't wak Rotterdamse happening WAT DANNY KAYE voor de Unicef was, wordt de beroemdste Rotterdammer voor het ministerie van WVC: mensenvriend, cultuurdrager, gezant en representant van het Nederlandse volk in den vreemde. Niet Paul van Vliet, niet Herman van Veen, niet Louis van Dijk, maar Jules Deelder mag dus van 4 tot en met 28 juni op kosten van de staat naar Canada om de schone Hollandse kunsten onder de aandacht te gaan brengen. Zijn schone kunsten, wel te verstaan, want het is natuurlijk wel de bedoeling dat Jules de mensen daar avond na avond onderhoudt over hoe het is om in Zevenkamp te moeten wonen en over het feit dat bij Amsterdammers het hart het beste gekookt op hun rug (their heart cooked on their back) kan hangen, en wel zo laag dat de honden er bij kunnen (and well so low so that the dogscan enz.). Behalve Jules gaan er meer Rotterdammers en andere Nederlanders mee naar Toronto en Montreal, want onze regering vindt dat ze er straks daar maar meteen een complete happening van moet maken. Jules' manager René Vallentgoed is dus van de partij en mogelijk ook Ger Sax van Voorden en beeldend kunstenaar . Cor Kraat. - Laatstgenoemde werd vorige week al op verkenning naar de Canadezen gestuurd, want het is de bedoeling dat zowel Toronto als Montreal een heus kunstgeschenk namens Nederland krijgen aangeboden. Cor, onder meer bekend dankzij zijn kromme lantaarnpaal op de hoek van de Rotterdamse Hartmanstraat, overweegt iets soortgelijks in genoemde metropolen. Voorop moet zijns inziens in ieder geval staan, dat de Canadezen Een Blijvende En Te Gekke Herinnering aan het Nederlandse bezoek overhouden. Enfin, vertrouw dat in dit geval gerust toe aan Eelco Brinkman want die laat het niet bij een paar optredens en een kunstgeschenk. Namens de minister vertrekt begin juni de gehele Boulevard of Broken Dreams (medewerkers, tenten, pipowagens, danspaleizen, kortom alles) eveneens naar Toronto en Montreal met theatergroepen (de Mexicaanse Hond), films, voetbalclubs, performers, architectuur-exposities enz. enz. in hun kielzog. Op de kunstpagina's van Het Vrije Volk weldra meer over dit' Canada-program- ARCHIEF HET VRIJE VOLK Jules Deelder naar Canada De redactie van De Nieuwe Weelde --- De Nieuwe Weelde ACHTELOOS LAAT JE het slingeren, op de grond tussen het Italiaanse bankje en het stapeltje iets te mondaine modebladen. Op verloren momenten raap je het op en dwaalt dan quasi geïnteresseerd langs verhalen over Zoeloe-literatuur, industriële vormgeving, Rotterdamse dissidenten en het 'stoïcisme als achterhaalde zaak. Je bladert en kijkt, de armen gestrekt, de onderkant van het blad rustend iets boven de navel op het middenrif. Maar lezen doe je niet, daar heb je geen tijd voor. En eigenlijk vind je de verhalen te lang en te grijs, de foto's te weinig opwindend.. Je bent misschien wel de. modale lezer van De Nieuwe' Weelde, Rotterdams tijdschrift voor 'filosofie, cultuur en kunst. Sinds een half jaar verschijnend en volgens de makers inmiddels tamelijk succesvol. Een blad voor liefhebbers, voor snobs, voor aankomende filosofen, voor Rotterdamse chauvinisten, een blad voor mensen die het niet erg vinden een lichtjes verouderd verhaal te lezen zolang daarin niet minder. dan de ontwikkeling van het fascisme tijdens het interbellum wordt behandeld, kortom: een blad voor mensen die : niet geplaagd worden door de dwangmatige haast van het alledaagse. Een tijdschrift ook dat al weken op de leestafel van de neo-decadente salon Zochers ligt — op het oog onaangeroerd en niettemin volstrekt op zn plaats. --- De Nieuwe Weelde II OMDAT DE NIEUWE WEELDE zich niet beperkt tot 'literatuur' of tot filosofie', doch die beide terreinen alsmede het geheel der Nederlandse 'cultuur' ■ wil bestrijken, komt het blad niet in aanmerking voor WVCsubsidie. Zeggen de makers Het ministerie kent slechts stromen gelds toe aan literaire' of 'kunst-bladen, maar niet aan een gecombineerd tijdschrift. De Rotterdamse Kunststichting had. wèl 10.000 gulden over, terwijl een volgens zwartkijkers niet helemaal propere particulier ook al eens flink in de Eindredacteur Eric Brinckmann benadrukt echter, dat niet de financiën maar de distributie van zijn blad de 'bottleneck' is. Hij is trots op de „dikke honderd abonnees", laat'weten dat het recent verschenen derde nummer : „waarschijnlijk los" gaat, maar weet ook dat een goede verspreiding met bijvoorbeeld Betapress („die lui vragen schofterig veel") volstrekt .. onbetaalbaar is. Vanaf ■; het derde nummer worden de 3000 exemplaren van De Nieuwe Weelde verspreidt via het