Zorgen voor vandaag door Jan Hein de Groot Zo. Zonde. Zorgen! Ja, precies, zet daar maar een uitroeptekenachter. Zorgen voor morgen? Zal toch net. Zo'n goed rapport. Toch nog de verkeerde titel. Wat nou morgen? Vandaag. Zorgen voor vandaag. Tot in de eeuwigheid. Reken daar maar op, want we komen nooit meer van de troep af. Of levert u uw auto in? Om maar wat te noemen. Of worden we met z'n allen vegetariër? Dan kunnen de varkens met een gerust hart katholiek worden en zien scharen onder de katholieke dieren van Reve. Van wie wa kennelijk ook nooit meer af komen. Maar dat :al me een zorg zijn. Zorgen voor vandaag dus. Uit al die christelijke monden in de kamer zal 'het goede rentmeesterschap' wel weer opklinken als begin volgend jaar het Nationaal Milieubeleidsplan aan de orde komt. We waren geen goede rentmeesters, zijn geen goede rentmeesters en zullen wel nooit goede rentmeesters worden. Omdat we alleen maar goede meesters van de rente zijn. Als het maar geld opbrengt, enig ander 'leidmotiv' heeft de mens rooit gehad. Op een paar dwazen als Albert Schweizer, Ghandi, moeder Teresj en nog een handje vol na. Slavenhardel/geld. Kolonialisme/geld. Evangelisatie/geld. Exploratie/geld. Je kan he: zo gek niet bedenken. We zijn bereid onze moeder van de hand te doen als het maar gele oplevert. De aardeis onze moeder. Dat wisten de Indianen al (over exploratie/evangelisatie/geld gesproken!), wier cultuur een vooruitziend gedicht heeft opgeleverd over de ondergang van de wereld door het handelen van de blanken. Een gedicht over de vervuiling, het bederf van lucht, grond en water. Een gedicht van gisteren over de zorgen van vandaag en de ondergang van morgen. Nu vertaald in een keihard rap- port dat 'laat zien dat er ernstig rekening moet worden gehouden met een verdere verslechtering van de milieukwaliteit en ondermijning van de samenleving door onze manier van omgaan met het milieu.' Volgt een gotspe: 'Dit toekomstbeeld is niet hoopgevend.' Dat heet. Dan de onvermijdelijke cliché's: 'Creatieve oplossingen zullen nodig zijn om de huidige tendensen om te buigen. De maatschappij zal zich inspanningen moeten getroosten. Inspanningen die geen uitstel dulden. Opdat wij niet de volgende generatie zullen opzadelen met onze zorgeloosheid.' Die maatschappij zal nog van de bok dromen. Want zijn die nodige inspanningen te verwezenlijken in een democratie, waarin partijen maar één doel hebben; de gunst verwerven van de kiezer? Wie stemt er op een partij die je uit je autootje haalt en je karbonaadje van je bord blaast? Geen hond, neem dat maar van mij aan. Wat dan? Wie niet horen wil, moet voelen. De milieuramp leidt tot dictatuur. God beware. De dictatuur van de groenen. Ria Beckers, Big Sister is watching you. En ze zal meer in het snotje moeten houden dan zo'n fielt uit Hazerswoude, die terwille van de smeer de smerigheid overal neerkieperde waar het hem goed uitkwam. Zo'n patser is nog herkenbaar. De onherkenbaren, de gerespecteerden, de geridderden. Die! De grootste ramp van de schepping is de mens. Niks kroon. Misschien moeten we het voor één keer eens zijn met de paus. Weg met het condoom. Laten we ons maar in de afgrond van de Aids storten, dan is de schepping van ons af. Aids als redding van de schepping. Zo. --- Doorbraak Arafat kan leiden tot geweld Door Ed Blanche Hel Amerikaanse besluit om met de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO te gaan praten betekent een enorme politiek doorbraak voor Yasir Arafat, waarnee het vredesproces in het Middenoosten