OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. „Nieuws uit de Fransche Kamer van Afgevaardigden!" hoe zelden kunnen wij u dit opdisschen, want de hoofd bezigheid der vertegenwoordigers van dat Volk der vrijheid, gelijkheid en broederschap, bestaat thans in lezen luisteren, /«-knikken en naar huis gaan, onder den kreet • „leve de heizer.'" De derde Napoleon maakt al de wijsheid der Franschen te schande — hy denkt voor allen, hij laat door zijne redenerende Ministers spreken voor allen. hij handelt voor allen. Als hij niets zegt, roept geheel Frankrijk• hii bepeinst iets belangrijks!" als hij lacht mag ieder een genoegclijk oogenblik smaken , als hij een rimpel op hel gewoonlijk strak gespannen voorhoofd trekt, is er stille in het Keizerrijk en als hij daarbij een woord spreekt, dan mag men met den Profeet, zeggen: „ als Ephraïm sprak. beefde men." En toch, e'éns in 't jaar hebben wij eênig nieuws uit de raadzaal des Franschen volks, waar eens de welsprekende taal van Guizot, Thiers, de Montalembert en zoo *ele anderen werd gehoord — ééns in 't jaar verheffen zich daar eenige weinigen, 5 a 6 op zijn hoogst, die als er^»niT'' met °P?ehevcn hoofd, tegenover de dienaren all ™fi?5en staa" I" tegen de dwingelandij gebukt gaat.' Waaronder thans geheel het Fransche volk inGLZUafVeloo.trnei^Crs! U,V°° wel herinneren, dat wij cussien tot.Mn gaven uit de disvèlen met Z, L,„ii^ranScheJKamer gehouden, die door weder ïnh '"g .Werd «elezei'' ~ »« *uïlen wij u volk vPr.P^iieze,|clla|) ïren*«' dier mannen, welke nel onh/tl™ .Wofordl«en dat z«ch de eerste rol toeeigent oL,i JPr00,e..'0.01ne«l der wereld en er zich op beroemt str«den V"J tC »)rediken en vo«r de vrijheid te O» nieuw zult gij zien hoe weinigen vrij zijn van zoovele millioenen; van de lasthebbers van een volk, dat bloode opziet naar de oogen van prefecten, onder-prefecten en maires, en dan gedwee het hoofd bukt voor de dienaren van een sterveling, die eene kroon draagt. En als gij zult hebben gelezen, met hoeveel moed dal drietal streed 'cSe.n Ministers des Keizers die weten hoe gevreesd hun Jjebieder, hoe gedwee de schare is, die daar eerbiedig zit ie luisteren en slechts op het oogenblik wacht, om ja of "een te zeggen, al naar dat de Keizer dit wil, dan hebt °'Jn gewis eerbied voor de mannen , die zich vrij houdei *an de bedwelming der hoflucht, die zich niet willen ver- voor een welwillenden glimlach uit de Tuilerien en hooger prijs stellen op de achting van het Fransche IlefrU^I3"/611601 EuroPa- daii op de vriendschap eens eTr' die, even als ieder sterveling, een man van over een ~~,,,k»,t z?lf gevoelende, onlangs zeide: -kom sch%nlok zffn.' U m° ,n de Tuilerie" • ik zal er waarzeker^snottPn 1 ons het P»W* des Volks (gij lachl uw blik o» sJi d',e w:°o'den : des Volks) binnen en sla kesX,ir;eavtenVdrie'Sh^derd rn*Z'en weldop en op Baroche en B ml ii '* s Keizers bi) zonderen vriend, men zijn.om ht?ÏK\de «"'"ter-redenaars. die geko- Ollivieï en j"lcS rd te voe|,en tegen de heeren Picard, neeVmtggVtee^re^„theaandacht aan de overigen wijd,. De heer de Mormi vnoi.» j- > eene zweep is, ei. zóó 11," ~a!n.?r. die ,n ziJne. hand dat op Donderde jen 23 S lIIJ de kunst van Jagen,-algemeene beraadslagingen % deTgrooUng2'-^eeite bcgrooliiig van millioenen, zooals gij weet! — waren afgeloopen. Zaturdag daaropvolgende waren de budgetten van het Ministerie van Staat, van Justitie, van Buitenlandsche en llinnenlandsche Zaken — goedgekeurd! Toch waren de discussien belangrijk, in'weerwil van de presidiale zweep, toch