Weldadigheid. Toen Is als lk-jarise gymnasiast mür. ouden oom kïrijgsraad Kusmin Karatajew. met een buigingen een handkus bedankte omdat hü mij door zijn machtige protectie een studiebeurs verschaft had, noodigde de welgedane roodwangige heer mij uit, den zomer in zijn prachtige vil.'a nabij Krasznoje Salo door te brengen Het tafelgezelschao bestond bil na uitsluitend uit verongelukte schepselen die mijne mi'ddadige tante om de een of andere reden met weldaden overlaadde. Wam het was haar hartstocht ..weldadig" te zijn en zich met de slachtoffers van haar weldaden te omringen. Op zekeren keer vertelde een der vele gasten die 's Zondags gewoonlijk een bezoek brachten' dat hij een jonge schilder ontdekt had. die in' een der armzaligste voorsteden van Petersburg uiterst behoeftig woonde en zeer talentvo'le kunststukken schilderde. Tante die zich voor alle kunstenaars levendig interesseerde, speciaal wanneer zij arm waren, liet zich het adres geven en oom verklaarde zich bereid den jongen schilder bij gelegenheid op te zoeken en zijn schilderstukken te bezichtigen. Wij. kinderen, reden natuurlijk dol graag mee en boo werd er in de eerstvolgende dagen' besloten tot een algemeénen rijtoer naar Petrowskaje. De schilder was op de hoogte gesteld van ons bezoek; hti ontving ons zeer verlegen en leidde ons de steile trappen naar zijn zolderkamertje op. ~Kinderen, nu kun je zien. hoe echte kunstenaars wonen" lachte oom. ~Is het al.niet een kunst zoó'n trap op te klauteren" „Ik vind het zeer interessant", zei tante , hoe poëtisch en schilderachtig ziet er alles hier uit". „Struikelt niet. mevrouw; hier ontbreekt een trede", riep de schilder en duwde met een een scheefhangende deur open. Wij traden allen een ruime zolderkamer binnen. Overal stonden en hingen eigenaardige schilderstukken. Ik herinner er mij alleen nog maar van, dat zij allemaal bruin waren en treurige uitgehongerde gezichten trcostelooze voorstadshuizen, fabrieteschooTsteenen en ijzeren lantaarnpalen voorstelden. In het heele vertrek was maar één stoel, en die had slechts drie pooteh, zoodat tante nergens kon gaan zitten. Oom, die geheel bulten adem geraakt was van het trappen klimmen, ging kuchend van 't eene schilderij naar 't andere en schudde ontzet het hoofd. Tante bleef hier en daar radeloos staan, fixeerde de stukken door haar lorgnet en zocht krampachtig iets te vinden wat eenigen lof verdiende. Eindelijk verklaarde zy bü een schilderij met verlicht hart, dat de lantaarnpaal werkelijk „zeer goed gelijkend" was. Maar toen kon oom zich niet meer inhouden: „Waarom schildert u toch zulke verschrikkelijke dingen, jongeman? Een lantaarnpaal is nuttig, dat geef Ik toe... Maar Is hy mooi? Zijn deze hulzen... deze fabrieken, deze uitgehongerde koppen mooi? .De wereld 'is al treurig genoeg. De kunst behoeft ons die ellende nog niet eens voor te schilderen. De kunst moet de schoonheid uitbeelden!" De ongelukkige schilder kneep krampachtig de handen samen, stotterde eenige onsamenhangende woorden en rweeg tenslotte heelemaal.wy kinderen knepen elkaar stiekum en konden onzen lach bijna niet inhouden. „Jongeman", zei oom eindelijk met vaderlijke welwillendheid. „U hebt andere indrukken noodig Kom Zondag eens bij ons dineeren, dan zal ik u betere dingen laten zien om te schilderen". De jongeman dankte verlegen en wij klauterden de trappen weer af. Den volgenden Zondag verscheen de jonge man werkeiyk aan het diner. Hy droeg een zwarte, afgedragen Jas, was zeer styf en zóó verlegen, dat hij zijn soep met den dessert-lepel at en de madeira over het