ZONDAGSVERHAAL Tierelieneke door WTLLY VAN MOOK. Er leeft, in de bosschen van Casteren, een klein licht vogelken, goudgeel gevederd en hoog gestemd als een flageolet, een soort wilde kanarie, die zijn nest bouwt ln verdoken struweelen, aan de oevers van slapende vennen, waar het' zingend leeft in de eenzaamheid. .Wijl men het niet bij zijn naam kent, noemt men het „Tierelieneke" naar den toon van zijn hooggestemd getierelier. Een klein meisje, een wildzang even vlug en hoog gestemd als het wilde vogelken, leefde eenige jaren geleden te Weyereind, een gehucht verborgen tusschen de heidebergen op de baan van Bladei naar Reusel. Het kleine meisje was het kind eener arme hout-sprokkelaarster, doch het was zoo gelukkig als een kind maar kan zijn. De sprokkelaarster heette Maleine en zij stond bekend als een liefderijke moeder, die, in weerwil van hare armoede, haar dochterken met teedere zorgen omringde. Het werd bemind met de zoetste liefde die een moeder geven kan en wellicht daarom was het zoo innig gelukkig en liet het zich vertroetelen als een zoet kindje. Guitig en steeds goed gehumeurd, meestal getooid" met een krans van bloemen in de blonde lokken die haar met een aureool van onschuld omgaf, huppelde zij over de heide, in de weide, door bosschen en velden. En zij hield zoo van zingen 'en springen dat men haar vergeleek met het wilde vogelken der stille eenzaamheid en men haar ook „Tierelieneke" noemde, 't Is waar dat haar slechts de vleugelen ontbraken om als het wilde vogelken te zijn. Ook zij hield er van de eenzaamheid op te zoeken der heidebergen om er te genieten van de vergezichten, van de frissche lucht en de weldadige streeling der zonne. Hare zonlichte oogen schitterden met een warmen gouden gloed en zij scheen te kennen de wegen die de wind in de avondnevelen baande. Zij volgde de verdoken paden die de stroopers gaan, zonder vrees voor straf of voor onaangename ontmoetingen, zij ging onbekommerd, licht en vrij, als een vogel in de lucht, lijk een wüde kanarie Tierelieneke was nog slechts even twaalf jaar, doch zij kende de streek als bij lange ondervinding. Geen jongen van haar leeftijd wist als zij haar weg door de onafgebakende grensstreek, waar de bosschen en de heide Slechts betreden werden door kommiezen, smokkelaars, boschwachters en stroopers, herders en houthakkers. Geen was leniger dan zij, bij het springen over slooten en kuilen en het klimmen in de boomen. Met evenveel lenigheid als onverschilligheid sprong zij over de hagen die de boomgaarden omgaven, om er de haar wenkende vruchten te plukken. Hare blonde lokken fladderden in den wind lijk de gouden manen van een ros, als zij, nagezeten door schraapzuchtige boeren, in wilden ren het hazenpad moest kiezen; hare teere voetjes, steeds gereed voor de gevaarlijkste tochten, raaKten dan nauwelijks de aarde. Haar tred was licht als dien van een hinde; zij was een danseresje voor het forum der dennen in de vrije natuur. Zij keerde steeds ongedeerd van hare dooltochten terug, alleen waren hare küeederen dikwijls gescheurd en besmeurd; dan beloofde zij plechtig het nooit meer te zullen doen en begon zij weer den volgenden dag. Dezelfde gratie, deze onstuimigheid waarmede zij braaf en ongehoorzaam was doch zich steeds weer wist te doen vergeven, diende haar ln de school om guitenstreken uit te halen doch tevens te leeren lezen en schrijven als geen andere en de beste leerlinge harex klas te zijn. Ook was er niemand ln de parochie die zoo trouw als Tierelieneke, dag aan dag, het Lievevrouwebeeld, aan de wegkruising op de baan naar Turnhout, van frissche bloemen voorzag. En in de processie der hoogdagen was er geen schooner en ingetogener maagdeken als het lieve, in t wit gestoken en met zilveren vleugelen getooide Tierelieneke, dat dan een engeltje gelijk