(Wanneer een pinda iets te vieren heeft, dan wordt het ook écht een feest») HEEL NEDERLAND WORDT UITGENODIGD OM HET HUWELIJKSFEEST MEE TE VIEREN Sï \#.ö ai I ~„■-,„.,.,, cr—■'- " *'\ I ' Eindelijk eens geen fÉlf'■'• >$LJAARjt>' I - »IT >j|yi-VS :'* - , ■'" a rijmpjes of slagzinnen i|| mk het vakmanschap vanDuyvis pH II 2®litó: I '■' 11 fö fff * U want het gaat niet om om gekoppeld aan de kwaliteit van H| Bl' |ff Hl; I <-'"'* »|»|Phß originaliteit. Originaliteit die beloond wordt gegarandeerd vers verpakt. MR-•*'••' I 2. DE ZILVEREN PINDA~ bruiloft . Zoals U weet een J . jM ' Daarnaast exclusieve pinda-sieraden plus belangrijke gebeurtenis in BJtItaPNT Cen aardige verrassing voor iedere deelpindaland. '*'**• nenier.Despelregels?Dievindtuindewinkelbij -.- jr , fin i j "*****, - j- ** veci succes* we zijn DcnicuwQ*** deel te nemen. Mjgl —_. -s^l % •*"*• :ï?i**"-~"" De Ceremoniemeester. --- 20 Nederlanders We stapten uit een helikopter i in een open stuk aan de rand van de bush bush, zoals ze het noemden. Er stonden barakken, tenten, jeeps, olievaten. Het was er rustig. Geen geschreeuw of geren. Onze namen werden afgeroepen en we werden verdeeld. Ron en ik kwamen in dezelfde groep terecht. Peter heb ik niet meer gezien, later heb ik gehoord dat hij nog maar een week geleefd heeft. Ons peloton bestond uit buitenlanders. Behalve Ron en ik waren er nog zon 20 Nederlanders, allemaal uit Limburg. Een dag later hield een officier een toespraak, maar ik verstond er niets van. Het viel me alleen op dat hij rustiger was dan zijn collega's in Duitsland. - Het bleek dat we moesten opbreken. Zwijgend, maar ontspannen liepen Ron en ik naast elkaar.. In Duitsland hadden we nog weinig contact met elkaar gehad. Je hecht je aan een groep, maar niet aan een persoon, dat is het systeem. We vermoedden dat we toch bij de technische dienst ingedeeld zouden worden.- Ron zei dat hij niet het gevoel had dat hij in Vietnam liep. Daar zat wat in. We liepen over een vlak terrein met kleine struiken. Het had Nederland kunnen zijn. Maar geleidelijk veranderde het landschap, het werd heuvelachtig, en we verdwenen in de bush bush. Het viel me :op . dat we veel herrie' maakten, veldflessen die rammelden, gekraak van takken. Ik concludeerde dat we niet in oorlogsgebied waren. Ik was er nu zeker van dat we monteur zouden worden. --- Put graven Aan het eind van de dag hielden we halt en moesten we een put graven. Toen we daar mee bezig waren kwam een officier naar ons toe. „Dit wordt jullie eerste gevecht, hè?" vroeg hij. Ik vertelde hem dat ik dacht dat we hier bleven slapen. Hij glimlachte en zei dat de VC verwacht werd. De Viet Cong dus. ■ •:•: '..,'■ )'S\'.-V-::i < : ; Mijn lichaam reageerde een uur later. Plotseling begin ik te trillen en over te geven. Een Amerikaan zei dat ik stil moest zijn. Hij wees naar m'n helmbanden en zei dat ik die los moest maken, omdat de luchtdruk van een granaat de helm afrukte, waardoor je je nek kon breken. In Nederland moesten we de bandjes juist altijd vastmaken. Waarom was dat me nooit eerder verteld? M'n vingers trilden zo erg dat het me niet lukte m'n helm los te maken. ' " -': Het schemerde nu _en we mochten niet meer . roken. Naast mij plaste iemand in zijn buitenhelm. Ik hoorde ge-' ritsel en vroeg of ze dat waren. „Nee," zei de jongen die naast me zat, „je hoort en ziet ze nooit. Je moet op de mondingsvlam van de wapens richten." ; Ineens ratelden machinegeweren. Hout brak en' takken vlogen over me heen. Het geluid was zo overweldigend dat het me verlamde. Ik kon m'n wapen niet optillen. Al onze trainingen waren kinderachtige spelletjes hiermee vergeleken. De