PARIJS den 15 mei. Primes Ckmeminc. en haar Gemaal verlaten heden deze hoofdstad, om zich naar Brcst te begeven, waarde stoomboot lc Plutun gereed ligt, om hen naar Lissabon over te brengen. Men zegt dat de Koning zijn kasteel te Bizy bezoeken e" zich daartoe van den spoorweg bedienen zal, hetwelk '** eerste maal zijn zou dat Z. M. op die Wijze reisde. Men spreekt van eenc nieuwe promotie bij de admir;diteit. De graaft/e Mogcs, commandant der station in de Antillcs, oY wel de contre-admiraal la Suste, zou tot '!cn rano van vice-admiraal worden verheven. De toestand c.r gezondheid van den admiraal Lc.landc boezemt ern- St-'?e ongerustheid in. Ook zal de vice-admiraal Httgon *,c|l denkelijk in den aanvang der volgende maand naar ?e baden begeven , en door den vice-admiraal de Mackau 'i' het bevel over bet esquader van de Middellandsche Zee vervangen worden. Nog wordt van eenc promotie van Pairs gesproken, met welke de Raad der Ministers zich reeds bezig gehouden zou hebben , met dit gevolg dat het gevoelen dier leden het overwigt gehad 'heeft' welke meenen dat men daarmede tot de opening der Zitting van 1844 wachten moet. a Sommigen willen weten dat de minister Gaizot in den loop van dez.n zomer eene reis naar de Ilijnprovincie UZ, ■> rgTCrk üm ;ddaarconferenticn met prins A/rttei /urn te houden. Het schijnt dat de .Ministervan openbare werken zich Wrï\ V'? Viln "'üt °P dc verpachting en het aanleggen van den spoorweg van hier naar Lyon bezig Houdt, en voornemens is het eerlang in de Kamers te brengen. fa Nog altjjd beraadslaagt de Kamer der Gedeputeerden over de wet op de suikers. Door den heer Maugain is een amendement voorgeslagen, volgens hetwelk, te rekenen van 1 julij aanstaande, het regt op alle franschc suikers, van waar die ook komen mogen, en hoedanige hare qualitcit moge zijn , op 25 francs per 100 kilogrammes bepaald zou worden. Onder de verdedigers van het ont werp der Regering telt men den heer Berrycr; ook heeft de Minister van Marine heden het woord gevoerd , om het groot belang aan te toonen hetwelk dat'departement, zoowel als de handelscheepvaart, bij het behoud,en den bloei der koloniën heeft. Onder hen welke nog als sprekers moeten optreden behoort de heer Thiers, die zet men , de zaken op den tegenwoordigen voet wil echten hebben. & ' - Eene particuliere correspondentie uit Oran eedagteekend 29 april, behelst het volgende ' S Grérisengfnnra[L""!"r'CLère' die m de" vlakte van wS«»«wr, het gansthe land van Mascara groote waakzaamheid betoont, ontving 'in den nacht van den 25 op den 16 april berigt, dat Abd-el-Kader bij de «actiems , omtrent vier mijlen van zijn hoofdkwartier, gelegerd was. De divisie vatte terstond de wapenen op en begaf zich naar de verzamelplaats. Alle bij de autoriteiten ingekomen berigtcn waren zeer naauwkeurig, en de Emir had zijne tent te midden van den talrijksten en oorlogzuchtigsten stam dergansche provincie opgeslagen. De door het arabisch opperhoofd in deze streek bewaarde verstandhouding had hem zeer veel geholpen; de Aghas °er Beni-Amers, der Bordgias van het zuiden , en der Hitas , bevonden zich in zijne legerplaats met sterke contingenten, welke binnen weinige dagen aanmerkelijk 4°uden toegenomen zijn. », De nadering onzer troepen heeft den ijver der ophandelingen zeer doen verflaauwcn, en, in weerwil der oeslunen van den Emir, hebben de Arabieren geen stand durven houden. Toen onze voorhoede bij het bivouac «er vijanden kwam, was zij niet in dc gelegenheid een enkel geweerschot te wisselen, want alle tenten waren verdwenen, en wij zagen slecht* .«,;„. , , ""UL" die ,mQ a£> ,>»,■,»„ SLn slecrits cenige vcldvcrkcuners die ons op eenen grooten afstand gadesloegen Daar de Emir niettemin groote strijdkrachten mXft heeft hij zware schattingen gelftt en de ti.,'l • ' , een gedeelte der Beni-Es' «edwon T*' mits6?dcrs 3 pc generaal lamorSZl Ëft "f'? Vo,ge"- ■aftevaardigden , die ons'f'in'n anf ef A?hï" Ó".