'n Goed overhemd met 't bovenste knoopje los De andere Willem van Drunen: boksen op hoge hakken door FRANS VOGEL ROTTERDAM — Wat honderden Rotterdammers (m/v) tot nu toe van 'm weten is, dat Willem van Drunen — naast Hans Citroen en Cor Kraat — notarieel deel uitmaakt van het driemanschap Kunst & Vaarwerk zoals dat nu al enkele jaren, middels het realiseren van allerlei monumentale projecten, gestaag werkt aan het profileren van Rotterdam als wereldhavenstad numero één. Niet zonder succes overigens. Zo blijkt uit het jongste boek . over deze stad, getiteld STADSBEELD ROTTERDAM 1965-1982' (door Hilde de Haan en Ids Haagsma, Oosthoeks Uitgeversmaatschappij 8.V.), dat Kunst & Vaarwerk op 't punt van stadsaankleding 'n niet onaardig partijtje meeblaast; achter elk van hun namen in het register vind;; je, behalve de pagina's waarop zij voorkomen,'telkens de verwijsing 'zie ook: Kunst & Vaarwerk', dat dan volgens hetzelfde register nog 's afzonderlijk blijkt te figureren op de pagina's 17, 44, 61,70, 71,146,147 en 176. Cor Kraat in dit verband langs zn neus weg: „Zon beetje het hele boek dóór dus." .; Soort zachtzinnige vorm-tirannie... Willem van Drunen en een van zijn werken. (Foto: Hans Citroen) --- Rauschenberg Okay, Kunst & Vaarwerk. Dat dus niét operationeel zou zijn zonder Willem van Drunen (35): de man die primair flink wat reclame-technische knowhow in zijn creatieve ransel draagt. Geen wonder ook als je vijf jaar in de Amerikaanse sector van Duitsland met je eigenste ogen op uiteenlopende „Werbe-Agenturen" hebt rondgekeken. Zeefdrukken maken lerend. Tot in de finesses vertrouwd gerakend met de meest geavanceerde fotoreproduktie-technieken. Was sic sagen: dan creëer je op 't laatst boekomslagen die „moeten verkopen als pakken wasmiddel". Dan tover je, op uitnodiging om het jasje te verzorgen voor een tape met teksten van Jules Deelder, een waarlijk geacheveerd design te voorschijn in de vorm van... een pocketboek zó sprekend echt, dat 't de reactie uitlokt van: „Krijg nóu even de pokken, dacht dat 't een pocketboek was!" Dan teken jè (voor) haarscherpe en puntgave illustraties zoals geen vingervlugge art director je ooit zal verbeteren; illustraties die linea recta de dagbladen in kunnen (zie o.a. Het Vrije Volk d.d. 22.11.80 - "Shell-flat zoals K & V hem ziet"). Ja doch: je ontwerpt postzegels met de grofkorrelige koppen van Diana Ross, David Bowie en Elton Johri, die als authentieke 'popzegels' de ■ commerciële PTT-wereld in ■/.-' moeten. Je denkt affiches uit . ("Kwestie van split second-psychologie" zegt 'ie zelf) voor theater en andere happenings, je vervaardigt displays, bouwt maquettes, komt incidenteel naar buiten met een verdóries ondeugende Echte foto-briefkaart. En: : construeert aan de lopende band van al dit publicitaire werk de meest vreselijke joints (in hun '. befaamde puntzak-stijl rechtstreeks terug te vinden in diver- • se speelse, humoristische assemblages van collega-artiest Jaap Zwier, 't is maar dat u de rokerige weg weet). Willem van Drunen. Soort Rotterdamse Rauschenberg dus. Want evenals deze Amerikaan afkomstig uit de advertising business. Van lieverlee steeds meer zijn vorm vindend als graficus/ beeldend kunstenaar. Wat 'ie trouwens vanaf zijn veertiende, vijftiende al wilde worden. Zoals een ander piloot, jazz-bassist dan wel (vandaag de dag) astronaut of misschien zelfs kernfysicus wil worden. Willem van Drunen. Beeldend kunstenaar dus van Professie. En in dié specifieke kwaliteit thans voor het voetlicht