Advertentie LM. ■ f o enig o echto cri $912 mmmmmm --- Spreeuwenpraat Pieter komt graag in het Rotterdamse gemeente-archief. Ik houd van dat statige gebouw aan de statige Mathenesserlaan. Er heerst daar rust. Men ruikt er folianten en dat is een goede lucht voor hem die de historie mint. Het doet mij deugd als ik kan bladeren in boeken of mappen van een eerbiedwaardige ouderdom. In dat archief wordt u snel en goed geholpen. Ik heb respect voor de mannen die al die paperassen zo keurig gerangschikt hebben. Pieter heeft er vaak van geprofiteerd. Naast mijn schrijfmachine ligt het jaarverslag 1958 van het gemeentearchief. Verwacht daarin geen wereldschokkende zaken. Verwacht ook niet dat de Rotterdammers hun archief plat lopen — „24 april was een recorddag (20 bezoekers)." De nuchtere en kalme stijl waarmee de Archivaris der Gemeente verslag uitbrengt, is verkwikkend: „Aangeschaft werden een nieuwe stofzuiger (Nil-, fisk), een grote stalen kast (3 meter breed) op de derde verdieping van het tweede depot, twee stalen fotokasten (normaal formaat), zes tekeningkasten met vakindeling " Heeft de burgerij er geen recht op om te weten dat ons archief een betere stofzuiger heeft? Gij vraagt wat er nu in dat jaar 1958 wel in het archief gedaan is? We doen eens 'n greep: Inventarisatie van de archieven van de commissie voor de leeszalen voor jongens en meisjes der Maatschappij tot Nut van het Algemeen 1916—1946 en het Gemeente en predikantsweduwenfonds der Ned. Herv. Gem. te Rotterdam 1794—1909. Het klapperen van de begraafboeken 1646—1668 (76 blokjes = c. 30.000 fiches), de notariële protocollen 1761—1770 (ca. 90.000 fiches), de r.-k. doopboeken 1615—1811 (187 blokjes = c. 70.000 fiches), en de begraafboeken van het ambacht Cool 1707— 1811 (36 blokjes = c. 14.000 fiches), Ik lees verder:„Een aanvang werd gemaakt met het. klapperen van de Rotterd. Courant 1770 en volgende jaren op persoonsnamen met vermelding van de beroepen. Dit vorderde tot 1781". Negen jaar in één jaar. In snelle vlucht wiekt men door de geschiedenis van Rotterdam. Wist u dat het gemeente-archief een flinke binderij heeft? „In de binderij werden ingenaaid: 91 boeken; gebonden in leder of buckram met titel, 68 boeken; gerestaureerd en gebonden in perkament 54 boeken, gemonteerd 1120 archiefdozen; opgezet 2767 foto's en 274 portretten en 398 affiches.... En alles (ook dit was slechts een greep) onder leiding van de conciërge-boekbinder. We zeiden het al: de Rotterdammers lopen hun archief bepaald niet plat. Maar mijnheer J.. W. Santos Simoës kwam uit Lissabon om in het achief werken over tegels te raadplegen. Daar waren ook David Alston uit Salt Lake City en Ed. J. uit Ilinois, voor genealogie interesseerden. Een deskundige heeft het Pieter eens verzekerd: Het Rotterdams gemeentearchief heeft ook in het buitenland een voortreffelijke naam. ' Vreemde instelling toch, zon archief. Wat bewaart men er al niet. Bij de „aanwinsten door bruikleen, aankoop of geschenk verkregen" lees ik onder het hoofd „Rotterdamse bibliotheek': van de heer Fase te Poortugaal, secretaris van de Charloise voetbalvereniging CVV, een exemplaar van het jubileumboek; van de heer W. van der Gaag te Overschie: „Nieuwjaars-, Heil- en Zegen-i wensch tot afscheidsgroet opgedragen aan mijn medeburgers van Overschie door den gewezen lantaarnopsteker alhier bij den aanvang van 1870" (Corns. Kloppers); van de afdeling Rotterdam van de Volksbond tegen Drankmisbruik: .Lusten en Lasten van Alcohol". Enz. enz. Ja, dit allemaal kan voor de historicus van be- ' lang zijn. En in 't archief is men blij met deze schenkingen. Wat Pieter zelf het leukste van het archief vindt? De waarlijk voortreffelijke verzameling van platen die op Rotterdam betrekking