Amerikaan naast j me vloekte me uit en schreeuwde dat ik moest schieten. Het hielp. Ik schoof m'n M 16 boven de put en vuurde zonder te kijken tot m'n magazijn leeg was. Toen ik het verwisselde, zei hij dat ik niet ongeconcentreerd moest vuren. Als ze weten dat je zonder munitie zit ben je er geweest. Ik leerde in die nacht meer dan al die maanden in Nederland Jen Duitsland. Het gevecht duurde de hele nacht en werd net zo onverwacht afgebroken als het begonnen was. Kruitdamp in m'n neus en m'n oren suisden. Het volgende dat tot me door drong was het gehuil en geschreeuw van gewonden/. ;■ Er kwamen hospikken naderbij en die begonnen snel en vaardig de gewonden te verzorgen. Nu pas kroop ik uit m'n put en stak een sigaret op. Een gewonde stak zijn hand op en ik schoof de sigaret tussen zijn vingers. --- Pillen Op nog geen tweehonderd meter van waar we gevochten hadden.was een klein kampement opgebouwd. Ik vroeg me af wanneer ze dat gedaan hadden. Je kon er van alles krijgen: whisky, rum, pillen.; Ik leunde achterover tegen een boom. Ik was vuil en moe en begon te huilen. Het kan van angst geweest zijn, maar ook van geluk. i ■ . '.• *.f.i.' Er kwam iemand naast me zitten. Hij zag er schoon en verzorgd uit. Hij vroeg me hoe het geweest was. Zijn belangstelling deed me blozen. Hij gaf me een paar pillen. „Dan slaap je lekker." Het was.een kort gesprek, maar het had me goed gedaan. Tegenover me staarde een jongen voor zich uit. Even keken we elkaar aan en knikten toen. Op de brits ging ik m'n handelingen na. Wat ik gedaan had.Het was natuurlijk fout geweest om ongeconcentreerd te vuren, maar de houders had ik snel verwisseld. Ik had geen vlam gezien, de volgende keer zou ik kijken en rustig vuren. Ik ; dacht aan Frank, onze groepsleider in het tehuis. Hij sloeg "ons met ëên- liheaal. Maar de grootste straf was het uitstellen van de ;. straf. Hij stuurde je naar je kamer en liet je -soms 5 ; uur wachten voordat hij met zn liniaal, langs kwam. Klootzak, als hij, nu bij me zou zijn, zou ik hem een kogel door zn kop jagen. --- 500 dollar De jongen die met me gesproken had heette Ronald. Hij vertelde me wat ik moest doen tijdens de gevechten. Als je ■wilt overleven, moet je naar de officieren luisteren, zij hebben de meeste ervaring en informatie. Hij vertelde me ook dat wij,' de huurlingen, de gevaarlijkste opdrachten kregen. We kostten 900 dollar in de week. Lukte het je een strategisch punt in te nemen, dan was dat meegenomen. Als je stierf scheelde het geld. Ik probeerde steeds bij hem in de buurt te komen. Ik durfde niet) rechtstreeks naar hem toe, maar wachtte tot hij naar me keek en me groette. Ik vermoed dat jongens als Ronald de taak hebben met soldaten te spreken.' -. ;.'.-,- Het tweede gevecht was een herhaling van het eerste. Maar ik vocht nu beter. Na het gevecht hetzelfde beeld: huilende jongens, gewonden, doden. Veel tijd om te rusten kregen we nu niet. De volgende morgen moesten we al verder. Dé komende weken , werden we van het ene gevecht naar het andere gestuurd. We spraken steeds minder met elkaar. Je moest je beslist niet aan iemand hechten, want een dag later kon hij dood zijn, en wat had je aan 'verdriet? Bevelen werden zonder tegenspraak, of zelfs de gedachte daaraan, opgevolgd. Ingraven, wachten, luisteren. De- spanning,, soms zelfs aangename spanning. Gleuf maken voor het magazijn. Oliespuitje voor het wa-', pen. De magazijnen met tape" aan elkaar binden. Patronen uittellen. Ik hield van die handelingen. Dagelijkse' routine waar ik behendig in was geworden. Het gevecht, de gewonden, de doden. Soms sprong er iemand uit zn put. De kogels gingen zo snel door het lichaam, dat de reactie pas na enkele meters kwam. --- Patrouilleren Niets was zenuwslopender dan patrouilleren. Met zon 35 man werden we er regelmatig op uitgestuurd om de omgeving te verkennen. Als wè vermoedden dat er VC zat moesten we terug om versterking te halen. ledere stap kon de laatste zijn. Een paar kogels en dan stilte. Of een mijn. Zo is Ron een arm en een been kwijtgeraakt. Het enige dat tegen angst hielp was onverschilligheid. 