Rood haar kort verhaal door Hans Andreus ' «aggaa^iffg:' R was een man die een W[MÊÊS*I hekel had aan vrouwen Ü llllill met rood haar- zyn m- l3B|f ideaal van een vrouw IJLSSJBii was meer het bleke en ./, -blonde;type, zoals;uit Engelse romans en verhalen uit de tijd dat Engeland; nog' goed in zijn koloniën zat.. , y-% :, Bleek (Brittannia's rozen wangen verbleekt ;in de ; tropenzon),;iblond, en toch. altijd ferm en nuchter-in de'? verhoudingen : van - mens, '. tot mens en\van .vrouw, tot man,:zo zag onze , hoofdpersoon ? de y echtgenote die hij ooit eens; aan zijn zijde zou willen zien.'- ■ ';■/'?.?:"■; v?'???-?? Donkere, ; Italiaans-: of Spaansachtige typen ''■ lieten,' hem onverschillig,-; maar : vrouwen ■ met ; rood haar;;; wekten f zijn'- bijna ongeremde antipathie op., Waarom? .Naar. hij zelf .verklaarde, omdat ,: vrouwen met?rood!of zelfs rossig 'haar: de lucht van wilde; f dieren : bij zich dragen. En '■ hij hield niet van wilde dieren/; zelf s niet die. in een dierentuin :of in! een circus. , Hij ", had een hond, ; een; bleke blonde .'; spaniel,:. in wiens ■"• kalme, nimmer ; opdringerige adoratie hij zich ? koesterde 'en wiens j nauwgezette .: trouw hij dik-' wij Is als voorbeeld' stelde, .wanneer het; gesprek kwam, op de . onzekerheden van de moderne maatschap-' PÜ-;???'????'? V^?',;?.;???'y?!: ; Zijn vrienden beschouwden deze weerzinV. tegen; roodharige .vrouwen: als een. afwijking van hem. Zij! wilden; hem j graag over. deze afwijking ; heen ■• helpen. Zij gingen zelfs op zoek naar . roodharige vrouwen, met; het enkele oogmerk om ze! te introduceren. bij onze hoofdpersoon.' Vele; avonden werden dan,, ook bij hem doorgebracht;in een soort rossig: licht: 'de weerschijn van al die rode; haren' van ! al'die argeloze vrouwspersonen, | die zijn vrienden hadden meegenomen als ; een. goede kennis jof zelfs als een goede vriendin met bijna intieme implicaties. Zijn vrienden vroegen hem; dan de volgende',; dag., of hij ynu !werkelijk een wilde-diérenlucht'-,-' had ' bespeurd; zij zelf, zo verzekerden zij hem, hadden' daar niet de minste last van gehad. Maar, de ! man antwoordde dan, dat hij ' hun vriendschap 'op prijs stelde,: maar ; dat} hij niet begreep . waarom ,ze : zijn huis als een circus wilden gebruiken, of, erger nog, als; de stallen . van een circus. ■ Zijn vrienden toonden zich dan uiteraard! een weinig. gekwetst: ten slotte was het— hun bijzondere ; intenties daargelaten — hun. eigen vrouwelijk gezelschap geweest en, wie durfde beweren dat ze er niet mee voor de ; dag konden' komen.'Ze schudden hoe! langer-. hoe meer het hoofd en ; zeiden tegen tegen elkaar: We hebben ons best gedaan,, we?zijn ten! slotte geen.;.psychiaters? -:■ • ' y, ' ' De- jaren vergleden en het merendeel van zijn vrienden trad in het huwelijk;,: met een roodharige vrouw —-' logisch,': waar. hun .vrouwelijke \ kennissenkring,.' opgebouwd uit ; vriendschap' voor ; onze , hoofdpersoon, ;T zo ';.' langzamerhand uit niets anders dan ; roodharigen' was komen •te i bestaan.'' Maar. de .vriendschappen'; werden er . door, al' deze huwelijken: niet. minder om; verbroken en onze hoofdpersoon vereenzaamde ;' zeer. :Vooral tóén, zijn'; spaniel van Ouderdom stierf."'-;.'?' '■??? •, Tot*; hij'op:Tzakenreis moest; naar Milaan —' zijn beroep'; had'"iets met de, import, van\ schrijfmachines en een'; eenvoudiger| soort ~ van ; compu-, ters' te ;maken .—: en'hij: aldaar de dochter•;ontmoette .van één, van die Engelse i; gepensioneerde niet ;zo hoge -militairen,! die je ; overal; in Europa ; kunt ■ tegenkomen. De dochter was. bleek? blond en 'ferm en nuchter waar j het' de.'. verhoudingen tussenl mens ■en mens en .vrouw en man betreft. •'; Onze hoofdpersoon stuurde? haar? iedere ' dag rozen, vroeg: na twaalf •, boeketten het .j awoord: en \ verkreeg het\ — haar vader .",'■ 'had /inlichtingen' ', laten inwinnen en .bovendien droeg; onze hoofdpersoon-"; zijn ; vrij e-tij ds-tweed als een Engelsman. ' • . ,; ? .:, Het werd'; een ■ zeer . gelukkig huwelijk. \ Haar vader , wilde \ niet weg van. zijn Italiaanse ;heuvels, maar de?". dochter , paste,; zich .wonderwel aan wat betreft de Nederlandse zederir- én gebruiken; —'■""■ trouwens: iedereen sprak hier Engels, zelfs de tram- ,en treinconducteurs.? Ze kregen een blonde zoon, en nog een blonde / zoon ', (onze ••■ ' hoofdpersoon was natuurlijk ook; blond, bij het witte; af) en daarna ; kregen; ze een roodharig dochtertje. Vuurrood.,:,.'.y ?-.. De man was verbijsterd. fWat heb _jij -: voor ! mij verborgen gehouden?' vroeg ■'. hij.. aan zijn vrouw.- '• ?■■''.; Maar ■'de •; vrouw, bleek, blond, nuchter en j ferm als ze | was, liet zich zelfs 'op het kraambed niet uit het veld slaan. '; . 'Ze'; lijkt; precies ;op mijn grootvader,'-zei ze. 'Een;-excentrieke roodharige ; ler. r. Kijk, die wilde blauwe ogen; heeft ze ook .van: hem. - Een mooi kind, :vind je niet.- Maar we moeten".;haar 'later wel strak houden. Ik vrees dat grootvader niet zo goed terecht is gekomen.' • !/•*?* Onze hoofdpersoon keek naar het kind ."— een' kleurenfilmster in miniatuur! —; en \ hij snoof \ met de keurende neus van een kenner. ; 'Wat ruikt het - hier heerlijk,' zei hy..-:; -.- ■,-" ..>.-'';.*"„ 'Ja, die rozen van je,' zei zijn vrouw. ~;'..''. Maar de man schudde het hoofd. i y 'Neenee,' zei hij, 'wat ruikt het hier heerlijk naar wilde dieren.' Tk* merk er niets van,' sprak zijn vrouw. - ,;:■..." >■„,■ '-■■'. Maar de man stond : weer over zijn dochtertje gebogen en maakte dwaze grommende geluiden. ---