was • • • Bij het naderen van den herfst deed Tierelieneke de zwaluwen uitgeleide. En zij vergezelde Marlus, de oude herder, die dolend met zijn kudde over de groote vlakte naar de meer beschutte streken trok. Ook hij kende zijn weg op de ongebaande heide en bekommerde er zich niet om dat het kind hem volgde. Om den tijd te dooden speelde hij op zijn schalmei de oude herdersllederen, eeuwenoud en van oorsprong heidensche melodieën, getoonzet op droomerige muziek en geschreven in een barbarentaal. In Kernpenland gevoerd langs de groote wegen uit het Noorden die de vreemde pelgrims gingen waren de liederen later, door de geheimzinnige vlam van het Christendom, verzacht en eenigszins verstaanbaar gemaakt Trouwe schatbewaarster der oudheid, maakt de stille Kempische heide zich nog tot een echo der meest vergeten legenden en met een archaïstische zoetheid bewaart zij, onder haar paars- pij, de schoonste en juiste herinneringen van voor-historische kunst; steenen herdersstaven, vuursteenen, bijlen, zwaarden, drinkhoorns, bekers, kroezen, lljkurnen en andere overblijfselen uit den holen tijd, geheiligde voorwerpen van het verleden, stomme getuigen van het bestaan eener tweede menschheld, die nog eenigszins herleeft in de dolende herders deistille heide, waartoe ook Marius en Tierelieneke behooren. Want later, als Marius niet meer is, zal Tierelieneke zijn kudde hoeden; zoo heeft Marius reeds beslist. Daarom volgt zij hem op zijne tochten. . Dien dag echter dooit zij ver van de baan waar Marius gaat. De kleine avonturierster verdwijnt huppelend over de heide en trekt in de richting van Lensheuvel, waar op de met schraal hel gras begroeide hoogten, de magere koeien van boer Hauwaert grazen. Tierelieneke zou wel bij Marius gebleven zijn, maar de oude herder wil haar de herders-litanie niet leeren en de koewachter van boer Hauwaert kent ook de herders-litanie. Daarom trekt zij naar Lensheuvel en denkt zij zoo aan den jongen koewachter, een herdersknaap zoo klein als zij. Het meisje noemt hem Riri, wellicht naar zijn voornaam: Rinus. En Riri noemt haar Titi. Hij heeft beloofd haar de heele herders-litanie te leeren en zij kent er reeds een groot gedeelte van. De zoogenaamde herders-litanie is een krans van simpele verzen, een zoete romance waarin bezongen worden het leven der dolende herders en de teedere schoonheid der Kernpenstereek. Het kleine meisje gaat geheel op in haar verlangen het groote herderslied te leeren en het té' kunnen zingen zooals Riri. Luide repeteert zij de twee eerste coupletten. „Scheper, scheper hoort gij 't niet. Hoort gij niet de bange klacht, Scheper in Uw schapenvacht, Gaat niet slapen want gij ziel* Dat ook Uwe *udde v/acht, Er is onheil in den nacht, Scheper, scheper hoort gij 't niet- Scheper, scheper hoort gij t niet. YJHnder is een schaapje in nood, Zachtkens weenend bloedt het dood, En geen mensch die bijstand biedt, Neen ge moogt niet slapen gaan, Sloeg daar niet een wolf aan, Scheper, scheper hoort ge 't niet! Op de baan die Tierelieneke volgt verschijnt plotseling, van achter een sparrenbosch, in den draai van den landweg, een bonte menigte. Het Is een kudde rundvee. De dieren, aangevoerd door een jonge geleider, zijn op weg naar de grens. Tierelieneke ziet het aan de roode merkteekens die de koeien op de schoften hebben. Voorop gaat een groote roode stier. Hij heeft het slacht-teeken voor uitvoer op den neus, tusschen de oogen. Eensklaps blijft het beest even staan. Hij heeft het kleine meisje bemerkt dat in haar scharlakenrood kleedje als een prooi voor hem is. Een seconde slechts weifelt hij. Dan stormt hij, met gebogen kop, op Tierelieneke af, die luid gillend op de vlucht slaat. Haar roode jurk kleurt in den wind als de vleugel van een vermiljoenen vlinder. Zij loopt in de richting van den