Over Limburgsche Volkskunde. LI. De gewone huisvorm der boerenhofsteden in *t Noorden onzer provincie, o.m. om Venloo, Arcen, Afferden, Bergen, Grubbenvorst, Heyen, Horst, Velden, Well is volgens Dr. Schrijnen de 'Keltisch- Frankische, en de indeeling is als volgt: 1. Woonvertrek of keuken „het huis)"; 2 Woon kamer (=deftige kamer); 3 slaapkamers; 4. Haard tact koker en mantel; 5. Keldertrap; 6. Zoldertrap; 7. Waschhok (ook „stort" genoemd); 8. Koe. Rtal ; 9. Hoofddeur ; 10. Varkensstal, 11. Öeel (ook „den" en ~dèn" genaamd; de è als de ï'iansche e in tel.) 12. Schuur; 13. paardestal. In het boek van Possier over het oud-Saksische boerenhuis lezen wij, dat in de provincie Limburg om Venloo en Roermond de boerenhofsteden niets anders zijn dan lang uitgestrekte woningbouwen, toaarin kamers, veestal, deel van den eenen ge- Vel lot aan den anderen an een gerijgd liggen. £n in eene oude „Rheinische Volkskunde" staat, dat het „huis, dat de kern, het hart uitmaakt der Nederrijnsche alleen-vestitging, is het oud-Saksische boerenhuis, d.i. de huisvorm, waarin mensehen vee en voorraden onder één dak geborgen zijn b.v. woon- en bedrijfsdeelen, als keuken en kamer, schuur en stalling in ééne enkele ruimte bij elkaar gebracht. Deze huisvorm, zoo heet het, is over geheel Noord-Duitschland van de Maas tot over de Oder verspreid. • Bij nader informeeren blijkt echter deze oud- Saksische bouwtrant grootendeels uitgestorven te Zijn. Thans willen wij een overzicht geven der Fran. Msch-Keltische," ook wel langgeveL-tyne genoemd. Bij dit type liggen de afzonderlijke deelen van 't huis naast elkaar. Bij den voorgevel bctgint het [ woonhuis, dan komt de voorstal, de koestal, de deel (vaak den of dèn geheeten), de schuur of bergplaats voor hooi en stroo, en de schop of sjop (=bergplaats) voor akkergereedschap en brandhout. De hoofdingang is mecetal eon kleine deur, die om den hoek in den „langgevel" is aan gebracht. Ook soms in den gevel der smalle zijde. Dan komt men in 't voorhuis of de keuken, het „hoes" of „den aird" veelal genoemd. De stookplaats is hier onder de groote „schouw" Waaraan de draaiboom met den haalkotting is. Hieraan grenzen opkamer, kelder waschhok (soms „stort" geheeten.) Van het voorhuis komt men meestal in een smalle gar.tg, den zoogenaamden voorstal in welks muur aan de stalzijde een soort venster is aangebracht, waardoor de koeien getvoederd worden. De zich hier aansluitende koestal is diepliggend, maar niet geplaveid. Woning, stal, deel, enz. hebben alle afzonderlijke meest groen geverfde deuren, naast elkaar in den langgevel gelegen. Zindelijkheid en praktijk laten in deze soort huizingen nog wel eens te wenschen over. Deze rangschikking en dit bouw-beginsel vindt men alsnog ten Zuiden van Maas en Waal door geheel Limburg en Noord-Brabant. De Zuid-Limburger echter heeft een ander type, dat wij moeten rangschikken onder de Frankisch-Romeinsche. Zij begint reeds ten Zuiden van Venloo. Voor eene vergelijking tusschen het Frankische en het Frankisch-Romeinsche type laten wij hier de indeeling volgen ; Frankisch: 1. Keuken, 2. Haard, 3. Opkamer, 4. Kelder, 5. Waschhok; 6. Voorstal; 7. Koestal; 8. Deel, 9, Schuur, 10 Paardestal; 11 Bergplaats (ook „sjop" genaamd.) Fr. Romeinsche 1. Bergplaatsen, 2. Mestvaalt; 8. Opvaart, 4. Schuur; 5. Woonhuis, 6. Stallingen. Men ziet, dat in het Romeinsche type de rangschikking der gebouwen is als volgt : de hoeve in haar geheel s steeds omgeven door een muur met een ingang en enkele vensters aan de zijde Van den grooten weg. De