tredend met een dijk van een ex- Positie in Black Cat. Voer voor (uw) kijkers! --- Boksen «Je bent vanuit de reclame gaandeweg In de kunstsector terecht gekomen. Hoe ging dat? »Zeg maar: zoals een hand in een handschoen glijdt. Je zoekt de kunst op, dat is zo fijn, nichtwar? Vanuit Duitsland stapte ik mer in Rotterdam naar het Lijnbaan-centrum. Hielp mee met exposities inrichten, environ- - * ments opbouwen. Voor de Lantaren idem dito. Neem de entourage voor het Ongelukkige Liefde Festival eind '77. Wordt nou nóg over geluld. Deed ik samen met o-a. Hans en Cor. Vormde ook de oasis voor onze huidige samenwerking. Zijn partners waar ik qua denkbeelden en aanpak pri- .: nia mee overweg kan. We r»'.'.' waaien trouwens voortreffelijk. Blowtje?" ■ Je werkt met, op zn zachtst ,' . gezegd, nogal ongebruikelijke materialen. „Wat héét: die Rutger Haver laatst op de televisie in Turks Fruit werkte met kinderpoppetjes en 'n las-apparaat! Literaire shit is dat. Ik werk graag met . kunststoffen ja. Heb ik sterke affiniteit mee. Ik kan ergens in een etalage een stuk keukentafelzeil. zien liggen en daar onmiddellijk spiritusblind op worden. Koop ik dan op staande voet in. Al weet ik misschien nog niet wat ik er mee ga doen. Andersom weet ik vaak exact wat ik zoek, wat me voor ogen staat. Materiaal-freak, hè? Liefde voor, ga ik weer, plastic, kunstleer, nep-bont, car seat & dashboard-bekleding, vinyl, skai, nep-kroko, polyester. En je begrijpt: liefde voor de technieken die bij toepassing vari dit soort materialen worden gehanteerd. Capitonneren bij voorbeeld. Zie je veel terug in meubilair. Of in wandbekleding van nightclubs, bars, restaurants, van die zaken met veel spiegels. Geeft me een kick om te imiteren. Te gebruiken'als stijlmiddel. Kunst uit kunststoffen. Met kunstgrepen uit de interieurbranche. Waar 't voor mij in principe om gaat is: persoonlijke vorm-moderniseringen als vanzelf laten meelopen in geijkte, genres. Van ordinair naar extraordinair. Noem 't boksen op hoge hakken." Dat banale en ordinaire verdonkeremanen is er dus niet bij? „Inderdaad: het zijn materiaalaspecten die in mijn werk aanwezig moeten blijven en dat per definitie ook dóen. Zelf gooi ik er dan nog graag een schepje bovenop door toepassing van een soort zachtzinnige vorm-tirannie. Bij voorbeeld door de boel willens en wetens een misplaatst reliëfpatroon mee te geven. Èen patroon dat ogenschijnlijk nér- ; gens op slaat maar dat tóch . klopt natuurlijk: lelijk maken is óók systematisch vorm geven. -, Die goser in Amsterdam, die een knife door de Nachtwacht trok, heeft er op een of andere manier rechtstreeks mee te maken. Voor mij althans. Niet voor die goser I wel te verstaan. Dat was een notoir achterlijk type. Weet je wat 't eigenlijk is wat ik zoek? De omgekeerde wereld van de es-• thetiek. Een bepaald giftig rood paneel van mij, gecapitonneerd met koperen nageltjes, zoals je . wel 's ziet bij semi-Turkse tabouretjes, roept bij veel mensen de , sfeer op van een sex-club, zo niet van een peeskamertje. Nou, da's een associatie die mij wel aanspreekt. Vooral omdat ik best 's het interieur voor een sex-tent, zou willen verzorgen. Of de lounge van een wip-hotel. Compleet met kunst-palmboompjes en zogenaamde intieme verlichting, 'k Zal m'n licht 's opsteken bij Koos Trotsenburg." : Over licht gesproken: speelt dat nog een rol bij je werk? „Ik begrijp wat je bedoelt. Heb ik ook nog een mooi verhaal.; . over. Dr was een Duitse foto- - graaf die de opdracht kreeg om regenjassen