■■■'••"'■"'S^1* Onze abonnés worden vriendelijk verzocht bi? verhuizing ons daarvan eenige dagen van te voren opgave te doen en daarbij zoowel het OUDE als het nieuwe adres te vermelden. 2685 --- #ADVEBTERtlER. --- WT* GOODRICH BANDEN *lï MET MERK DER KENNERS flfl --- Herman BORGMAN 'XSSSÜS3S& MATH. WIJNANDSTRAAT 24 — TELEF Opleiding Boekhouden en Examen* OBLIGATIELEENING 1920 NOMINAAL F 380.000.- , GEMEENTE MAASBRE& ' Obligatiehouders kunnen in verband niet vermindering vanaf 1 Maart 1928 van de ij*] te, van si/è% op 5%, het door hen gestorte »Jj pitaal terugontvangen tot 1 April 1928, dtXj uitsluitend bij de Bank van HAFFMANS 3 STEEGH te Venlo. J^, IGELDERSCHE WORST. met het loodje ~Anton Hunink" waar' I borgt U voor alles. Alzoo voor smaak I qualiteit, bereiding. ANTON HUNINK, DEVENTEH- I ' Hofleverancier. S ZONDER EENIGEN BIJSMAAK Il St.JOSEPKSTICHTING II APELDOORN SANATORIUM ■ VOOR R. K. ZENUWZIEKEN I TELEPH. 453 DEVENTEBWEG 273_^ Hebt GijLLast van Geeft Direct Verlichting Sleohts enkele seconden zijn noodig om bc* hevigste jeuken tot bedaren te brengen, pe° paar druppels D D.ü. brengen reeds verlico* ting. Deze bijzondere vloeistof is een verzacD' tend middel tegen huidziekten van allerlei aaro- Het dringt diep in de ponen door, doodt o» riektebrengende bacteriën onder de huid e» werkt uitstekend bij Ekzeem, Open Beenen, Ringworm, Huidroos, Uitslag en »n°e'* huidaandoeningen; bevrijdt U van jeuk « dbet U rustig slapen. Waarom joudt u wachten ? Koop nog heden een flacon v» f.0.75 of f.2.50 bij Uw apotheker of drogi»" D.D.D. zeep f.l.—per stuk. D.DD-J --- MUZIEK. BEURZEN VOOR MUZIEK EN ZANGSTUDIE. De minister van onderwijs, kunsten en wetenschappen brengt blijkens de Stct. ter algemeene kennis, dat in 1928 van rijkswege beurzen voor muziek- en zangstudie zullen worden beschikbaar gesteld, ten behoeve van on- of minvermogende jongelieden van Nederlandsche nationaliteit, en wel: a twee beurzen, elk groot ten hoogste 1 1500, Voor jongelieden van buitengewonen aanleg, die rich ter voltooiing hunner studiën naar het buitenland wenschen te begeven; b. twee beurzen, elk groot ten hoogste f 750, ten behoeve van hen, die muzikalen aanleg bezitten, ten eipde hun de gelegenheid te geven te studeeren in eenige groote stad,- waar zij, ten genoegen van den ondergeteekende, een cursus in het Hoor hen verlangde muziek- of zangonderwijs kun nen volgen. Belanghebbenden zullen zich aan een examen voor eene daartoe ingestelde commissie hebben te onderwerpen. Sollicitanten voor eene beurs, als bedoeld onder b., zullen alleen voor dit examen worden opgeroepen, indien zij bewijzen kunnen overleggen, dat zij hebben gestudeerd onder bekwame leiding en reeds eene zekere hoogte in de techniek hebben bereikt. Zij, die meenen voor êén dezer beurzen in aanmerking te kunnen komen, behooren hunne, gezegelde verzoekschriften daartoe vóór 8 Maart in t* zenden aan het departement van onderwijs, kunsten en wetenschappen. --- FEUILLETON. Een Jaar van haar levca Naar het Engelseh van C. DENING. 7). — En hier hadt u dien droom van uw vader met den goudharigen baard ? vroeg Pyke. — Dat zou ik niet met zekerheid kunnen zeggen, antwoordde zij langzaam. Ik herinner hem mij zoo vaag, wat betreft de omgeving waarin ik hem zag. Maar zijn gelaat juist heel duidelijk. Van de kamer, waarin dit plaats had, weet ik dus niets meer. Ik weet enkel, dat hij mij in de armen nam en dat hij weende. Ik weet heel goed dat hij mijn vader was. Ik schijn hem altijd *e hebben gezien, maar ik geloof dat ik mij dit eene tooneel juist zoo goed herinner, omdat hij tranen stortte; u begrijpt wat een indruk het maakte op een baby, dat iemand, die zoo groot en flink was, zoo schreien zo*u. Als ik nu aan mijn vroegste kindsheid denk, dan