te spoelen. "; ' Voorbeelden-van zulke pikante ; aanpakkers van de" laatste i tijd: Peyton Place, Baby. Doll, Kat op een heet zinken dak en The Philadelphians, waarvan hier zo juist de première is gegaan. Paul Newman en Barbara Rush in de nogal gewaagde Hollywoodae.füm'Tho Philadelphians', . ïV^3v& --- Churchill is niet gesteld op levensfilm LONDEN (Reuter, AP) — Sir Winston Churchill heeft een plan van de Amerikaans filmmaatschappij Metro-Goldwyn-Mayer om zijn leven te verfilmen, van de hand gewezen. Hij was het wel eens met het hem vorogelegde scenario. Aan de bespreking over een geschikt acteur die sir Winston,zou moeten voorstellen .. was men ■ nog niet toegekomen maar bü de filmmaatschappij werd hiervoor of Orson Welles overwogen ■; of Peter Ustinov. rv-"*J! Het scenario was geschreven door „een bekende Britse toneelschrijver" zo heeft men meegedeeld, maar Sir Winston heeft dit afgekeurd. „Het heeft ons al een paar duizend pond gekost, en wij hebben het denkbeeld nu helemaal opgegeven." ■-.-<•'..:•.; Als Sir Winston, die in november 85 wordt, op het idee was ingegaan, zou hij vermoedelijk 500.000 pond sterling, meer dan vijf miljoen gulden, aan filmrechten hebben ontvangen, verdeeld over een aantal jaren...: .r:.C-. --- Timboektoe In „Timboektoe", een film die zich. afspeelt in de Franse Soedan, treedt een keiharde, bijzonder .uitgeslapen Amerikaanse wapenhandelaar (Victor Mature) op om-te laten zien dat zelfs zon alleen op geld bedachte leverancier de linkerhand, waarmee hij aan Arabieren mitrailleurs verkoopt, niet laat weten wat hij met de rechter, die steun biedt aan de vredelievende Arabische leider tegen het, drijven van een wrede, wraakzuchtige emir, doet. Een idyllische tegenmelodie ontleent de film, door Jacques Tourneur kundig geregisseerd, aan een met goede afloop bekroonde liefdesgeschiedenis tussen voornoemde wapenhandelaar en de vrouw van de commandant der Franse troepen (Yvonne de Carlo). Zulke internationale intriges dragen in de harde werkelijkheid een wel wat minder gestroomlijnd romantisch karakter dan „Timboektoe" wil doen geloven, maar wie dat geen bezwaar vindt en voorts zijn hart verpand heeft aan fraaie woestijngevechten vindt in Capitol veel van zyn gading. --- DE RONDE TAFEL GOUDEN STEMMEN UIT VERLEDEN EN HEDEN Toscanini was sterker dan Puccini, want de laatste mocht dan bij ,',Turandot" voor de rolvan Kalaf Beniamino Gigli voor de geest 'gehad hebben, Gigli kwam er pas jaren later (in 1949), toen hij al zestig was, voor de eerste maal in Londen aan*te pas. Daar danken we dan ten slotte toch nog een van de allerbeste interpretaties van de aria „Nessun donna" aan, op HMV 7 OPH 1008 (ƒ 5,-) netjes afgerond met een koorfragment. van de laatste bladzijden van de Turan dotpartituur. . « Die informatie krijgt men allemaal niet op de overigens bijzonder aardige hoesjes van de Gouden Stemmenserie. Daar staat helemaal geen verklaring op, alleen in dit geval met forse letter een afschuwelijke blunder, omdat men „Turandot" aan Donizetti toeschrijft.... Donizetti en nogmaals Gigli hebben verder wel (aan de andere kant) met het.plaatje ,te maken. Er staat het eveneens knap gezongen „Quanto è bella" uit „L'elisir d'amore" op. Gigli is al een jaar of Wat dood - en zijn plaats is eigenlijk nog leeg. Carlo Bergonzi, die zijn debuut als operazanger maakte toen Gigli op . zijn zestigste eindelijk Kalaf zong, doet er een' goede gooi naar. Wij hebben hem nooit in levenden lijve gehoord, ■ maar ■ Decca geeft hem heel haar enorme built-up van technisch kunnen. : • Stereo-Bergonzi Via de stereo-apparatuur komt Bergonzi op SXL 2048 (ƒ 29,50) zo rond, en fors de huiskamer binnen en. als men zijn,komst laat samenvallen