CHU 'een koppel patrijzen dat bij eerste schot alle kanten uitvliegt' CDA-beleidsmedewerker Hans van Spanning schrijft lijvige dissertatie over de in het CDA opgegane Unie Door Peter van de Vusse Wie speurt naar schandaaltjes bij een partij als de Christelijk Historische Unie komt van een koude kermis thuis, in de 72-jarige geschiedenis van de partij komen zeggen en schrijven drie incidenten voor, die het daglicht, althans in hervormde kringen, niet kunnen verdragen. Een keer zorgde een CH U-bewindsman voor enige opschudding door de wet te overtreden. Wat bleek: terugkomend van vakantie in 1969 had het echtpaar Beernink van de overgebleven Belgische franken benzine willen kopen aan de grens. Toen de pomp dicht was kocht Beernink voor dit bedrag 700 sigaretten voor zijn echtgenote, zelf rookte hij uitsluitend sigaren. Bij de douane-controle bleek dat Beernink, die de sigaretten open en bloot op de achterbank had neergelegd, 300 sigaretten te veel had gekocht. Hij moest hiervoor een boete van 40 gulden betalen, plus de verschuldigde accijnzen. Politiek Den Haag nam de zaak niet al te hoog op. Kwalijker was de aanrijding van partijvoorzitter J.T. Mellema. Toen in 1968 publikaties verschenen dat hij onder invloed tegen een geparkeerde auto was gereden, moest hij de hamer neerleggen. Tenslotte kreeg in 1971 lijsttrekker Berend Jan Udink negatieve publiciteit toen hij voor een stuntje dacht te zorgen tijdens de verkiezingscampagne. Hij liet zich met een pruik op fotograferen in een tijd waar hippies en nozems het voor zeggen hadden. Udink, die wilde laten blijken niet tegen lang haar te zijn, werd door de kiezers in de steek gelaten. In 1972 leed de Unie de grootste nederlaag uit haar geschiedenis. De geschiedenis van de CHU staat niet bol van politieke avonturiers die met gewaagde uitspraken voor enig vuur zorgden; eerder een partij van bedaarde oude mannen in driedelig grijs met dikke sigaar die prat gingen op degelijkheid en burgerlijk fatsoen. Over die partij heeft CDA-beleidsmedewerker Hans van Spanning onlangs een lijvige dissertatie geschreven na bijna achttien jaar van onderzoek. Twee dikke delen, in totaal bijna 1100 pagina's, zijn het resultaat van een doorwrochte studie van de CHU van 1908 tot 1980, toen de partij fuseerde met de KVP en ARP in het CDA. De CHU is niet een partij (men sprak niet van partij maar van Unie!, een bundeling van protestants-christelijke groepen), die zich in enkele regels laat vatten, daarvoor zijn de beginselen te vaag en de praktische uitwerking te halfslachtig. Het leidend beginsel, 'de authoriteit van Gods woord', leidde door de geestelijke vrijheid van handelen van de fractieleden in de praktijk tot verdeeldheid. PvdA-fractievoorzitter Burger typeerde de CHU eens „als een koppel patrijzen, dat bij het eerste schot alle kanten uitvliegt". Tilanus antwoordde daarop dat deze patrijzen toch steeds weer op het nest terugkeerden omdat zij bij elkaar hoorden. Misschien is dit wel het belangrijkste kenmerk van de Unie: het vaak verdeeld stemmen. Tweeslachtigheid in de hand gewerkt door een gebrek aan uitgesproken profilering. Ondanks een zekere Weltfremdheit en a-politieke houding is de CHU een 'gouvernementele' partij geweest: met uitzondering van de kabinetten Schermerhorn-Drees (1945-1946), Cals (1965-1966), Zijlstra (1966-1967) en Den Uyl (1973-1977) heeft de Unie, in coalitieverband, van 1918 tot 1980 in de regering gezeten. De politieke betekenis van de CHU moet dan ook niet worden onderschat. Hiervoor verantwoordelijk is de in de loop der jaren stabiel gebleven kiezersaanhang. In het interbellum had de CHU rond de tien procent, zo'n elf Kamerzetels, met als uitschieter de Statenverkiezing van 1923 toen de CHU de grootstse omvang uit haar geschiedenis haalde met 12,4 procent. Van Spanning verklaart dat door de uitbreiding van het kiesrecht voor vrouwen wat de CHU veel stemmen opleverde. Van 1948 tot 1973 kon de CHU ook rekenen op een vrij constante aanhang, die varieerde rond de achteneenhalf procent (zo'n 12/13 zetels) van de stemmen. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1971 en van 1972 leed de Unie een fors verlies, de partij viel terug tot viereneenhalf procent (7 zetels). Van Spanning ziet de voornaamste oorzaak hiervoor gelegen in de groeiende deconfessionalisering onder de hervormden, die voor het overgrote deel het kiezersbestand vormden. Ook de interne verdeeldheid in de partij was debet aan het stemmenverlies. Voor de oorlog haalde de CHU haar stemmen ook wel bij het hervormde kiezerspotentieel, maar was het niet zo dat alle hervormden op de CHU stemden. Dit gegeven, het feit dat hervormden ook op andere partijen stemden, was voor de CHU volgens Van Spanning een stimulans om te streven naar kabinetten op brede basis. Al in een vroeg stadium beijverde de CHU zich voor deelneming aan de regering van de SDAP. De latere minister-president De Geer pleitte in 1918, na Troelstra's mislukte revolutie-poging, voor regeringsverantwoordelijkheid van de SDAP „zodat de partij naar buiten wordt verzwakt en naar binnen wordt gelouterd". Dat streven kon niet voor 1939 worden geconcretiseerd, volgens Van Spanning doordat in de tussenliggende jaren de ideologische afstand te groot bleek en doordat bij veel protestanten de vrees voor een rooms-rode coalitie overheerste. Van Spanning wijst hierbij op de persoonlijke rol van De Geer die voor het eerst socialisten opnam in zijn nationale kabinet. Een daad van historisch belang, want het betekende de emancipatie van het Nederlands socialisme. De vruchten zijn volgens Van Spanning daarom zo zuur dat de 'gepolariseerde' PvdA in 1973 de CHU doelbewust buiten de regering heeft gelaten. Een tragisch lot viel de CHU ten deel. Uit de geschiedenis van de CHU blijkt hoezeer de leiders het gezicht bepaalden van de partij. Mogelijk dat de organisatiestructuur hieraan mede heeft bijgedragen. De CHU was niet geporteerd van strakke partijdiscipline of partijmacht. maar legde de activiteiten bij de basis, de plaatselijke of regionale kiesverenigingen. Dat had nadelen. Zo kende de CHU geen centrale ledenadministratie, waardoor er bij voorbeeld geen cijfers te geven waren over ledenaantallen. Door gebrek aan structuur en overleg hadden de kopstukken in de partij, jonkheer mr. A.F. de Savornin Lohman, jonkheer mr. D.J.de Geer en na de oorlog dr. W.H. Tilanus en G.H.K.J. Beernink, vaak vrij spel.. In een portrettengalerij schetst Van Spanning de karakters van de opeenvolgende politieke leiders. De Savornin Lohman, de peetvader van de CHU, lag geregeld in de clinch met AR-leider A. Kuyper, die hij partijmacht verweet. Lohman streed voor betere arbeidsomstandigheden, gelijkheid van neutraal en christelijk onderwijs, maar hield er ook conservatieve denkbeelden op na. Zo waren vrouwen in zijn ogen niet geschikt om te kiezen, „om de vaak onbewuste invloed die de vrouw uitoefent in verband met de zwakheid van de man tegenover de vrouw". De Savornin Lohamn werd in brede kring gerespecteerd. SDAP'er Schaper typeerde hem als „een grote en rechtschapen figuur maar conservatief tot op het gebeente en een driftkop van de ergste soort". Ook de andere grote vooroorlogse leider De Geer, de enige CHUpremier, stond in hoog aanzien. Gesloten van karakter, had hij de neiging zonder enige vorm van overleg te handelen, alhoewel Van Spanning dat beeld enigszins nuanceert. Aan een zelfde euvel leed H.W. Tilanus. Voor de buitenwacht een sympathieke man, die dagelijks op zijn fiets naar zijn werk ging, maar naar binnen toe paternalistisch. Hij beschouwde zijn fractieleden meer