te fotograferen. Liet 'ie weten, dat 'ie daarvoor met zn hele ploeg fotomodellen voor twee weken naar Hong Kong moest. Waaróm dan wel, vroeg de art director van het reclamebureau, hier in Duitsland regent 't toch óók? Ja maar, antwoordde de fotograaf, in Hong Kong is het licht zo mooi en de regen daar kunnen we desnoods met een bloemengieter regelen. Ja, hij is inderdaad met de hele bubs voor twee weken naar Hong Kong geweest. Het gezelschap had een ;~ prima werk-vakantie. En de foto's naderhand waren prachtig natuurlijk. Tegen de achtergrond van dit verhaal is de factor licht dan ook van eminent belang. Wat mezelf betreft: ik bekijk in de winkels waar ik koop mijn materiaal meestal bij TL-licht, het meest geëigende licht voor mijn werk." --- Uitdaging Voor Monique van de Ven (30) betekent Ademloos een opvallende terugkeer naar het witte doek. Na haar rol, naast Rijk de ?¥!?% Gooyer, in Hoge Hakken, Echte Liefde ging Monique terug naar de VS, waar zij sinds vier jaar' ■. woont. Ze studeert aan een uni-. versiteit in Los Angeles. In Ademloos speelt Monique de rol van Anneke, de vrouw die door een ware hel van moeilijkheden en verdriet gaat. Is het J£?s contrast tussen de rollen in haar. laatste en voorlaatste film niét heel erg groot? : „Ja, dat is zeker waar, maar ik beschouw dat contrast als een uitdaging. Zon extreem karak- ter spreekt me wel aan", aldus Monique, gisteren in Amsterdam. „Deze film vergde vreselijk veel voorbereiding. Niet alleen in de vorm van repetities maar ook door middel van gesprekken met vrouwen die de zelfde problemen hebben gehad, psychiaters en andere deskundigen. Ik ben me er van bewust dat het contrast met Hoge Hakken erg groot is maar eigenlijk vind ik dat zelf juist goed, ook voor mijn persoonlijke ontwikkeling als actrice". . Waarom nam Monique van de Ven het aanbod voor juist deze.:. film aan, terwijl zij andere aanbiedingen afwees? - •■•; --- Door de telefoon „Ik ken de Mady (de regisseuse) niet en haar werk evenmin. Ze heeft me een samenvatting van het scénario toegestuurd en drie keer opgebeld met de mededeling dat ik de rol móest spelen. Tijdens die gesprekken wist zij I mij te overtuigen van de kracht en de waarde van het verhaal. - : Ik heb nog even geaarzeld, i£ vooral omdat een aantal mensen me ontraadde de rol te nemen. Maar ik dacht: iemand die per* telefoon een verhaal zo overtuigend kan vertellen kan dat óok in een film. Bovendien kreeg ik - al snel het gevoel: ik wil die rol doen. Achteraf ben ik blij met .'• '£ dat besluit. , Sc-ïj'-'V. . --- Overhemd Je bent pas nog naar Kassei geweest. Hoe was 't daar? „Kassei is een echte kunst-;; s olympiade. Je krijgt er qua 'm-. \ zendingen de hele wereld te zien. Absoluut een totaalgebeuren. Ik herinner me nog de eerste keer : dat ik erheen ging. 'k Was toen amper 20. Stond Christo daar, met die grote rosé dikke lul die gedurende 100 dagen met lucht overeind werd gehouden. Stunt! ; Gigantische eye-catcher! Kassei presenteert werkelijk 't beste, • > het nieuwste van 't nieuwste. Heb ik iedere keer opnieuw van leren kijken. Werd ik telkens extra door gemotiveerd. Zoals ook • Daan van Golden altijd het vuur in mij heeft aangewakkerd. Mag je dr gerust bij zetten. Voor de rest hou ik van gewoon lekker 'S triviaal. Van heel down to earth bezig zijn."