grintweg, die de heide doorsnijdt. Aan den kant van den weg is een sloot, en aan den rand daarvan is het struweel tot een dichte en wel twee meter hooge haag vergroeid. Zal Tierelieneke de haag nog tijdig genoeg bereiken om er over te kunnen springen en aan het woeste dier te ontkomen? Amij Uuist aJs zij haar sprong genomen heeft rent het vervaarlijk snuivende beest onder haar door en loopt met de horens in de haag, waar het even versuft blijft staan en zich dan losrukt. Maar Tierelieneke is in één lenigen sprong aan den overkant verdwenen. Is het een kreet van blijdschap die ze uitgestooten heeft. Of was het een noodschreeuw om hulp? De jonge herder, die van het droeve gebeuren getuige is, vraagt het zich af. Hij heeft een angstige gil gehoord, waarvan de echo nog naklinkt, met trillers van schrik. Op den weg klinkt het geronk van een motor. Ginds vlucht een groote roode auto weg. De herder denkt aan een ontzettende mogelijkheid: het meisje is bij haar sprong, over de haag, op den grintweg, vlak voor de juist passeerende auto terecht gekomen. En de roode auto is doorgereden. De mogelijkheid bestaat. In angstige spanning ijlt de herder naar de haag en klautert er vlug over. Voor hem, midden op den weg, ziet hij het vreeselij ke: één groote roode vlek op het witte grint. Tierelieneke. opgejaagd door den wilden stier, is in haar schrik met gesloten oogen over de haag de dood in "t aangezicht gesprongen. De auto heeft haar hoofd verpletterd. Op het witte gezicht der kleine klissen rood de met bloed besmeurde haren. Uit den verbrijzelden schedel puilt een weeke brij: de hersenen. En op de doode oogen zet zich oneerbiedig een witte vlinder te rusten. Dichtbij weent het schrijnende lied eener murmelende beek en in het struweel zingt een krekel een doodenlied. En ander gerucht is er niet. Want Tierelieneke is stil geworden voor eeuwig. Zwijgend en diep ontroerd neemt de herder het ontzielde lichaam in de armen en draagt het eerbiedig naar het dorp. En dat is twee uren ver. Rlri zal tevergeefs op zijn kleine Titt wachten, de oude Marius zal vruchteloos zoeken naar zijn kleine wilde bloem op de heide tot over de grens, Maleine, de moeder van Tierelieneke, zal schreiend omdolen en vragen overal naar haar kind, dat voor altijd verloren is. Eerst toen duisternis land en sparren dekte kwam de herder in het dorp aan. Hij ging langzaam, voetje voor voetje, eerbiedig en ingetogen. En ln zijn sterke armen droeg hij nog immer de schoone doode, met den rooden krans van diep geronnen bloed om haar geschonden gezicht. En de eerste vrouw die de herder aan den ingang van het dorp ontmoette, was Maleine, de moeder van smarten, die haar kind zocht --- Schoolmeester-sollicitatie van omstreeks 1794. Ziehier een sollicitatie van een Oudewatersch Schoolmeester, omstreeks 1794. WelEdele Agtb. Heeren van de Regeering van Zalt-Bommel. Sonder roem na waarheid dient deze tot informatie dat onze familie bestaat uit man vrouw en zoon, wij zijn ruim 40 jaren, de soon de fleur onzer yonkheid, de kracht onzer lendene, de stut onzer bejaarde dagen, 20 jaren oud een mr. glaasemaker, een verwer, den meesten tijd onfris en wel geformeert en regt van leeden. Zoo Ued. Agtb. een wel gedresseert schoolmeester en voorganger van nooden of van doen hebben, God geve Ued. Agtb. wijsheid en voorzichtigheid in de elextie van soodanig een persoon of wat het ook zij; verzoeken Ued. Agtb. aangaande mijne kunsten en wetenschappen eens an te merken, de selve bestaan uit navolgende dingen of wetenschappen namentlijk Itallaansch of scheepsboekhouden en wijn roejerskonst, de stuurmans- en landmeetkonst zonder roem, dog het is Gods gaven. Extra ordinair puik overheerlijk schoon singen, als 't God belieft; soo Ued. Agtb. begeerlg bent aan te hooren tot verwondering, verbaasdheid, en