als persoonlijke adviseurs, dan als volwaardige politici. Zo hoorden de fraktieleden pas in de Kamer hoe het CHU beleid er uit zag, van enig fraktieberaad was geen sprake. Volgens Van Spanning miste Tilanus tact en souplesse met als gevolg dat de fractie vaak verdeeld stemde. Minder autoritair van karakter was Beernink. Hij voerde wel overleg met de fraktie, wat hem groot ontzag opleverde. Maar ook hij ging gebukt onder starheid en beginselvastheid. Zo had Beernink moeite in te spelen op nieuwe ontwikkelingen als bij voorbeeld de televisie. Dat liet hij maar het liefst aan zich voorbij gaan. Over de politiek zelf zei hij dat hij zich daarover niet kon opwinden en altijd acht uur per nacht sliep. Befaamd is Beernink's uitspraak in een interview met Bibeb in VN. Wat is goede humor?, vroeg Bibeb. Beernink antwoordde met een raadsel, wat is J+B+V=HP?. „Juliana + Bernhard + V = Haagse Post", probeerde Bibeb. Beernink riposteerde met Jas + Broek + Vest = Heel Pak. H. van Spanning heeft een nauwgezet boek geschreven over de geschiedenis van de CHU. Hierbij heeft hij veel aandacht geschonken aan staatsrechtelijke achtergronden naast historisch parlementaire. Wat blijft hangen is een mistig maar beminnelijk beeld van politici die het rustig aan deden, kalm en evenwichtig in hun optreden. Wie die eigenschappen weet terug te vinden in het huidige CDA, moet wel op het spoor zijn van een nazaat van de Unie. Beernink; sigarettensmokkel Udink; hippe pruik FOTO'S ARCHIEF HW Tilanus; vrij spel --- In de voetsporen van Winnie de Poeh Engelse dorpje Hartfield zwijgt Christopher Robin en zijn bovenstebeste vriend Poeh dood Door Gert van Engelen Beroemdheden worden in Engeland nooit met rust gelaten. Als ze ergens de nacht hebben doorgebracht, wordt aan de gevel een plaquette gemetseld. Als ze ergens een week danwei hun halve leven hebben gewoond, wordt het desbetreffende huis tot museum verklaard. En op de hoek van de straat verschijnt minstens een richtingwijzer, maar veel eerder een standbeeld. Britten zijn gek op hun Grote Zonen en Dochters, waarbij het hun niet deert of die wetenschapper, schrijver, dichter of politicus waren. Ze willen hen eren en de VVV's willen hen exploiteren. De toeristen moeten gelokt. En daarom kan men in folders verwijzingen vinden naar de haarlok, de wandelstok en het bed van de een, het geboortehuis, de bril en de half opgerookte sigaar van de ander. Een zeldzame uitzondering op deze Britse heldenverering is het Zuidengelse dorpje Hartfield. Nooit van gehoord? Dat is ook precies de bedoeling. Hartfield is het gehucht waar A. A. Milne zijn wereldvermaarde kinderversjes en boekjes schreef over Christopher Robin en diens bovenstebeste vriend, het beertje Winnie de Poeh. Maar dat niet alleen: Hartfield ligt ook in de omgeving waar de avonturen van Janneman en Poeh zich afspeelden. Het Honderdßundersßos, de Poehtakjesbrug, het Woud, het Pijnbomenbosje — het is er allemaal te vinden. Maar Hartfield zwijgt Winnie en Milne dood. Geen routekaartjes, geen richtingwijzers, geen museum. Het dorp heeft de schurft aan busladingen toeristen. Het verslag van een teleurstellende bedevaartstocht. Poeh, de beer met een Heel Klein Beetje Verstand, maar altijd bereid om zijn vriendjes uit de brand te helpen, vond op een dag een massa denneappels. Hij had een zingerig gevoel. Hij raapte een denneappel op om er een rijmpje bij te verzinnen. Dat doet hij doorlopend — zingen, neuriën of wijsjes bedenken. Hij ging ermee naar het bruggetje, struikelde en toen wipte de denneappel uit zijn pootje in de rivier. Hij ging terug om een andere denneappel met een rijmpje eraan te halen, maar bedacht dat hij toch liever naar de rivier wou blijven kijken. Hij ging op het bruggetje liggen en de rivier gleed onder hem weg en daar had je