herinner ik mij tegelijk dat donkere huisje en Mammie en het licht aan den hemel, of het De Dag des Oordeels was I — En uw echten vader herinnert u zich in het geheel niet? vroeg Pyke. De plaats en de menschen herinnert u zich wel, maar u heeft hèm vergeten ? — Ja, gaf ze toe. Nu begon ik de strekking van al die vragen in te zien. Maar Barbara en Tante keken beideu verrast op, toen hij ineens weer met de vraag te jroorschijn trad : — Waarom denkt u dat die man uw vader is i — Omdat, stamelde Barbara, hij zijn identiteit bewees aan Madame Deschamps en den Zwitser, eer hij mij van school nam. — Maar zij wilden hem immers wel gelooven, zonder bewijs, heeft u zelve gezegd; dus dit is nog niet afdoende. Let wel hoe ik niet zeg, dat ,die man niet uw vader is, ik doe enkel mijn best om tot het juiste inzicht te komen. Uw vader heeft u onder de leiding van Mrs. Murray gela ten, toen u niet veel meer dan vier jaar oud was. Hij ging naar Amerika. Mrs. Murray stierf er twee jaar later keerde uw vader terug en eischte V op. Hij had papieren onder zijn berusting.veronderstel ik, die zijn identiteit voldoende bewezen tegenover de eenvoudige menschen bij wie u ach ter gelaten was. Inderdaad pleit ook niets tegen de mogelijkheid, dat hij uw vader is, dan enkel ifjie Jeugdherinnering van iv U heeft nooit gehoord van Mrs. Murray — die de beste getuige was geweest, zoo zij nog in leven ware — dat of uw vader, of uw moeder, van goede familie waren .' Ik bedoel of zij tot de gegoede klasse hoorden? — Neen, antwoordde Barbara weer langzaam. Ik denk, dat als Mammie het een en ander wist van mijn vader en moeder, zij dan redenen had om mij dit niet te vertellen. In leder geval heefi zij mij nooit lets verteld, maar zij was een eigenaardig oud dametje, hoe goed en lief ze ook was. Ze verscheurde alle brieven die zij ontving, nadat zij ze tweemaal had doorgelezen. En het was een van haar lievelings-gezegden, voegde Barbara ei bij met een ondeugend lachje, dat als iedereen dit deed, er al heel weinig werk zou zijn voor rechtskundigen.... — Ja, dat is waar, gaf Pyke toe; ik zou er al thans wat om geven om één brief te zien van uw vader; zelfs als was het dan ook maar een heel klein stukje van zijn handschrift. Dit zou al haast even goed zijn, als een portret wat betreft het vraagstuk van identlteits-bewijs. Barbara keek een oogenblik naar hem en ik zag, dat zij een kleur kreeg van inspanning. — Ik heb nog een heel klein stukje van een van de oude brieven van mijn vader. Mammie had mij dit gegeven, om het te verbranden, ze had den brief reeds in stukjes gescheurd. Maar terwijl het papier zich in de vlammen krulde, zag ik op een snippertje staan: „Laat mijn klein meisje haar vader niet vergeten" en ik haalde het uit het vuur op. Mammie heb ik er nooit iets van verteld, voegde ze er nog bij, eenigszins beschaamd over zich zelve, maar dat snippertje heb ik bewaard in het medaillonnetje, dat het haar bevatte van mijn moeder. — En hebt u dit bij u ? riep Pyke in aandacht. Zij haalde een gouden kettinkje te voorschijn, waaraan het bewuste medaillonnetje was vastge maakt Zij droeg dit altijd zóó laag in den hals, dat het in het geheel niet in het oog viel. — Het stukje papier zit nog achter het haar. Ik heb er nooit meer naar gekeken, sinds miju vader terugkeerde, maar ik kon er niet toe komen om het te vernietigen. Ik dacht dat dit een versrrijp zou zijn tegenover mijn moeder. Pyke had het ouderwetsche medaillonnetje al open gemaakt en beschouwde het handschrift met de grootste aandacht. — Mag ik dit behouden ? vroeg hij. Dit kleine stukje is voldoende voor een deskundige op dit gebiad. Hebt u g»een schrijven meer van uw vader, sinds hij uit Amerika terug is? Ze schudde het hoofd. — Neen. Toen hij weg