^' te steHen ilï J 1S ?? dien gcdSrigen afvai perk trouwe óndl C Zo°- vÖoor de rust der geboden Cevnn^r°,ten '' heeft de GCneraal deze vrede„ Eindelijk is Abd-el-Rader, van schuilplaats tot schuilfcKh' la"gS h6t meel »S tot op\e o de VoZ,?eS,PI nU"rS' °mtrcnt drie mijlen van Oran, voortgedrongen. De generaal Mustapha, die met de zijnen b.j het fort Salht-Philippe gelegerd was' is den Etmr terstond te «moei waarop een'gèvech tusschen de cavalerie m de valleijen van Teschala gevoffi „ De stelling der troepen vm zij hadden eenen hen in aantal overtreffende.! »'.iand voor zich, en werden door de divisie van Mascara eer il ,lgS de zuidel'Jke hellillg van den Kleinen Atlas Uv 1 " WaS' bcdre,gd>* ziJ vreesden dus zich aan vee kanten te zullen moeten verdedigen. Dc terug»gt door het bovenste gedeelte van het meer, hetwelk •moorwaadbaar is, zou moeijelijk te bewerkstelligen ;'jn geweest. Dit alles heeft tocgebragt tot de volomen yerstrooijng der vijandelijke zamenscholing. Onze ou geno.nen hebben slechts eenige paarden in de schermutseling verloren. y^Jtbd'cl'^'!dcrJs °P nieuw verpligt het land door te ««een zonder leger, Iroaar bijna zonder m"«-1 J eCft ''!,Ch naar An«aSd en de Beni-Hourni, co, ri Jlc" tCn z",dooste" van Tlemecen, begeven; «"ers zijn naar den generaal Bedcau afgezonden om, hem te gelasten den voortvlugtigc na te zetten, en hem bij elke ontmoeting aan te tasten." Een Oppositieblad zegt zeker te zijn dat de gouverneurgeneraal Bugeaud, ongeveer eene maand geleden, eene versterking van troepen , ten bedrage van twintigduizend man, gevraagd heeft, om als meteen bcslïssenden slag den veldtogt van dit jaar te eindigen, binnen den tijd van zes weken al de wederspannig'e stammen te onderwerpen, en Abd-el-Kader zijne laatste hoop te ontnemen. Maar, zegt dat blad verder, deze aanvraag is op een zeer slecht tijdstip gekomen. Van den eenen' kant vroeg de Commissie tot onderzoek van het budget eene beduidende vermindering in het effectief van het leger, en bovendien vond zij het aantal der troepen, voorde bezetting van Algerië gebezigd, reeds veel te groot. Men heeft dus, altijd volgens de genoemde bron, den heer Bugeaadccnc weigering toegezonden, en deze heeft daarop geantwoord dat de veldtogt, in stede van slechts twee maanden, wel tot in het najaar zou kunnen duren, en dan nog weinig afdoende uitkomsten opleveren. — Volgens de daarvan publiek gemaakte lijsten, is het bedrag der giften voor de ongelukkigen op Guadcloupe bereids tot twee millioen en ruim honderd drie en veertig duizend francs gestegen. — Gisteren heeft de plegtige begrafenis plaats gehad van den baron Mttinier, die den 12 dezer, ten gevolge cener langdurige en smartelijke kwaal, in den ouderdom van negen en vijftig jaren is overleden. Na zich als auditeur bij den Staatsraad door zijne heldere inzigten onderscheiden te hebben, werd hij in 1809 tot secretaris van bet kabinet des Keizers en in het volgend j 'ar tot requestmeester benoemd, terwijl Napoleon hem in 1813 tot intendant der gebouwen van de Kroon aanstelde. Bij dc omwending der zaken in &I4handhaafde LodewiikXVUl hem in laatstgenoemde betrekking, in 1815 werd hij lid van den Staatsraad , twee jaren later directeur-generaal der domeinen, en verVplgens dirccteurrgeneraal van de administratie der politie, uit welken post hij, bij eene Verandering van Ministerie, zijn ontslag vroeg, en als pair van Frankrijk, tot welke waardigheid hij in 1810 verheven werd, heeft hij de algemeene belangen steeds met kunde en ijver voorgestaan. . — De graaf viMi Mwitjort, zoon vari"Jêrómc Bonaparte, is den 10 dezer van zijne reis naar Spanje te Marseille gearriveerd. — Een te Genua woonachtig voormalig vriend van lord Byron heeft, naar verhaald wordt , onder andere papieren, hem door dien beroemden