wat iets meer is, dat so een ieder llghaam ln leeren en singen so een geluid kan geven, ik ben op de vierde verandering van domicilium alle figuren op het konstlge door ovaal rondswijze met de passer te haaien, alle de somme te formeeren, Italiaansche Romeinsche letters, ja tot 50 diverse handen te schrijven capitaal linkx en regts door te haaien, met de penseel te schrijven en te vergulden, en diergelijke wetenschappen en capaciteiten meer, mede de veerdigheid der pen lndewelk ik voor niemand behoef te wijken de Roem buitengesloten, ik verzeker.dat Ued. Agtb. nog beter ondervinden, wanneer ik het durf met de pen exprimeeren wanneer Ued. Agtb. gelieve te hooren of te sien, hebbe maar tot Ued. Agtb. te recommandeeren, of door iemand te laate afhaalen, de distantie die tussebeide ls 9 of X uren. Mijn vrouw is allerbeste in haar huishouden, in 't adsisteeren van mijn school, anfin van de hoofdscheedel af tot de*voedsolen toe ben ik Een schoolmeester. N. B. wijn of sterken drank word van mijn nimmer gedronken, ziet ook voor 't lest, ja voor 't laatst zegge ik en hoort Ued. Agtb. sal nog beeter ondervinden aangaande mijn comportement. P. S. Per naaste ocassie antwoord verwagtende van te komen of niet, zoo Ued Agtb. op sodanige conditien niet gelieve te hooren of te zien, gelief dan maar de goedheid te hebbe van mijn papier met den eersten terug te zenden, dan hoope ik dat Ued. Agtb. den heernel wil geven Eendragtigheid en Liefden, ja zelvs concordantie tot in de Electie van een goed, braaf eerlijk en bejaart en deugdzaam man, de Heere seegene Ued. Agtb. en de waarde broeders der gemeente in t Electiseeren van een ander persoon van t vaceerende ampt uwer schoolmeester en voorgangersampt blijve van her.- telijke salutatle en presentatie van mijn onderdanig dienstprestatie. aan Ued. Agtb. Broederen de gemeente Ued. Agtb. onderdanigste dienaar: Simon Janse VerweiJ Schoolhouder te Oudewater. De beroemde tenor Adalberti kwam in een winkel om een ketting te koopen. Ondanks zijn groote inkomsten (men beweerde, dat elke toon hem 3 Mark opbracht) was hij zeer gierig. Hij pingelde ten minste zoo hard hij kon. Dat bracht den winkelier »uit zijn humeur en hij riep uit: Hoe kunt u toch afdingen, elke toon uit uw keel is al 3 Mark. Wat is twaalf mark dan voor u ? Toen ging de tenor naar de kas, zong uit volle borst do-re-mi-f a ! nam de ketting mee en verliet zonder een woord te zeggen den winkel. --- BRIEF VAN NIKKELAKE Nouw ls de fekansie al bijna om en 't heef bijna nog niks anders gedaan als geregend, dan eens stillekes en dan weer hel en dan kun je de heele dag binne zitte, wij hadde op de stelweeg tuis een tent gemaak en indiaaneke gespeeld van de blanke modder en de wilde kraai en op 't laas hadde we Neeke die bij ons op fekansie was met een fijngestamde brik en waat- ter rood gemaak en in onze wagwim vasgebonde en toen laatte ligge, maar laatter krèegge wi] ook wat met van Ma en Pa en de dag dana regende het alweer en moes ik heellemaal alleen bove zitte somme te make en bij ons neve was de maag aan 't wasse en die zong maar de heelle tijd van en met een dankbaar gemoe—hce-hoehoed, breng ik u zonne mijn groet, en er was nergens wat van de zon te zien, alleen in de aw zon in de Groote Staat geve ze een bal kedoo en ook nog bij de koffie en ik mag niet meer na Beemmele gaan, want daar was ik haas op de koffie gekoomme omdat ze daar zoo maar met de soldaatte over de weg schiette, nouw en das ook gezellig voor de wandelaars en andere mense die daar loope, en 't is ook niet gezellig Sondagsmorreges voor de mense van de Staattesingel daar beginne ze om een uur of üen te schiette met de burgerwach met gewoonne geweerre en metrailfeurs, dat gaat maar van rik, rak, klak, boem enzooverder van wat daar bijkomp, maar ik begrijp toch niet goed