was, schreef hij mij nooit meer. En, had hij dit gedaan, dan zou ik zijn brieven toch niet bewaard hebben I Pyke scheen niet verwonderd hierdoor. — O, we zouden makkelijk genoeg nog een brief van hem kunnen krijgen, meende hij. Met een diepen zucht voegde hij er toen bij: Hoe jammer, dat Mrs .Murray zoo onverwacht overleden is. Want u weet toch maar niet, hoe veel zij u nog had willen vertellen voor haar dood. — Ik vind, zei Barbara, dat het nog het meeste jammer was, hoe die vrouw, die als een moedei voor mij was geweest, niet den tijd had gehad om mij een laatsten kus te geven of een enkel woord van vaarwel te zeggen. Hierop zei Pyke niets meer, en Tante Fysher zorgde, dat Barbara naar bed ging. Toen wij alleen waren, vroeg ik hem wat hij dacht van Barbara's verhaal, en ook wat hij ons raden zou om nu het eerst te doen. — Ik ben van meening, dat jullie niets moet doen, tot haar vader haar opeischt, sprak hij zeei beslist. Als je er een zaak van maakte zou het misschien een minder gunstigen indruk maken, dat je zoo, net op het juiste oogenblik, bij de hand was. Dit kon namelijk aanleiding geven voor de vermoedens, dat je met Miss Home het heele plannetje zoo bedacht had. Je houdt je nu kalm, Noël. Val niet ineens zoo uit. Als je een rechtskundige om diens meening vraagt, moet je ook de beleefdheid hebben om daar naar te luisteren. Bovendien: ik sprak maar een vermoeden uit wat betreft hetgeen mogelijk gebeuren kon, als je dwaas genoeg was, om den man op je af te laten komen. Hadden we mi maar het geluk dat we konden bewijzen dat hij in het geheel niet de vader van Miss Home was en dat wij een drijfveer voor zijn handelen konden vinden, dan zal alles wel terecht komen. Het beste nu voorloopig is om zich stil te houden. Laten wij honen, dat hij na een paar dagen het zoeken opgeeft. Natuurlijk, als wij haar moeten opgeven, zal dit niet zijn zonder strijd, is het wel ? — Neen, dat kan je veilig aannemen ! --- VENLOSCHE TRADITIE BIJ HET CARNAVAL. Bij de Carnavalspret te Venlo wordt de traditie in eere gehouden van een „Boerenbruiloft". In een versierd rutuigje begeeft het bruidspaar zich in gezelschap van een eere-escorte naar het Stadhuis. Men ziet hel paartje hierboven de trappen van het gemeentehuis bestijgen, terwijl een duizendkoppige menschenmenigte hen gadeslaat. En hiernaast ziet men hoe de bruid met een ernst alsof het ~echt" was, haar naam in het register inschrijft in bijzijn van getuigen. --- INGEZONDEN. (Buiten verantwoordelijkheid der redactie). CRITIEK OP WETHOUDERS. II. BEEK, Februari 1928. Mijnheer de Redacteur 1 Naar aanleiding van het ingezonden stuk in uw blad van 17 dezer, getiteld „Critiek op wethouders", wensch ik een rectificatie en verduidelijking te geven, daar inzender v. K. niet alleen een lans tracht te breken voor de meerderheid van den Raad maar ook den opzichter in kwestie. Veler vertrouwen in de wethouders is geschokt; wijl zij van oordeel zijn, dat dezen zich laten domineeren door den opzichter. Al komt dit wan trouwen ook slechts van eene minderheid, de feiten toonen duidelijk voor ieder met een gezonde gemeenschapsgedachte, dat deze minderheid gemeenschappelijke belangen stelt boven persoonlijke. Staan Ged. Staten ook niet aan de zijde van deze opposante minderheid ? Is het wantrouwen zoodoende nog niet voldoende gemotiveerd '.' Bedoelde opzichter zou de gecombineerde functies reeds jaren vervuld hebben. Dhr. v. K. kan echter weten, dat, wat jaren voorheen toegepast kon worden, nu praktisch is uitgesloten.Toen den opzichter deze gecombineerd functies werden toegekend bestonden andere verhoudingen; zoowel in de omgeving als hier ter plaatse waren zij, die installeerden of vakkennis in het electrisch bedrijf bezaten, maar sehaarseh; bij de