dichter tet bewaring gegeven , alvorens deze zich naar Griekenland begaf , waar hij overleden is , het handschrift der acht laatste zangen van het dichtstuk Dm Jiian gevonden, van hetwelk tot hiertoe alleen de zestien eerste zangen het licht zien. — Uit Madrid is geen nieuws dat verder gaat dan de jongste telegrafische depdehe. Men meende in die hoofdstad dat de Regering den generaal Chaam tot kapiteingeneraal en den heer Èscalcntc tot politicken chef te liareelona benoemen zou. Wat de nieuw benoemde Ministers betreft, de heer /lguilar, die ambassadeur te Lissabon is, zal aldaar waarschijnlijk aS interim vervangen worden; de heeren Ayllon en Cabalitrro, welke als ministers van Ünanticn en binnenlandsche zaken optreden , zijn voormalige redacteurs van het dagblad Eco del Cuwercm, en de laatstgenoemde staat als een man van doordringend verstand en groote behendigheid te bock, zoodat'velen meenen dat dc heer ]~pez, hoewel san het hoofd van het Kabinet geplaatst , meer als zijn werktuig dan als zijn ambtgenoot handelen zal. lle"t programma van het nieuw Bestuur werd dagelijks tegemoet gezien, en zou , onderanderen, vermoedelijk op eene beduidende vermindering van het leger aandringen. — Heden waren de 5 per cents geeonsolidcerdcn 120 francs 85 centimes a contant en 120 francs 90 centimes tegen ultimo; de 3 per cents 82 francs 5 centimes a contant en 82 francs 10 centimes tegen ultimo; Napels 108 francs'socent.; Spanje werkelijke schuld 30 ; Holland 2J per cents 58. --- ’s-GRAVENHAGE den 16 mei. Gisteren heeft 11. M. deKoningin.enlaatstleden saturdag hebben 1111. XX. 1111. prins en prinses Frtderik der Ne4erlanden de tentoonstelling van schilderijen en andere voortbrengselen van levende meesters met Hotfgsfderzèlver tegenwoordigheid vereerd. Genoemde tentoonstelling is in de laatste dagen nog met eenige zeer fraajje schilderijen, beeldwerken enz. verrijkt. Dien morgen heeft weder op het strand bij Scheveningen een wedren plaats gehad, waaraan 1111. XX. llll.\le prinsen Atexander cii Hendrik deel genomen hebben. — Uit Luxemburg schrijft men, dat Z. M. de Koning- Groothertog, tegen het einde der maand julij aanstaande, het Groothertogdom zal bezoeken. Men vleit zich, dat het bouwen van het nieuwe tegen dien tijd zoo verre gevorderd zal zijn, dat het der stad mogelijk zal wezen, den Koning-Groothertog binnen hare muren te ontvangen, zullende alsdan door de stad een feest aan Iloogstdenzclve worden aangeboden. — Bij besluiten van den n dezer heeft Z. M. , op het door hen daartoe gedaan verzoek , een eervol ontslag verleend aan P, van Fuortlwysa?, als iste luitenant bij de dienstdoende schutterij te Amsterdam; aan E. J. Rouffaer, als 2de luitenant bij de dienstdoende schutterij te Ronerdam, uit hoofde van verandering van woonplaats; **n jf' T/glcr JVijbrandi, als kapitein bij de, dienstdoende schutterij te Leeuwarden, en aan , ■/. F. j. Bfuinsma, als iste luitenant bij laatstgemelde schutterij, uithoofde van verandering van woonplaats. bn voorts bij de volgende dienstdoende schutterijen benoemd : Bij die te Rotterdam, tot 2de luitenants, mr. L. T/iooft en F. A. Vink, beide thans schutter; bij die te Leyden, tot kapitein, /. van llcukclom, thans iste luitenant; tot isten luitenant, mr. //. Obreett, thans ade luitenant, en tot aden luitenant, IV. Puttum , thans serjant; bij die te Leeuwarden , tot kapitein , jonkh. mr. $. IV. //• A* r.v.v Reyma t/wc Kingma, thans tste luitenant; tot iste luitenants , jonkh. mr. J. M. van Beyma en /. T. Loj'e/iga, beide'thans 2de luitenant, en tot ade luitenants, jonkh. m". C. J. Speelman en mr. J. G. van felsen Wicrsma, beide thans schutter. - Bij koninklijk besluit van den 28 april laatstleden wordt, bij wijziging, in zoo verre, van het besluit van den 12 junij 1830 (Staatsblad n.