tafelkleed goot. Na het derde gerecht tikte oom tegen zyn glas en hield een kleine grappige speech over de kunst en de kuns'enaars. „ledere kunst maakt het leven schooner", zei oom, „maar ook de schoonheid kan niet zonder de noodigc materie leven. Het is mij een genoegen de kunst te steunen en daarom verzoek ik den jongen kunstenaar, die ons heden met zijn aanwez'gheid vereerd heeft, een klein cadeautje van ons te wiilen aannemen". Bij deze woorden gaf oom Jakow den bediende een teeken en deze reikte den jongen schilder op een zilveren schenkblad een bord waarop twee gouden 10-roebel stukken lagen. Met vuurrood hoofd stond de schilder op, stotterde iets en wilde het bord niet aannemen.Maar Jakow schudde lachend de goudstukken m zijn zak, waarna de jongeman onbeholpen ging zitten. Hij zag nu krijtwit Er ontstond een pijnlijke stilte. Direct na het diner nam de schilder met een stijve buiging afscheid. Jakow, de bediende bracht hem In de voorkamer. Later in den avond hoorde ik hoe het meisje aan de huishoudster vertelde: „Dat moet wel een groote gek geweest zijn. Hij heeft Jakow de 20 roebel als fooi gegeven!" „Wa: en onbeschaamdheid", mopperde oom den volgenden dag en slingerde de krant over tafel, toen tante hem de ncèhe vertelde, ~Dat hij geen groot ar is, dacht ik al direct, toen ik zijn vree'selijke schilderstukken zag. Thans weet ik echter ook, dat hij een slecht door en door tactloos mensch moet zijn, wie het zeker slecht af zal loopen". En zuchtend voeede mijn oom er aan -oe: „Ja, een weldoener heeft het niet gemakkelijk en ondank is het loon voor iedere goede daad!" --- MIJNSTREEKLEGENDEN. De duivel als kaartspeler. De vierde maat. Het gebeurde vele jaren geleden toen Spekholzerheide nog geen mijnen kende en als een vergeten, onaanzienlijk dorp aan den eenzamen landweg lag. die van Heerlen naar Kerkrade leidde .. — Terzijde van den'weg stond een herberg. In de gelagkamer, ordeloos en vuil heerschte ook op het midden van den dag een vreemd schemerduister Als de avond viel verzamelde er zich het uitvaagsel uit de omgeving, en men zegt, dat in later tijden de Bokkenrijders er 'snachts heimelijke bijeenkomsten hielden, waarop zij den bult verdeelden en nieuwe rooftochten beraamden Het was een Zondagmorgen stil en zonnig... Drie kerels hadden zich rondom het tafeltje, dat 't dichtst bij het eenlge venster stond, gezet. Uit een groote steenen kruik met bieT vulden zij de drinkbekers, die voor hen stonden, en vermaakten zich onder het uiten van de grofste godslasteringen, met de geloovigen, die over den landweg zich naar de Mis begaven. — Laten wij gaan kaarten?, stelde tenslotte een van het drietal voor. — Hoe wil je kaarten zonder een vierden maat? klonk de wedervraag. — Vervloekt, moeten wij dan den geheelen ochtend hier blijven zitten en naar die kwezels kijken?... ik gaf mijn z'el en zaligheid voor een vierden maat, al was het de duivel zelf. Nauwelijks waren deze woorden gesproken, of de buitendeur ging epen Een donkere schaduw verduisterde de breede baan zonlicht, die naar binnen schoo' en een vreemdeling trad de gelagkamer binnen. De breede rand van zijn hoed overschaduwde het gelaat, zijn mantel reikte tot op den grond en omhulde de gansche gestalte. De drie mannen keken den vreemdeling verbaasd aan, toen hij naar hun tafeltje kwam en zich zonder groet bij hen neerzette. - Zoo vadertje, eindelijk een vierde man riep degene, die zooeven om den duivel zelf als maat had gevraagd, verheugd uit. Gooi je hoed en mantel af, vreemdeling, en speel met ons mede. Met een gebaar weigerde de