hebben. In het befaamde Prentenboek van Rotterdam kunt u er heel wat van zien. Boete ,JMerbi} bericht ik u dat ik toch een girobiljet heb ontvangen voor een loslopende hond. Ik moet vijftien gulden betalen. Vindt u dit nu juist? Ik. ben een invalide vrouw en die hond liep voor de eerste keer los. Ik kon er werkelijk niets aan doen. Hup een boete van vijftien gulden. Kon dat nu niet anders? Moesten die agenten me nu zo zwaar straffen." Het is, mevrouw Van E. bijzonder gevaarlijk als u uw hond los laat lopen. Heel wat ernstige ongelukken zijn daardoor al ontstaan. Maar ja, als je invalide bent, kun je niet al-, tijd doen wat je wilt. Dan kan zon hond je snel ontsnappen. Als u niet betaalt zal de zaak wel voor de kantonrechter komen. Dan zou ik tijdens die zitting persoonlijk naar de Noordsingel gaan en de rechter vertellen dat u er werkelijk niets aan kan doen. En misschien strijken de heren achter de groene tafel hun hand dan wel 'n flink stuk over hun hart. Men houdt daar nl. heel vaak rekening met bijzondere omstandigheden. Verlies Zondagmiddag 26 Juli heeft mevr. A. van Ardenne, Bolkweg 6, haar geel vest op een bankje In de Kralinger Hout laten liggen. Wie heeft het voor haar in bewaring genomen? De heer Van Vught, Mijnsherenplein 25, is op 22 juli het uurwerk * uit zijn horloge kwijtgeraakt tussen huig en het feestgebouw Spes aan de Dordtsestraatweg. Het beige drlewielertje van Dientje Kros, Gaffelstraat 78, is zaterdag 25 juli spoorloos verdwenen. Zij had het even voor haar huisdeur gezet. Haar naam staat aan de onderkant van het zitbankje. Heeft iemand zon fietsje misschien op een andere plaats gevonden? Verlies Wie ontfermde zich per vergissing over de fiets van de heer Desein, Hillestraat 26/1, die op 24 Juli spoorloos verdween? De heer D. Is wel heel erg gedupeerd. Cockie Grootaers, Kottestraat 7a, verloor zaterdagmorgen tussen huis en Koordmolenstraat een vulpen in rood etui. Mevr. Ignatius, Bas Jungerlusstraat 26, miste in de buurt van de Goudsesingel een geel, plastic damesregenjasje. Eén rood-geel-blauw sandaaltje is door het dochtertje van de fam. Van Aken, Van Hogendorplaan 169 c te Vlaardingen op 19 Juli vermoedelijk te Zwijndrecht verloren. Bij de fam. Stougie, Eben Haezerstraat 100 a, berust een op 28 juli op de Abbenbroekweg gevonden zwart-blauw gestreept jack. Op de Coolsingel vond mevr. Bouw, Frieschestraat 18c, een kinderzeiltje. Mevr. Van Rijswijk, Fuchsiastraat 32, ontdekte maandagmiddag op de Plelnweg een fietstas met inhoud. Bij de fam. De Knecht, Proveniersstraat 16, berust-een op 28 juli gevonden witte handschoen. Een op de Piaslaan gevonden Llpss leute 1, vermoedelijk van een auto. Is terug te bekomen bij de fam. G. v. d. Linden, Jaffadwarsstraat 23b. Op zondag 26 Juli vond de heer J. Suykerbuyk, Elderslo 13, in de Oranjeboomstraat een zakfTórloge met initialen. PIETER* SPREEUW --- ZONDER COMMENTAAR In deze rubriek vermeldt Het Vrije Volk — zonder commentaar — treffende uitspraken van anderen, uiteraard voor rekening van hen die worden geciteerd. ~ ' --- Herinnering en hoop Dit is het midden van mijn reis:, daarover zijn de levensverzekeringstabellen en! de bijbelse tijdsspanne het eens. Halverwege. Als ik terugkijk op de reis, zie ik dat hij [in duidelijk afgebakende etappes uiteenvalt. Als ik mij'deze 'etappes voor de geest haal, besef ik, dat ik oud genoeg ben om te herinneren en jong genoeg om te hopen. Misschien is dat een van de redenen waarom ik socialist ben, want herinnering en hoop zijn de twee hoedanigheden die samensmelten in een socialistische overtuiging. Dat kan ook de reden zijn waarom het socialisme niet in de mode is onder" hen die opgegroeid zijn gedurende en na de oorlog: zij hebben geen herinnering, en niemand heeft