uitbreiding van het bedrijf over de geheele provincie kreeg men ook van zelf zakenmenschen in electro-artikelen, daarnaast ook vakkundigen, die allen zeer zeker recht van bestaan hadden. Dat werd ook ingezien in den ouden raad door sociaal-voelende leden, die deze gecombineerde functies niet meer gezond achtten, en de zaak te berde brachten in gesloten vergadering. Daar was men unaniem, de voorzitter incluis, 't eens tot splitsing. Men verwachtte*voorstellen van B. en W., die echter uitbleven. Dit is in de jongste openbare vergadering nog zeer terecht opgemerkt door dhr. Hennekens tijdens eene discussie met dhr. Riga. Dhr. v. K. schrijft, dat de laatste jaren de klachten kwamen van éene zijde en bij onderzoek ongegrond bleken. Pijnlijk doet het aan, dat door v. K. wordt beweerd, dat de voorzitter in de laatste vergadering mede zoude hebben vastgesteld, dat alles berustte op insinuaties. De notu len der vergadering van 6 Dee. j.l. spreken andere taal. Blijkens deze sprak de voorzitter zich uit voor ons voorstel. Dhr. v. K. zegt: men had hoop op den nieuwen raad, deze zou de zaak verder opknappen; de arbeiders-afgevaardigde, dhr. Mevis spande zich e goedertrouw voor dit wagentje, geholpen door 1 anderen. Laat ik V. K. zeggen, dat ik aan niemands leiband loop en mij steeds alleen slagvaardig genoeg heb gevoeld. Deze kwestie kwam in 't begin mijner zittingsperiode: de maand Dcc, ter tafel. B. en W. stelden voor, dat de opzichter iv het gemeentelijk electrisch net geene werkzaamheden meer zou verrichten, maar mocht blij ven installeeren bij particulieren, en hij blecl bovendien controleur. Dit voorstel werd bestreden door mij en dhr. Dreessen. Ter verduidelijking zij opgemerkt, dat deze vergadering was eene van gemengde commissies, dus gesloten. Dhrn. Hennekens, Corten en Sangers waren in deze vergadering niet aanwezig; zeer zeker zouden deze heeren bij aanwezigheid aan onze zijde hebben gestaan. Het voorstel tot splitsing, in den nieuwen raad, heeft dan ook zijn geboorte 'te danken aan on dergeteekende en dhr. Dreessen. De uitslag der stemming op 16 Dee. is bekend; daarna is op initiatief van mij en dhr. Dreessen een request gericht aan Gedep. Staten. Waarom geen motie tegen de zes raadsleden, maar wel tegen de wethouders, vraagt v. K. — Eenvoudig omdat men geen motie indient tegen de raadsleden, maar wel tegen het bestuur. Niet-voluit onderteekende stukken zullen na deze niet meer door mij worden waardig geacht J. MEVIS raadslid. --- DUIVENSPORT. II. GRONSVELD, Februari 1928. Geachte Heer Redacteur Beleefd vraag ik U plaatsruimte in Uw veelgelezen blad teneinde inzender onder motto Doffer, uit naam van meerdere liefhebbers van Gronsveld, van antwoord te mogen dienen. Inzender is blijkbaar niet goed ingelicht; hij beweert n.1., dat liefhebbers van buiten Maastricht zich met Eysden hebben aangesloten om gezamenlijke wedvlucliten te organiseeren. Niets is minder waar. Daar de duiven van Eysden met de vereeniging Wandre worden gecorivoyeerd, en alle andere vereeingingen met Maastricht convoyeereu, is een dergelijk samengaan natuurlijk uitgesloten. Verder wordt beweerd, dat liefhebbers buiten Maastricht, door kleinere afstanden en gunstige ligging, met hun uitgezochte duiven de mooiste prijzen wegkapen. Geachte inzender is wel sterk eenzijdig. Als hij zich de moeite eens wou getroosten na te gaan, hoeveel geld er van de liefhebbers bulten Maastricht wordt ingezet, en hoeveel er wordt verdiend, dan geloof ik, dat het saldo voor de buitenlui erg nadeelig zou zijn. Opmerkelijk is evenwel, dat het gejammer over de lui van buiten eerst is ontstaan, nadat, op hun aandringen, liet systeem eigen snelheid is ingevoerd. Voorheen, toen de vlucht der omliggende dorpen door de H.H. bestuursleden