nieuw-aangeko- Komene echter zich van hoed en mantel te ontdoen. — Nu. jij bent ook een vreemde snaak, grinnikte de kerel. Is je hempje misschien vuil. dat 3e het zoo angstvallig voor ons verborgen houdt? Komt er ook niet op aan, als Je maar kaarten kunt. Men schudde de kaarten, er werd rondgedeeld en zwijgend begon het spel. Plotseling Het een der spelers een kaart vallen en deze kwam naast den stoel van den vreemdeling terecht. HIJ. die de kaart verloren had, bukte zich, om haar weer op te rapen, -en keek daarbij onwillekeurig ondrr de tafel. Uit de wijde plooien van den mantel.vwelke de vreemdeling droeg stak een paardenpoot met gespleten hoef naar voren. De kerel sprong op en slaakte eén doordringenden gil. — Heer, wees mij. zondaar genadig, schreeuwde hij en sloeg haastig een kruis, het is de duivel zelf Uit den wolkeloos-biauwen hemel schoot een Dliksemschicht en een ratelende donderslag volgde. Door de gelagkamer, die op hetzelfde oogen- Dlik vol rook stond, verspreidde z:ch een afscnuwelijken stank. De kaartenspeleTs werden van hun stoelen geworpen en in een hoek geslingerd, waar zij versuft bleven liggen. De vreemdeling was verdwenen. Dienzelfden nacht nog stierf de man, die den duivel als maat voor het kaartspel had geroepen. Men zegt, dat zijn geest op sommige nachten rondzwerft bij de plek waar eens de herberg heeft gestaan, en voorbijgangers hebben hem klagend hooren roepen: „Ik geef mijn ziel en zaligheid voor een vierden maat, al is het de duivel zelf" --- SIGAREN ZONDER NICOTINE Een spuitje, dat niets uithaalt. Wat inbeelding vermag. De geneeskundige meaewerker van het Vade-lana schiijft: Ik nvten mij te herinneren, dat eenigen tijd geleden een jubileerena coUega werd vereerd met een geschenk, dat bestond uit een spuitje met bijbehoorende vloeistof. Deze vloeistof moest m oe punt van een sigaar gespoten worden en dan zou men, doordat de nicotine daarcoor aan den rock werd onttrokken, net zooveel kunnen rooken ahs men maar wilde. Mijn collega was in ac woiicen, en verklaarde uiderdaad weer ongestraft te kunnen rooken. Maar wie schetst de verbazing, toen bij onderzoen in een laboratorii in de ingespoten vloeistof... water bleek te zijn. Dat behoefde den insider niet te verwonderen; immers het Is bekene, dat in Weenen een reusachtige reclame was gemaakt /oor eene antl-nicotine praeparaat, ook „Bonlcot" geheeten, dat evenals vroeger rcids bij 't „Nlc ton" was ?ebleken, uit niets dan geaistilleftr-J water bestond. Toon wera dan ook door ('en cirect'ur-gene'a.',l de- Oosten-ijkschc tabafcsireg'e de verkoop van dat miQdel in aile tahaksdepots der rerte vrcoden. Dit nam niet weg. dat ook hier te laro.e door q«= N. V. Holland die Mij. ~Bon,cot" een praeparaat in den hande" werd gebracht, oat een vinding zou zifn van dr. Kar! Hermann te Weenen. die een middel zou ontdekt hebben tot directe nrcotine-reductie en hetwelk vogens ac attesten van tal van geleerden, o< k Hollandsche boegleeraren, aan den rook zou onttrekken niet minder aan: „77.1 pet. nicotine, 66.» pet. pyridine en 68 8 pet. ammoniak." Een reuzeicctame w?rd gevoerd. De medici, /oo net allen dan toch velen, kregen zeif een spuit met één tlcsch yurjiri? 