hun veel reden tot hoop gegeven. Moet dat zo zijn? Kunnen we uit deze schaakmatpositie losbreken en een nieuw begin maken? Ik geloof dat we dat kunnen — evenals mijn vrienden die aan .dit boek hebben meegewerkt. Maar eerst moeten we begrijpen wat er met ons gebeurd is, moeten we de herinnering weer met de hoop laten huwen. (Norman MacKenzie, een Engels socialist in Conviction', een bundel opstellen van beneden veertigjarigen, uitgave MacGibbon & Kee, Londen). . : —:—'ZLL\& — In de Sowjet-Unie is een filmcamera geconstrueerd waarin een film van 70 millimeter breedte wordt gebruikt in plaats van de gebruikelijke 35 mm film. Men zou met dit nieuwe apparaat. betere stereofonische en drie-dimensianele. effecten kunnen bereiken. • --- Echtpaar De Haan vertroetelt in Texels zeehondenweeshuis vier 'kinderen' Meest geliefde menu: haring (Van een onzer verslaggevers) XTT anhopige badgasten bellen naar de veearts, naar de poli'' tic, naar Artis in' Amsterdam'—-alles tevergeefs.', Zij hebben een jong zeehondje gevonden, dat eerst door de kinderen weer in het water ivas geduwd, maar steeds opnieuw tegen de pier sloeg. Het ligt nu ergens in een tuin te bibberen; hulpeloos kijkt het uit zijn oogjes. Wat te doen? Niets wil het kleine dier eten; melk en vis, alles komt er onmiddellijk weer uit. Bewoners van de waddeneilanden schudden, wijs geworden door ervaring, het hoofd: zulke van hun'moeder afgeraakte baby's hebben geen kans. " .. ' :*■«: De kinderen van de badgasten huilen. En pas op, zonder de Rijkspolitie te water in Leeuwarden mag men dit zo menselijk aandoende wezentje bij wijze van spreken niet eens aanraken. Zeehonden zijn beschermde dieren en voor men het weet, is men strafbaar.. . Dan. spreekt iemand een verlossend woord. Op Texel moet een echtpaar wonen, dat jonge zeehondjes in léven weet te houden. Jawel, daar klinkt al de stem van Gerrit de Haan zangerig en vertrouwenwekkend aan de lijn: 'Stuur hem hier naartoe, maar dan ook onmiddellijk; ik kom hem zelf met de auto tegemoet. Probeer er ondertussen tot elke prijs iets in te krijgen, melk met water liefst.' Als ijlgoed van Terschelling (waar dit gebeurde) naar Texel: zo reist met de vroegboot Stortemelk de kleine vondeling naar Vlieland; met de bus over dat eiland gaat het verder tot waar de zanderige Vliehors begint, een jeep neemt de levende lading over, een motorsloep ligt op de vloedlijn klaar — het lijkt wel de Blériot-race — en daar doemt reeds De Cocksdorp op, waar zeehondenvader De Haan klaar staat en meteen vol gas geeft huiswaarts. Daar komt een half uurtje later ook zijn vrouw Annie, de overall aan, in actie. Zij leggen samen de baby de slang aan. Uit de ijskast komt een brouwsel dat eerst in de mixer zorgvuldig werd gemengd: hun speciale reddende brij van room, melk, levertraan, vitaminepreparaat en gemalen jonge haring. Die wordt nu naar binnen gepompt. Het zielige diertje kokhalst; het is meer dood dan levend. Geen acht kilo weegt het, en toch moet het bij de geboorte een gezond rolmopsje van tien zijn geweest. Gerrit en Annie kijken elkaar aan: het zal. wel te laat zijn. En inderdaad, een paar dagen later komt het einde; er was niets meer aan te doen. Is dit nu ook het eind van dit verhaal? Zeker niet! Het zeehondenreddingswerk van Gerrit en Annie de Haan „ op Texel kent meer mislukkingen.. Dit seizoen. alleen zijn er drie opgestuurde, jonge zeehondjes gestorven. Maar wat telt., is het rierde patientje, dat ook als tere zuigeling kwam en nu bij Annie op schoot zit en al begint vis te eten. 