gebouwen liggen om eene rechthoekige, ongedekte mestvaalt. Vlak om deze loopt de „luif" (= een gangetje onder het overhangend dak. Rechts van de opvaart (ook inrit) ligt meestal het woonhuis; dan volgen de stallen. De achterzijde dient als schuur, de linkerzijde als stal en bergplaats. De weg van den ingang naar de schuur loopt voor de oogstkar dwars over de mestvaalt. Deze bouw is daargaans van steen, en vaak is de bovenbouw van houten vakwerk met steenen daartusschen. Enkele oude heb ben nog vakwerk met vlechtwerk van takken of houtblokken en leem aangevuld. De meeste kamers zien uit op de binnenplaats en zijn alle erg eenvoudig. Het is meestal het type der groote boerenhoeven of de „pachthoeven." Van deze primitieve bouwvormen vindt men er ook nog veel in België, vooral in de Kempen. Wij hebben er mooie foto's van, nl. van deze zelfde vormen in de Rijnstreken, en Dr. Schrijnen is van meening, dat de oude Romeinsche villa ten model dezer oude boerderijen heeft gediend, daar vooral nog eene treffende overeenkomst is te constateeren. Immers, de gebouwen zijn gerangschikt om de mestvaalt, evenals bij de oude Romeinen om het „compluvium". En daarbij valt het ."eer zeker op, dat juist in on-e zuidelijke streken van Limburg zoo vaak Romeinsche villa's werden gevonden. O.m. vnd Habets in 1870 bij ETaasdal gem. Schimmert eene villa, en Dr. Goossens bij den Heihof en het Raven bosch bij Va;' nburg, waarvan deze geologen beschrijvingen en overzichten gaven in oudheidkundige tijdschriften. Verder wer Jen door Dr. G. voor een jaar of lö ook oi.der Bocholtz overblijfselen Van de villa Vlengendaal gevonden. Het spreekt echter van zelf, dat ook nog andere invloeden zic> deden gelden bij den bouwtrant dezer voornoemde Zuid-Limburgsche hoeven, waarom wij dit onstel zullen besluiten met d uitspraak van dr eleerde Dr. Goossens, dat die factoren nog kunnen eweest . ijn: „de wijze van exploitatie van een groot domein lijfeigenen, vrijheids en veiligheidsoverwegingen, en vooral de constructie der Lombardische kloosters." Rrmnd. GEB- KR. P. S. Intusochen danken wij den heer P. Stappers te Nuth voor zijne moeite bij de opname der hoeve-grondplannen, die ons erder van goeden dienst zijn geweest bij de vergelijking, — en waar °p wij nader hopjn terug te komen. --- Astepoester. Menier Lamon waos weedemaan. Heer veur zicch vond dat gaar neet erreg. 'n Taant van 'm, 'n flinke hoeshalster, volgens ziene smaak, doog 't hoeshawe en trok zn kinder op. Noe kos heer door goon met alle 's aovens ze pertijke biljaart te speule, sjus wie 'r gedoon had, toen zn Net nog leefde. Net waor 'ne GodsMok, mè e vruike woe neet veul energie inzaot. Es ze vo'ilegens de gosteng van haöre maan get verkierds had gedoon, hoofde dcc mer zn ouge op te saloon, dan waor ze al bang 't Mènske had veul sjagrijn en waor te benulfleg urn ze te drage. Ze had 't leeve aon veer meidskes gegeeve, en sint tat Nieke, 't jongste, op de weereld waor gekomme, had ze geine gezonnen daag mie gekend, en op 'ne gooje kier had Sleevenier haör in z'ne sjoet opgenomme. In de leste jaore, seedert de krankde. van ma, had taant Paula, wie de kinder haör neumde, de teugels van 't hoeshawe in han genomme en nao haör doed waos taant hier en meister, want pa "•ing van ze kentoer nao de sosjeteit, en van dao nao ze bed, zoedat 'r ziech wieneg met zn hoeshawe en nog weiniger met zn kinder bemeujde. De kinder waore opgegreuid tot flinke sjoen meidskes. De dreij ajdste dachte, dat se mer allein veur hun plezeer in de weereld waore, mè Nieke