1 Deze | uitersten bleken aan elkaar te grenzen. Het ene moment transpireerde ik van angst en even later liep ik ongeïnteresseerd verder. • - ; Ronald had gelijk, als je je aan de bevelen van de officieren hield, verhoogde je je kans om te overleven. Oorlogvoeren was hun beroep en ze genoten van de strijd.' Ik weet niet wat het is wat de mens zo kan vervormen, maar ik moet bekennen dat ik soms ook naar het vechten verlangde. Dat verlangen naar die spanning had ik zelfs nog toen ik terug in Holland was. Het heeft lang geduurd voor de waanzin me losliet. Soms hadden we een paar dagen rust en verveling was erger dan angst. Het wapen werd een obsessie voor me. Ik was er de hele dag mee bezig. --- Kotsen Geen korreltje zand mocht er op. Geen meter liep ik meer zonder m'n Ml 6. En toen schoot ik voor het eerst iemand neer. Daarvoor had ik alleen lichtflitsen gedoofd. Ik zat in een gat. Omdat m'n magazijnen leeg waren, liet ik me met m'n rug tegen de wand zakken en zette een nieuw magazijn op. Terwijl ik grendelde, merkte ik ineens dat een VC boven me stond. Ik had hem niet gehoord. Hij bewoog zijn wapen in mijn richting. Dat van mij stond recht: omhoog, in een reflex haalde; ik mijn trekker over en schoot: hem door zijn kruis heen. Hij. viel over'me heen en strafte me.met zijn bloed. Ik moest kotsen. Het gevecht ging verder en ik keek naar het dode lichaam. Twee dagen later liepen we op | smalle paden tot we een dorp naderden. Vijf man wer--. den | vooruitgestuurd. Wij bleven aan de rand liggen. Als er te veel jonge mannen in goede conditie liepen, dan waren er waarschijnlijk militairen. Een paar kinderen liepen op de soldaten toe, die chocolade uitdeelden. Plotseling spatte er een kind uit elkaar. De VC moet een handgranaat in zijn zak gedaan hebben met een vertragingsmechanisme. Het groepje soldaten en kinderen lag bloedend op de grond. We kregen bevel onze jongens op te halen. Ik wilde opstaan, maar kon me niet bewegen. De kinderen werden door de gillende dorpelingen weggehaald. Van de soldaten waren er twee dood, de anderen zwaar ge-, wond. t.'r?.ti\ü£) T'fï'f'ii -Een paar "dagen later lagen we met dezelfde groep weer aan de rand van een dorp en weer werden enkele soldaten vooruitgestuurd. Er liep ; een jongetje naar hen toe. Ik zag een bobbel in zijn broekzak. Naast me begon iemand te schieten. We reageerden allemaal. Zestien mensen werden gedood. Later bleek dat er een blokje. touw in zn zak• zat. ledereen huilde. ~':',ii&s . Zwijgend liepen we .terug naar ons kamp. We passeerden een veld waar mensen aan het werk waren. We wisten t dat daar vaak ,VC zat, maar. we letten niet op. Plotseling stonden er twee op en vuurden op ons. De burgers bleven staan. Ze wilden niet weglopen, zo leek het. In enkele tellen wedden ze gedood. Ook bij ons vielen er doden. . *m y . Een andere keer zat ik met. twee jongens in eën geul.,We lagen onder artillerievuur. Omdat we steeds aarde .over ons heen kregen, besloten we een golfplaat over ons heen te leggen, die ongeveer 501 meter van ons vandaan lag. Toen we er naar toe kropen, zagen we dat een jongen op stond, zn 'helm afgooide, naar een riviertje liep en als een kind in het water ging zitten