nieuw leven kan worden ingeblazen, Maar de doorbraak zou ook kunnen leden tot nieuw, ondergronds geweld en nieuwe terreur door kringen die een ciplomatiek offensief zo snel mogelijk tit staan willen brengen. Orr te beginnen loopt nog altijd de gevretsde Abu Nidal rond in het Middenoosten. De Nidal-groep kaapte onder meer het passagiersschip Achille Lauro. Ds beruchte Palestijn brak in 1974 met de PLO en is ook door de bevrijdingsorganisatie veroordeeld wegens zijn niets ontziend terrorisme. Abu Nidal wenst nies minder dan de totale vernietiging vai Israël en hij zou een nieuwe golf van terreur kunnen losmaken om een eind te maken aan de diplomatieke contactei tussen de VS en Arafat. E«n ander probleem kan ontstaan wanneer het Amerikaans-Palestijnse contact niet snel tot resultaat leidt, bijvoorbeeld als Israël halsstarrig blijft wegeren te onderhandelen. De meer radicale groepen binnen de PLO, die nu al met moeite konden worden overgehaald zich achter Arafat te scharen, zouden dan opnieuw naar de wapens kunnen grijpen. Het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (PFLP) van George Habash, dat een jaar geleden, na een breuk van vier jaar weer met Arafat in zee ging, heeft de PLO-leider nu al beschuldigd van een „capitulatie" omdat hij Israèl heeft erkend. Kolonel Saeed Mousa, die de door Syrië gesteunde groep Fatah-Opstand leidt, noemde Arafat een „verrader". Mousa brak in 1983 met de PLO uit protest tegen de concessie-bereidheid van Arafat. Een boze Ahmed Jibril, commandant van het eveneens door Syrië gesteunde Volksfront voor de Bevrijding van Palestina-Algemeen Commando, is de PLO-leider ook openlijk afgevallen. Hij zei in Damascus: „Arafat heeft Israël erkend en viervijfde van het Palestijnse land aan Israël gegeven." De PLO-leiding heeft zich inderdaad neergelegd bij het bestaan van Israël en is nu bereid akkoord te gaan met de vestiging van een Palestijnse staat in de door Israël bezette Westoever en de Gazastrook. De droom om het hele Palestina van voor 1948 terug te krijgen, of zelfs maar het Palestina zoals de Verenigde Naties dat voor ogen hadden bij de verdeling van het land, ligt daarmee in stukken. „Door geweld en terrorisme af te wijzen, veroordeelt Arafat iedereen die nog een geweer tegen de bezetter gebruikt," zei Jibril. „Arafat heeft Israël gegeven wat niet van hem is. Het land Palestina is geen eigendom van enige organisatie of individu." Arafat en zijn belangrijkste medewerkers zouden gewilde doelwitten zijn voor aanslagen door radicale Palestijnse groepen, als die zouden besluiten het oorlogspad weer op te zoeken. De afgelopen 15 jaar hebben extremistische Palestijnen het Arafat zeker zo moeilijk gemaakt als de Israëliërs, vaak in stilte aangevoerd of aangemoedigd door de Syrische president Hafez Assad die graag de leiding van de Palestijnse strijd van Arafat zou overnemen. Al tientallen medewerkers van Arafat zijn vermoord door aanhangers van Abu Nidal. Anderen zijn omgebracht door de Israëlische geheime dienst Mossad, onder wie Arafats tweede man Khalil al-Wazir, alias Abu Jihad. George Habash maakte vorige maand bij de Palestijnse Nationale Raad in Algiers al duidelijk dat hij niet van harte instemde met Arafats pogingen het de Amerikanen naar de zin te maken. „Wij steunen je pogingen omdat het is wat de meerderheid wil. Maar wij geloven niet dat matiging iets zal opleveren," zei hij toen. „We kunnen niet eeuwig wachten. Als je faalt, moet je terugkomen naar deze raad om dat te zeggen, zodat wij een nieuwe koers