'n automobielmotoren wordt gebruikt, waarooor het toestel automatisch intermitteerend kon rooken. Op verdere bijzonderheden der proeven kan ik hier uit den a«rd der zaak niet ingaan. Natuurlijk wera naast elkaar ge„gerookt", werden sigaren we! en niet met Bonicotlnspuitlng behandeki. En wat was nu het resultaat van deze zoo nauwkeurig verrichtte onderzoekingen? Dat het nicotme-gehalte van den rook door de Bonicot-inspuiting slechts met 10 pet werd verlaagd! Dit is natuurlijk geen werking ten goede van eenige beteekenis. En hoe nu te verklaren oe meening van zooveen. ook hoogstaande inteliectveele mannen...... en vrouwen dat zij duidelijk Cen gunstlgen Invloed bemerkten? Daarvoor is slechts een verklaring mogelijk en •wel deze, dat suggestie een mensen tot iedere overtuiging kan brengen. --- Poover resultaat. Ais ik nu dit resultaat Wei" medeaeel is het niet om ioet in het eten van de Bonicot-Maatschappij te gcoien, maar om hen. die feitelijk niet mochten rooken, doch dit toch weer zijn gaan doen. omdat zij nu meenden dit zonder schadelijke gevolgen weer te kunnen doen. te waanrciiuwen. Hij die voor zijn medicus niet mag rooKen. mag dit evenmin doen met Bonicct-inspi:»ting. Den gezonde kan men gerust het genot van de autosuggestie en het gebruik van het mooie spuitje laten. Maar nu komt nog de clou! Dr. v. Druten heeft namelijk op gelijke wijze vergelijkenoje proeven genomen met insluiting van gedistilleerd water.... en het resultaat was het zelfde De geringe werking is dus blijkbaar het gevolg niet van de samengestelde stof. ma-ar van het vochtlaagje dat gemaakt wordt! In Weenen wist men het wel! Maar de Oostenrijksche methode was te simpücistisch! Wat hocue-pocus er bij heeft veel suggestief effect. Nog altijd is blijkbaar waar, dat de mensou bedrogen wil worden, en wel het meest d00r... zichzelf! --- ZONDAGSVERHAAL De grap van den Burgemeester door WILLY VAN MOOK. Lijk een Sultan van den smaragden gordel deiheerlijke eilanden van Insullnde .regeerde burgemeester Brullemans als alleenheerscher :n het eerzame Eersel. gelegen In den harsachtigen den. nengordel der heerlijke „Acht Zaligheden," de «kende Kempische achtdorpemeeks. Hij neerschte, zuigelingen en ouderlingen medegere- Kend, over anderhalf üutzend eerzame Eerselaars vp veen dorp van den Acht-Zallgheden-gordei verliep het leven kalmer en zaliger dan In het ed2ame E Tce'- De vrouwen hielpen hun manen in het gemeenzaam bewerken van den baren heigrond en burgemeest. r Brullemans, die nooit gewerkt had, zag dat zwoegen met welgeval. *en aan. Op het Ra. dhuis was hij hoogst zelden; «as hij niet In de herberg dan hield hij zijn on° rr,anen gezelschap op de velden of In hun werkplaatsen, in de smidse, bij den wagenmaker, or op de bot£rïabr:ek. w t VTce'f birgervader. zijn waard'gheid beust en m'nnaar v n uite.lijk ver oon, praalde brprne «net zijn ambtsketen, die steeds op zijn eede borst bengelde. Volgens zijn zeggen was "U wel verplicht den ambtsketen altijd te dragen, want Peer Blankers, de smid van het dorp, was 1 gekend evenbeeld van den burgemeester, hm ri z°ucïen me eens voor den smid willen ouden, was Biullemans gezegde als hij zich voor pralerigheid verontschuldigde, had 1Ö .Blankers. een alleen-wonend weduwnaar aJr weinig eerbied voor zijn burgervader. Hij rnir, , hem niet hooger dan welk ander k'„ * ook en hij liet hem dit vaak genoeg bllj- Blank Wellicnt daarom ju%t of om het feit dat ten h rs' ln tegenstelling met zijn dorpsgenooman hr noolt vlelde' zocht burgemeester Brulleod vr i vo°rkeur het gezelschap van den smid smid bewonderlng luisterde hij ln de kleine stne naar de wijsgeerige opmerkingen van den glop• yzerkneder. Al maar kloppend op het , ®15nd metaal ln de tang. tusschen hamer en stelde Blankers zijn vragen. pij die geleerd zljt burgemeester, weet gij -L Tt zonder 00it te rusten? ~ Ik zal geleerder zijn als gij het me zegt r- De tijd! kp * Volc,aan hamerde de smid vooit op het vonend voorwerp