met afwezigheid van de buren kan men volop genieten van zijn soepele, onder haast alle omstandigheden zuidelijk warme slem, die doorgaans opvallend fraai fraseert. Zijn aria uit „Il Trovatore" bijvoorbeeld is aanmerkelijk mooier dan hetzelfde fragment gezongen door Monaco; daarentegen legt hjj in vergelijking met Gigli en Schipa soms nog het loodje, bijvoorbeeld in „O Paradiso" tegen Gigli en dan niet alleen vanwege zijn laatste zeer scherpe noot. Met dat al: Gigli en Schipa zijn er niet meer en Bergonzi is nog jong en op dit ogenblik ontegenzeggelijk een van de allerbesten. Hü onderscheidt zich in eik geval heel gunstig van velen zijner Italiaanse kunstbroeders uit de tenorensector" door grote artisticiteit en vermijding van goedkoop effectbejag. Om die reden is deze Deccaplaat met fragmenten uit niet minder dan tien opera's een bezit om blij mee te zijn. Natuurlijk is de plaat ook nietstereofonisch verkrijgbaar. Toti en Callas Op de manier zoals we de oude en overleden Gigli tegenover de jonge en levende Bergonzi geplaatst hebben, kunnen we ook twee sopranen ten tonele voeren. We hebben, net als van Gigli, van Toti dal Monte een „Gouden stem van deze eeuw" (HMV 7 OPH 1007, ƒs,—) en we hebben (van Columbia, 33 HC 118, ƒ 13,50) een nieuwe goedkope Callas. Maar bij de dames is de vergelijking heel wat moeilijker. Calles kreeg uiteraard van Columbia een voortreffelijke opnametechniek ter beschikking, maar Toti dal Monte zit wat dat letreft nog in het moeilijke verleden. Het is nog een wonder wat HMV van zon oude ruis-plaat ten slotte tevoorschijn goochelt, maar vergelijken blijft onbillijk. • Daar komt nog brj, dat Toti dal Monte in elk geval in de aria „Casta Diva" uit „Norma" bepaald niet op haar best is en Callas daarentegen, we zouden haast zeggen, afgezaagde Puccini-aria's uit „Madame Butterfly" en „La Bohème" met zon nieuwe lyrische vervoering laadt; dat iedereen er weer diep door ontroerd wordt. En Toti dal Monte moge ,aan de andere kant van haar plaatje in „La Sonnambula" inderdaad boeien door haar indringende interpretatie, Callas overtreft haar in een stukje uit Rossini's Barbier en Delibes' „Lakme" met coloratuur, die alleen zü dezer dagen schijnbaar zo moeiteloos en zeker zo. vlekkeloos kan geven. : " In deze aria's -komt ook: tot uiting de fraaie klank van Callas' stem in het laagste register der mezzo's, het sterntype, dat zij oorspronkelijk had, eerzij tot de hoogste hoogten der sopranen klom. Koren Ten slotte voor de liefhebbers nog twee 45-toertjes met operakoren, het ene van Philips (403 111 NE, ƒ 6,50) met koor en orkest van de Nederlandse Opera, het andere van Foutana (495 020 CE, ƒ B,—) met het Weense Staatsoperakoor en de Wiener Symphoniker. Zonder chauvinisme: onze landgenoten winnen 't, vooral omdat hun zang ook bij groot volume van heel de massa doorzichtig blijft. . :r:v-: " '~: ,>-, Dat merkt men het best als men het inleidende koor uit „Nabucco" van onze landgenoten draait onmiddellijk na het fameuze slavenkoor uit dezelfde opera van de Weners, allerminst slecht, die Oostenrijkers, plezieriger zelfs dan menige Italiaanse interpretatie, die het al te smeuig maakt, maar, misschien ook wel door het gebruik van de Duitse, taal, toch te kil en te vlak. Bij de Oostenrijkers vindt men nog Wagnerkoren en - het soldatenkoor uit „Faust"(i nhet Duits en bij de Nederlanders „Il Trovatore" en „Cavalleria Rusticana". r -,;■ ■' .•• '• ~>' — De Franse schrijver Henri Poürrat is vrijdag op zijn landgoed Ambert in de omgeving van Clermont Ferrand overleden. Hij is 72 jaar geworden. In 1941 kreeg hü de Prix Goncourt '/oor ?ün wer1.: "vent de 5x»'r.,',;.-.J ;: ,s? *:-V :■•"• ï/> -<.'.'-■'.. > BENJAMINO GIGLI ---