kunnen uitzetten." Yasir Arafat, hier nog triomferend, kan het binnen zijn eigen geledingen nog heel moeilijk krijgen. --- CDA isoleert zich in debat over werklozen Door Bart van Leeuwen Het gaat goed met de bestrijding van de langdurige werkloosheid, leve het kabinet, goed zo werkgevers en werknemers! Het CDA-Kamerlid drs. F.L.A.J. Wolters kon zijn geluk niet op, deze week tijdens het Kamerdebat over de langdurige werkloosheid. Wolters roemde het in zijn ogen zwaar bevochten najaarsakkoord tussen het kabinet en de sociale partners. Oké, het CDA had weliswaar genoopt dat er meer uit de bus was gekomen, maar dat was helaas ijdel gebleken. Daar hebben we ons maar bij . neer te leggen. Wolters' lofzang deed merkwaardig aan. Het leek alsof hij alweer Is vergeten dat premier Lubbers op Prinsjesdag erkende dat het kabinet jarenlang het werkloosheidsprobleem heeft onderschat. De algemene beschouwingen stonden in het teken van de hardnekkige langdurige werkloosheid. Alle fracties kwamen met ambitieuze banenplannen op de proppen. Maar het najaarsoverleg leverde op dat punt geen resultaat op. De onderhandelaars werden het alleen eens °ver plaatsen voor werklozen om werkervaring op te doen. Hoe kan nauwelijks twee maanden nadat alle politici van links tot rechts donkere wolken zagen hangen, de zon ineens weer doorbreken? Het was ook niet verwonderlijk dat Wolters praktisch alleen kwam te staan in de Tweede Kamer. Hij manoeuvreerde zich in een isolement, waarbij opviel dat zijn coalitiegenoot, R.L.O. Linschoten (VVD), hem links inhaalde. Zo ontstond ook het beeld dat PvdA en VVD dichter bij elkaar staan. Dat deed even denken aan de middenkoers die VVD-fractieleider Voorhoeve ooit aankondigde. PvdA en VVD konden elkaar in grote lijnen vinden, al kon die unieke verbondenheid deze week nog niet meteen worden verzilverd in de vorm van gezamenlijke plannen. Maar de betogen van Linschoten en de PvdAer F. Leijnse hadden veel gemeen. We wachten al te lang op maatregelen, het overleg met de sociale partners was teleurstellend, de politiek moet ingrijpen nu de maatregelen voor langdurig werklozen ontoereikend lijken. Terwijl Wolters smaalde dat het niet de tijd is voor een 'kerstpakket'. De kritiek van PvdA en VVD spitst zich toe op twee hoofdpunten: er komen volgend jaar te weinig plaatsen voor langdurig werklozen om werkervaring op te doen en het kabinet is te voorzichtig met het goedkoper maken van laaggeschoolde arbeid. Ook CDA-fractieleider De Vries zat eerder nog op die lijn, maar het CDA wil zijn bewindslieden Lubbers en De Koning niet afvallen nu zij met half lege handen zijn teruggekomen uit het najaarsoverleg. Zij hebben hun best weer gedaan, zo leek Wolters te denken. Zo zeilde de CDA-woordvoerder ook behendig om het dilemma heen van de sancties tegen werklozen die geen toekomstplannen willen uitwerken met het arbeidsbureau. Linschoten noemde het onderwerp wél bij de naam. Als de overheid te weinig werkervaringsplaatsen in petto heeft, hoe kan zij dan tegelijk onwillige werklozen bedreigen met strafkortingen? Zo lijkt het alsof de overheid deze groep eerder wil straffen dan helpen. Terwijl politici juist zeggen begaan te zijn met het lot van de groep. Minister De Koning hield zich in het debat wijselijk gedeisd. Hij vermeed ferme uitspraken over terugdringing van de langdurige werkloosheid. De minister liet de critici alleen zien wat haalbaar is en wat niet. In feite toonden ook de aanvullende plannen van PvdA en VVD aan hoe smal de marges zijn. Hun voorstellen leiden