spelen. ■- We slaagden er in de golfplaat over onze geul te leggen. We merkten tevreden op dat we nu geen last meer yan de aarde hadden. Toen sloeg een granaat vlak naast ons in. De plaat gleed van mij af, over de anderen heen.. T.; jjf> ;-~'T Ik zat onder de aarde, maar had een beetje lucht omdat.ik met m'n voorhoofd op «m'n knieën .zat. Ik probeerde me naar boven te werken. De aarde viel in het vacuüm. Ik probeerde nu sneller te graven. Het lukte me m'n hand boven 'de aarde te krijgen en ik voel.de de warmte van de zon. Daarna verloor ik het bewust-1 zijn. '■ --- Geestelijke ! Ken geestelijke zat over me heen gebogen toen ik m'n ogen opende. Ze hadden m'n hand gezien en me eruit getrokken. Hij vroeg me of ik God gezien had. „Nee," zei ik verbaasd, „moet dat dan?" „Nee, maar ik zou het fijn vinden als je hem gezien had." „Maar ik ben, toch , niet doodt" „Je hebt in het aangezicht gestaan met de dood." Ik vertelde hem dat ik m'n vader en moeder gezien had. We hadden vroeger, een kolenkachel, i daar zat j m'n vader naast, m'n moeder zat tegenover hem te breien. Ik kan niet ouder geweest . zijn dan vijf jaar. Hij zei dat ik geen goed christen was. Ik pakte m'n colt en hield die onder zijn kin. Als je niet weggaat, ben je eerder ï>ij de heer dan ik, zei ik. Hij liep weg. De jongens die naast me. gezeten hadden waren overleden. ."'' '',' Je kon beter gewond raken of zelfs gedood worden, dan gevangen. Dit gold zowel voor de VC als voor de Amerikanen. Ik wist dat ook onze groep Vietnamezen doodtrapte. Een Amerikaan vertelde eens dat zij geen ideaal hadden,, ze vochten niet eens voor het eigen land. De weerzin in Amerika tegen de oorlog groeide. In de ogen van de jongens hier was het de schuld van de VC dat 'ze in Vietnam . waren. Daarom trapten ze hen dood. Maar er waren er ook die de gevangenen doodtrapten „ uit een soort vermaak. i ."„',' Ik had er nooit aan meegedaan tot ik een jongen aan een boom vastgenageld zag. Zijn geslacht was . afgesneden, maar hij leefde nog. Het was afgrijselijk. Een officier had de moed hem dood te schieten. Dagen achtereen waren-we daarna op zoek naar de VC. We rustten nauwelijks1! "en maakten zoveel mogelijk'her-' rie. Het enige dat we wilden was wraak, moorden. Dat is wat haat kan doen. •-■>•<•>-■■' We probeerden indruk op elkaar te maken. Ik rende een keer schietend naar voren. Het gaf me een gevoel van ongekende sensatie. Ik was onsterfelijk. Die roes duurde tot we een VC te pakken kregen. We schopten hem net zo lang tot zon lichaam uit elkaar viel. Uitgeput liet ik me op de grond vallen. Op de punt van m'n schoen zag ik een pluk haar. . Voor het eerst sinds maanden kon ik weer denken en keerde er niets van m'n zelfbewustzijn terug. Ik walgde van mezelf. De haat keerde zich nu tegen mij. Ik had het gevoel dat ik niet meer in m'n eigen lichaam kon leven. Wat ik gedaan . had was onvergeeflijk. We moesten verder.' Ik • zou hier nog negen maanden moeten zijn. •''" --- Klap Het werden slechts enkele I dagen. Tijdens een patrouille j werd er ineens op ons gescho- f ten. Ik sprong achter, een [ boomstronk, maar ze hadden me gezien. Van diverse kanten werd er op me gevuurd. Ik wilde weglopen, maar het leek of iemand me een klap gaf. M'n helm vloog af, ik greep naar m'n hoofd en voelde een kleverige massa, toen verloor ik het bewustzijn. Ik kan me niet veel meer herinneren van wat er daarna gebeurde. Ze hebben me geopereerd, splinters "uit m'n hoofd, maar m'n rechteroog werd steeds slechter. Ik heb -in diverse ziekenhuizen gelegen. Maar zoals ik zei, ik herinner ■me er weinig van. Tenslotte werd ik naar Duitsland gebracht. Het , eindigde waar het begon. ---