Piep, zei Pietje Op mijn verjaardag heb ik een vogeltje gekregen en ik noem hem Pietje. Zaterdagmorgen maken we hem altijd schoon. En dan mag hij in de kamer rondvliegen. Het meest gaat hij dan op de schemerlamp zitten. En als hij er dan in moet, zit hij protesterend te piepen en dan legt mijn moeder een stukje andijvie in de kooi. Dan gaat hij wel in de kool. Een poosje later heeft hij het al op. Dan wil hlj.een nieuw stukje. Maar mijn vader zegt dan: "Dat mag hij niet hebben/ dat mag dus niet. Dan gaat hij kijken in het bakje. Daar zitten witte en bruine korreltjes in. Hij eet eerst de witte op en dan de bruine. M9fl Als het op is, doet mijn vader er weer nieuwe in. Op een keer hebben we vergeten het kooitje schoon te maken en toen zat hij zo te piepen dat mijn moeder tegen mijn vader zei: 'Wat zit hij toch te piepen.' Toen zei mijn vader: 'ïk snap het al, we hebben de kooi vergeten schoon te maken.' Nou toen heeft mijn moeder het kooitje gauw schoongemaakt. Toen was hij weer tevreden. WIM STOEL (9 Jaar) Pr. Bernhardstraat 28' Kampen. . ";',•■ --- Binkie op blote voeten 'Weet je,' zegt Binkie en hij lacht zijn hele mond met tanden bloot, 'je moet er niet je sokken bij aanhouden. Die moeten uit. Op je blote voeten, anders heeft'het geen gezond effect.' Poem rilt. 'Helemaal bloot, Binkie?' 'Alleen je voeten, kind.. Je tuin is geen saunabad. De rest hou je lekker warm in de jaeger.' Va,'maar de rupsen en de wormen? Als je daar nu op trapt?' 'Wat wou de dan? Dat ik die beesten even voor je leer hardlopen?' ??? 'Ik vind de gedachte aan zon beest tussen je tenen heel eng,' zegt Poem en ze griezelt zichtbaar. -."-•! ' , Binkie schudt zijn hoofd. 'Weet je wat het met jou is? Je gedachten zijn op griezelen ingesteld en daarom dwing je je voeten in een richting die ze niet willen. Maar als jij nu eens naar je voeten ging luisteren? dan trap je op niet ene worm. En mocht er eens een worm een verzetje willen hebben, wat dan nog. Onze voeten vinden het contact met de natuur best prettig, of het nu groeit of kruipt. Zet je blote voeten maar rustig op het natte gras, dat js gezond. Mien is tenminste helemaal van haar scheuten afgekomen. ledere morgen voor zessen stonden we op de grasmat, want dan trekt het gras het beste uit.'JSßj 'Had jij dan ook scheuten, Binkie?' 'Welnee, maar ik laat Miep toch niet alleen.' laat de buurt maar lachen, maar dan om ons alletwee. Maar toen ze zagen dat het hielp, toen ze zagen dat Mien; als een. lenig dik engeltje over het gras begon te huppelen zonder ene scheut, toen lachten ze niet meer, toen begonnen ze zelf. En de een deed het voor zijn kiespijn en de man van de weduwe deed het voor zijn kale hoofd, maar hoe dat is afgelopen, weten we niet, want toen hij een week liep,! ging hij dood. En er waren er ook die deden, het voor de zenuwen, maar als je voor je zenuwen loopt, dan kan je je gras wel afschrijven, want dat wordt dan geel. 'Als ik scheuten had,; zou ik het misschien ook wel doen,' zegt Poem voorzichtig.. ~ , 'Krijg je vanzelf wel in dit huisje,' zegt Binkie verstolen lachend. 'De vorige bewoner had zijn peulvruchten zo voor het opzetten. Hij haalde ze gekweekt uit de zak.' , mmffk 'Wel ja,' zegt-Poem kwaad, 'praat me de scheuten maar aan. Het was er natuurlijk zo, vochtig, dat' als.hij.s morgens de waspoeder droog: in zijn bed strooide, hij 's avonds tussen' de schone lakens sliep.' 'Zo. helder was hij nou ook weer niet,? zegt Binkie ernstig. 'Maar hij sliep wel met de föhn in bed.' 'Moet je nog koffie voor je eindelijk die trekker vervangt, 'vroeg Poem venijnig. . ? 'Graag kind,''knikt Binkie vriende'.'PQPMPtHflßHMP Poem smijt de koffiekommen op het blad..'Ben je niet bang dat Je broek roest als Je zolang op die stoel blijft zitten?' ".