in het gunstigste geval tot enkele duizenden extra plaatsen voor langdurig werklozen, die zijn gericht op het opdoen van werkervaring en geenszins uitzicht bieden op een vaste baan. De tijd van alomvattende banenplannen lijkt voorbij, maar dat mag voor het CDA geen alibi zijn om de knip dicht te houden en de creativiteit uit te schakalen. Met die houding brengt het CDA tegelijk de VVD in een moeilijk parket, als straks na de jaarwisseling in de Kamer zaken moeten worden gedaan. De VVD zal behoedzaam moeten opereren als zij samenwerking zoekt met de PvdA, om niet van overspel te worden beticht. De verschillen in opvattingen die er nog zijn worden daardoor niet gemakkelijker te overbruggen. Omgekeerd moet ook de PvdA voorzichtig zijn. Leijnse gaf deze week even blijk van wantrouwen, toen hij Linschoten verweet voor conclusies te willen weglopen. Daarmee wierp hij een smet op zijn eigen analyse dat, PvdA en VVD elkaar dicht zijn genaderd in het debat over de werkloosheid. R.L.o.Linschoten FOTO TIELEMAN VAN RIJNBERK --- Ajax --- Zwart geld is diep ingeworteld kwaad in 't betaalde voetbal Door Dick van den Polder Het betaalde voetbal in Nederland telt 37 clubs. Als de FIOD bij al die clubs net zo'n diepgaand onderzoek zou instellen als nu bij Ajax het geval is, dan wachten ons nog heel wat pikante onthullingen en dan krijgen nog een heleboel clubbestuurders, spelers, trainers, managers, makelaars en andere dubieuze tussenfiguren het voor hun kiezen. Want de zwart-geld-affaire bij de Amsterdamse club staat natuurlijk niet op zichzelf. De zaak-Roda JC ligt nog vers in het geheugen en eerder haalden ook het inmiddels geliquideerde FC Amsterdam, het op het nippertje van de ondergang geredde FC Utrecht, Go Ahead Eagles en FC Den Bosch met soortgelijke affaires de voorpagina's. Het betaalde voetbal behoort tot de bedrijfstakken, waarin het zwarte geld heel diep is ingeworteld. Het wordt er bijna als een maatschappelijk aanvaard verschijnsel beschouwd. Profvoetballers, die zich niet gedeeltelijk zwart laten betalen, worden door hun collega's als doetjes gezien. Trouwens in het amateurvoetbal is men er ook niet vies van. Ik zou niet graag de parttime-trainers de kost willen geven, die hun salaris voor een deel onder tafel door ontvangen of in de vorm van een opgevoerde onkostenvergoeding. Ajax krijgt nu zoveel aandacht, dat de Amsterdamse persofficier van justitie, mr. L.A.J.N de Wit, via de televisie heeft gewaarschuwd, dat men de zaak binnen de juiste proporties moet blijven zien. Dat had hij net zo goed achterwege kunnen laten, want Ajax is niet zo maar een club. Ajax is een instituut, een bedrijf, waarin heel veel geld omgaat, Ton Harmsen is een alom bekende Nederlander en onder de spelers, die bij de zaak betrokken zijn, zitten een aantal vedetten en ex-vedetten die tot de verbeelding van het publiek spreken. De meest intrigerende vraag in de Ajax-affaire is wat de bedoeling is geweest van de frauduleuze handelingen, waarvan met name ex-voorzitter Ton Harmsen en zijn adviseur Maarten de Vos worden verdacht. Hebben zij zelf aan de transfer van Gasselich naar het Oostenrijkse Austria willen verdienen of hebben zij met hun vreemde gemanipulier via een Zwitserse bank alleen maar een zwarte kas voor Ajax willen creëren? Want wie zijn spelers zwart betaalt heeft een zwarte kas nodig. En welke zaken lenen zich beter voor het vullen van die kas dan internationale transfers? De VVCS zal deze zaak ongetwijfeld aangrijpen om voor de zoveelste keer de uitwassen van het