waarvoor ze daar blijve oevene, want ze zijn nuw al zoo bang as wat voor de mense van de burgerwach, want in Heerrele hebbe ze ze de gewere afgenome toen de Dageraad kwam, nouw daar waarre ze heelemaal niet over te spreke, want voor zoowat beginne ze hier niet te schiette, dat nog te flauw om drover te praatte. De dageradenaars hebbe wel gezien dat er ook nog andere maniere zijn om ze hier weg te krijgge, en as ze weer eens koomme, dan beginne we maar weer van voren af aan met hen. Ze hadde zeker gedach dat wij ■ zouwe zegge, dag heerre, welkom hier, zet u een beetje neer en eet een stukje vlaai, want dat hoort hier debeij, neen hoor, dan hep ik 't in Heerlerhey fijnder gegad. Ik ben met Servee na de kaplaan daar gewees, zooas hij me gevraag had, en daar hep ik fijn koffiegedronke, met laddertjesvlaai van Clara, en die was 't juis hare Mei, en we zijn toen met de kaplaan gaan kijke waar zijn kerk komp bij de Hekseberg, heel hoog ln de hel met wit zand wat ze gebrulke in Belsj en Engeland en Nederland en Maastricht voor kristal te maakke en daarbij zal de kerk koomme, eers een zoo voor kaas en brood om zich te behellepe en dan de echte. Nouw en Heerlerhey word fijn. Daar bouwe ze van alles bey en daar zijrv straatte en een plein van St. Hubertus en de straatte hebbe allemaal de naamme van 't hert van hem, hertstraat, reestraat, eeliandstraat en nog meer en er is een fijn heillig Hartbeeld en we zijn tot aan de mijn gewees van Oranje Nassau de vierde, daar heef onze koningin niks met te maakKe, maar die heet maar zoo en daar moes de kaplaan eve wat zesge aan een meneer devan,, en ik hep hem beloof om wat voor hem op te haalle beij die ik ken voor zijn kerk, en dat zal ik hem de vollegende week opsjikke. Dries doet ook met demet en ik hoop dat ik een vollegende fekansie weer eens trug mag koomme beij hem en dan weer vlaai krijg. Ik weet nouw de weg en dan kom ik heellemaal alleen zonder Servee, dan hep ik ook weer vlaai meer, en de voorrige week Vrijdag hebbe ze met vier paardde in 'n koets Watt en half Watt afgehaald met meeie'k aan de Staassie van de Maabbi en zoo demet door de stad getrokke. Die hadde natuurlik veel bekijks en een was dik en de ander dun en allebei hadde ze een vóetbaltrikoo aan en overal lees je van alle plaatse dat ze bezig zijn met van alles voor de Koninglnnefeeste maar voor Maastricht hoor je daar niks van. Overal zijn volleksspeele en andere wedstrijde voor kindere en grootere mense, maar hier is niks, as zeker zooals altijd saafvons meziek op te Vrij tof en liminenaassie op 't stadhuis en aan 't halief goevernement, want de andere hellef zijn ze obbeniews aan 't bouwwe met een toorre debeij die je al van Wijk uit kunt zien en een toorre van Sintervaas ls heelemaal groen van 't koopper wat de langs afloop en alle vreemde mense van buitte de stad looppe met regejasse aan van weegge de reegge en nun puntstokke onder hunnen arrem en de bootteramme-reizigers met tente en keetele en blootte beene zonder kouse Kunne hun 10l ook wel op, en 't was jammer dat 't Zondag en Zaterdag zoo regende, want op te Sjaanderweeg was kerremls voor de kerk in 't Witte Vrouweveld en in 't Bosserveld voor de kerk daar. Ik ben beij allebel gewees en hep een vaasje gewonnen met goole en een sjelderij met lootte en in 't Bosserveld hep ik op een paard gezette in de hippeldroom, zoo rond altijd met belle draan en nuw is morrege weer kerremis van Erkaveeveejel in de Breusselestraat. Misjien ga ik daar ook eve na toe en morrege koomme de voetbalders van Aken sjotte tege Kimbria voor het peeveedeedoel en Gezond Limburg. Daar hebbe ze Zondag in alle de kerke voor gepreek en nog al wat opgehaald. Nouw, das ook mooi en de persessie van Sintselvrouwe was ook mooi. Toen was 't ook fijn weer, maar toen ze binne was begon het weer te