■ ",'' Binkie kijkt haar , meewarig aan. 'Weet je op wie jij nu kwaad bent? Op je zelf. Omdat je bang bent voor een paar onnozele wormen en omdat je het vanmorgen toch maar hebt geprobeerd met dikke sokken aan en prompt kramp hebt gekregen.' . 'Sta; jij soms door, mijn heg te loeren,' vraagt Poem verontwaardigd, 'Ik heb zo mijn eigen gedachten als ik een paar dikke grijze sokken met natte onderkanten aan de lijn zie hangen,' zegt Binkie droog. . ' 'Oh,' zegt Poem en ze kleurt en Binkie knikt goedkeurend dat het haar best staat. ,' - 'Maar waarom kreeg ik dan met sokken aan kramp?' vraagt ze timide. 'Heb jij wel eens een worm in een maillot gezien,'' zegt Binkie, 'of een kikker in , een trainingspakje? Die beesten zijn wel wijzer.; Hooguit zijn ze een beetje neusverkouden, maar reumatlek komt er in'hun families niet voor. En er hoeft bok niet ene worm naar de universiteit om le leren hoe hij een andere worm moet beter maken.' ; : . 'Wie weet hoeveel wormen'er op die manier gered hadden kunnen worden,' zegt Poem vroom. : ' ;'Wou jij soms beweren dat je daar verdriet om hebt,' vraagt Binkie ongelovig.TOl ''." 'Ach,' zegt Poem kwaad. 'Je kan me allemaal nog veel meer,, vertellen. Maar met of zonder wormen, gezond of niet gezond, ik ga daar niet een beetje voor gëk lopen.';' 'Doe het onder je paraplu,' raadt Binkie vriendelijk. 'Dan loopt het niet zo In de gaten.' 'Ik zal Jou gezond houden door nu geen koffie meer te schenken,' zegt Poem waardig. '.■■'-. HELEEN DUPRÉ --- Kim en haar vriendje Rufus Het Vrije Volkje D. it kleine hertje is het vriendje - geworden van een klein meisje. .Het kwam bij het meisje thuis, speelde met haar in de huiskamer en sliep — als het buiten koud was- op een oude jas naast haar bedje. • Het meisje heet Kim en' het hertje heet Rufus.'Ze wonen helemaal in Amerika. Kim . woont. in een huis met een grote tuin, midden in het bos. Op een dag vertelde haar moeder; dat ze een jong hertje in de tuin gezien had. Het snuffelde aan ' alle struiken, maar knabbelde niet één blaadje af. Het was hard weggelopen, tóen het Kims moeder had gezien. . De volgende dag kwam het hertje terug. ■ 'Misschien heeft het honger,' zei Kim. 'Misschien kan het nog niet eten.' Haar; moeder zocht een oude zuigfles i op, deed er melk In en liep heel voorzichtig naar het kleine beest met zijn'stakerige pootjes toe. Het hertje snuffelde aan de fles, likte eens aan de speen en begon te drinken. De hele fles ging schoon leeg. Wat een honger had die stakker! Kims moeder zei: 'Ik denk dat hij zijn eigen moeder kwijt is, we zullen voor hem zorgen.' ! Zo, met dié lekkere melk, kostte het niet veel! moeite om van'het hertje een vriendje te maken, dat elke dag terug kwam., Kim noemde het Rufus. Ze speelde thuis met hem, ze ging in de tuin met Rufus wandelen, ze knuffelde hem en soms rolden ze samen over de grond. Maar kleine hertjes worden groot. Dan willen ze geen speeldier meer zijn voor kleine meisjes/Ze hoeven ook geen melk meer te drinken uit een fles, want een groot hert zoekt zelf zijn eten in het bos. Op een dag heeft die mooie Rufus de benen.genomen, het bos in. Kim heeft een beetje gehuild. Nu vindt ze het nog wel jammer, maar toch niet meer zo'érg jammer. Zo gaat het nu eenmaal met herten! En soms,.als ze net zit te denken: was Rufus hier nog maar, dan hoort ze een geritsel in de tuin. En daar staat hij dan, met zn donkere zachte'ogen en zijn enorme oren: Rufus, die.:zij. als . baby-hert vertroeteld heeft. Hij kijkt wel even naar het huis, hij kijkt haar Kim, en wég is hij. 'Het gaat heel goed met onze,Rufus,' zegt Kims moeder dan. l!