transfersysteem aan de kaak te stellen. Dit soort manipulaties kunnen alleen nog maar op internationaal niveau plaatsvinden, meent Karel Jansen. In Nederland wordt op dit moment 90 tot 95 percent van de transfers door de Stichting Arbeidszaken en de vertegenwoordigers van de VVCS geregeld. Hij beweert niet dat er totaal geen betalingen in zwart geld meer plaatsvinden, maar de omvang is veel geringer dan algemeen wordt verondersteld. De spelers vragen tegenwoordig niet meer om zwart maar om netto geld. Dan zijn ze zelf van de verantwoordelijkheid af, maar daarmee is het financiële probleem van de club natuurlijk niet opgelost. Wie 75.000 gulden netto op tafel moet leggen, moet bruto meer dan het dubbele fourneren. Het fiscale klimaat voor beroepsvoetballers is de laatste jaren in ons land een stuk vriendelijker geworden, maar onze belastingwetgeving is niet van dien aard dat de clubs met het buitenland kunnen concurreren. Daarom zal het zwarte geld nooit helemaal uitgeroeid kunnen worden, maar nu de FIOD zo diep graaft en fraudeurs zonder aanziens des persoons aanpakt, zal de schrik wel bij meninge clubbestuurder in de benen zijn geslagen. De taak van mr. Gianotten om Ajax aan een nieuw bestuur te helpen is er niet eenvoudiger op geworden. André van der Louw kan vast op zoek gaan naar een nieuwe sectiebestuurder, want als Harmsen schuldig bevonden mocht worden, zal hij ook zijn plaats in het sectie- en bondsbestuur moeten opgeven. --- DOOR U, VOOR U REDACTIE: KLAAS MULDER OOK lETS OP UW HART? SCHRIJF NAAR: HOOFDREDACTIE HET VRIJE VOLK, DOOR U, VOOR U, POSTBUS 2999, 3000 CZ ROTTERDAM Houd het kort, lange brieven hebben weinig kans op plaatsing. En: één onderwerp per brief. Vermeld uw achternaam, voorletters), adres en telefoonnummer (onder uw brief komen alleen naam en woonplaats). Brieven op rijm, anonieme brieven, oproepen (voor acties e.d.), stencils, brieven die door anderen als discriminerend c.q. beledigend kunnen worden ervaren en 'open brieven' worden niet opgenomen. Plaatsing betekent niet dat Het Vrije Volk uw mening deelt. --- 'Straat 55' Mag je in het kader van '1990' óók spreken van 'vijftig jaar wederopbouw'? Op nogal heftige toon heeft Daan Keiler zich daarover geuit; hij vindt het opjuist en onbehoorlijk. Maar het is niet belangrijk wat in 1988 Daan Keiler of wie dan ook daar van vindt. Belangrijk is wat de mensen in 1940 daar van vonden. Sinds kort, een paar maanden, ben ik in het bezit van een nog niet eerder bekend verslag uit 1940. Het is nog voor het eind van dat jaar geschreven door een man die zeer nauw (en leidinggevend) betrokken was bij de opeenvolgende stadia: de chaos van de 14e mei en kort daarop, improvisatie in die chaos, allengs systeem in de bergings-en opruimingswerkzaamheden. Die man schreef, dat 4 november 1940 werd aangehouden als het begin van het werken aan 'het nieuwe stadsplan', want op die datum waren eindelijk...de opruimingswerkzaamheden voltooid! Die man schreef óók: 'Het is () weinigen bekend dat 4 augustus 1940, des ochtends 9 uur, een aanvang met den Wederopbouw wordt gemaakt, als de eerste spade wordt gestoken aan den Goudsche Singel, ter hoogte van de voormalige Lange Baanstraat, voor een aanleg van een 70 meter breeden weg, die later volgens het bestek 'straat 55' zal worden genoemd. Slechts de heer ter Marsch als Chef van den Opruimingsdienst, Ir. J.D. Quack, Chef van de afdeeling Rioleering en Buizen van den G.T.D., schrijver dezes, in de functie van wijkleider van wijk 4 en den betrokken blokleider, de