waor hiel aanders; die had wel 't zach karakter van ma, mè ze kos toch ouch flink en kordaat zien, en wat mie waor, ze voolt dat 't leeve ouch plichten inheel. Mè sjus daodoor woord ze in dn hoeseleke krink, hiel defteg *„dn iezegrim" geneump, ofsjoen ze altied eeve gooj zin had mè neet aon hun pretsjes en fretskes metdeeg. Wie de dreij ajdste van sjaoi bleeve, dooge ze niks es get piano speule, fiets», tennesse, handmatsjes make, bekende en vrundinne doortrekke, 't leeveiingsgenot van degeene die wieneg of niks te doen hubbe. Nieke had mulo aofgemaak en wou toen 't hoes hawe op haör sjouwers) numme, mè ze had boete taant Poula gereekend, die ■' scepter neet oet haör han wouw laote ontsnappe. Niks doen waor neet 't program, wat Nieke ziech gesteld had; daoveur studeerde ze weijer, haolde 't diploma van inkel en dobbel bookhawe en solliceteerde veur 'n betrekking, die ze gaw kraog. Nieke had ouch de coupe gegierd, enesze 's aoves van 't kentoer kaom, begos ze ziech Moeskes en aander zake, die ze nudeg had, te make. 't Doorde neet lang, of haör zuster profeteerde van die gooj gelleegenheid en dreijde haör 't make van hun kostuums en alle aander zeekskes op. Ndeke vraogde neet aanders es* veur plezeer te doen en doog alles gewillcg. Te lange leste profeteerde de aandere zoeveul van haör gedeenstegheid dat 't 'n echte astepoester woord: mer altied toes zitte en werreke. Terwijl de aandere oetginge, kaom zij gaw- van 't kentoer nao hoes en bedeende haör zustera Gin ge ze fietse, dan waor 't: „Nie, pomp m'ne fiets ms op"; op visite, dan reepe ze: „Hooi m'n geel sjcun ms aof, Nieke", nao e pertijke, dan mos ze hun haor frizeere, ze hellepe aonkleije . . hun al die kleïnegheede bijbringe, woe altied op 't leste menuut aon gedach weurd. Gclukkeg dat ze nao 't kentoer mos goon, aanders heije ze haör hielemaol es maog gebruukl Op 'ne kier waor groet nuits in de femilie. Mia zou zriecii engageere. De pretendent had nog nee gespruke, me woe zij waore, waar 'r ouch altied en ze dachte zeekcr, dat 'r vues op Mia haa. Waor defteg, riek en had 'n gooj positie. Er waor al versjeije kiere in hoes gewees, mè of Nieke waor op haör werrek of bove aon 't neije, en dan vondte pepa en de meidskes 't' neet de meujte weerd haör te roope, Ins waore pepa, taant en de meitskes nao Aoke, wie dn hier vcsiet kaom make. Nieke doog ope, de maog waos oet, en wijl dn eine dn aandere neet kaant, stelde heer ziech veur en waos gaans verwonderd, dat nog zoen aordege juffrouw in hoes waor. E veul leever snuutske es de aandere! dach menier Armand. Ze zuut zoe ech intelligent oet. — Da's wel wonder, juffrouw, dat iech uch nog neet gezeen hub! Zeet gr altied op reis? — Nein, menier, mè iech bin op 't kentoer. — En fiets geer dan noets? — Nein, menier. — Gaot geer dan ouch nao gein soirees? — Wat zal iech uch zeg:ge? lech knutsel geere. — Mè hub geer dan noets gein ontspanning nuideg'.' — Zeeker, menier, mè die zeuk iech bij e sjoen book. Menier Arniand waor erreg gecharmeerd euver den eenvoud van Nieke. Wie 'r einege daog later op vesdet waor, vertelde 'r langs zn neus weg, dat 'r kennes met Nieke had gemaak. — Aoch! zag pepa. Met 't keend? — Gr zalt niieeh toch neet verteile, dat 't nog e keend is? Ze is toch zeker twintig jaor. — Jao, dat is ze wel, mè ze is zoe gaans aandere es de euverige. In 't vervolleg zörregde, menier Armand benao dageleks, das 'r Nieke teegekoum, es ze nao of vaan 't kentoer kaom. 'r Lierde haör zoe wie laanger wie mie wardcere. 