NIEUWE HEILIGEN EN ZALIGEN DER SOC. VAN JESUS DERDE DAG De H. Robertus kardinaal Bellarminus S.J. (1542—1621). Heilig was Robertus dat bewijst de uitspraak der Kerk. Maar waar zit 'm die heiligheid in. Waar Is die uit gebleken. Reeds in de definitieve zitting in 1753 — waarin Robertus niet zalig verklaard werd, om moeilijkheden met de regeeringen te voorkomen — had Paus Benedictus XIV gezegd, dat de reinheid van geweten en het vrij-zijn van zonden, bij een lang leven van negen-en-zeventig jaar, In standvastige onderhouding der geboden en der drie geloften, voor Robertus vast stonden. Wonieren bovendien bevestigden zijn heiligheid. En zóó getuigt dan ook Pius XI, in het decreet der Zaligverklaring, dat Robertus een heel bijzondere plaats inneemt onder de mannen, die het meest beroemd zijn door heiligheid en wetenschap, zoowel in de Sociëteit van Jezus als onder de kardinalen van (;ods Kerk. Hij was „zuiver, sterk, voorzichtig, wijs, nederig, als kloosterling, als bisschop, als kardinaal, niet anders zoekend dan de glorie van God. dien hij hartstochtelijk beminder. Dezelfde woorden vinden Wij terug in het decreet der Heiligverklaring. Maar, zooals de ééne bloem van de andere verschilt, en geen enkele mensch precies dezelfde gelaatstrekken heeft, zoo ook verschillen de heiligen door bijzondere kenmerken. Wat kenmerkte onzen Robertus ? Paus Pius zegt het: „Hij was de hamer der ketters, de hersteller van den godsdienst en de eminente voorvechter van het ware Geloof, de onvermoeide strijd voor de Katholieke waarheid" En juist in dien strijd en dóór dien strijd heeft hij zijn heiligheid bewezen. Want de moeilijkheden, die hem daarbij in den weg werden gelegd, vorderden heldhaftige deugd om vol te houden. En hij heeft heel wat moeilijkheden te overwinnen gehad ! De taak namelijk, die hij op zich had genomen, bestond niet meer en niet minder dan hierin; in één groot boek de Katholieke Geloofsleer in haar geheel uit te leggen en te verdedigen tegen alle ketterijen uit die dagen. Ge hebt vaak genoeg de namen dier dwaalleeraars gehoord. Herinner u slechts de namen van Luther, Calvijn Beza, om de meest bekende uit een vijftigtal anderen te noemen. Veel hadden zij geschreven. En het is nu een feit, dat Bellarminus van alle dwaalleeraars de werken heeft dooi gezwoegd met onvermoeiden ijver, en zóó nauwkeurig, dat zelfs de tegenstanders erkennen moesten : „hij geeft onze meening volkomen juist weer". Maar de werken zijner tegenstanders waren niet voldoende voor hem. Hij las alles, wat er voor hem, en tijdens zijn leven verscheen over de Katholieke leer zelf. Vóór hem : de Vaders en andere geestelijke schrijvers der Kerk, allen, zoo zegt hij zelf, had hij ze doorvorscht; het heele Kerkelijke Recht, al de liturgische voorschriften, alle Conciliebesluiten; en tijdens zijn leven: alle verhandelingen, die er over de Katholieke Geloofsleer in zeer verschillende talen werden geproduceerd. Na dat reuzewerk, zette hij zich aan den arbeid om het allemaal te verwerken, te schiften en tot één groot geheel samen te brengen. En zoo kwam zijn beroemd en door de andersdenkenden zoo gevreesd werk tot stand, dat heet: „Twistvragen", door welken naam wordt aangegeven, dat vooral de punten van verschil met de Protestanten in die boeken van duizenden bladzijden worden behandeld. O, jawel, hij deed ook nog wel ander werk dan het schrijven van dikke deelen: hij preekte voortdurend met ontzettend succes; hij was hoofd van het groote Jesuïeten College te Rome; hij leidde en bestuurde de geestelijke vorming zijner medebroeders; hij werd bisschop en kardinaal, door iedereen geraadpleegd in de moeilijkste vraagstukken. Maar dat boek: de „Twistvragen", is zijn hoofdarbeid, zijn meesterwerk, waardoor hij, zooals zijn protestantsche tijdgenooten zelf toegeven, onnoemelijk velen tot het Kath. geloof heeft terug gebracht. Toen Beza, het hoofd der Calvinisten in Genève, het werk gelezen had, riep hij uit : „Wij zijn verloren, dat boek richt ons ten gronde!" In Engeland en Duitschland was men zóó bang geworden, dat aan de universiteiten jarenlang geregeld iedere