klinkt het woord der oppositie door geheel Europa en zal dat ook gehoord worden in ons stille landschap. opdat men ook hier meer en meer lecre waardeeren, wat hel waard is, als de man, wien men een mandaat geeft om voor volksregten en voor volksbelangen op te treden, het lalenl en den moed heelt, om aan zijne gewigtige roeping te beantwoorden. Eindeloozc. dikwijls nietsbetekenende redeneringen en parlementaire vitteryen, maken geen Land gelukkig, maar die altijd zwijgen of ja knikken, leveren het Volk iv de magt van onkundigen, eigenbelangzoekers en dwingelanden. De Fransche prefecten , onder-prefecten , burgemeesters, enz enz., ontvangen uit Parijs den last of een wenk — voor een goed verslaander is een half woord genoeg! — om een hooggeplaatste of fatsoenlijke nul tot Volksvertegenwoordiger te kiezen — eene heldere kop, die voor Napoleon ijverde, is nog altijd gevaarlijk, want hij kan morgen anders wezen, dan hij heden is — en deze zijn. o! zoo gemakkelijk gevonden, want het tractcment is goed, de eer groot en 't ja knikken gemakkelijk te lecren, maar ziel het dan ook aan de Fransche Kamer van Afgevaardigden wal de l otoverlcgenwoordiging daar beteckent. Men kon er even goed ettelijke lede-poppen of goed gevulde geldzakken op de banken plaatsen, 's Keizers wil zou daardoor niet meerder of minder worden geëerbiedigd. Ter zake: Bij de behandeling van hel hoofdstuk Buitenlandsche Zaken, vroeg de heer Ollivict •:eenige inlichtingen aangaande Mexico en Polen — aangaande de expeditie naar Mexico, die uu reeds twee honderd millioen francs aan het Fransche volk kost en menige familie het rouwkleed doet dragen — hctreiicnde Polen. dat. volgens buitenlandsche dagbladen . Frankrijk's zonen welligt over de grenzen roept. En wat antwoordde de Minister Rillaultl Hoofdzakelijk dit: „van Mexico kan ik -- van Polenwil ik u niels zeggen. Lees omtrent het eersteden Monitcur, die het alleen weet, en wacht, wat het andere betreft, de onderhandelingen af." Of wilt gij liever het meer uitvoerige antwoord kennen? Het luidt aldus: ■Aangaande Mexico zal het antwoord der Regering beknopt zijn om deze eenvoudige reden , dat er slechts twee malen elke maand, officiële en niet beuzelachlige berigtcn uit Mexico komen., en dat al wat er in die bcrigten belangrijks is, terstond na dcrzelvcr aankomst, door den ■ Moniteur" ter kennis des publieks wordt gebragt. ■ Wij hopen door de eerstvolgende beriglen eene eerste overwinning der Fransche wapenen te zullen vernemen. Meer heb ik over dit onderwerp niet te zeggen. ■ Wat de Poolsche zaak betreft: is het ooit voor al de betrokken belangen noodig geweest zich met groote omzigtigheid uit te laten, dan is het voorzeker op dit oogenblik. Alzoo zal het gouvernement zich onthouden van eenige opheldering , van welken aard ook , te geven, vooral ook na de plegtigc en uitvoerige beraadslaging, die onlangs in eene andere vergadering over eene petitie betreffende Polen heeft plaats gehad. ■Wij allen , gelijk een hoog geplaatst spreker heeft gezegd , worden bezield door hartelijke meewarigheid met I'olen's ellende; doch het is onze overtuiging, dat hel een Europeesch vraagstuk is, en dat de belangstelling van gansch Europa moet zamenwerkeu om hetzelve tot oplossing te brengen. ■Er is hier zoo even gewezen op bcrigten van zekere dagbladen betrekkelijk de Poolsche zaak, en opheldering daaromtrent van de Regering gevraagd. ■ Het Gouvernement heelt maar den dagblad, den • Moniteur," en heeft geene beriglen van andere dagbladen te verantwoorden ; doch