° aa), bepaald , dat het kantoor van expeditie, gevestigd te Aardenburg (provincie Zeeland), als zoodanig wordt opgeheven , en in plaats daarvan een kantoor van expeditie en van betaling voor het dagelijksche gerijf der grensbewoners zal worden gevestigd te Kcde, in dezelfde provincie, welk kantoor tevens voor den invoer van steenkolen zal worden opengesteld , ter vervanging van de vergunning, welke bij liet tweede artikel van het besluit van 14 november 1840 (Staatsblad 11.° 73) aan het kantoor Aardenburg was verleend. — l}et VQörloopig verslag der Centrale Afdeeling', nopens het ontwerp tot wijziging van de helling der regten van doorvoer,houdt onderanderen in: i. In de eerste plaats, is in twee Afdeelingen de time st ie ter sprake gekomen omtrent de grondwettelijke bevoegdheid des konings, tot het sluiten, zonder de medewerking van de Wetgevende Magt, van traetaten, bij welke, zoo als bij de Maintzer'overeenkomst van Jen 31 maart 1831 het geval is geweest, wijzigingen worden daargesteld in de finantiëie wetten des Rijks* Van de beslissing van dit vraagpunt toch zou, naar het gevoelen dier Afdeelingen, moeten afhangen, of het wettig bestaan der bedoelde overeenkomst aan tegenspraak onderhevig moest geacht worden, en of het dus niet voor bedenkelijk moest gehouden worden, dat bij de thans voorgedragen wet daaromtrent eene zijdelingsche erkenning wan wege de Staren-Generaal plaats zou hebben. Do meerderheid heeft echter gemeend, aan de geopperde bedenking niet te moeten hechten, uit aanmerking dat, welk ook het gevoelen zijn moge omtrent het beginsel van ons staatsregt ten aanzien van de wettelijke werking van door den Koning gesloten traetaten, en hoedanig men denke moge omtrent de vraag, of niet het Maintzer tractaat, met betrekking tot die qurcstie , cenigzins uit een bijzonder oogpunt behoort beschouwd te worden , liet in allen gevalle niet te ontkennen is, dat bij meer dan. eene gelegenheid het wettig bestaan van dat tract;iat in latere wettelijke verordeningen door de Staten- Generaal ctkend is geworden. § 2. In de tweede plaats, is in al de Afdeelingen de vraag behandeld geworden, of de .Maintzer overeenkomst al dan niet geacht moet worden een privilegie in het stuk van belastingen , in den geest van art. 196 der (Grondwet, te hebben daargesteld. De twijfel was bij velen ontstaan ten gevolge van de aanmerking, voorkomende in de memorie van toelichting, dat de toestand van uitzondering, welke de Maintzer'overeenkomst met opzigt tot het regt van doorvoer heeft doen geboren worden, duurzaam niet overeen te brengen zou zijn met den geest en de strekking van voormelde grondwettelijke bepaling; hoezeer met deze aanmerking niet wel scheen te strooken de voordragt zelve, bij welke toch niet de geheele opheffing van dien exceptionelen toestand, maar slechts eene uitbreiding daarvan wordt voorgesteld. Van de veertig leden. Welke aan het onderzoek van het ontwerp hebben deel genomen, heeft ongeveer de helft stellig verklaard van gevoelen te zijn, dat de Maintzer overeenkomst geen privilegie, in den eigenlijken zin van dat woord, heeft daargesteld, en dat alzoo om dio reden althans geene noodzakelijkheid bestaat om den staat van zaken, door die overeenkomst te weeg gebragt, te «oen eindigen. Men oordeelde dat de bepaling der Grondwet, op welke de Regering zich beroepen heeft, privilegiën aan personen toegekend bedoelde , niet de zoodanigen welke het gevolg zijn van de bijzondere ligging of gesteldheid van sommige localiteiten. Mci\ meende, dat hier de reden niet was van het beginsel van gelijkheid van regten, noch van het verkenen van gunsten aan den eenen met uitsluiting van den anderen, maar van het voeren van een goed en geregeld toeziet tot wering van den .sluikhandel, waartoe de bevoegdheid aan de Regering niet mogt ontzegd worden. Sommige dier leden meenden ook, dat doorvoerregten niet als eigenlijke belastingen kunnen aangemerkt worden , maar veeleer voor beschermende regten te houden zijn, welke uit hunnen: aard niet altoos voor eene algemeene toepassing vatbaar werden geoordeeld. Eene onbeperkte vrijheid van doorvoerhandel zou, naar het oordeel van die leden, eene schadelijke uitwerking kunnen hebben op den eigen handel. 