Centraal Boekhuis, waardoor het in heel Nederland verkrijgbaar zou moeten zijn. Een nummer kost nu ook. plots een tientje (voorheen vijf gulden). :. v.. Welk gedachtengoed schuil gaat achter De Nieuwe Weelde? ' De makers (studenten filosofie van de Erasmus Universiteit, vormgevers, fotografen, schrijvers) zeggen op zoek te willen naar 'de filosofie van kunstenaars' of naar 'ideeën over kunst van filosofen. Dat alles met het idee, dat er in Rotterdam vooralsnog niet bijster veel gebeurt op dat terrein, dat er überhaupt weinig tijdschriften zijn die zich met kunst bezighouden, ric Brinckmann: „Er gebeurt hier heel veel, ook dingen van nationaal niveau. Maar kunst komt weinig aan bod, zeker de B-podia. Terwijl er een enorm verschil is met vijf jaar geleden: toen dacht je, waar ga ik deze week eens naar toe; nu moet je telkens kiezen." --- De Nieuwe Weelde III DE NIEUWE WEELDE is in de eerste plaats móói. Het herinnert natuurlijk aan Hard Werken, een tijdschrift waarvan in Rotterdam ooit een handvol nummers verscheen, die nu in menige boekenkast onder het stof als antiquarische bijzonderheden worden gekoesterd. Het verschil tussen deze twee bladen-van-groot-formaat (29,7 bij 42 cm) is dat De Nieuwe Weelde veel meer een tijdverschijnsel is, een blad dat gemaakt moest worden tegen het eind van een eeuw, in een stad die vijftig jaar na een bombardement 'ineens' uit het verleden lijkt te zijn opgestaan, die zowaar iets van allure begint te krijgen. De Nieuwe Weelde is daarmee vooral een Rotterdams blad, misschien niet eens door de inhoud van de tot nu toe verschenen drie nummers, als wel door 'de formule': het straalt een in de grond op niet zo bijzonder veel gefundeerd succes uit. Zoals Rotterdam het plots 'maakt', zoals om de stad en haar bewoners nu de geur van roem hangt, terwijl in werkelijkheid binnen de gemeentegrenzen meer uitkeringsgerechtigden wonen dan in enige andere stad, de haven op zn kont ligt en het bankroet dreigt — precies zo pronken de makers van De Nieuwe Weelde met hun blad, ofschoon het in menig opzicht allesbehalve voortreffelijk is. Waarschijnlijk zal De Nieuwe Weelde ondanks zichzelf overleven. Het blad is rommelig, wordt op het oog samengesteld volgens toevallige normen; voor zover de verhalen niet verouderd zijn, zijn ze slecht leesbaar, niet echt interessant en niet verschrikkelijk verrassend. De verkeerde mensen worden geïnterviewd - (zoals de non-valeur Boudewijn van Houten), de journalistieke aanpak is die van goedwillende dilettanten. Er valt veel' slechts te zeggen over De Nieuwe Weelde — maar bij dat alles is het tijdschrift; noodzakelijk. Alleen al door het feit dat het bestaat voegt het iets toe aan de kwaliteit van het bestaan in Rotterdam: bluf, brutaliteit, pracht en praal, decor, arrogantie. --- Een leven op zee KOOS TEEUWKENS (1926) volgde de zeevaartschool, werd lichtmatroos, leerling-stuurman, van-alles-en-nog-wat in alle denkbare rangen en tenslotte kapitein. Vanaf 1953 was hij achtentwintig jaar lang zeeloods en vervolgens voer hij nog enige tijd voor Greenpeace. Wat doet zon man eigenlijk op de kunstpagina? Hij werd schrijver. Zodoende. Bij de Rotterdamse Kunststichting verscheen onlangs het Sondereeks-deeltje De vuurdoop (ƒ10) dat volgens Joke Gerritsen de winkels uit vliegt. Vijftien verhalen waarin Teeuwkens vertelt van de sterke staaltjes die hij in zijn zeemansbestaan heeft meegemaakt. Het was niemand minder dan onze eigen Tjitte de Vries die de loods stimuleerde in zijn letterkundige activiteiten. Na afloop van het interview dat De Vries met de zeebonk had, vroeg deze onze verslaggever: „Meneer, mag ik nu nog wat vragen. U bent journalist en u weet een hoop van schrijven af..." Teeuwkens werd verwezen naar de literaire workshop die de Kunststichting organiseert en waar Paula Gomez haar handen aan vol heeft. Na een jaar belde hij Tjitte op: „Ik heb precies gedaan wat jij zei. Ik heb een jaar bij Paula gezeten. En ik heb zelfs van haar begrepen dat ze mij nog maar weinig kan leren." En of Tjitte zich maar even door het dikke pak verhalen wilde heen worstelen dat de kersverse auteur bij hem door de bus geduwd had. Zuchtend zette de journalist zich aan het karwei,' maar eenmaal bezig las hij door tot het pak papier op was. Er was maar één conclusie mogelijk: Koos Teeuwkens was vanaf dat moment schrijver. Zeg maar gerust: SCHRIJVER. En opnieuw werd hij doorverwezen,' deze keer naar Martin Mooij. Ook die herkende het talent van Teeuwkens. En dus is er nu De vuurdoop. En dus staat dit stukje over deze zeeleeuw op de kunstpagina. ---