BUJDORgifQ DIEREN ®ifM WAT ZOU DAT KUNNEN ZIJN? --- Rotterdam: duizenden flats erbij ROTTERDAM — Zoveel mogelijk mensen op zo min mogelijk ruimte, waardoor steden zo dicht mogelijk bebouwd worden, liefst ook zo hoog mogelijk. Dat advies, kort samen: gevat, geeft minister Winsemius (Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu) in zijn structuurschets Stedelijke Gebieden die planologen van zijn departement hebben samengesteld. Voor Rotterdam betekent deze beleidsnota dat er tussen 1985 en 1990 de aanwezige ruimte zo intensief als maar mogelijk moet worden benut, door in de binnenstad minstens 20.000 woningen neer te zetten. Minister Winsemius heeft de structuurschets maandag aangeboden aan de Tweede Kamer. Amsterdam dient tot 1990 minimaal 25.000 woningen te bouwen, Den Haag 8000 en Utrecht 6500. De nota noemt ook de agglomeraties van grote steden, waar woningbouw geconcentreerd dient te worden. Dit is volgens de minister belangrijk om de tussenliggende gebieden 'open' te houden. --- Beetje hoop voor ontslagen zeelui (Van een onzer verslaggevers) ROTTERDAM — Het ministerie van Verkeer en Waterstaat gaat proberen om 58 Kaapverdiaanse zeelieden aan het werk te krijgen op zeeschepen, nadat deze groep matrozen heeft afgezien van een kort geding tegen het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. De Kaapverdianen werden vorig jaar ontslagen door hun rederij Nedlloyd, Vanaf die tijd hebben zij geprotesteerd tegen dit ontslag, maar tot nog toe was dat vruchteloos. Directeur scheepvaartpolitiek en maritiem beleid, drs. A. de Ruiter van het ministerie van Verkeer en Wa- terstaat, gaat via het Centraal Arbeidsbureau voor de Scheepvaart in Rotterdam proberen om de 58 man uit Cabo Verde onder te brengen. Dat zal een hele kluif worden omdat de Kaapverdianen niet beschikken over de vereiste papieren, zoals die ondermeer door Nedlloyd werden geëist. Ook al zouden buitenlandse zeelieden over het benodigde certificaat Geïntegreerd Gezel' beschikken, dan nog zouden zij niet in aanmerking komen als bemanningslid voor zogeheten gepremieerde schepen. De Ruiter vestigt nu zijn hoop op een actievere rol van het Centraal Arbeidsbureau voor de Scheepvaart. --- Stad steunt 'tegenstrevers' (Van een onzer verslaggeefsters ROTTERDAM — De Rotterdamse bewonersorganisaties zijn een welkome aanvulling op de formele democratie. Als belangenorganisaties van met name de minst-bevoorrechte groep bewoners van de stad fungeren ze niet alleen als onderhandelingspartner met de gemeente, maarzij organiseren ook hulpverlening aan bewoners, huuracties en betrokkenheid van wijkbewoners bij scholen en welzijnsvoorzieningen. .>■;-,■■, .\-'.■■■■■:-..<. Deze omschrijving van de Rotterdamse bewonersorganisaties anno 1984 geeft het college van B. en W. in de nota Bewonersorganisaties, waarin het gemeentebestuur steun voor de zelforganisatie van mensen én financiële ondersteuning toegezegd. Helemaal onvoorwaardelijk worden de'erkenning en financiële steun niet gegeven. „Wij willen zo min mogelijk bemoeienis met de organisatie van onze tegenstrevers," aldus de Rotterdamse wethouder Henk van der Pols (Wijkaangelegenheden), die de nota gisteren samen met college Pim Vermeulen (Stadsvernieuwing) presenteerde, "maar..." De voorwaarden van het college komen neer op opereren in een afgesproken gebied, openbaarheid, goed beheer van financiën en een democratische manier van werken. De nota Bewonersorganisaties bechrijft niet alleen het ontstaan van de huidige bewonersorganisaties, maar trekt inhoudelijk een' vergelijking met de vakbeweging en spreekt duidelijk uit dat het "blijvertjes" zijn. Voor de eerste keer in de Rotterdamse geschiedenis krijgen de organisaties zwart-op-wit dat B. en W. hen niet ziet als voorposten van eventueel te vormen deelgemeenteraden. Op bestuurstaken hoeven