't Sjijnt, dat Armandi ouch aon Nieke beveel, want ze kraog altied e kleurke, es z'm in de veertc zaog aonkomme. N'n aovend waor 'n boetepertij. Menier Armand had ziech weer bij de meidskes gehawc, en alewcl 'r, wie altied, eeve leef veur allemaol waor, poppelde Mia haör hart toch, wie 'r vraogde, of 'r pepa dn daag denao over 'n gewichtege zaak kos spreeke; 'r kos wel neet aanders es 's aoves komme, mè 'r hey toch geere die kwestie gereegeld Dn daag denao waos dan ouch alles in rep en reur. Dao woord 'ne fijne soupeo besteld, want Armand, — zoe vertrouwelek neumde z'm al. — zag Mia teege hour hoesgenoote zal wel blieve soupeere. De dames kleijde ziech, Mia maakde ziech bezunder sjiek: mè Nieke bleef taant en de maog in de keuke hellepe. Menier Armand belde en woord' in de zaol bij pepa gelaote. 'r Vraogde do haand van ein van de meidskes, mè pepa veel oet de wolleke, wie 'r van Nieke spraok. z Inwendeg vraot pa ziech op van koleer. Wat, zn Mia, z'nen ougappel versmiejel en dat veur deen aap, dat boerinneke! Mè enfin, beeter die es gein! dach 'r. lech zal mer door 'ne zoeren appel biete Nieke woord' geroope, en de zaak waos gaw beklonke. De maog, die van niks aof wis, mos de jong juf f rouwe roope. Mia, die niks gemerrek had, wis neet, wat haör bove de kop hong; ze kaom in wie 'A pouwin. Wie ze Nieke prider dn, arrem y*a A_- mand zaog, meinde zé van sjrik te sterreve. Wat ze veulde, is met gein pen te besjrieve^ Armand neet kriege, de jong .woe ze zoe opgeteld had! 't Waor versjrikkelek! De twiede gedachte waor: Wee zal vs noe heSHepe? Wee alles veur vs make? Hey miech het sjeuntsje nier gepas in plaots van eus Astepoester!! jf, g. --- Fortuna streelt..... en nijpt. ’T AVONTUUR VAN RIK VERSCHOELIE. 't Was nog te vroeg voor het diner, dat ze om zeven uur gewoon waren te gebruiken. RikVerschoelie, alias „Maximus", de populaire schrijver, was in de eetkamer in zijn „club" genoft, had naar een dagblad gegrepen en liet half werk tuiglijk den blik langs een kolom cijfers gli'den Plotseling scheen iets heel bijzonders zijne aandacht te trekken. Zijne opgappeïs zetten zich uit, en een rilling van verrassing voer h m zich uit, en een rilling van verrassing voer hem door de leden. Toen wierp hij 't blad ter zijde, klemde zich vast aan een kant van den zetel, om op de been te komen, strompelde naar de deur, die in de gang uitkwam, trok ze open en riep: — ClasinaL. we hebben een rijtuig gewonnen..., Op de eerste verdieping. — het gezin bewoonde voor zich alleen een landhuisje te Vorst, — hoorde men schreden, en een vrouwenstem gilde — Wat zegt ge daar? Maximus herhaalde. — We hebban een rijtuig gewonnen' Stilte, waardoor het effect van de mededeofing nog werd vergroot. Mevrouw Verschoelie scheen niet te begrijpen wat haar werd toegeroepen, Als droomend herhaalde zij. — Efen rijtuig! Haar man werd reeds ongeduldig — Welnu? Ge verstaat me toch. Gij" staat daar boven aan de trap als versuft. Hadden wij geen briefjes van uw fameuze loterij genomen? — Wat? heeft de trtekking plaats gehad? — Ja, gisteren.... En nummer elf heeft 'n lijtuig gewonnen! Vindt ge dat niet aardig? — O ja, aardig, zéér aardig! De goede mevrouw Verschoelie kon er maar niet van bekomen. Aan zooveel geluk durfde zij nauwelijks ge looyen. — Zijt ge er zeker van? vroeg ze. — Wel, het staat in c\e krant..., nummer elf... Zeer opgewonden trok Mevrouw met zenuwachtig en haast een peignoir aan, kwam met "loshangende haren de eetkamer binnengestormd en greep na.ar de krant. — 't Staat erin, zei R&. ft-jt maar genist: ik heb mij niet vergist.... Nummer