dat een hoefijzer moest worden, troed gevonden, oordeelde de burgemeester, maar weet gij smid die niet geleerd zijt, wie u Zou hebben kun:;en leeien zonder ook maar een woord tot u te spreken? Dat gaat boven m'n pet... — Het boek! Ik wil het gaarne gelooven burgemeester, omdat gij het zegt, maar ik heb ncoit een 'oook jn m'n handen genad en wijl Ik ne kan lezen oetwijiel ik het of een boek mij ooi: iets zal leeren. Pat was zoo hun gesprek van lederen d„g. steeds had de smïa ineuwe vondsten. Nooit bazel°e hij, zocals de meeste menschen, over het wee fn den oogst en de slechte tijden, ce eeuwige petjes en kalfjes der dorpsche conversates Zag "Mikers zijn burgemeester dan begon hijde sohJK miJ burgemeescer van Eersel. welke zijn reiJ en w,ienae JUW:eien ui.gestrooid over de;we; die niemand wegneemt? te'geawoord^^«J6 Wel goed bewaard zijn want ke«r luwe 'ei M?5n J* alie"> weg en bij voorspreekt ken ik nwr le Juweelen waarvan gij - Het z«n de stenerJ Dlen Blankers is « semeesier. an hll ,ftn; w«s man, peinsde de bur&M te steüen „Ha^ht er over hem e.ns op d~ deins van den ó£; nsrinnerde zich de geschich d gebakken .T;; rschen koning, die een poets arme man werd 6en be'noeflgen sukkelaar. J>s verdoovingsm dr ei ïachCa ln n slaaP met <*n nut on.voord na edweimil, daarna uit zijn getooid niet 'd" l nst Paleis gebracht en daar Tn Keatee*enen der koninklijke *aakte en ziph°en hij uit verdooving ont- VeJJngeu » jT",omgeven zag door een schare ho- Dairadijs te'zyn gestorven en ln het hemelwu J» oDlSm«tn goede graP. ze* Brullemans, Ik °P een aZ. manier mei Blankers herhalen. VergadermV " ' aaags voor een gemeenteraads- Schonjj n'?! noouigde hij Blankers bij zich. Hij 2o°vrfel dat * Van aen zwa-rsten Bomgcgne en *llegen al, hif !Sm'd sterren vo°r oogen zag behuin ■TitnrT ;let smeden van een houweel. Met Partij wee wethouders, die ook van de Raadhuis nniriacht hij BlankeTS naar het kwaden h. u met de bur&em£*sterlijke hem da-Vn .g ncrn .den ambtsketen om en zette ne tafel in Vn den vo°i"3itterszetel voor de groetotruim t 7« raadskamer. Blankers rees duurde Uur waarrm UUr v"n den voleenden morgen het T°en hiirL raadsvergadering aan zou vangen sche bur^Waaiae oevond hij zich als een heulusschen e.ester' om«even door de raadsleden, de we-hm?* Wüe Eerselsche wethouders. Zooals «etarif £, ITSlTS waren ook ue raadsleden, de se°P ac hZf semeeute veldwachter van de grap woonde v?rtngeorachi- Bursemeqster B.uhemans ge gebeuren bif11 a Ccn gord«n. net koddl- *?,;X* d_t slapen, geeuwde de smid. - Maa; h ver3uft de oogen wreer. WethoudPr<,^enuer de burgemeester riep een der °*s h°er tP Chend' wat bevangt ü? °» "aagt - bh £\ omen en ge valt In slaap! DBeuao-burïenïSt»inyneï' 00gen' 'an Woordde de " Uw ,Wat bevangt u wethouder smids<"maar is niet to mijll neaerge VerW,?. p het gemeentehuis. feester Brn„^hteT het gordljn moest b"rge«ouden r,aemans 2iJn hand v°or den mond ke« JehTel UL te Proesten' DoCh Ban kekèn !, hi wakker nu. had verbaasd rond gomaa 0Dahbpftrkt dat "J zlcfl niet *« ziJn stulp toold wLL,a(lhuls bevond en bovendien ge- SemeeTwnT£ de ulterl«ke kenteekenen der burketen sch tj^e waardigheld. Hij zag den ambtszware Sk '6u op 2ijn borst en daaronder de BruUemana van burgemeester off7r^enlP/ Blallkers. ik ben het slacht°°eenbuk ri?akelijke grap en ik w» OP 't Br«llemanr^ndTren in een schurftgen hond als «« me te hnT dat niet heeft- Hèt beste op hcogenh°t"dr alS Eli zonder^"1*1 aangenomen, dank u! hernam1 wf- tUd te geVetl een Woold te — Is de secretaris al hier? Brullemans, verdoken in zijn schuiihoek lachte