heer Cl. van Hattem, onder wiens direct toezicht de nieuwe werkzaamheden worden geplaatst, zijn bij deze zeer onopvallende gebeurtenis aanwezig.' (De G.T.D., gemeentelijke technische dienst, was de voorganger van Gemeentewerken). ledereen die dinsdags of zaterdags over de drukke markt op de Mariniersweg loopt moet hieraan maar eens een keertje denken, want die 'straat 55' is eerst langdurig een 'breeden weg' in een grote leegte geweest en vervolgens langzamerhand ontwikkeld tot de Mariniersweg van nu. Die datum van 4 augustus kun je nooit genoeg in het juiste perspectief plaatsen: 14 mei het bombardement, 25 juni het Binnenrotteviaduct pas weer in gebruik, 2 juli het verwoeste gedeelte van de stad weer enigszins toegankelijk ('De toestand in thans over het geheel zodanig, dat met uitzondering van de kleinere en de kleinste straatjes men overal tot de puinmassa's kan doordringen'), — en dan 4 augustus 1940 beginnen met die nieuwe weg, 'straat 55', in een stad die nog steeds in een chaos verkeert want het zal nog drie maanden duren voor het opruimingswerk als beëindigd kan worden beshouwd. En in stilte, in het geniep, beginnen met die uitvoering van 'het nieuwe stadsplan', want de bezetter is dagelijks krachtiger aanwezig. De domme uitng van Daan Keiler is uitermate grievend; hij doet — uit onbenul — Rotterdamse doeners en durvers uit 1940 groot onrecht door te ontkennen dat je in 1990 kan en mag spreken van 'vijftig jaar wederopbouw'. Natuurlijk kan en mag dat omdaf uitzonderlijke Rotterdammers al in de chaos van 1940 en dwars door die chaos heen, gelijk begonnen aan de nieuwe stad. De enige meningsverschillen die ze hadden betroffen de gissingen over tempo en eindpunt van de herbouw. In zeven jaar gedaan, net als San Francisco na de aardbeving, dachten sommigen; anderen dachten — in 1940! — aan 1950; weer anderen dachten dat het vanaf het einde van de oorlog vijftien jaren zou gaan vergen; die laatsten vond men de pessimisten. Er was natuurlijk geen sterveling die het besef kon hebben dat Rotterdam nog in 1988 bezig zou zijn met de laatste open gaten van tóen.) LOEK ELFFERICH, Rotterdam --- Rotterdam 650 Verbaasd was ik, toen ik in HVV van 8 december het artikeltje 'Rotterdam in 1990 veel ouder' las. Verbaasd, in de eerste plaats over mezelf, omdat ik niet eerder het sommetje 1990—650=1340 had gemaakt. Als men mij zou vragen: wanneer werd Rotterdam stad? — had ik binnen enkele minuten geweten: 25 juli 1328! Niet dat ik mij dat herinner — ik kon er destijds niet bij zijn —, maar sinds mijn kinderjaren bezit ik het boekje 'Van Visschersdorp tot Wereldstad' door J.M. Droogendijk. Daarin staat het te lezen op de eerste bladzijde. Dit boekje werd in 1928 uitgegeven door J.M. Bredèe's U.M. te Rotterdam en is toen , naar ik meen, uitgereikt aan de toenmalige schooljeugd. Ik zal zeker niet de enige zijn die dit boekje bezit. De organisatoren van Rotterdam 1990, vrijwel even zeker, kennen het niet, maar hebben zij niet hun licht opgestoken bij — bijvoorbeeld — het Gemeentearchief? Tweede reden om mij te verbazen: nu zijn we 12 jaar te laat. Is dat erg? Het scheelt op de 650 maar 1,85%! Misschien is het een aardig — maar wel 'sponsor-behoeftig' — idee, dit boekje te herzien, te herspellen, aan te vullen, opnieuw uit te geven en aan de huidige schooljeugd aan te bieden, onder Droogendijks motto: 'Jong Rotterdam! Het zij Uw trots en Uw vreugde, die stad te hooren begroeten, met den eerennaam, dien ze zo terecht draagt: Koningin van de Maas!' AB KÖNIG, Rotterdam ---