'Dat is Dia die door rijstwerkers (bezig op Texels noordpuntzinkstukken voor de oeverbescherming neer te laten) werd gevonden en hun ruwe harten vertederde. Enigszins spartelen!! maar toch gewillig laat zij zich helpen. Soms spuwt zij met een sierlijke boog een hele vis weer uit, maar die wordt er dan eeduldig opnieuw ingestopt. Deze baby Is het KMtaeue stadium al glansrijk doorgekomen. Het aantal leden van het zeehondengezin-De Haan is daarmee gestegen tot vier — mensen niet meegeteld,. *„"~ZLI' Een uniek gezin aas mm wws* in Nederland niet vindt! Want het opfokken van jonge, verlaten zeehonden — robben, zoals ze op de waddeneilanden zeggen — is niet. alleen . een zaak die ontzagelijk veel tijd en zorg, om niet te zeggen liefde, vereist, het is gedeeltelijk ook nog een wetenschappelijk raadsel. Het begint al met het moeilijke nabootsen van de echte zeehondenmelk: een zog dat 42 percent vet bevat, een bijzonder hoge concentratie eiwitten, maar geen suiker. Andere perikelen zijn de noodzaak om de dieren te leren zelf vis te vangen en het gevaar van parasieten, die hun leven bedreigen. Merkwaardig genoeg vinden we de vier pleegkinderen van het echtpaar De Haan niet ergens aan zee, maar onder hoge, wuivende bomen. Zij zwemmen rond in een bassin achter het Tenels Museum in de Dennen (zuidwestelijk van Den Burg), waarvan de heer De Haan beheerder is. . De zeehonden hebben het bezoek aan dit mooie natuurhistorische museumpje doen stijgen en de gemeente Texel neemt de kosten van het experiment dan ook graag voor haar rekening. Hoe is het ook weer allemaal begonnen? Acht jaar geleden had de vuurtorenwachter van Eierland een jong, hulpeloos robje gevonden. Hij wist dat bij de familie De Haan weleens zieke vogels werden gebracht. 'Stuur maar,' zei Gerrit. Het werd'een mislukking. , - \ Twee jaar later werd opnieuw een long, ziek zeehondje aan de familie De Haan geadresseerd. En kijk, toen nikte het. Dat dit dier nu toch is iverleden aan longworm neemt nieti weg dat het bewijs geleverd was: opfokken was mogelijk. De oudste pensiongast is na Phoca — een sympathieke Gerbrandyfiguur pan vier jaar oud die in het water kan 'mooizitten' en daarbij de voorpoten aandoenlijk gevouwen omhoog houdt. Al staat het (tegenwoordig overwegend Duitse!) publiek drie rijen dik om het bassin, Phoca herkent zonder aarzelen zijn pleegouders en probeert over de rand naar hen toe te klimmen. Sterker nog. Twee jaar geleden heeft het echtpaar De Haan Phoca te water gelaten': op het Westerslag brachten zij het min of meer volwassen geworden pleegkind naar zee. Phoca verdween. Anmes-ogen waren vochtig. Je gaat aan zon beest hechten. In hun blikken en manieren hebben zij ook zo verrassend veel van de warmte en trouw van gewone honden. Vergeet niet: het zijn zoogdieren, geen vissen. Anderhalf uur bleven Annie en haar man aan het strand zitten voordat zij peinzend opstonden om weg te gaan. Juist op dat ogenblik dook Phoca op uit zee en kroop op Annie toe.„ nu neoDen we oaar wei even een slechte gedachte bij. Phoca eet niets liever dan haring, een vis die in zee te snel is'voor zeehonden... Bot en schol — 'eigenlijk het volksvoedsel voor robben in de natuur,' aldus Gerrit — heeft hij altijd hooghartig versmaad. Het pension onder de dennen beviel hem misschien ook daarom beter dan de grote Noordzee. ;•'.'.-' Fiooa l«>de afkorting van Phooa Vituima, de Latijnse naam voor zeehond. Hij werd als een ten dode opgeschreven jong op de arm meegenomen door een Amsterdams meisje, dat het diertje 's morgens op de Vliehors had zien liggen en 's avonds nóe. Een andere gast is Pinny, nu een jaar oud en van Den Helder afkomstig; een dikke jongen met longworm waar hij zich ferm overheen heeft gegeten, al hoest hij 's nachts soms nog zo dat Gerrit en Annie er wakker van lieeen. •;•>' Ten slotte is er dan nog Robbie,' die vorig jaar september door mannen van het Biologisch Station te Oosterend op Terschelling werd opgezonden. Gerrit de