5 3. Van de overige leden hebben sommigen verklaard zich met het stelsel der Regering te vereenigen, in zoo verre, dat, naar hun inzien, de voorregten, welke bij het tractaat van Maintz aan de aangewezen vrijhavens zijn toegekend , niet anders dan als' privilegiën in het stuk der belastingen te beschouwen zijn. De meeste dier leden waren van oordeel , dat de wijze waarop dat tractaat hier te Lande was uitgevoerd , hoe men anders over de beteekenis van art. 196 der Grondwet ook moge denken , met de gelijkheid van regten, waarop ieder ingezeten aanspraak heeft, niet is overeen te brengen , en in het bijzonder, dat in de aanwijzing van de steden Amsterdam, Rotterdam en Dordrecht , als losplaatsen voor den doorvoer langs den Rijn, eene niet te regtvaardigen verongelijking gelegen is van de uitgesloten plaatsen. Doch juist daarom zagen sommigen hunner in de tegenwoordige wetsvoordragt bezwaar, uit hoofde deze , naar het gevoelen dier leden , slechts strekken zou om het stelsel van begunstiging nog verder uit te breiden en dus de onbillijkheid ten aanzien van de uitgesloten localiteiten nog te vermeerderen. 5 4. Eefl' derde punt, hetwelk in de meeste Afdeelïrrgeft in overweging is genomen, betreft de vraag, in hoc verre met het voorschrift van art. 195 der Grondwet, dat gecne belastingen -gelieve* kunnen worden dan uit krachte van eene wet, bestaanbaar te achten zij, dat aan den Konirfg de bevoegdheid worde verleend , niet alleen om de formaliteiten bij de algemcene wet voorgeschreven , ten behoeve van den doorvoerhandcl , te kunnen wijzigen , maar ook om het bedrag der belastingen zelve te 'kunnen verminderen. Er bestond te dien aanzien verdeeldheid van meeningen bij de leden, daar sommigen, inde voorgestelde delegatie, zoo> met opzi'gt tot de formaliteiten als met betrekking tot het regt , bezwaar vonden, terwijl door anderen alleen het• toekennen der bevoegdheid tot vermindering van de regtcn voor bedenkelijk "werd gehouden. Doch zelfs van die leden , welke in beginsel geen bezwaar hebben gevonden inde voorgestelde 'tweeledige delegatie, -waren sommigen vaiT meening, dat in het' belang der Regering het niet raadzaam zou wezen, om aan den Koning eene bevoegdheid te vcrlecnciv, waarvan bijkans geen gebruik zou kunnen gemaakt worden , zonder dat daaruit klagtert en onvergenoegdbefel zouden ontstaan , ■welke vermeden zouden' kunnen worden, door bij de -vet zelve vaste bepalingen daar te stellen omtrent de gevallen , waarin de vermindering van regtcn en de ontheffing varr formaliteiten toegepast zullen worden. § 5. In de vierde plaats , eindelijk , heeft men in alle Afdeelingen den wensen te kennen gegeven , om nadere inlichtingen te bekomen met opzigt tot de redenen ■waarom eene geheele openstelling van den doorvoer tegen het bedrag van het vast regt voor alle artikelen en in alle rigtingen tot ongelegenheden aanleiding zou moeten geven. .Men acht zoodanige openstelling wcnschelijk , zoowel in het belang van den handel , alsook ter vermijding, vare de grondwettelijke zwarigheden, welke j de onderhavige wetsvo-ordragt, naar het oordeel van vele l'edert, aanbiedt. Men wilde gaarne toegeven, dat zoodanige maatregel in sommige gevallen de beteugeling van fraudes zou kunnen berooeijelijken , doch meende , dat zij daardoor toch niet onmogelijk zou worden, te minder, omdat men in zoodanig geval wel zou kunnen besluiten, om ten aanzien der regeling van de formaliteiten aan de Regering meerder ruimte te laten. Volgens de meening van de leden in eene Afdeeling, zou de Regering met betrekking tot dit