regene, en de kaajeevee is ook weer uitgetrokke en juis kwam de bisschop aan en toen hebbe ze voor hem gedeveleerd, en drie harremonieje en fanfaars hebbe in Heer de eertste prijs gekrege vanwege te speelle daar op te konkoer en nu hebbe ze ze Maandag ingehaald en op 't stadhuis hebbe ze ze ontvanger met wijn en de burregemeester en wethouders, en daar koomme haas nlewe voor. Ze hebbe aan de soosslaalhste gevraag of ze er ook eene wouwe hebbe en die weette nog niet waddof ze doen en ze weette ook nog niet hoe de nieuwe brug komp te heette. Ze zegge dat ze er een prijsvraag voor gaan ultschrijve juis as voor de straat. Dan kan iederreen insjlkke volges zijn eige idee. Ik weet al naamme, hoor maar: Kovelinge-Gubbelbrug vanwege de weggebroke straatte, of Gubbeldrie-emmersbrug, of Demi-demibrug. das half en half tusse de oude en de spoorbrug, of de Markbrug of te Maabbibrug, of te Stadhuisbrug, en as dat nog niet goed ls, dan noem ze maar de brug van NTKKELAKE. --- MASTREECHSE VERTELLINGE Wee koume mòs. De vrouw van Sjang Bies hèdde Merie, en de vrouw van ze broor: Pie Bies, hèdde-n-ouch Merie. Es 't hunne Mei waor gönge ze z'ch es regel filisiteere, wie z'ch dat gehuurd. Dat gong neet altied van zelfs, mè dao mos altied laank en breid euver gesproke weurde, wee de ander mös goon opzeuke. „Zuug ms hèy", zag Merie van Sjang tegen-n--haöre maan, ~iech bm awwer es zie, dus 't is neet mie es pliech, tot zie nao mlech tou kump. 't Is neet veur 't ein of ander, mè dn awwerdom wélt geïerd weurde* En es te de lui gét tougeifs, dan zien ze later in staot urn euver d'ch te loupe. De wèts wie 't geit. En euver m'ch laote loupe, nem, dat doon 'ch neet. Dat wètste wel beter, 't Is de vrouw van de broer en ze moot zelf wete wat ze deit, mè 't is haör pliech, tot ze nao miech tou kump. En es ze neet wélt koume dan is 't ouch al good. Eve good gevrind". „Jè," zag Sjang, „dat is mèt uuch vrouwlui altied lestig. In plaots tot gr uuch dao noe in verstaot en desnoeds 't ein jaor bij dcc, en 't ander jaor bij dn andere komp, nein, gaot gr m'ch dao euver vreigele of 't wönderswat is. Gr mos uuch sjaome.- s „Zoo, moot iech m'ch sjaome? En veurwat dat. Mot z'ch neet ieder dcginnige sjaome, dcc dn awwerdom neet wèt te iere en te geve, wat 'm toukump. D'ch fhös ouch nog spreke van sjaome" „Wie is 't 't veurig jaor gegange?" vroog Sjang, dcc wel zaog in wat veur 'n riechting de wind gong wèye. „Toen bin iech dao gewees. Mè dat waor, urntot dn hier van hèy-onder kraank waor en gei leve bove z'ne kop kós vele" „Zoo. Jè, dan zalle zie ditSaor wel hèy-nao-tou koume, zou 'ch zoe zèg'ge". ~Dao bin 'ch daan toch ms benuijd nao". „V'r zalle-n-aofwachte,' zag Sjang. „Wètste wat", zag Merie van Sjang toen,, ,v'r koste 's aovens teveure iris goon loere. of zie oetgoon, nao vs tou. Is dat neet 't geval, dan kinne v'r toch bij hun aonloupe, mè daan geef 'ch t'ch op e breefke, tot 'ch 't haör ms öngezaaite onder haör neus zal vrieve". „Dat koste doen", zag Sjang, „Goon zie daan 't hoes oet, dan kins te gaw trökloupe. Koume ze neet 't hoes oet, dan goon v'r bij hun aon". Zoe gezag zoe gedoon. • • • „'t Is neet veur 't eint of 't ander", zag Marie van Pie, „mè 't is hun plich, tot ze nao vs toukoume. Diech bis awwer es de broor en Vr zien e jaor veurhun getrouwd, 't Is neet mie es pliech, tot zie z'ch daonao hawwe. 