niet meer. -- Maar burgemeester, antwoordde wethouder M&rtens, gij weet toch dat de secretaris nooit voor half elf komt! —Ik weet het maar al te goed, schreeuwde Blankers, terwijl hij woedend met zijn voorzittershamer de groene tafel beukte als w.s het zijn aambeeld, ik weet het maar al te goed ja! Dat moet hier maar eens uit zijn met die luilakkerlj. Een secretaris de bijna nooit op 't Raadhuis Is, een veldwachter die de kantjes afloopt of in de kroeg zit. Neen, dat kan niet langer zoo. Terwijl de namaak-burgemeester op zijn gemak een sigaar opstak die hij in de burgemeesterlij ke frak gevonden had kwam de secretaris binnenstormen. En vóór deze een woord kon spreken bulderde Blankers: — Secietaris, net is uw plicht om half negen hier te zijn en nu is he: half elf. lic zqu u onmiddellijk weg mo-ten zenden, maar ik. zal er mij toe beperken Uw salaris met de helft te verminderen en het nog eens met u te proberen. Ga zitten en schrijf. Ik heb sinds gisteren eens goed nagedacht. Het gaat slecht met Eersel en wijl de tijden aangekondigd zijn als heel slecht zal het ook hier nog slechter worden.. ïk heb gehoord dat er reeds twee werkloozen zijn en ds s room wast -.-.n, overmorgen zullen er misschien drie zijn. Het zal voor de Eerselaars onmogelijk zijn al die menschen te onderhouden en zonder zware offers te brengen. Latin we daarom een voorbeeld stellen. Ik maak gebruik van de mij zoo juist gegeven volmacht en verminder mijn salaris met de helft. Schrijf secretarts! Ik verminder de salarissen der wethouders me', de helft. Ook de salarissen van den secretaris en van den veldwachter verminder ik met de helft. Schrijf secretaris en kijk mij niet zoo dom aan. Als gij er niet mee aceoord gaat kunt ge vertrekken. Ge moet niet denken dat gij alleen secretaris kunt spelen; de secretaris van de geitenfokvereeniglng is er ook nog. Schrijf dus! Tenslotte verminder Ik ook de gemeentebelastingen met de helft. Het geld dat de Eerselaars daarmede uitsparen kunnen zij opmaken, zoo zal er weer wat meer leven en bedrijvigheid in onze gemeente komen. — Maai... waagde de secretaris op te merken. — Zwijg en schrijf pennelikker. of ik roep den secretaris der geitenfokvei eenig 'ng, die schrijf. met potlood, da. kost dan alweer geen Inkt. We moeten bezuinigen — Jawel burgemeestej maar... onderbrak wethouder Martens • - Niks te meren, voor Blankers uit ik heb volmacht en sta over de door mli ge ïömen er s:s-maatres.ien geen gertachtenw.;ivellng toe. De Eerselaars zullen mijn beslu'ten me' vreugde vernemen en ik ga het goede nieuws gauw fcan mijn vriend Bla 'es mededeelen De vergadering is geslo.en! Dag hee.en' — Hij is neg slimmer dan :k ducht, peinsde de burgeir.'ujs er Brill mans, maar ik z. 1 toch he, laagte woord hebben En In allerijl snelde hij naar de smidse hulde zich n het schoot vel van Blankers en toog aan den slag. Lust'g trok hij den blaasbalg toen Blankers uitgedust ais burgemeester, binnentrad. — Goeien meigen. smid van Eersel deed de pseudo-burgemees.er — Morgen, burgern ener van Eersel, antwr.urdrte de namaak-ïmid — Reeds aan 't werk.' — Reeds op w. adel. impliceerde BniJlenian». —- Wef ge. hernam Blankers dat ik de salarissen van al dia luilakken op \ Raadhuis met de heat verminderd en de gemeentebelastingen met de helft verlaagd heb? — Ptff..., 'n kunst sii,te Bruliemans. m'nachtend.dat zijn aüemaal beloften. Gij zijt zoo rijk en durf; me niet eens Uw gouden horloge te geven. — - Ik zal gaarne mijn gouden horloge en zelfs mijn gouden honoga-keït:ng cadeau doen groote sm.d m~ar dan moe. go. onmiddellijk