opeens zijir denneappel ook. Dat vond hij leuk, hij deed het weer, toen met grote denneappels en kleine om te zien welke het eerst zou verschijnen. Zo ontstond het spelletje dat later door Poeh en zijn vriendjes met takjes werd gespeeld, want die kende je beter uit elkaar. Poehtakjes spelen heette het dan ook. Steeds holden ze naar de andere kant van de brug, hingen allemaal over de rand en wachtten af wiens stokje het eerst zou verschijnen. ★ * * Op een windstille ochtend loop ik in de voetsporen van Christopher Robin. Ik baan me een weg over een onbegaanbaar voetpad in Posingford Wood. Mijn schoenen zakken slurpend weg in de modder, terwijl onbuigzame takken in mijn gezicht zwiepen. Maar dat deert me allemaal niets, want ik ben op bedevaartstocht. Ik ben een van die miljoenen kinderen die verslingerd zijn geraakt aan de verrukkelijke, wonderbaarlijke belevenissen van de wijze Christopher, de domme Winnie de Poeh, en van Knorretje, het varkentje, en van lejoor, de arme oude grijze ezel, en van Moeder Kanga en Teigetje. O, wat houd ik toch een boel van ze. En zo ploeter ik dan voort, rondlopend in de geneugten van mijn kinderjaren, een modderpoel in Posingford Wood. jes. Hij oogstte er wereldsuccessen mee, zonder twijfel mede door de lieve illustraties van E. H. Shepard. In 1925 kocht Milne Cotchford Farm, een kloek buitenhuis, met een tuin, een heleboel wildernis en een riviertje. Het zomerhuis lag even buiten Hartfield en vlakbij Ashdown Forest, het grote woud waar alle dieren woonden die een hoofdrol zouden gaan spelen in de Poehverhalen. De bossen en weiden en velden lagen te wachten op iemand die ze zou ontdekken, en dat werd Christopher Robin, het blonde zoontje van Milne. In de Nederlandse vertaling werd Christopher Robin (wat eigenlijk zijn officiële voornamen zijn) aanvankelijk omgedoopt tot Janneman Robinson, in latere drukken weer tot Christoffer Robin. Alan Alexander Milne schreef zijn vier Poehboekjes, die tot de klassieken van de kinderlectuur zouden gaan behoren, in de jaren twintig, in vijf jaar tijd. De twee bundels met versjes, V/hen we were very young en Now we are six, verschenen in respectievelijk 1924 en 1927, de twee boekjes met verhalen, Winnie the Pooh en The House at Pooh Corner, in 1926 en 1928. Hoewel Milne veel meer heeft geschreven — romans, korte verhalen, toneelstukken, poëzie voor volwassenen — zou hij altijd bekend blijven om zijn dunne Poehboek- Christopher Milne geeft in zijn memoires gelukkig een gedetailleerde routebeschrijving. Maar bestaat de Poehtakjesbrug nog wel? Misschien heeft de houtworm mijn hartewens wel Steeds als de familie Milne weer een weekeinde of een zomervakantie doorbracht in Cotchford Farm, trok Christopher Robin de bossen in, dikwijls samen met Nanny, de kinderjuffrouw, en met speelgoeddieren. Winnie de Poeh, de lievelingsbeer die slechts een jaar jonger was dan Christopher zelf, was zijn meest onafscheidelijke kameraad. Wat Christopher en zijn speelgoedbeesten op die ontdekkingstochten meemaakten, vormde een inspiratiebron voor Milne. Hij luisterde, observeerde en verwerkte dat tot de geestige, mild-ironische verhalen die daarna een zegetocht over de hele wereld zouden maken. Soms vroeg Christopher zijn vader ook om een Poehverhaaltje, zodat we niet weten wat er eerst kwam:. de gebeurtenissen of het verhaal. Christopher Milne is daar zelf ook nooit uitgekomen. Hij meldt dat in een boek dat hij in 1974 schreef over zijn jeugdherinneringen, getiteld The enchanted Places. „Mijn vader," schrijft Christopher Milne, die een boekhandel heeft in Dartmouth, „keek in ieder geval uit naar ideeën. Maar ik ook. Hij wilde ideeën voor zijn verhalen, ik wilde ze voor mijn spelletjes en de een keek naar de ander om inspiratie op te doen. Maar op het eind werd alles één, de