'ch' Zouw neet wete, veurwat tot v'r hun zouwe moote naoloupe. Laot hun mer hèy-koume". „En es ze 't noe ms neet doen", zag Pie. „Veurwat zou ste noe veur zoen onnuzel fillisitasie zoenen herrie goon make. Gr kxeig nog gelegenheid genög ln eur leve, urn uuch te ensele". Toen prebeerde-n- 'r 'nen aojnval te doen op zn vrouw haör verstand en gong wèyer: „Bovendien, es zie neet wèlle koume, daan is t toch beter, tot de verstandigste mer tougief. Es dat altied gebaörde, dan bleef 'nen houp ruizing en celend achterwege". „Jao, jao, diech höbs good praotes. Geer manslui verstaot dat zoe neet. Es geer mer eur piepke kint rouke en eur naat en druug höb, dan is allang alles good. „Wat wel te doen waor", zoe gong Merie van Pie toen get bedaarder wèyer, „is, tot v'r 's aovends van te veure ms goon loere-n-of zie koume. Koume ze, dan spooie veer vs trok nao hoes en koume ze neet, dan kinne v'r nog altied zien. wat v'r doen". Zoe gezag zoe gedoon. • • • En 's avonds teveure gong Sjang mèt zn vrouw de deur oet. Ze hadde zoe-get drij straote wied geloupe en ms nao de lui geloerd, die de straote volde mèt pakskes. mèt lang platte en ron doeze, mèt bekètte en allerlei geheimzinnige veurwerrepe onder klatspapier vexborrege, en ze loerde good oet hun ouge, of ze ónder de passante soms ouch neet Pie mèt zn vrouw zouwe zien. Mè 't waor nog zoe vreug En deezelfden aovend gong Pie mèt zn vrouw de deur oet en ze loerden allemaol nao de pakskes en nao de blomme en nao de ron, platte en veerkentige doeze en ze lèdde good op of ze tösse de passante soms ouch neet Sjang mèt zn vrouw zaoge, onder weeg nao hun touw. Mè 't waor nog zoe yreug • • • Op "nen hook van 'n straot woord de stop smalder en de lui, die dao langs möste. minderde -n-hun vaart get. Zoe doog Sjang mèt zn vrouw van d'ne eine kant, want ceder ougenblik, kös iemand dn hook koume-n-um geloupe en zoe doog Pie mèt zn vrouw van dn andere kant, want ouch kös ceder momint iemand van dn andere kant dn hook urn koume geloupe. En wie de veer lui zoe langzaam en veurziechtig dn hook urn wouwe drèye, stóndte ze ondertas vlak tegen ein euver. „Hèèèè " zag Merie van Sjang. „Hèèè " zag Merie van Pie. En Sjang en Pie beloerde z'ch ms, want die twie begreepe dr alles vaan. En 't volgende ougenblik waor 't e profisia-gewins midden op de straat tot 't zoe 'n aard had. En in plaots tot 't noe 'ne strijd woord, wee bij dn andere zou koume, begöste ze z'ch te knebbele urn dn andere mèt nao hoes te numme en tenslotte gelökde het Merie van Pie urn de ander twie mèt nao hoes te kriege, ónder veurwaarde, tot ze 't volgend jaor bij Sjang zouwe koume viere. En op die meneer waore Sjang en Pie tenminste veur twie jaore tieds verzekerd van hun ros bij de mcd van hun Meries. --- VERZEN VAN LIMBURGERS Midzomerzon. Een tooverdroom om 't stil gelaat der aard gegleden op 't gouden licht, dat bond zijn stralenbundels los, wier vonken vlind'ren om haar lichte witte steden, langs heuvel en vallei in bonten blonden dos. En gensters sprank'len door de loov'ren van het bosch, verguldend van 't struweel de frêl-fluweelen leden, de stoere beukekruin, den luwen lindetros, maar ook den simp'len halm en 't rillend rietje mede. Een zonnig zegelied, een hemelsch straalgedlcht, een vlammenkoor, dat ronkt en rankt om witte kimmen : „Adoro te", dat 't hart der aard omhoog doet klimmen I o Zongoud ! Glimlachglimp van 't Paradijsche licht, dat 's Heeren troon ontvloeit als blije Godesgave : een gouden Lethestroom om 't menschenhart te laven. Meerssen, Aug. '31. j. M. H. --- Help u op reis met Nederlandsch. Men schreef onlangs aan de N.R.Ct. van ovei de grens: Reizen is toch wel héél erg moeilijk... Ik spreek vloeiend acht talen, waarvan vier republikeinsche en vier gekroond-hoofdige talen : Fransch, Duitsch, Engelsch, Zwitsersch, Belgisch, Luxemburgsch, Oostenrijksch en Nederlandsch en nög stond ik dezer dagen aan het douanekantoor te Elten-Babbericht met den mond vol tanden en... sprakeloos. Voor de eerste maal in mijn veelbewogen en veelbewegend leven passeerde ik de grens per auto. En had mitsdien grens-formalfteiten te vervullen. Na het heiligdom der douanen schuchter binnengetreden te zijn ontvouwde ik mijn „Carnet de passages" teneinde woordgetroOw en in de juiste volgorde de verschillende