hel ziet met innig leedwezen , dat onder dit zoo schrandere volk (/) de gemoederen zich zoo ligt in slingering laten brengen en ook de dwaasste gissingen zoo ligt geloof vinden; dat men zich heden in de verwachting van eenen algemeenen oorlogsbrand laat brengen, en morgen al het bezwaarlijke van den staat der zaken eensklaps vergeet. ■ Zoo gaat het niet. wanneer de gang der zaken met wijsheid ivordt bestierd; dan geraakt men niet zoo ligt in een of ander ui taste. ■Ik zou wenschen, dat ons volk zich minder doordagbladberigien, door beursgeruchten , door allerlei verzinsels liet leiden , maar volkomen vertrouwen stelde op de wijsheid, op het aan vastheid van wil gepaarde beleid van dengene, die zoo gewigtige belangen in zijne magt heef: en tevens de groote verantwoordelijkheid. die deswege opl -Iliem ligt, ten volle beseft." Welk eene hoogheid in dat anti-oord' Op hoe grootcn afstand plaatst '.icU de Minister tegenover den Volksvertegenwoordiger! De schoolmeester spreekt zoo niet tegen den discïnel die op de A B C-bank zit. ' 't Is als of de lieer Billanlt tegen Jen lieer Ollivier zeide., gij maakt u ongerust — gij zoudt hel niet z(jn, als gij het verstand hadl om te begrijpen, dat de zakeu hier goed worden bestierd. Vertrouw op den Keizer en hecht aan uw eigen oordeel niets — dan doet gij wijzer'" De hee.r Ollivier had het zijne gezegd — de overige leden der kamer zwegen! Vervolgens kwamen ter sprake - de verkiezingen en wel het stellen en het verdedigen van Hegerings-candidalen door de agenten van het Gouvernement. Dit stelsel werd bestreden èn in beginsel èn in uitvoering door de heeren Picard en Jules Favrc en weldra werden de discussien stormachtig door de onhandigheid van een van 's Keizers vrienden, die zóó blindelings goedkeurde wat de Regering deed en niet dceil, dat de Minig. tere, die anders veel vleijerij kunnen verdragen er van walgden. „Ik kom er voor uit", zeide dit parlementair Keizerlijk wonderkind, „dat h(j. die zich candidaat stelt, al de regeringsbeginselen moet huldigen, en dat hij alles moet ondersteunen. wat de Itegering naar haar "bcsle weten voorstelt. Wij allen, mijne heeren! zijn niets zonder de Regering!" Zie, alles heeft zijne grenzen en die van zoet houdt, kan toch misselijk worden. Zoo ging het ook den heer de Morncij, den President. die den Markies de Picrres aanspoorde, om (zoowel voof hem zelvcn als voor de Ministers) waardiger taal te spreken, maar tle heer de Morny beangstigde zich voor de waardigheid des sprekers al te veel, want de armzalige Markies verklaarde pleglig.- „al wat ik zeide, meen ik van ganscher harte!" De onnoozele bloed, of de aarlsvleijcr, verzekerde dus, dat al de leden der Kamer (behalve de vijf leden der op. positie, waarvan wij er heden drie ten tooneele voeren) met de Ministers, gedienstige knechten waren der Keizerlijke Regering!" Geen der leden, zóó voor geheel de wereld vernederd, sprak! De Minister Baroche, begrijpende dat de Markies een zeer onhandig vriend des Keizers was, trachtte de eer der Kamer te redden door te zeggen: „de Regering zoekt eerst gewaar te worden welke mannen het volk als Afgevaardigden wenscht en de Regering stelt die mannen dan tot hare candidaten en zoo komt het , dat de candidaten der Regering ook die zijn des volks!" opregtheid en onschuld der duiven bij de Regering van Keizer Napoleon III! „Zoo is het!" knikten driehonderd ja-broers Maar de heer Picard — een van het onafhankelijk vijftal — nam het woord en riep den Minister loc: ■ zulk een onderzoek aan uwe zijde