en m mijne tegenwoordigheid een d.er forsche hoe wijzers smeden, weU:e kunst gij zoo goed verstaat. Bruliemans nam een gloeiend stuk yzer en begon ie hameren van aHe geweid. Het zweet guts.e hem van 't voorhoofd. Maar wat hij ook klopte, hij kon er geen vorm aan krijgen en dat deed Blankers spotten. — Gij zult noch mijn horloge, noch mijn gouden ketting hebben smld-in-angst, Uw hotfijzer lijkt wel een kram. Bruliemans wierp woeaend den hamer weg en zucntte: — Ik geef het op Blankers. Gij aijt slimmer dan ik. Bewaar mijn horloge en gouden ketting ik behoud uw schootsvel als herinnering aan d ze kostelijke grap; zij heeft mij geleerd dat men be■er in de schoenen van een burgemeester " kan staan dan in die van een smid.. — Gelijk hebt ge. lachte Blanken want uw laKschoenen knijpen als voetangels. — Gij hebt uw rol als burgemeester tot het einde goed gespeeld Blankers en toen 'mijn ro' als smid moest beginnen kon ik al net r vetder. Ik moet u geluk wenschen Gij zljt waarlijk verstandiger als mijn beide wethouders samen Bij de volgende verkiezingen moet ge u candldaat doen stellen voor aen gemeenteraad dan kan ik u wethouder maken! — Bij het gebeente mijner diep-betreurde schoonmoeder dat niet, riep de smid verschrikt liever wil lic sterven; ik houd niet van poli'iek' (Nadrux verboeten) --- October-November. De namen der maanden, die thans overal in gebruik zijn, zijn van La rjnschen oorsprong. Voor ons taalgevoel zeggen ze echter absoluut niets Ze herinneren tevens aan een andere verdeeling des jaars, dan de tijdrekening, die thans in zwang is Hunne beteekenis is ons vreemd. Het oude Romeinsche jaar had in den beginne 10 maanden en begon met Maart. Volgens deze verdeeling van het jaar was October dan de Bste maand. De beteekenis van de Bste maand des jaars wordt door het woord October zelf uitgedrukt. Ter verduidelijking herinneren we er aan, dat de stam „Octo" waarvan October afgeleid is, ook voorkomt in het algemeen . bekende woord Oc aaf een tijdruim'e van 8 dagen. November van 't Latijnsche woord „novem" beteekende aldus de negende maand van het Romeinsche Jaar. Dezelfde stam zit weer in het bekende woord noveen, een tijdruimte van 9 da- gen. ** Wij zelf echter hebben voor de maanden ook eigen. 2eer schoone namen welke hoofdzakelijk hun oorpsrong danKen aan den roemrijken keizer Karei don Grooten. Zoo noemde deze vorst October ~V:naumano h" of wijnmaand. wegens den wijnoogst m zijn utgestrekt Rijk. Zooals bekend is, zijn in deze maand de druiven rijp waaruit de wijn bereid wordt. De Fransche Republikeinen, die wederom voor een blauwen Maandag eene nieuwe indeeling des jaars in het leven riepen behielden deze benaming en noemden October Vendémiaire of Wijnoogstmaand. Het was de eerste maand van het Republikeinsche iaar. De eerste dag van VTn- of Vendémiaire valt echter„samen met den 22sten September van onze tijdrekening November werd door Karel de Grooten ~Herblstmanoth" genoemd, omdat dan het eigenlijke herfstweder, wind en storm aan de orde van den dag Is Deze maand werd daarom ook nog wel eens „wlndmaarid" geheeten. Volgens de republ*keinsche tijdrekening heette hij „Brumalre" of mistmaand. leder rechtgcard Limburger echtei houdt meer van den weldschtn naam ran , Slachtmaand", waarmede November In onze taal gewoonlijk aangeduid wore't. Hoewel men er ook in de endere maanden niet vcor fcerugscbr'kt om een einde te maken aan het luie leventje der „vetgemeste" krulstaarten. Zoo is toch de maand November voor de meeste onz?r Limbuvg?che dorpen de Slachonaand bij uitnemendheid. In November