-". Je smaak, Willem, zal niet die van de meeste mensen zijn. . : „Weet ik nog zo net niet. In Duitsland heb ik leren werken met de zgn. werkster-test. Als we danken concept in rough klaar . hadden, legden we 't eerst voor ' aan de werkster. Zij was voor ons de grootste gemene deler ' van bijna elke doelgroep. Reageerde zij spontaan, dolblij als 'n volwassen kind, met „Oh, was ist: das schön!", dan wisten we in 9 ' van de 10 gevallen dat we goed - zaten met ons voorstel. Mijn eigen smaak doet er minder toe. Al laat ik bij het inslaan van een partijtje overhemden voor me-. zelf bepaalde persoonlijke criteria wél prevaleren. Fotograaf Harry Sengers heeft ooit al 's de woorden uit m'n mond getrok- . ken: ikzelf ben een liefhebber van een goed overhemd!" Wél 't bovenste knoopje los natuurlijk. „Right. Niet van dat benauw-' de!" ■ . . (Expositie Willem van Drunen. Black Cat, Mauritsweg 56, 3012 JX Rotterdam (010-133132). Van vrijdag 22 t/m zondag 31 oktober. Openingstijden: ma/vrij 4-7; za/zo 2-5. Vernissage: vrijdag 22 oktober 17.30 uur. Toegang (staat 'n ieder) vrij.) --- 'IK DURF NU EEN ROL IN AMERIKA AAN' Monique: de vrouw in de problemen in 'Ademloos' Door PETER SLAVENBURG Titelsong van Lori Spee AMSTERDAM — Ademloos keek het publiek gisteren in het bomvolle Tuschinski Theater in Amsterdam naar de eerste voorstelling van "Ademloos", een film van Mady Saks. Monique van de Ven en Linda van Dyck f spelen de hoofdrollen in deze - film over de problemen van een jong gezin. Ademloos, het speelfilmdebuut van regisseuse Mady Saks, is een serieuze produktie . die diep ingaat op relatie-problematiek in het algemeen en postnatale depressie in het bijzonder. Tot nu toe maakte Mady Saks uitsluitend documentaires, vooral over en met vrouwen. Ademloos is de logische voortzetting van die serie films, zij het dan dat het hier om een film met actrices en acteurs gaat. . Anneke en Leo Broekman, de belangrijkste karakters in. Ademloos, vormen een doorsnee echtpaar. Na een (moeilijke) bevalling en een verhuizing raakt Anneke zonder aanwijsbare reden zwaar gedeprimeerd. Ook de steun van een vriendin die een zelfde proces doormaakte helpt haar niet. Na een zelfmoordpoging wordt Anna opgenomen in een psychiatrische kliniek. Haar problemen zijn op dat ; moment natuurlijk verre van opgelost maar toch vindt er een Jg?*! kentering plaats: langzamerhand krijgt Anneke weer meer waardering voor zich zelf. Vandaag over een week gaat Ademloos in première. Naast de genoemde '£>£ actrices spelen Pieter Groenier, ; Theu Boermans en Marie Louise Stheins voorname rollen in de film. '.;;"J ■■". J?r,.'R - S '^£*';.••;' Tegelijk met de film Ademloos kwam er gisteren een nieuwe plaat uit: Dreamland, van Lori Spee (foto). Dreamland is de ti- . telsong van de film. De Amerikaans/Limburgse zangeres overhandigde gisteren in Amsterdam het eerste exemplaar van de el-;, pee aan Monique van de Ven, hoofdrolspeelster in Ademloos. De titelsong wordt ook op single - uitgebracht. _'\ * Monique van de Ven en Pieter Groenier als Anneke en Leo, het jonge echtpaar dat in de diepste pro-, blemen terecht komt in Mady Saks' film Adem-:'-- loos ••-'.■'■:'■■: --- Aanbiedingen Monique van de Ven, in Nederland nog steeds het meest be- '•/'- kend als Olga in Turks Fruit, nam in de periode waarin Ademloos werd gemaakt een tweede ; belangrijk besluit. „Ik heb me voorgenomen nu ook.in de VS te gaan werken," vertelt de goed-; lachse actrice. Op grond van haar prestaties in Nederlandse, in de VS gedistribueerde films (met name Keetje Tippel) kreeg Monique verscheidene aanbiedingen. Op een enkele uitzondering na, ging ze daar niet op in. „Ik heb de boot afgehouden omdat ik wilde studeren. Daar heb ik de afgelopen jaren de tijd voor genomen en bovendien heb ik nu de taal onder de knie. Als je geen accent-loos Amerikaans spreekt kun je in de VS een loopbaan als actrice wel vergeten. Trouwens, ik was ook bang om de competitie aan te gaan. Als je in Amerika niet fantastisch bentï ben je helemaal niets. Er is zóveel concurrentie. Als je een kans krijgt en je doet het niet goed is het verder afgelopen. Weet je, ik heb het gevoel dat ik het nu aankan, dat ik rijp ben voor een rol in een Amerikaanse film." "''■■■....'