manipulaties aan te vangen, die mij en mijn auto de grens zouden doen ontsluiten. In alle Europeesche talen staat de „gebruiksaanwijzing" in het „Carnet des passages" vermeld. Ook in het Nederlandsch. En aangezien ik tot nog toe in de meening verkeerde, dat ik het Nederlandsch van alle spraken het meest machtig was, besloot Ik de Nederlandsche „gebruiksaanwijzing" van mijn carnet te volgen. En ik begon met te lezen: „De formaliteiten bij het betreden van een land mogen nooit vervuld worden, alvorens de bevindingen bij het verlaten van het vorig land in orde zijn." Mijn haren rezen te berge. Ik keek op en zag rechtstreeks in het barsche oog van- den Oberzollrevisioninspektor, wiens dreigende blik scheen te vragen: Vreemdllng, bedenk wl: zijn uw bevindingen in het vorig land wel in orde ? Ik had geruimen tijd noodig alvorens de gewetensvraag omtrent mijn „bevindingen ln het vorige land" met een weifelend „ja" te kunnen beantwoorden. Waarna ik mij vermat verder te lezen: „Te dien einde mag het losblad voor den invoer, dat beneden de bladzijde staat, nooit afgescheurd worden, indien t losblad voor den uitvoer, dat er boven staat op hetzelfde blad, niet vooraf, bij het uitgaan van het vorig land, door de Douane werd afgescheurd en indien de overeenkomstige stam niet ingevuld is met de door die Douane onderteekende uitgangsbevindingen." Ik heb, na eerste lezing, een stoel gevraagde papier en schrijfbehoeften om dit kruiswoordraadsel op te lossen en gaf Intusschen mijn chauffeur een wenk om den motor maar af te zetten, want ik zag aankomen, dat met de oplossing van deze puzzle wel een goed half uurtje gemoeid zou zijn. Ik heb veel Jonge, veelbelovende Nederlandsche schrijvers gelezen, maar het woord .losblad" was ik nog nimmer, zelfs in het onbegrijpelijkste proza, tegengekomen. Dx heb vrienden gehad, die loszlnnig waren; ik heb een auto bezeten, welks losbandigheid mij een lidteeken heeft bezorgd en een bankier, die ik vanwege de losbladigheid van zijn kantoorboeken heb moeten loslaten; Ik heb in mijn leven menigen losbol een losprijs zien betalen, omdat hij al te losjes met zeker soort losse goederen had omgesprongen, maar tot een losblad, laat staan een uitgangslosblad. had mijn kennis van de Nederlandsche taal, trots zes Jaar lager, vijf Jaar middelbaar en vier Jaar hooger onderwijs zich nog niet kunnen omhoogwerken. Het losblad voor den „uitvoer" dat „er boven staat op hetzelfde blad" is mij evenals het „losblad voor den invoer" tot op den huldigen dag een onoplosbaar raadsel gebleven. En evenzeer verging het mij, na deze bladerdos, met de „overeenkomstige stam". Was deze stam-over'eenkomst een zinspeling op mijn stamboom, mijn stamvaderschap, mijn stamhouder of op mijn qualiteit van stamgast van onze sociëteit „de XH stammen van Israël"? Wat is dat voor een vooze stam, dié „ingevuld" moet worden „met de door de Douane onderteekende uitgangsbevindingen"? Ik heb er mij suf over geprakkizeerd, terwijl ik daar in het douane-huisje te Elten-Babberich zat te piekeren over de taalkundige puzzles „bij het uitgaan van het vorige land". Dat vorige land was mijn vaderland en mocht ik, als groot- Nederlander de beleediging. als zoude ons mooi Nederland „uitgaan" gelijk een nachtkaars, zoo maar klakkeloos laten passeeren ? Ten einde raad besloot ik raad te vragen van een oudraadslid om bij vragen aan ambtenaren steeds bij het laatste woord te beginnen, wijl een ambtenaar nu eenmaal altijd het laatste woord moet hebben, vroeg ik aan Zoll-revisionist, met de woorden van het onschuldige Gretchen in Goethe's Faust: „Nur sag, wie hast du's mit... deinen Ausgangsbefindungen ?" „Lump" was het eenige antwoord van den tollenaar, terwijl hij zich snel, naar het mij voorkwam in verband met zijn Ausgangsbefindungen, van mij verwijderde. ---