e1f.... Een coupé.... En nummer elf is Qen van onze briefjes. * * * De vreugde was onbeschrijfelijk en nauwelijks was het middaguur voorbij, toen mevrouw Verschoelie met haar dochter Maya, die yan ongeduld trappjelde, op weg toog, om het rijtuig te gaan opeischou, dat bij een stalhouder te Brussel werd bewaatd. Zij toonden het briefje en men liet haar 't rijtuig zien. Verbeeld u hare verrukking! "t Was werkelijk een mooi coupé van buiten donkerblauw geschilderd, van binnen met roomkleurig batijn bekleed, bet glas _er portieren onberispelijk gebiesd; raderen met gummi-banden; 'n &jüi page voor een hertogin! De wijn yan den hoogmoed sieieg haar naar het hoofd. nu kwam er een kleine teleurstelliag. De stalhouder was verantwoordelijk voor hetgean hem was toevertrouwd, hij mocht het rijtuig wiet afgeven tenzij' tegen vertoon van een schrif teiijke machtiging, afgeleverd door liet bestuur van de loterij. Mevrouw Verschoelie en hare dochter waren genoodzaakt dat stuk te gaan halen aan den anderen kant van de stad. Tegen half vijf waren zij terug bij den stalhou der, uie thans geen moeilijkheüen meer maakte. Hij noodigde Mevrouw Verschoeli op zijn kantoor, om het ointvangstL'jwijs te telekenen. Un toen die formaiitedt was vervuld, vroeg hij: — Hebben de dames het paard meegebracht?? Ze zagen elkander aan, en sperden wijd die oogen open. — Het paard? — Op zijn Deurt verwonderd, hernam de stalhouder. — Natuurlijk cm het rijtuig te trekken. Maya en hare moeder zagen de juistheid van die bemerking in. Ja, een paard moest er zijn! Hoe was 't mogelijk, dat zij daar niet aan hadden gedacht?... — Neen, antwoordde Mevrouw Verschoelie ta-neli.il* vertegen,, een paard hebben wc niet mee gebracht. — In dat geval.... * * * Zij keerden terug naar Vorst', legden VeiSschoe Ue den staat van zaken bloot, en maakten zoo kwistig gebruik van haar aangeboren welsprekendheid, betoogden met zooveel klem de noodzakelijkheid oni een paard te koopen, dat Rik zich edelmoedig toonde als een vorst. De maand te voren hadden zijne auteursneohften een bijzon der mooi cijfer bereikt, en hij zag er niet tegen op, vijftienhonderd frank beschikbaar te stellen voor den aankoop van een paard. Een bekend letterkundige ais hij kon zich niet door een knol laten trekken. Mevrouw Verschoelie en Maya gaven uiting aan haar vurige dankbaarheid, en ttogen. onmiddellijk naar den „Tattersalï", waar zij een mooien „vos" kochten. Dien zou men haar den volgenden morgen thuis brengen. Zij kwamen zelfs op de goede gedachte, nu zij er toch wacen ook maar in eens tuig te kiezen. Want zooals de voorzichtige en slimme Maya opmerkte, de stalhouder zou in staat zijn, het' paard niet te laten inspannen, als men hot noodige daartoe niet meebracht, * ;#' * Den volgenden dag. ging alles naar wensch; tegen drie uur itond het fraaie gespan voor de kleine villa. Helaas! nu kwamen de dames tot de ontdekking, dat de hofpoort niet breed genoeg was, om paard en rijtuig door to laten. — Och, zei Mevrouw Verschoelie, zonder zich door die ontdekking van haar stuk te laten brengen, wij zullen zo breeder laten maken, dat heeft niets te bfteekenen En nu, mijn schaï'- je, roep gauw uw vader, om onze equipage te komen bewonderen. Maya huppelde naar binnen. Een oogenblik later versoheen ds beroemde schrijver van ~?dosterd na den Maaltijd" en van „De Tweeling van Prins Kakatoe". Hij was nog 'n beetje loom yan de siësta, aan welker vredig geneucht zijns dochter hem onmeedoogend had ontrukt; maar toen hij het keurig gespan in het oog kreeg, v/as die