. --- "Clips in Lijnbaancentrum . . (Van een onzer . verslaggeefsters) ROTTERDAM — Het Lijnbaancentrum biedt tot 14 november de manifestatie 'Clip', een presentatie van hedendaagse muziek op videobanden. De Rotterdamse Kunststichting heeft er de organisatie van. Clips zijn videobanden waarop een bepaald lied in beeld wordt gebracht. In Nederland worden ze vooral in muziekprogramma's op de televisie gebruikt. In het buitenland, in het bijzonder in Engeland en de Verenigde Sta-! ten, worden clips veel gepro- .' grammeerd in discotheken, vaak in video-grootbeeldprojectie. De ï beperkte tijdsduur en de daarmee gepaard gaande compact- .'. heid stimuleren de makers van de clips tot efficiënt werken: Met de medewerking van alle in Nederland vertegenwoordigde platenmaatschappijen is een selectie samengesteld van de in de laatste drie jaar geproduceerde : clips. Er zijn negentig clips te zien, van uiteenlopende soorten muziek. --- Herdenking vrijheidsstrijder José Marti (Van een onzer verslaggeefsters)' ROTTERDAM — Het Salvador Allende Centrum heeft voor morgenavond een herdenking van José Marti, vrijheidsstrijder in Latijns-Amerika, georganiseerd. Het verwacht ouder anderen een delegatie uit Cuba. José Marti, in 1853 geboren als zoon van een Spanjaard, werd de inspirator van de Cubaanse opstand tegen het Spaanse moederland. Hij was schrijver-dichter, die zijn inzet voor de onafhankelijkheid van Cuba in woord en daad uitte. Zijn streven was eigenlijk de emancipatie van héél Latijns- Amerika en de versmelting van alle Latijns-Amerikaanse volkeren. Zijn artikelen, toespraken, kritieken en brieven getuigen van deze anti-koloniale en antirascistische ideeën. De Spanjaarden zetten Marti wegens zijn revolutionairs denkbeelden gevangen maar hij ontsnapte, werkte in Parijs, Mexico, Guatamala, New Vork en Venezuela. In New Vork bereidde hij de Cubaanse opstand voor. In 1895 landde hij met een bevrijdingsleger . Drie jaar later versloeg Cuba de Spanjaarden definitief Marti maakte dat niet mee. Hij stierf in 1895 bij de slag van Dos Rios. --- Moeilijker Over haar ervaringen als bijrol actrice in Amerikaanse produkties zegt Monique: „Je kunt het geloven of niet, maar in zekere zin is dat moeilijker als het spelen van een hoofdrol. In dat laatste geval, als je de ster van de produktie bent, krijg je een enorme aandacht. In die positie hoef je geen stap te verzetten, alles wordt voor je gedaan. Als bijrol actrice moet je het zelf maar uitzoeken. Toch zal ik me voorlopig op dat kleinere werk richten, bijrollen, tv-films en zo." •' ~ De komende weken verblijft Monique in Nederland om kennissen en vrienden te bezoeken. Dat neemt niet weg dat ze over een paar weken weer vertrekt: naar Hollywood èn naar haar Nederlandse echtgenoot, de succesvolle cameraman Jan de Bont. ■ . , r, „Hij werkt op dit moment aan Cujö." Dat laatste is een film gebaseerd op een boek van de bekende thriller-auteur Stephen King. „Dus," zegt Monique nog, „met Jan gaat ook alles goed." ---