toch wordt het weder koud Het .hcetrr branden, op de landen" is met den zomer heengegaan Nachtvorsten kondigen reedo de komst van zijne kille majeseit, den Winter. Wel brengt Allerheiligen nog wel eens een na-zomer, den Allerhelligenzomer of door de Du'tschers der Alt-We:bersommer genoemd. De ouée besjes strompelen nu nog eens naar buiten, om zich voor 't laatst te koesteren In streelende zonnewarmten om dan een bangen. langen winter lentes aankomst te verbeiden. Neen, lang zal hij niet duren die Altweibersommer, als de oude vrouwtjes zelf is hij van voorbij gaanden aard. Sneeu'™ en hagel, wind en storm vagen zijne laatste sporen weg en hullen de natuur in het kille winterkleed, wit met ijs en rijp omzoomd. L-\cht 's morgens vro?g nog de zon d?s middags reeds begint ze te weenen. En 't rympje wordt bewaarheid: October geeft ons wijn en zonnige dagen maar ook jicht en andere plagen. Doch laten we e* blij om zijn, want de buitenman weet u te vertellen: Is 't in Oc'ober bestendig, Dan wacht ons een winter ellendig. Daarom ook houdt, de boer na Sint Gal (16 October j de koeien op stal. En blijde zingt hij: In October veel regen, is voor allen een zegen. Neen zegi zijn buurman: In October veel regen is voor het kerkhof een zegen. Klare herfst toch, voorspelt een strengen winter. En daarom zorgc de boer, dat met St. Lucas 't Winterkoren in jje voren ligt. Met spannende verwachting ziet hij vut naar den dag van Sint Ursula. den 21ste van Wijnmaand, want zoo zegt hij, zooals het weder van S.nt Un,ula, zoo zal ook de win .er wezen. Dan richt hij zijn oog naar den boomgaard en spreekt o, wee als in October het loof nog vast aan de takken zh, 'n strenge winter staat ons te wachten dan. Hij zorgt er voor dat op.Sint Gallusdag leder appel in den zak is. En onbewust slaat hij alweer aan het rijmen. - Zoo de eik nu nog zijn loof behoudt, dan wordt het weder bitter koud. Ook voor den maand November heeft de buitenman zijn e ge i weerkundige waarnemingen. Hierbij zweert hij, want de voorspellingen van den almanak vertrouwt hij niet ..Almanak, leugenzak," zoo scheldt hij. Al voorspellen de weerprofeten ook nog zoo stellig, dat we een zachten win .er wachtende zijn, de boer stoort er zich niet aan. En hij geeft u den wijzen raad: als het met Allerheiligen sneeuwt, leg dan uw pels gereed- Regen en mistig weer in de eerste week van November brengen vorst en koude in de Kerstmisweek. Een donkere Sint Maarten, een lichte Kerstmis, en als op St. Maarten de ganzen op 't ijs staan, Moeten zij met Kers .mis door het siijk gaan. Wel troost de boer zich met de gedachte, vroege winters duren niet lang, net zoo min als strenge heeren lang regeeien. Hoe vioeger de w;n;«r, hoe eeroer de lente, denkt hij en daarom moeten met S.nt Martinus de kachels aan zijn, want Bloeien de Doornen tweemaal op een rij, Zal zich de winter rekken tot Mei. Als de Jicht u sterker lijden aoet, Ziet ge sneeuw of regen tegimoet En als In November het water stijgt, Gedurende den winter, gij 't nog [vaker krijgt. Wanneer het met Sint Martinus regent en spoedig daarna de vorst Invalt, schaadt dit het zaad. Evenals in de maand October de dag van Sint ürsula, zoo verbeidt de boer in November de dag van Sint Ka.rijn. Immers zooals de dag van S nt Katrljn, zal de naaste Januari zijn. Mocht deze dag echter niet meevallen, dan heeft hij nog altijd hoop op den laatsten dag van NovembeT. Dan Is het Sint Andries. Die moet de kroon op het werk zetten en mag niet tegenvallen, wanL de ondervinding heeft geëerd: Sinten Drees de snee (uw) Deit het kaoren wee. ---