naar eigen goeddunken werd bepaald, werden dergelijke jammerklachten nimmer vernomen. Inzender spreekt verder met trots van mooie wedstrijden, 't Woordje „mooi" schijnt bij hem wel een vérstrekkende beteekenis te hebben, want mooie wedstrijden zijn in Maastricht, in het afgeloopen jaar, slechts een paar maal voorgekomen, en dit waren dan de z.g. Concours Général, waarbij dan de inzet van de liefhebbers van buiten Maastricht dien der Maastrichtenaren zeer sterk overtrof. Of noemt hij een mooien wedstrijd wanneer er bijna honderd prijzen worden vervlogen voor een luttel bedrag ? Ik herinner me n.l. een geval, dat in een vereeniging in Maastricht, in 1927, 77 concoursprijzen waren met één of geen 'loublageprijs. Zijn dit mooie wedstrijden V Gaarne vernam ik nog naam en adres van inzender, teneinde hem rechtstreeks en meer uitgebreid op nog veel meer onjuistheden te kunnen wijzen. Afijn oprechten dank voor de verleende plaatsruimte Hoogachtend, J. B*ROERS. --- HOOFDSTUK VII. De dagen werden tot weken en de weken tot maanden en niemand kwam Barbara opeischen. In dezen tijd vergaten wij onze vrees en we maakten er ons zelfs vroolijk over, als wij bedachten hoe makkelijk wij die beide samenzweerders: den vader van Barbara en zijn vriend Mr. Markham, op een dwaalspoor hadden gebracht. Zoo langzamerhand overwon Barbara haar verlegenheid voor de buitenwereld, en met mooie zomer-avonden placht zij uit te gaan met Tante Fisher en mij. Ofschoon wij altijd gezamenlijk vau wal staken, had Tante er een bijzondere behendigheid in verworven, om onderweg moe te worden en zoo gauw mogelijk te willen rusten. En zij wilde dan nooit onze wandeling bederven zooals ze zei, door van ons te vergen, dat wij ons ook op den boomstam, of op de bank neerzetten, dien zij zich tot rustplaats had gekozen : — Wandelen is gezond voor jongelui, placht zij te zeggen, en ik rust ook veel meer uit als ik alleen ben ! Zoo brachten Barbara en ik dikwijls het grootste deel van die avonden samen door. Zij was dan soms heel bedeesd en verlegen, maar dit gaf mij juist hoop, dat ik eens nog met succes met mijn aanzoek zou te voorschijn kunnen treden. Eindelijk deed die gelegenheid zich voor. Het was in de maand September en het was volle maan, toen wij eens besloten een roeitocht op de rivier te maken. We waren met ons drieën, want Pyke was er dien keer niet bij. Wij gingen bijtijds uit om de maan te zien opkomen. Het was zulk heerlijk weer, dat we ons maar steeds op den stroom lieten voortdrij ven. Nu en dan ontmoetten wij anderen, die zich eveneens door de schoonheid van den avond tot een roeitochtje hadden laten verleiden. Bij een kromming van de rivier hoorden wij echter luidruchtig spelen en zingen in een boot op korten afstand en Tante Fisher gaf al den raad ten beste, om dergelijke „leven-makers" maar zoo ver mogelijk uit den weg te gaan, toen, als het ware tegelijkertijd, het gezang ophield en een scherpe kreet werd vernomen van een vrouwenstem Hierop vol ge geplas en- gespat, en Tante Fisher riep ontsteld : — Vlug ! vlug Noel ! De boot is omgeslagen ! Ik was al dien kant gaan uitroeien. Ik was vreeselijk zenuwachtig op dit oogenblik, dat wil ik wel bekennen; ik wist immers tot welke roekelooze daden zoon gezelschapje jongelui zou kunnen komen als zij gedreven werden door zucht tot zelfbehoud. Maar ik had twee vrouwen bij mij "en één daarvan kon al vast niet zwemmen. Toch kon ik ze zoo niet aan hun lot overlaten en moest Ik ze wel ter hulp roeien, in de hoop en met het vertrouwen, dat alles dan wel goed zou afloopen. De mannen gedroegen zich beter dan ik had durven hopen. Eén van hen had het jonge meisje in zijn bijzondere bescherming genomen en ik had gezegd, dat ze maar vlak naast ons bootje moesten