punt niet genoegzaam het regt zelf en de formaliteiten onderscheiden nebben. Die leden verklaarden wel te kunnen begrijpen, dat het belang, van 's Rijks schatkist en van de nationale nijverheid andere regelen omtrent het toezigt aan de: landzijde , dan op de rivieren, kon vorderen, maar niet waarom de hoegrootheid van het doorvoerregt zelf, van 1 de eene plaats tot de andere, zou moeten verschillen. Overigens kan uit al het vorenstaande voldoende worden afgeleid dat het doel, hetwelk aan de onderhavige voordragt ten grondslag ligt, om de gunstige voorwaarden , welke bij de Mairetzer overeenkomst aan dien doorvoerhandcl langs den llijn zijn verzekerd, meer algemeen te maken en tot andere takken van den doorvoer uit te breiden, bij de groote meerderheid der leden allezins goedkeuring heeft gevonden, en dat het hoofdbezwaar, hetwelk tegen die voordragt is aangevoerd, juist daarin gelegen is , dat die uitbreiding op eene te beperkte schaal en niet algemeen door de Regering is voorgesteld. Eindelijk heeft men bij deze gelegenheid den wensch geuit, dat bij de toegezegde en , gelijk men vertrouwt, spoedig aan te bieden wet op de heffing der regtcn van in-, uit- en doorvoer, de ontheffing van alle formaliteiten, die in het algemeen belang niet overal gebiedend worden gevorderd, tot regel , en de bevoegdheid der Regering , om daarvan in sommige gevallen af te wijken en de tegenwoordig nog bestaande toe te passen , als uitzondeling mogen worden vasrgestcld. 's GRAVENHAGE den 17 mei. ïn de zitting van de Tweede Kamer der Staten- Generaal van heden zijn de beraadslagingen gehouden over het ontwerp van wet , strekkende tot voorziening van wettelijke verordeningen omtrent Limburg. De heer van Goltstetn kan zich evenmin als bij eene vorige gelegenheid , toen een gelijksoortig ontwerp behandeld werd , met de voordragt vereenigen. Het komt hem voor, dat de Grondwet allerwege op eene eenvormige wijze moet worden toegepast, en dat alle ingezetenen des Rijks , wicn dezelfde regtcn zijn toegekend, ook gelijke lasten behooren te voldoen. Hij merkt op, dat verschillende wetten , die als bestanddeelen der Grondwet moeten beschouwd worden, zoo als daar zijn die der schutterijen, jagt en visscherij enz., in Limburg nog niet ingevoerd zijn , en de ingezetenen aldaar aan de'verpligtingen, die daaruit mogtcn voortvloeijen, niet onderworpen zijn. Het is geenszins zijn wensch , om Limburg meer te belasten dan het dragen kan. Hij hoopt ook , dat men alle middelen te baat zal nemen , om den tegenwoordïgen toestand van het Hertogdom zoo dragelijk mogelijk te "maken. Maar die beweegredenen kunnen hem niet doen besluiten , een ongrondwettigen toestand voor langen tijd te bestendigen. Hij ziet er ook groot bezwaar in, dat een deel van de Wetgevende Magt, bij het ontwerp , aan het Opperhoofd van den Staat wordt opgedragen. Het oppergezag is bij de Grondwet in verschillende Staatsmagten gesplitst. Aan elke van deze is hare bijzondere werkkring aangewezen, die niet overschreden mag worden. Zijne Exc. de Minister van Éinnenlandschc Zaken verklaart, dat geen verschil kan bestaan nopens de beginselen die den grondslag van het ontwerp hebben uitgemaakt. Er bestaat eene Grondwet, die allerwege op dezelfde wijze dient te worden toegepast. Maar de wijze van toepassing kan van bijzondere omstandigheden afhangen. De Grondwet geeft waarborgen en stelt regelen vast, maar een en ander hangt van bijzondere omstandigheden en behoeften af. De nationaliteit en de behoeften van Limburg zijn geheel anders dan in sommige gewesten. Het is alzoo voorzigtig te dezen met bedaardheid te werk te gaan. Er wordt slechts eene tijdelijke uitzondering voor eenige wetten bedoeld. Eene duurzame uitsluiting kan er niet bestaan. De wet, die thans aanhangig is , strekt geenszins om eene te onbepaalde magt aan de Regering te verkenen, maar wel