week lessen werden gegeven door protestantsche geleerden tegen dit boek. Bellarminus werd beschouwd als „de" tegenstander van het protestantisme ! Ja, hij had het in het hart, midden in het hart geraakt. Ook in ons land was Bellarminus' boek bekend. Verschillende protestantsche professoren schreven er tegen en kwamen niet uitgepraat over de verderfelijkheid ervan. O, men was zoo bang voor hem! En niet zonder reden. Want hier stond een ridder op de wallen van Gods stad, gewapend van top tot teen met de wapenrusting der H. Kerk. Een heilig, enthousiast strijder voor zijn Beminde, zijn Jesus en hot werk van zijn Meester, de Kerk, den Paus en al de geloofswaarheden. Een priester is als het ware een soldaat op wacht, met den» heiligen plicht het kamp der Kerk door nachtwaken en gebed te verdedigen. Zóó had hij in zijn beroemd werk geschreven. Hij voegde bij het nachtwaken en gebed het onafgebroken arbeiden, zwoegen en slaven, nooit echter vergetend dat dit laatste zijn kracht en succes moest trekken uit het eerste. Bellarminus, strijder voor de Kerk Gods verdediger van de geloofswaarheden dier Kerk,' en dat op heldhaftige wijze, bezield met 'n onuitbluschbaar liefdevuur voor zijn Goddelijken Meester dat is de Bellarminus, die door Paus Pius XI is heilig verklaard en aa» de geioovigen wo.dt voorgehouden als voorbeeld van „wetenschap met heiligheid vereenigd." Op één punt slechts wil ik nog wijzen. Was zijn arbeid vooral het Weerleggen der dwaling, toch trachtte hij juist hierdoor de afgedwaalde broeders en zusters in Christus te:ug te voeren naar de ware Kerk. Daarom dan ook is het dat hij geprezen wordt om zijn bezadigde taal, zijn eerlijke manier in het weergeven van de moeilijkhe.en zijner tegenstanders, de piotesUnten. Op de 2.000.000 woorden van het boek „De Twistvragen" zoo schrijft een bekend protestant dier dagen, heb ik slechts 20 uitdrukkingen gevonden, die een beetje scherp zijn. Hij was dus een echte navolger van zijn Meester Jesus, die óok weerlegde wat niet waar was, maar met het heerlijke doel om allen, allen tot Zijn Goddelijk Hart terug _e voer En daarom sluit ik met de bede van Paus Pius XI, neergeschreven in het decreet der Heiligverklaring: „Gegronde hoop is er, dat door de voorspraak van Robertus Bellarminus bij God de duisternis der dwaling zal verdwijnen, het licht der waarheid heerlijk in aller geest zal binnendringen, en de liefde van Christus in aller harten zal uitgegoten worden: zoodat ten slotte de lang-verwachte dag zal aanbreken, waarop de goddelijke belofte in vervulling zal gaan: Dat het één schaapsstal en éen herder worde. J. SCHRIJNEN S.J. --- KERKELIJKE FEESTEN TE MAASTRICHT --- jiMiiiiiiiiiiiiinittiiiiiiiiim PLECHTIG FEEST-TRIDUUM TER EERE DER HEILIGVERKLARING H van Robertus kardinaal Bellarminus 11 en = 8 Canadeesche Martelaren, en der ZALIGVERKLARING van 21 Engelsche Martelaren, allen leden der Sociëteit Jezus, 1 IN DE KERK DER PATERS JESÜIETEN TE MAASTRICHT. ZATERDAG 2 MEI : H 's avonds 8 u. Plechtig Lof door den Z. Ew. heer M. P. J. Brune, pastoor der O. L. Vr. Feestpreek over de 21 ZALIGE ENGELSCHE MARTELAREN. g ,. ZONDAG 3 MEI: 9 u. Pontificale Mis door Z.H. Exc. Mgr. L. Schioppa, Internuntius §| te 's Gravenhage. „Missa Pontificalis" van g L. Perosi door het koor der Jongeheeren- H Congregatie. 's avonds 6 u. Pontificaal Lof door Z. H. Exc. jj Mgr. L. Schioppa. Feestpreek over den H. ROBERTUS KARD. BELLARMINUS I H De predicaties worden gehouden door: den Z. Ew. pater J. Huygens S. J. !lillimilllllllillll!l!lllllll!lllll!IIIHIIi!ll[ll!IIIIIIIIIIIW --- „EEN GLORIE VAN ONS RAS” OP HET BRIELSCHE MARTELVELD Wie te beducht zou zijn voor de snelle ontwikkeling van het Katholieke leven in deze lage landen, kan van deze benardheid van geest spoedig worden bevrijd door de aandacht te vestigen op het teruggrijpen naar de oude Katholieke tradities. De herrijzenis der aloude abdij van >nd is meer dan een vrome verzuchting; en de Stüle omgang te Amsterdam trekt tienduieer de n£w*telijke hoofdstad. En 't is f.? h£ h ° emancipatie, dat wij ïïU. „■ ' °nder 00k onze aandacht keeren naar *en_