verhalen werden een deel van ons leven, wij leefden ze, dachten ze, spraken ze." Dank zij dit boek, in Nederland in 1980 uitgegeven onder de titel Mijn jeugd met Poeh, weet ik hoe ik vanuit Posingford Wood het legendarische Poehtakjesbruggetje moet vinden. Want daar ben ik op uit. Veel mensen hebben alles over voor een sigarenbandje uit 1833, maar voor mij ligt dat anders: eersf Poehtakjesbrug zien en dan sterven. opgegeten? Struikelend en zuchtend bagger ik verder. Het pad wordt breder, de bomen wijken. Opeens zie ik hem — de onsterfelijke brug, de brug der kindervreugden. Uitgelaten stap ik er op en loop van de linker leuning naar de rechter leuning en weer terug. Ik leun op de bovenste leuning en steek mijn hoofd onder de onderste leuning door, precies zoals zestig jaar geleden gebeurd is, in Now we are six. „Christopher kon net zijn kin op de bovenste leuning leggen, als hij wou, maar het was leuker om op de onderste leuning te staan, zodat je er overheen kon hangen. Dan kon je de rivier langzaam onder je door zien glijden. Poeh kon zijn kin op de onderste leuning leggen, als hij wou, maar het was leuker om te gaan liggen, en je hoofd er onderdoor te steken, dan kon je enz. Knorretje en Roe waren te klein om bij de onderste leuning te komen, en gingen daarom ook altijd liggen." Now we are thirtysix en ik werp wat takjes in het water en kijk toe hoe ze uit het gezicht drijven. Een hele poos stond ik te kijken naar de rivier beneden me en zei niets en de rivier zei ook niets, want die voelde zich heel rustig en vredig op deze windstille ochtend. Tevreden verlaat ik de brug en loop het brede pad op, bijna zo breed als een weg dat naar Cotchford Farm leidt. Even voorbij de brug valt me een schamel gedenksteentje op, waarop een al licht beschadigde, ijzeren plaquette is aangebracht. De tekst vermeldt dat dit Poehtakjesbrug is, gebouwd in 1907 door J.C. Osman en gerestaureerd in 1979: de houtworm! Dan dringt het pas tot me door hoe ongewoon het is dat ik hier in m'n eentje ongestoord kan rondzwerven op deze gewijde plek. Geen schoolklassen, geen kwetterende volwassenen, terwijl je toch mag veronderstellen dat er meer mensen zijn die een pelgrimage willen ondernemen naar het schattige bruggetje. Maar waar zijn ze? Waarom is het hier doodstil? Waarom heb ik, rondlopend in Ashdown Forest en Posingford Wood, nergens richtingwijzers gezien? Is er sprake van boze opzet? Worden Poehliefhebbers letterlijk het bos ingestuurd? ★ ★ ★ „Hé, wat moet dat daar?" Kuierend over het brede pad, had ik plots, verborgen in een haag van hoge bomen, Cotchford Farm ontdekt, een opvallend landhuis, dat waarschijnlijk daarom zo merkwaardig oogt, omdat het is opgebouwd uit drie huizen. Cotchford ligt tegen een heuvel en dus glooit alles er. Maar er is een vlak stuk en daar ligt het pad, een soort karrepad met aan weerszijden huisjes en hoeven. Nieuwsgierig was ik al het tuinpad opgelopen dat schuin afliep naar Milnes zomerstek toen ik werd aangeroepen door een scherpe vrouwenstem. Ruth Blyte stelde zich voor en vroeg wat ik hier te zoeken had. Ik stamelde iets over journalistiek voyeurisme. „But (his is a private house," reageerde zij verontwaardigd. „You don't like people coming in your house, do you?" Ze had natuurlijk volkomen gelijk. Ruth vertelde dat zij en haar echtgenoot Colin al vijftien jaar op Cotchford HUI wonen. Ik was niet de eerste die ongegeneerd het pad was komen oplopen, op zoek naar Cotchford Farm en Poehtakjesbrug. „ledere keer als er op tv een verjaardag rond Winnie de Poeh valt te vieren, komen hier horden mensen." Dat valt toch wel te begrijpen? zeg Ik. ledereen die Is grootgebracht met Winnie de Poeh wil toch eens de plekjes zien die Milne en Shepard onvergankelijk hebben gemaakt. „Maar wij moeten daar niets van