om de magt te beperken, die zij meende noodig te hebben. f en bewijze van rit noodzakelijkheid der voorgestelde wet brengt Zijne Excellentie onder anderen - bij, dat, wat aangaat de WCtten nopens de maten en gewigten, Limburg door hare invoering zeer benadeeld zou worden, zonder voordeel van eenig ander deel des Rijks; dat, wat betreft de wetgeving betrekkelijk de schutterijen, het bekend is, dat de wet van 1827 op dat stuk zeer gebrekkig is en dringend herziening vercischt ; dat men zich met de vervaardiging van een nieuw ontwerp ten deze onledig houdt, hetwelk, naar Z. Exc. hoopt, in de eerstvolgende vergadering der Kamers ter tafel! zal worden gebragt , en dat het alzoo niet aan te raden is, om de wetgeving nopens de schutterijen , voor weinige maanden, met veel moeite en kosten in Limburg in te voeren; dat dit met de provinciale en plaatselijke reglementen evenzeer het geval is; dat men de algemecne beginselen , die ten deze in andere gewesten van kracht zijn, in Limburg toegepast heeft, maat dat de Regering , in afwachting- der daaromtrent vast te stellen algemeene verordeningen , het ongeraden geoordeeld heeft, te dien opzigte in bijzonderheden af "te dalen; dat men door eene, plotselinge verandering deswege de ingezetenen van Limburg noodeloos zou verontrusten, en de Regering vermecnen zou , dat zij daardoor hare pligten te kort doen en zij onstaatkundig handelen zou; dat men het evenzeer ongeraden beschouwt, de wetten en verordeningen wegens de jagt en visscherij in Limburg van kracht te doen verklaren; dat toch die wetten vele en groote gebreken bevatten, die hare herziening noodzakelijk maken, waartoe later een voorstel van de zijde der Regering zal worden gedaan; dat het opmerking verdient , dat er , tijdens de vcreeniging met België , i,n de beide groote dcclen des Rijks afzonderlijke en onderscheiden wetgevingen op het stuk der jagt en visscherijen bestonden; dat men destijds het behoud dier beide wetgevingen uit een staatkundig oogpunt verdedigde , en dat Z. Exc. 1 het thans voor'zigtig en staatkundig beschouwde, voorloopig denzelfden weg, ten aanzien van Limburg , te volgen. Ten slotte zegt Zijne Excellentie dat, hoezeer hij het alzoo met den redenaar, dien hij beantwoordt, wat de hoofdbeginselen betreft, eens moge zijn , hij niet kan instemmen met het door hem ontwikkelde gevoelen, dat de Wetgevende Magt aan verschillende Staat smagten is opgedragen. Z. Exc. kent in dit Rijk slechts eene Wetgevende Stnatsmagt, die uit drie rakken bestaat. Ter stemming overgegaan zijnde, is het ontwerp aangenomen met eene meerderheid van 44tegentwce stemmen, zijnde die der hceren van Gultstein en van Rnscnthal. De Voorzirtcr geeft te kennen, dat zich thans de gelegenheid aanbiedt, om te beraadslagen over het door de :Kamer te nemen besluit, ten aanzien der twee verzoekschriften uit Zwoile, waaromtrent in de zitting van den |8 dezer verslag is gedaan, en die betrekking hebben tot het aanhangig wetsontwerp wegens het regt van doorvoer. De heer van Rijckevorsd meent, dat in de vorige eeuw welligt niets zoo schadelijk voor het Vaderland geweest is als de verderfelijke geest van provincialismus. Welke rampen ook uit de inlijving van dit Land bij het Franscbe Keizerrijk zijn ontstaan ,'die weldaad is daaruit voortgevloeid , dat die ongelukkige provinciale geest gefnuikt werd en dat allen zich als een man vereenigden om het franscbe juk af te werpen. Hij heeft het steeds beklaagd, dat, bij de oprigting van ons tegenwoordig Staatsgebouw, aan dien geest voedsel gegeven is. Diezelfde geest straalt, tot zijn leedwezen, ook weder in het adres van de kamer van koophandel en fabrijken te Zwolle door. Ten bewijze echter, dat hij dat gevoelen van provincialismus niet aankleeft, kan strekken, dat hij het voorstel der Commissie, om de adressen ter griffie neder te leggen, niet alleen