ÊisË| --- Ik speel in het bad Voordat mrjn moeder mij gaat wassen, mag ik gaan spelen in het bad. Ik mag alleen niet vreselijk spatten want anders wordt de vloer drijfnat. Ik speel dat 't bad de grote zee is, het zeewater komt tot mijn kin. En met mijn hand maak 'k hoge golven, er varen echte boten in. Kijk, een matroos vaart in een schuitje, Hij houdt het roert je stevig vast. Ik blaas de wind tegen de zeilen. Er komt een golf aan, opgepast. Oei, oei, wat gaat het schuitje schommel daar slaat het om, het zinkt meteen. Gelukkig kan 't matroosje zwemmen, hij klimt op een lichtblauwe steen. Ach, daar komt mamma me al wassen, de grote zee wordt weer het bad: en de matroos zit op mijn zeepdoos, hij roept: m'n haren zijn zo nat. JAN VAN HOFTEN --- mexy pennevluchten --- Dammen met R. C. Keller Hugo Verpoest weer in goede vorm Opnieuw heeft. Hugo Verpoest in de wedstrijd om het kampioenschap van België gezegevierd. Voor de zevende maal (en voor de vierde maal in successie) bracht; hij de titel op zijn naam. Het toernooi had een spannender verloop dan de voorgaande jaren. Wat niet wegneemt, dat Hugo de voorlaatste ronde inging met een voorsprong van vier punten. De eindstand was: 1. H. Verpoest 18; 2. J. Demesmaecker IS; 3. O .Verpoest 15; 4. L. Vaessen 14; 6. F. Claessens, 11; •6. M. Verleene 11; 7. J. Crotteux 10; 8. A.'Slaby 10; 9. L. Loret 9; 10. W. van Bouwel 9; 11. E. van Bouwel 6; 12. Ponitka4y Het meespelen van Oscar Verpoest na een afwezigheid van zes Jaar heeft het toernooi meer fleur gegeven. Zijn resultaat viel wat tegen doordat hij nog niet voldoende weer op zulke zware toernooien is ingesteld. Verrassend is de tweede plaats van de veteraan ! Demesaecker. Hij versloeg in de laatste ronde de kampioen. Doordat hij ook Oscar een neder, laag had bezorgd viel de puntenwaardering in zijn voordeel uit. Hugo gaf in verschillende partijen weer fraaie staaltjes ten beste. In de broederstrijd uit de zevende ronde — van beslissende invloed voor het eindresultaat — ontstond in een Interessante hekstel- lingspartij de stand van het eerste diagram. Er volgde 34. 37—31. Op 48—42? kan zwart 19—23!, 29:16, 24—30 en 20:47 spe- len. Op 48—43 kan volgen 17—21, 27:28, 13:22, 28:17, 19—23, 29:18, 24—30 en 20:49. 34.— 26:37; 85. 32:41, 11—16. Zwart wilde kennelijk na 12—18 niet toelaten 85— 30, l 24:35, 28—23, 19:28, 33:22, 29-34, 20:29,34:12 met dreigende doorbraak. 36. 48—42, 6—ll. Naast deze zet kwam alleen 24—30 In aanmerking want op 12—18 speelt wit 35—30, 28—23, 33:11 steeds gevolgd door 29—24. ,37. 42—37 (een listige valstrik), 17—21? Hier moest zwart 24—30 spelen, want op 12—18 krijgt wit door 35—30, 29—24, 39— 33, 34:21 gevolgd door 28—22 en op het Juiste moment 21—17 kansrijk spel. 38. 29—23!, 21:32; 39. 33—29, 24:22; 40. 37:6, 19:28; 41. 6—l en wit won het eindspel. In de stand van het tweede diagram profiteert de kampioen op bijzonder krachtige wijze van het reeds verkregen terreinvoordeel. Wits laatste zet was 35. 46—41. let- beter zou 38—32 of ook 47—41 zijn geweest. Nu volgde 35. ~ 22—27; 36. 44—40 (gedwongen; op 37—32 volgt 23— 28 en op 39—34 dan 23—29), 18—22 (niet 17—22 wegens 33—29, 23:32, 37:6); 37. 39—34, 13—18! Nu volgt op 37—32, 15— 20!, 32:21, 22—27, 21:32, 23—29, 34:23, 19:46, 30:10, 46:5 enz. En 33—29 en 38:29 verliest door 27—32. 38. 34—29, 23:45; 39. 33 —28, 22:33; 40. 38:9, 27—31. 41. 36:47, 19—24; 42. 30:19, 18—22; 43. 27:18,12:3 en zwart won. Indien wit op de 39e zet eerst 36—31 had gespeeld zou zwart dezelfde afwikkeling hebben genomen met 17—21 als beginzet. In de stand van het derde diagram hoopte zwart op 30. 38—32? (Wit speelde 34—30; Verpoest acht 33—28 de beste zet) om dan te winnen door de vervaarlijke slagzet 15—20, 24:15, 14—19, 23:14, 26—31, 37:26? 36-41, 47:36, 4-9, 14:3, 18-23, 29:7, 2:11 8:21 16:47 met gewonnen eindspel. Uit deze voorbeelden blijkt dat de Belgische kampioen weer in prima vorm was. ---