Haan was op de dag dat wij hem spraken om vier uur opgestaan om aan het strand wat vis voor zijn kroost te vangen. Die vis moet nog zorgvuldig levend worden gehouden ook: anders raakt de spijsvertering der zeehonden onherroepelijk in de war. Hij houdt een nauw contact met de veearts te Den Burg, die de laatste jaren zijn kennis omtrent zeehonder terdege heeft moeten oppoetsen. Ger rit wordt ook op de hoogte gehouder van alles wat er in de vakliteratuu' over zeehonden en hun verzorging verschijnt. ledereen op het eiland leeft mee. Zo bij voorbeeld de kottervissers, die vaak een tß9Qjss« f£» ter bHMÖÊg&ng stenen. , ...>ü...,.<.,,- ■~;« .„_v-wïów.m. Hoe raken jonge zeehonden eigenlijk van hun moeders af? Daar kan een storm de hand in hebben.. Of een stroper! Ook kan zo'n verloren schaap de helft zijn van een tweeling. De zeehondenmoeders zwemmen namelijk (anders dan eenden) achter hun jongen aan; als die jongen er nu twéé zijn, zou het kunnen gebeuren dat die onderling in koers aan afwijken met het gevolg dat de moeder er maar eentje kan volgen. 'Het gaat wél Spartaans toe bij die dieren,' meent Gerrit de Haan en het lijkt haast of hij verontwaardigd is. 'Ze worden geboren op een zandplaat, op het droge dus, en als dan een paar uur later het hoge tij komt, moeten ze maar ziea, hoe ze zich in het water redden...' Hoe moeilijk het voor de jonge dieren is om in het water op tijd hun neusgaten af te sluiten en niet te stikken, neemt hij dagelijks waar. Dat is ook de moeilijkheid bij het zelf vis leren vangen. Je ziet hoe zo'n jong beest af en toe met zijn snuit een duwtje geeft tegen het een of andere onnozele zandspierinkje — maar , happen . ho maar,. Dan zouden ze water binnen- krijgen. De dikke Rinny eet nu nog altijd alleen maar dode vis... Het zijn zorgenkinderen. 'Als ze zo moederloos aankomen en verrekken van de honger, moet je er wel medelijden mee hebben,' zegt Gerrit de Haan. 'Mijn vrouw is er gek op.' Maar dat geldt voor hem zelf net zo goed. Wat een glorierijk moment is het niet als zo'n dier je dankbaar aankijkt en enthousiast in de slang hapt .waaruit de romige brij tevoorschijn moet komen — zelfs al weet het uit ervaring dat die slang eerst nog hardhandig door de slokdarm naar binnen moet worden geduwd! !.-★ ■ Er was een Zeeuwse dame, die een zeehond hield en er zelfs mee ging zwemmen.' Omdat het zorgen voor het dier al te. moeilijk werd, stond zij het later af aan een dierentuin. Gerrit en Annie de Haan van Texels Museum zijn nog niet zo ver dat zij bij hun troetelkinderen in het bassin springen. Zij zouden trouwens naast die super-dartele salto's en briljante nummertjes buiken rugzwemmen een pover figuur slaan... Aan de andere kant denken zij er niet over om ooit een van hun vier oogappels aan 'zo'n bedrijf,'een dierentuin, af te staan. Het zou zijn of je een liefderijk grootgebracht kind, waarvan je echt bent gaan houden, vrijwillig naar een opvoedingsgesticht bracht! Bassin, groot trekpleister Phoca, alleen haring Annie de Haan, Morgnaam beetff --- HOND ZIT MET TWEE EENDEN OPGESLOTEN Bewoners uit de Palmstraat te Hilversum waarschuwden de politie, dat in een schuur achter, een woning in deze straat een hond zat opgesloten, die aanhoudend jankte. Zijn baas was met vakantie. De man zou al drie dagen weg zijn. Het bleek dat er behalve een' hond, ook nog twee eenden in de schuur opgesloten zaten.. De dieren waren volgens de politie niet verzorgd. ■De viervoeter is naar bet asiel bij Crailoo gebracht, om weer op krachten te komen. De eenden zijn te gast bij een bewoonster van de s-Gravelandseweg, . ■* ; „•■' •_»{ --- Koeien dood door zout slootwater (Van een onzer verslaggevers)' In de polder bij het fort Sint Aagtendij k ten oosten van Beverwijk zijn