ondersteunt, maar dat hij bovendien verlangt, dat deze bij afschrift aan Z. Exc. den Minister vanFinanticn worden gezonden. Het komt hem toch voor, dat het billijk en regtvaardig is, dat het doorvoerregt , uit de Maintzer overeenkomst voortvlocijende, in het algemeen belang tot meerdere plaatsen worde uitgestrekt, al moge dit" voor Amsterdam , Rotterdam en Dordrecht schadelijk zijn. Hij acht de verzending der adressen , bij afschrift , aan den Minister, wensche'lijk , ten einde Zijne Exc. in de gelegenheid zij, de argumenten, daarin voorkomende, in overweging te kunnen'ncmen, tegelijk met die, welke in het voorloopig verslag nopens de voordragt betrekkelijk het regt van doorvoer zijn opgenomen. De heer van Piwht/ys beschouwt de verzending van de adressen als geheel onraadzaam. De punren die daarin behandeld zijn, zijn reeds in aanmerking genomen bij de overwegingen, welke in de Afdeelingcn over het meergemeld' ontwerp hebben plaats gehad. De meerderheid der Kamer heeft zich, ten aanzien dezer punten, reeds verklaard. Wanneer de adressen thans aan den Minister werden verzonden, zou dit den schijn kunnen geven, als of de Kamer thans een ander gevoelen voorstaat dan in het voorloopig verslag blootgelegd is. Ken afgevaardigde uit Utrecht heeft de eenvoudige nederlegging ter griffie noodeloos geacht, omdat de adressen reeds aan da leden der Kamer in hun geheel bekend zijn. Doch de heer van Panhttys meent, dat de strekking der uitdrukking van nederlegging ter griilie van hreederen aard is, en dat deze te kennen geeft, dat de Kamer zich de zaak nu of in het vervolg op de eene of andere wijze zal aantrekken en die tot hare bevoegdheid beschouwt. Liggen de adressen eens ter griffie, dan kunnen zij, wanneer men dit noodig acht, geraadpleegd worden. De heer van Goltstdn verdedigt nader het reeds vroeger door hem ontwikkelde gevoelen, dat de adressen aan Zijne Exc. den Minister dienen te worden verzonden. Door die verzending prejudicieert de Kamer zich in gecnen deele. Zij laat de gevoelens, in de adressen vervat, in het midden, en onderwerpt die aan de aandacht van den Minister. Met het voorloopig verslag is de zaak nog geenszins geëindigd. Dat verslag kan der Regering tot het doen van een nader voorstel aanleiding geven, bij welks vervaardiging de adressen te stade kunnen komen. 1 Tij blijft volhouden , dat het ncderleggen ter griffie thans niets meer bcteekent, daar de leden, die de gedrukte adressen ontvangen hebben, den tijd gehad hebben om daaraan alle mogelijk gevolg te geven. Ter stemming overgegaan zijnde is met eene meerderheid van 36" tegen 10 stemmen tot het ncderleggen der verzoekschriften ter griffie besloten. Tegen hebben gestemd de heeren van Goltstcin, Gouverneur, Verviey-Mejan, Luzac, de Man, vr.nlhhma, van Ree ff teren, Jneinaet, de Backer en ' Daarna wordt, op voordragt van de hjeren W Rijckcvorsel, van Gultstcin en andere leden, in omvraag gebragt, of de verzoekschriften ook bij afschrift aan Zijne Kxc dcri Mifrister van Finantien zullen worden verzonden. Met eene meerderheid van dertig tegen zestien stemmen wordt die vraag ontkennend beantwoord, zoodat het voorstel tot verzending is verworpen. Voor de verzending hebben gestamd de heeren Pent,' Stat Bnsmann, Tromp , Vll!, •Gohkein , van Sasse van Tssell, Gouverneur, Fervxy-Mijan, Luzac, de Man, van Hehmth van Rtchtcren, Ancmaet, Mutsaeri, van Rijckevurscl, ds Backer» en Knipharjt. De Centrale Afdeeling beeft verslag gedaan nopens het ontwerp van wet, strekkende tot intrekking en vervanging van titel VI, boek 11, wetboek burgerlijke regtsvordermg, betrekkelijk het vereffenen van kosten, schaden en interessen , mitsgaders van de kosten van het proces. — Wordt besloten'de beraadslagingen over dit ontwerp te doen plaats hebben op aanstaanden saturdag, des morgens ten u ure. Tot dien tijd wordt de Vergadering gescheiden. ---