bewonersorganisaties wat het college betreft ook niet te rekenen. De opvattingen van het college, die voor commentaar de Rotterdamse wijken worden ingestuurd en in oktober aan de gemeenteraad zal worden voorgelegd, bevatten ook adviezen aan de belangengroepen. Zo blijken B. en W. graag te zien dat bewonersorganisaties bijvoorbeeld als vereniging een rechtspersoonlijkheid worden. Ook wordt de suggestie gedaan om een speciale beheersvorm te scheppen voor realisering van een gelijk dienstverband voor bij de organisaties werkende opbouwwerkers, extern deskundigen en sociaal-begeleiders. Verder preludeert de nota op de voltooiing van de stadsvernieuwing in wijken, waar nu via de projectorganisatie stadsvernieuwing een nauw contact tussen bewoners en ambtenaren is ontstaan. Het college vraagt zich af welke vorm het contact dat dan niet op verbetering maar op het beheren van de buurt gericht zal zijn, moet krijgen. Hoewel het college zegt voor elke bewonersorganisatie in de stad bereikbaar te zijn, doet de nota geen gedetailleerde uitspraken over het contact tussen deze belangenorganisaties en deelgemeenteraden. Het college staat op het standpunt dat zowel deelraden als bewonersorganisaties vrij zijn om hun houding tegenover elkaar te bepalen. Klopt een organisatie uit een deelgemeente echter aan op de Coolsingel, dan zal als het om verantwoordelijkheden van deelraden gaat, door het college om een gekwalificeerd advies worden gevraagd. --- Boliviaanse muziekgroep De Boliviaanse muziekgroep 'Los Kjarkas', die in 1982 volle zalen trok tijdens haar eerste toernee in Nederland, komt naar Rotterdam. Ze treedt zaterdag 22 september op in het Salvador Allende Centrum aan de Wijnhaven. Aanvangstijd acht uur en toegangsprijs 7,50 gulden. De vijfmansformatie trekt vier maanden met een programma van volksmuziek door Europa. Ze hopen hiermee geld in te zamelen voor hun muziekschool in Bolivia. De groep zingt in het Spaans en het Quetchd en speelt op zelfgemaakte instrumenten. ' <>. f --- AFLEVERING Z. G. A. N. 79 Omdat 'n oud apparaat veel aardiger is dam een nieuw Van onze verslaggever HERMAN MOSCOVITER Dagelijks kan men ze zien rijden in Rotterdam, Dordrecht, Schiedam, Vlaardingen en alle gebieden daaromheen. „Ouwe karretjes", dat wil zeggen oudere vervoermiddelen. Soms 20,30 jaar in dienst; vaak blinkend, een enkele keer roestig. Wat beweegt de eigenaren hun old-timer te houden? Zo goed als nieuw, Z.G.A.N., geeft op die simpele vraag de talloze antwoorden die bij al die verschillende eigenaren horen. ROTTERDAM — Jarenlang ging hij ettelijke keren per jaar met kleine vakanties naar Engeland. Wilde hij zich op het platteland enigszins mobiel wanen, dan moest hij wel een motor hebben. Dus kocht Harry Schaarman (31) een tweewieler en nam er een proefvergunning bij, waardoor hij elke vakantie de baas was over de afstanden op het platteland, en vooral die tussen de pubs aldaar. Dié Honda van 305 cc („de meest vreemde cylinderinhoud die ik ooit heb gehad") werd na een aantal jaren gestolen en sindsdien was hij genezen. Totdat hij „een oude bonk roest kon kopen" drie jaar geleden. Het was een Belgische motor, een FN van voor de Tweede Wereldoorlog. Mogelijk een M 71 uit 1934, maar waarschijnlijk een M 71 Sahara uit 1938. „Dit zoeken we nog voor u op," zegt Harry, „maar dat doen we in België bij de FN-liefhebbers en daar ga ik een paar weekjes vrij voor nemen". Puur toeval dat het dus een FN is geworden. „Ik ben gewoon gek op oude apparaten omdat die veel aardiger zijn dan nieuwe. Ik heb een typemachientje uit de vorige eeuw en een opwindgrammofoon van weet ik veel hoe oud. Dat vind ik gewoon grandioos." Ook meldt hij tussen neus en lippen dat hij „graag mag knutselen". --- ƒ 3000 Daar hijzelf als boekhouderadministrateur in het dagelijks leven gespeend is van elke technische