binnen korte tijd drie koelen door vergiftiging gestorven, terwijl bij 25 koeien ernstige ziekteverschijnselen zijn geconstateerd. Onderzoek in de rijksseruminrichting te Rotterdam heeft uitgewezen dat het abnormaal hoge zoutgehalte de dood van de koeien heeft veroorzaakt. In de periode van droogte was het zoutgehalte gestegen tot zes gram per liter; twee gram is het toelaatbare maximum. De polder kan uitsluitend water toegevoerd krijgen uit het zijkanaal en uit de pijp, die aangesloten zijn op het Noordzeekanaal. Ook in de Grote Wijkerbroekpolder bij Beverwijk is het verschijnsel geconstateerd. Deze polder krijgt eveneens water uit het Noordzeekanaal, dat door het voortdurend openen van de Noordzeesluizen te IJmuiden een zeer hoog zoutgehalte heeft. Door aanvoer van vers leidingwater heeft men deze week voorkomen dat er nog meer vee ziek is geworden. De regenval van de laatste dagen heeft de moeilijkheden in de beide polders nu definitief uit de weg geruimd. --- Man maakt dodelijke val bij huisarts (Van een onzer verslaggevers) In een dokterswoning aan het Sarphatipark te Amsterdam is vrijdagmiddag om vier uur een patiënt van de trap gevallen. Het slachtoffer, de 59-jarige J. Schutte, liep' zulke ernstige verwondingen op, dat hij later op de avond aan de gevolgen overleed. ..... . - .... De patiënt was bij zijn huisarts op bezoek gekomen om zich te laten behandelen. Het ongeluk gebeurde, toen hij op de trap liep van de eerste etage naar de parterre-verdieping. --- Sterfgeval Amsterdam-Noord VADER WIL ARTS PROCES AANDOEN (Van een onzer verslaggevers) Ik ben van plan een proces te beginnen tegen de dienstdoende aria van de verloskundige buitendienst van het Wilhelmina Gasthuis te Amsterdam, die in de avond van 10 juli bij mijn dochter is geroepen.* Dit zei ons de heer A. J. van der Baan, vader van de 20-jarige moeder, wier dood na een bevalling grote beroering heeft gewekt in Amsterdam- Noord. Hij beschuldigt de arts ervan, dat deze te laat is gekomen. Tk ga dit proces voeren ter verkrijging van smartegeld, dat ik wil bestemmen voor de opvoeding van het kind,' aldus de heer Van dei Baan. Tk heb nog geen advocaat, maar ik ben van plan er zo gauw mogelijk een te nemen.' De heer Van der Baan zei ook van plan te zijn een rekest naar de Koningin te sturen. --- HOE GROOT? Op een vraag, hoe groot de gemiddelde loonsverhoging zou kunnen zijn, gaf de staatssecretaris geen antwoord. 'Het is ook niet mogelijk hiervoor een. getal te noemen,' zei hij. Toen hem gevraagd werd, of de te verwachten loonsverhoging in de metaalindustrie niet als een magneet zou gaan werken, antwoordde de heer Roolvink: 'Het nemen.van de beslissing voor de metaalindustrie is een zeer verantwoordelijk werk. De nieuwe ca.o. voor deze bedrijfstak is het startschot voor de vrijere loonpolitiek.' :•: '* , Minister Rooy hechtte veel waarde aan de ondernemingsgewijze differentiatie van de lonen. Hij toonde een groot vertrouwen in het bedrijfsleven, waarvan de medewerking onontbeerlijk is om de vrijere loonvorming te doen slagen. Mr. Berger toonde zich vol vertrouwen, dat het vele werk, waarvoor het College van Rijksbemiddelaars in de komende maanden gesteld zal worden, vlot verricht kan worden. ROOLVINK .wie wachten?,^ --- Luchtacrobaat na val weer aan trapeze Pierre Alize, de luchtacrobaat van het Duitse circus Krone, dat momenteel in Arnhem staat, zal weer optreden. Op 4 juli j.l. werd hij ernstig gewond, toen hij uit de nok van het circus viel. Na een 2i salto moest Alize een trapeze pakken, maar greep deze slechts met een hand. Door de enorme vaart moest hij wel loslaten en stortte van een hoogte van 12 meter naar beneden. Bewusteloos werd hij naar de Mariastichting in Haarlem vervoerd. Zijn schedel was