blijven; dat ik ze dan wel aan land zou trekken en ik had ze er met grooten nadruk tegen gewaarschuwd, dat ze niet bij ons in het bootje zouden trachten te klimmen, waat dat daar de grootste ellende van zou komen. En aan die order hielden ze zich trouw Waarschijnlijk had h«t koude bad ontnuchterend op hen gewerkt. Gelukkig waren ze heel dicht bij den oever ge weest, toen het ongeluk plaats had. Toen ik zachtjes begon te roeien, riep een van de mannen: — Waar is Bill ?.... en de anderen herhaalden dien kreet. — In het heldere licht van de maan hadden we ook duidelijk gezien, dat er vier mannen wap ren aan boord van het schip en een meisj6- nu waren er maar drie mannen. Ik stond gooide mijn jas uit. De boot was nu al zoo> n,s dat de anderen ongedeerd uit de boot *0 stappen. & t — Noel, waar ga je heen ? riep Barbara; f"jl klonk een angst uit den toon van haar st'?l^'êiij'l mij weldadig aandeed: ze gaf er dus wel om wat er van mij werd 1 Om dat zeker te w( daar wilde ik wel van alles voor doormaken j, — Ik ga terug om naar Bill te kijkeu woordde ik onmiddellijk. Die was dronken ell ineens gezonken zijn. Ik kan wel een beetje ken; dus moet ik mijn best doen voor hem. , Barbara klampte zich echter aan mij vasi • j — Je kunt wel in het moeras aan de *.& $. verward raken en je leven verliezen, riep ZJ denk dan eens aan.... Zelfs op dat oogenblik had zij niet den haar zin in woorden te voltooien, maar oogen, die in de mijne keken, zeiden g?}loe°^cV — Ik zal terug komen, zoodra ik mijn V j*| heb gedaan, antwoordde ik en toen dook \\et donkere rimpelende water iit/,i Andermaal en andermaal dook ik, tot i put het onderzoek naar den armen Bill wel wetend, dat ik toch nooit anders meer $\ zijn lijk zou kunnen ophalen, om het aan vrienden te brengen. hftpj'| Tante Fisher had de rest van het gezelsc' naar huis gejaagd en had enkel Barbara °P oever gelaten, die wat op mij zou letten- et v. Eer ik echter het onderzoek opgaf, waren J een paar'mannen naderbij gekomen, diö jjjll van het dorp had gezonden om hulp te verN . in geval dit noodig was. — U deedt beter met naar huis te gaalleen van hen, terwijl hij mij de flesch bran1? (,j (Wordt vervol --- PUINSTORTING. II. WYLRE, Februari 1928. Mhr. de Redacteur In Uw geëerd blad van 20 dezer las ik als ingezonden stuk van een inwoner uit Wylré cTe vraag: Wanneer een puinstortingsplaats ? Daar het hier meer de nieuwe raadsleden betreft, wil ik inwoner tevreden stellen met het antwoord, dat dit voorstel reeds in October jl. door mij is gedaan; op het oogenblik is het nog in onderzoek omtrent de plaats, hiervoor te bestemmen. J. J. SMEETS. --- BEKENDMAKING. De Gedeputeerde Staten van Limburg. brengen ter algemeene kennis, lo dat door de Firma Jagers en Pauly, Maastrichterlaan no. 58 te Vaals, overeenkomstig art. 2 der „Wet Openbare Vervoermiddelen", aanvraag is gedaan om vergunning tot het in werking brengen van een autogusdienst Vaals- La Calamine (België), vice-versa; 20. dat die aanvraag van den 28 Februari 1928 tot en met 29 Maart d.a.v. iederen dag des voormiddags tusschen 9 en 12 en des namiddags tusschen 2 en 5 uur (Zaterdags van 9 tot 1 uur) voor een ieder ter provinciale griffie (3e Afdeeling) ter inzage is nedergelegd; 30. dat gedurende den hiervoren bepaalden termijn ieder belanghebbende schriftelijke bezwaren tegen de aanvraag kan inbrengen bij dit coLlege; 40. dat op Vrijdag, den 9 Maart a.s. des namiddags te 3 1/4 uur eene commissie uit dit college in het Gouvernementsgebouw te Maastricht (Boui'lonstraat no. l) in, het openbaar zitting zal houdon, teneinde mondelinge bezwaren tegen meerbedoelde aanvraag te aanhooren. Maastricht, 24 Februari 1928. 6165 De Gedeputeerde Staten voornoemd, E VAN HöVELL, Voorzitter. J. H. JASPAR, Griffier. ---