matheid als een tooverslag verdwenen. — Heerlijk! prachtig! riep hij uit. — Nietwaar? jubelde zijn vrouw. En al die pracht voor tien frank aan briefjes! — Tien frank en de rest, zei Rik, die vijftienhonderd frank had gegeven. Enfin, dat komen wij gemakkelijk te boven. Trouwens, de waarde van riet rijtuig aljjóén Drogen K« gerust schatten pp,.t.t — Rik, viel Mevrouw hem in de rade, nu gaat gij ons naar het Bosch brengen. Deze uitncodigüig scheen hem voor g-ied wakker te maken. Hij had geen verstand van mennen, en het paard, dat door een jongen van den Tati'ersali werd vastgehouden, begon merkwaardige teekenen van ongaduld en van een vurig karakter te geven. — Gij zijt toch niet bang? vroeg Mevrouw, die zijne aarzeling bemerkte. — Bang? Loep heen. — 't Is zoo gemakkelijk. Als gij rechts wiit inslaan, trekt ge aan den rechterteugjOl en om links in ie slaan.... —- .... trekt men aan den linkerteugel, riep Verschoelie, door die uitleggingen gjerust gesteld Begrepen. En nu, kinderen, ingestapt. Het feest begint. Met zijn ouden stroohoed op het hoofd, klom Ril" Verschoelie op den bok. Zijne vrouw en zijn dochter namen, met achrille Kreetjes van voldoening en bewondering plaats op de donzige, mui satijn bekleede kussens. De jongen van den Tattersaü sloot het portier. De nieuwsgierigen op straat zwegen en men hoorde niets meer dan de stem van Verschoelie, die met uitgestoken ~rmen de teugels hield, en riep: — Alles in orde? — We zijn gezeten. — Vooruit dan! Waarlijk een plechtig, imposant vertrek; getrappel, vroolijk gehinnik, snelle ielegante bewegingen, zelfs een paar bokkesprongen, die Verschoelie eenigermute zenuwachtig maakten. Maar uit de coupé klonk het aanmoedigend: — Bravo! — Charmant! — Gij ment als een koetsier van beroep. — Ik bewonder u, papa. Wat een heerlijk ritje, en wat een schitterend effect Papa werd trot'sch op zijn eigen succes. Verlangend zag zij uit naar eene gelegenheid om nog grootere bewijzen van moed en bekwaam heid te geven. En reeds na verloop van eenig'e minuten werd die gelegenheid hem geboden. Op den eersten hoek van de straat gaf hij een zoo flinken ruk aan den rechterteugeli, dat het paard zich bijna geheel omdraaide. Het voorste rad kwam in aanraking met den hoogen kant van het trottoir. Een geweldige schok.... iedereen lag op den grond, — de moeder en dochter buiten kennis, op een leger van glasscherven, en de arme Verschoelie, eenige stappen verder, plat op zijn buik Paniek... iedereen waande zich dood. Maar die illusie was gelukkig niet van. langen duur. Toen de dames uit hare bezwijming ontwaakten, bleek het, dat zij er met eenige kneuzingen afkwamen. En wat Verschoelie betreft, die was alleen maar versuft. Maar het rijtuig! Een rad in splinters, de ~bak" ingedrukt, een der berries gebroken, de as verwrongen. En het paard! kreupel, ongeneeslijk gekwetst aan de knie. — Wat een val! zuchtte Verschoplie nog sidderend van 't hootfd tot de voeten . En in een plotselingen aanval van wroeging, haalde hij de schouders op, als om.een zwaren last af te werpen, en riep uit: — 't Was toch een schromelijke onvoorzichtigheid, zoo maar in eens koetsier te willen speten. — Maar Papa, stiamelde Maya, gij hebt zeker niet aan den goeden teugel getrokken? — Net aan den teugel getrokken? gij vindt, dat ik niet hard genoeg heb getrokken? Loop naar de maan' ... Trouwens, ik heb er genoeg van. Begrepen? F.n daar uwc moeder rijtuig en paard heeft gewild, moet ze nu maar zien wat ze doet. Ik vraag het u, is 't geen gekkenwerk, zijn leven door zulke