ingedeukt en een operatieve ingreep was noodzakelijk. Vandaag, op zijn 49ste verjaardag, zal Pierre Alize weer optreden, waarbij hij onder andere met zijn partner Marlies de „dubbele passage" zal uitvoeren. --- Kostenvergoeding Minister Cals zal zo spoedig mogelijk richtlijnen laten vaststellen voor een verblijfskostenvergoeding aan leraren, die lesgeven aan scholen in verschillende gemeenten. Hij vindt het van belang, dat deze vergoeding zo spoedig mogelijk wordt uitbetaald, zo deelt de minister mee in antwoord op vragen van het Tweede-Kamerlid Tans (arb.). --- Brief Een dergelijk rekest werd reeds opgesteld en verzonden door de schoonvader van de overleden vrouw, 'de heer L. van der Wal te Rotterdam. Deze richtte ook een brief aan dr. W. Drees. In het eerste geval kreeg de heer Van der Wal bericht, dat het rekest ter behandeling is doorgezonden aan het ministerie ven Sociale Zaken en Volksgezondheid. Dr. Drees antwoordde, dat hij het schrijven heeft doorgezonden naar de tegenwoordige minister-president, die het op zijn beurt in handen stelde van het minister». * --- Nixon voor de televisie MOSKOU (AP, Reuter) Vice-president Nixon is in Moskou teruggekeerd van zijn reis door Siberië. In de afgelopen vijf dagen heeft hij 8000 km afgelegd. Vanavond zal Nixon zijn rede voor de Russische televisie uitspreken. Hij zal daarin zijn indrukken weergeven van zijn gesprekken met Sowjetleiders en arbeiders en hij zal vragen beantwoorden, die onderweg zijn opgeworpen. Gisteren heeft Nixon bij Swerdlowsk nog een in aanbouw zijnde kernreactor bezichtigd. Hij zei zeer onder de indruk te zijn van de produktie in de fabriek die hij had bezocht. Hij deed een beroep op de wereldleiders om hun politieke geschillen bij te leggen opdat Russische en Amerikaanse geleerden al hun tijd zouden kunnen geven aan vreedzaam werk in plaats van aan het ontwerpen van atoomwapens. Admiraal Rickover nodigde ingenieurs van de atoomcentrale uit de Verenigde Staten te bezoeken. Zondag zal het Amerikaanse gezelschap naar Polen vertrekken. --- Engeland erg ontsteld over dood weesjongen LONDEN (AP) Ineen hoek van een laboratorium te Glasgow staat een pakkist. Daarin rust het gebeente van een weesjongen die der-, tien jaar was toen hij in 1956 stierf. Over . zijn trieste lot is thans verontwaardiging uitgebroken in Engeland. Parlementsleden van beide grote partijen vragen zich af of dit kind het slachtoffer is gemorden van een bureaucratie die steen acht slaat op menselijke omstandigheden. ' Het . kind, Dugie Tohnstone, was zes jaar toen zijn ouders stier-, ven. Hij, een broertje en een zusje gingen naar pleegouders op het eiland Midi, - een der Schotse Hebrideneilanden. - De pleegouders hadden daar een kleine boerderij en het leven was er nogal primitief, maar heerlijk voor de kinderen. Toen begon de molen van de bureaucratie te malen. Eet gezin werd ongeschikt geacht voor de opvoeding omdat de pleegouders te oud zouden zijn (de man in de zestig, de vrouw in de vijftig) en omdat ze Keltisch spraken. Dugie werd op het Schotse vasteland van het ene pleeggezin naar het andere gebracht en was diep ongelukkig. Twee maal probeerde hij terug te lopen naar MHH, In april 1956 prebeerde hij het weer. Op een heuvel struikelde hij en brak een been. Elf maanden later werd zijn lijk gevonden. Hebben ambtenaren nu altijd maar het recht om een gelukkig kind weg te halen van pleegouders, vraagt een der Lagerhuisleden. — En waarom is hij niet behoorlijk begraven en ligt zijn gebeente in een pakkist in een laboratorium? De parlementsleden die zich deze zaak hebben aangetrokken, zullen wijziging vragen van de wet op het pleegouder-, schap. Zij willen het mogelijk maken dat meer waarborgen een kind omringen dat zijn ouders ---