is ongeoorloofd, want liet stelt eene verkiezing daar vóór de verkiezing, en dat wekt misbruik en magtsovertreding. En ook — wat gij zegt is niet waar. I'we redenering is een voorwendsel. Gn kiest tot candidaten, die vooraf in uwe handen eene geloofsbelijdenis afleggen, en als die naar uw zin is. dan ondersteunt gij hunne candidatuur, en dringt gij die den kiezers op! Al wat gij ons op dit oogenblik vertelt is niets, dan een ploni|»e list. maar gij misleidt ons niet!" De Morncy. beleedigd of veinzende beleedigd te zijn. nep den spreker toe: -gij spreekt van lomp? Wal'gij list noemt, is niet lomp!" ■ Ik heb regt te zeggen, dat de Gouvernements-maatregel een plompe valstrik is!" — antwoordde de heer Picard. •Gij schijnt my niet begrepen Ie hebben," hernam de heer de Morncy met zijne gewone stekeligheid, ■ en ver> pligt mij dus duidelijker te spreken. Welnu, ik bedoelde: de list was niet lomp, maar wel de taal die gij voert!" •Dat is eene grofheid!" riep de heer Picard en onzes inziens zeer teregt, -en gü beleedigt mjj. uit verkies ik niet te dulden!" Hier sprak het gekrenkt gevoel, maar het sprak te veel want het vergat wie de beleediger was. Dat begreep de heer de Morncy zter goed en daarom zeide hij: ■ als gij de Kamer en de Regering beleedigt, is het aan mij u dat te doen gevoelen, en daar de les blijkbaar met krachtig genoeg is geweest, roep ik u tot de orde. ,1 De Kamer was beleedigd - ja dat was zij inderdaad, iuaal' zij had gezwegen, wijl zij begreep, bij ee;.c Verder.] digiug niets Ie zullen winnen. " i Door de verdediging des Ministers daalde zij r.og meer in de schalliig des publieks. De heer Picard liet zich echter r.iel verslaan dcor bel prcsidiaal machlwoord. brandmerkte de misbruiken, wees er op, dat de Regering zelfs niet zorgde vóór behoorlijk verzegelde stembussen, zoodat hier en daar zekere pollen voor het verzamelen der stembriefjes wertlen gebruikt . ja verzekerde. dat een der maires zich dp ve;. stoel geplaatst en geroepen had: -steekt de billet tin maar in mijn zak , vrienden !" Oök hier te lai.de gebeurden en gebeuren i.og vreemde dingen bij verkiezingen. Zoo durven kiezers in zeker dorp hun' biljet niet invullen , zonder den burgemeester te raadplegen. Zij trachten daarom den candidaat des burgemeesters ie raden. Hij eiken naam, dien zij noemen. en die niet is den naam vafl zijn cai.didaat, lacht hij medelijdend en komt eindelijk dien van zijn candidaat. dan knikt liij genadig toeslcmmei.d en draait zich om ei, al de kiezers brei.gen hun biljet met tien naam van des btugemeeslers gunsteling naar de stembus. Meer ander» voorbeelden van onderdanigheid zijn hier op Ie .sommen . maar toch, de Fransche burgemeester, die de biljetten n. zijn zak liet steken, spant de kroon. Zoo ver heelt bel hier geen zijner ambtsbroeders gebragt. Kecren wij terug naar het palcis des Volks binnen de muren van Parijs! (vadat de heer Picard het verkiezingssysteem der Keizerlijke Regering zoo gegeeseld had, riep de > Listen Baroche in drift: -nooit, nooit zullen wij dit stelsel latei: varen !" ■Geen wonder viel de beer Faire hem in de rede — w.int dan viel bet Gouvernement!" i at was scherp en wondde, want het gaf aanleiding tot een verschrikkelijk tumult. Al de ja-!iroers kwaniei iv beweging, begrijpende, dat zij vielen met de getallen Regering, en boven dien Kamer-storm uit klonken de woorden des 'ii.isierstot verdediging en regtvaardigiug van hei Keizerlijk bewind. Vruchteloos — de heer Favre, sterk in en door de waarheid, herhaalde tot zesmaal toe: 'laat