schokken in de war te bren gen? Hij wilde zijn gejammer nog een poosje voortzetten, maar plotseling bedacht hij zich. En zonder nog een woord er bij te voegen, hinkte hij naar huis; zijne vrouw en zijne dochter moesten maar zien, hoe zich uit den slag te trekken. Om Mevrouw Verschoelie niet te kort te doen, moeten wij zeggen, dat ze bij deze gelegenheid waarlijk „verstand" toonde; zij Het Maya de droevige overblijfselen van de equipage bewaken, ging den stalhouder opzoeken en stelde hem voor, alles, paard ca rijtuig, af te koopen. ~Dan hebben wij tenminste één voordeeltje", zoo luidde hiar redenoening „nu behoeft de hoofdpoort niet breeder te worden gemaakt. Wat al kopten vermeden. Maar.... de stalhouder b00d.... vierhonderd franc voor den heelen rommel. Van louter verontwaardiging week Mejvrouw --- Redame-annonceS f' (onder verantwoordelijkheid van den inzender ' der annonce.) ■ n in. ■■— -h-i. , ~ ■ ■■ i i i». .1 iI» ■ —il.- —>w._y ,i..i.._,. ■_■—^ In ' 11 (ni fjfjrfnMjj i jffi/f iA7m i r;if; u/j i üüi u i jhu;-! ü jiiiujinun | JÜRfiENSy | ■7* "1 __HB_Bfl9 *3H_no & ■■' -"ti | PLANTENBQTER | | | y7_ . ;7' - :^7;.,,- P"°;': --- INFLUENZA EN DE GEVOLGEN Velen hebben tot hun schade ondervonden, dat de gevolgen van influenza en griep soms érger, dan de kwaal zelf zijn. Een van de gevolgen is achteruitgang van dei meren, en dit kan maanden van pijn en ellende met zich brengen. Bij kou en koorts toch worden de teere nierorganen overspannen door hun pogen om de ongewone hoeveelheid onzuivere stoffen uit het bloed te filtreeren. Zorg voor de nieren bij deze inspanning zou uitputting voorkomen, doch hoe zelden wordt die zorg besteed. En. deze verwaarloozing ieidt tot ontsteking van de nieren en blaas, urinekwalen, onzuiver bloed,' niergruis, nierwaterzucht, rheumatiek. steen, rug, pijn, duizeligheid enz Foster's Rugpijn Nieren Pillen baten tegen deze nierverschijnselen. Wees niet moedeloos doorvroegere verwaancozing; hoewel vroegere behandeling het best is, kan verdere ernstige ontwikkeling voorkomen worden. Dit speciaal geneesmiddel voor de nieren behaalde zelfs bij gevorderde en ernstige nier- en blaaskwalen succes. Duizenden dankbare mannen en vrouwen hier in het land danken hun goede gezondheid aan tijdige behandeling met Foster's Rugpijn Nieren Pillen. De handteekening van James Foster op de verpakking waarborgt de echtheid. Foster's Rugpijn Nieren Pillen zijn te Maastricht verkrijgbaar bij Ch. Daniëls, Kleine Staat 7 en De Rozenkrans Muntstraat 3, af 1.75 per doos. Toezending na ontv. v. postwisseL --- BATO rijwielen Z7 — Hoe kunt gij zoon bod doen!..., — Geen centiem meer, Mevrouw.. # # # Zij ging haar dochter raadplegen, welke niet minder teleurgesteld was dan hare moeder.. — Vierhonderd frank, mama, is toch hete* dan niets. Zij ging mee naar den stalhouder, tot wien Mevrouw Verschoelie met roerende gelatenheid zeido: — Gij kunt alles weghalen, mijnheer; ik zal dezer dagen wel eens aanloopen, om het geld tfl ontvangen. De man maakte een beteekenisvol gebaar. — Permiteer'.... Ik wil den koop wel toeslaan*, maar op vooi naarde, dat ik „in natura" mag betalen. Dat wil zeggen: ik zal u een crediet opa nen, en gij moogt, tegen het gewoon tarie'.rijtuigen huren en uitstapjes maken, zooveel gij wilt, totdat mijne schuld vereffend is.. — Goed! dat blijft afgesproken. Mevrouw Verschoelie was bijna voldaan, toen zij thuis kwam. Zij maakte hare berekening aïs volgt {'t was vóór den oorlog: „Vijf frank per dag, — aangenomen, dast we iederen dag uit rijden, — dan komen we to