hebben," zegt Ruth. „Wij moeten voor het onderhoud van deze weg betalen, we kunnen daarom niet zomaar verkeer toelaten. Er is ook geen ruimte om te parkeren; alleen voor de bewoners. Daarom staan hier nergens routeborden: wij willen hier geen pottekijkers. In het verleden is hét voorgekomen dat dagjesmensen hun auto op de strook gras voor mijn keuken zetten!" Alan Milne stierf op 31 januari 1956. Cotchford Farm verwisselde daarna verscheidene keren van eigenaar. Nu wordt het het huis bewoond door de familie Johns. „Het huis," weet Ruth, „is ook twee jaar eigendom geweest van The Rolling Stones, wist u dat? Het is in het zwembad van Cotchford Farm geweest dat Brian Jones zelfmoord heeft gepleegd. Daarna heeft de familie Johns het gekocht." Zijn er nooit plannen geweest om het huis in te richten als Poehmuseum? vraag ik Ruth ten slotte. „Nee. En ik denk ook niet dat de familie Johns daar op zit te wachten." * * * In het dorpje Hartfield, merk ik later op de dag, is het al niet anders. De bevolking stelt absoluut geen prijs op ronddolende Poehfans. Lola Donner wiedt haar tuintje, dat grenst aan de smalle hoofdweg. „We geven er," zegt zij, leunend op de hark, „de voorkeur aan om het hier rustig te houden. Als je vanuit een grote stad voor de rust naar het platteland bent verhuisd, zoals ik, en je kunt goed opschieten met de andere dorpsbewoners, dan wil je toch geen toeristen om je heen?" Maar een enkel bordje dat verwijst naar de illustere plekjes uit de boekjes kan toch geen kwaad? Lola: „Poehtakjesbrug is alleen bereikbaar via een privéweg en er is geen ruimte om te parkeren. Zo simpel is het." In de kruidenierswinkel verderop is de reactie eender. „We doen er geen moeite voor om toeristen hierheen te krijgen," zegt de winkeljuffrouw. „It has always been kept quiet. Het bruggetje ligt in een privéweg, en niemand ziet daar graag horden toeristen heentrekken." De eigenaresse van de antiekwinkel oordeelt iets milder over Poehvorsers. „Ze moeten zelf maar zoeken. We stimuleren het niet, maar we kunnen het ook niet tegenhouden. Wij hebben er geen zin in om er een slaatje uit te slaan." Zeg dat wel. Bij toeval ontdek ik aan dezelfde hoofdweg Pooh Corner, een piepklein winkeltje dat in al zijn bescheidenheid het enige bewijs is van de connecties tussen Milne en Hartfield. Het is zo schamel van omvang, zo gemakkelijk over het hoofd te zien dat je het nauwelijks een concessie aan de Poehcultus kunt noemen. Pooh Corner wordt gedreven door Mike Ridley, maar vandaag is het Joan Rush die achter de toonbank staat. Ze vertelt dat dit Poehhoekje het hele jaar door open is, en dat in de winkel voorheen een bakkerij was gevestigd. Christopher Robin heeft de bakkerij nog gekend. „Toen hij nog een kleine jongen was, kwam hij er met Nanny snoep kopen." Joan beaamt dat Winnie en Milne worden doodgezwegen in het dorp. ★ * ★ Ik ben uitgewandeld en ontgoocheld. Hartfield blijkt niets van Winnie de Poeh te willen weten en tussen Milne en Christopher Robin boterde het ook al niet. Dat de zoon verbitterd is, omdat hij altijd in de schaduw van zijn vader is blijven staan, wist ik al. Maar het kan nog erger. Daags na mijn bedevaartstocht bericht The Times dat Milne niet deugde als vader. Ann Thwaite, een Engelse schrijfster, kondigde in die krant aan eindelijk te zullen onthullen hoe de pijnlijke relatie tussen Milne en Christopher Robin precies in elkaar zat. Volgens haar slaagde Milne er, hoewel hij een geliefd persoon was, niet in om een normale band met zijn zoon te onderhouden. „Milne," meent mevrouw Thwaite, „schreef Winnie de Poeh als subsitituut voor zijn vaderlijke gevoelens. Een droevige situatie." Een mooie kinderdroom duurt slechts een wandeling lang. Christopher en Winnie de Poeh op Poehtakjesbrug: denneappels met een rijmpje eraan. ---