gave, maar een vriend heeft „met kennis aan motoren", hebben ze samen de tanden in het project gezet. De hele motorfiets werd voorzichtig uit elkaar geschroefd, het motorblok idem. Zoveel als Harry moest doen aan de fiets, zo weinig hoefde de vriend aan het motorblok te vernieuwen. Schoonmaken, nieuwe pakkingen, nieuwe olie en daarna veel trappen maar hij liep en pruttelde als vanouds. Het robuuste geluid van een 350 cc zijklepper. „Ik heb geen kat in de zak gekocht mag ik achteraf wel stellen. Zonder arbeidsuren te tellen ben ik er ongeveer ƒ3OOO aan kwijt geraakt. En nog steeds zoek ik naar onderdelen. Een gasmachet, een kleppenlichterbeschermer, een ouderwetse koplamp met schakelplaatje, tja, je moet al mensen kennen die zoiets toevallig in de - schuur of op zolder hebben. Drie jaar zijn we met vlagen bezig geweest, ik schat zon 1000 arbeidsuren." Resultaat: een opgeknapte, berijdbare motorfiets van oude snit. Met open kopkleppen, met een open vliegwiel, met de kenmerkende voorvering van de FN.Keurig zwart gespoten in de sauna-in-aanbouw op de tweede etage van zijn huis op het Noordereiland. „Ach, zon hok heb je nou eenmaal en waarom zou je er zelf wel in gaan zitten zweten, maar die motorfiets er niet in spuiten?" Per jaar wil Harry Schaarman er voor zijn plezier zon 2000 tot 3000 km mee rijden. In de provincie, op oude motorbijeenkomsten en op speurtochten naar onderdelen. Mogelijk houd de FN zich dan beter dan tijdens de eerste echt lange rit waarbij eerst de contactsleutel uit de koplamp trilde. („Maar dat was niet zo erg want hij stopte meteen en ik heb dat sleuteltje weer gevonden), daarna de stuurdemper tegen zijn hals vloog („Maar dat was ook niet zo erg want door mijn kin snel op mijn borst te drukken ving ik die keurig op") en tenslotte zijn kickstarter kwijtraakte („En dat is wel erg, want ik kan de motor nou niet goed starten"). „Wel ben ik met een vriend in diens auto de hele weg nog afgereden. Ik buiten het raam hangend met mijn hoofd en maar kijken. Nee hoor, niets gevonden. En hij glom nog wel zo mooi toen ik wegreed." Hij hoopt daar via Nederland- Se bronnen of Belgische weer aan te komen, net als aan het enige, echte, authentieke achterlicht van de FN waar door te remmen het woordje STOP oplicht en het voor . achterrijdende alfabeten duidelijk is wat hier gebeurt. De motoritis heeft weer bezit van Harry genomen, want het rijden in de open lucht vindt hij zo prettig dat hij zich ook een Suzuki 750 cc heeft aangeschaft ("een scheurijzer") om lange afstanden te overbruggen en vooral om de visclub in Duitsland te bezoeken. --- Mooie pilsen Dat was weer een verhaal apart. Met zijn auto stopte hij in Bollendorf, ging daar een kroeg binnen, vond het er zo allemachtig gezellig dat hij alsmaar meer contact kreeg en „na een mooi aantal pitsen" bleken de heren van de hengelcub Harry wel in hun gelederen te willen opnemen. „Dus werd ik lid van de Bollendorfer visclub, hoewel ik nog nooit had gehengeld, ben teruggereden, heb hier een werphengel gekocht en heb onder leiding van een vriend geoefend in De Nieuwe Maas. Nu ga ik vijf keer per jaar naar Bollendorf en vooral naar dat café. Tjonge wat een pilsen en wat een heerlijke Hongaarse witte wijn hebben ze daar." Harry Schaarman rijdt graag motor vanwege de kameraadschappetijkheid tussen de rijders onderling. „Heb je eens een keer pech onderweg dan sta je nooit lang alleen. Er stoppen altijd medemotorrijders en die proberen dan — als je zo ontechnisch bent als ik — je te helpen. Staat er 'ergens bij een café een motor buiten dan drink je met zon berijder eens een paar pilsen en je hebt er een maatje bij. Nee, ze zullen je nooit zomaar laten zakken zoals autorijders. Voor de prijs hoef ik het niet te doen. Die Suzuki kost me een rib uit mijn lijf en voor mijn werk heb ik toch een auto nodig." ---