ROTTERDAM den 20 junij. De redevoering van den cd. mog. heer Hofman, over het tarief, in de zitting van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, den 4 dezer uitgesproken, was van den volgenden inhoud : Edel Mogend* llebukx, De voornaamste artikelen van het tarief, waarover de discussien op gisteren zijn aangevangen, zijn door den eersten spreker met zoo veel kennis van zaken behandeld, en door het geacht lid uit Leyden met onderscheiden becijferingen zoo helder toegelicht, dat ik , om U Edel Mog. niet door herhalingen te vermoeden, mij voornamelijk zal kunnen bepalen bij eenige algemeene beschouwingen over dit onderwerp. Dat het algemeen belang van het Vaderland bij den uitslag onzer tegenwoordige deliberatien in hooge mate betrokken is , Edel Mogende Heeren , zal ik wel niet behoeven te betoogen; ware men het even zeer eens omtrent de middelen, dienstbaar om dat algemeen belang te bevorderen , dan voorzeker was de taak ligt voor hem die daartoe zoo gaarne zou medewerken; maar nelaas, de overtuiging welke omtrent die middelen in het Oude Nederland, op ondervinding gegrond, algemeen was, heeft, na de schokken welke Europa zoo lang hebben geteisterd , plaats gemaakt voor zoo uiteen loopcnde gevoelens, door zoo onderscheiden belangen gesteund , dat men thans niet zelden hen , die eene betere toekomst op de steunpilaren van den ouden tijd zouden willen vestigen, voor versleten theoristen hoort Verklaren. Daar ik nu in geen enkelen Staat , ook niet in den onzen , door de invoering der nieuwere staathuishoudkunde meer welvaart heb zien ontstaan dan vroeger; daar ik bij het verlaten vm het stelsel van laissez faire en het toepassen van dat van leidenen best hermen, den handel steeds heb zie:i afnemen zonder den bloei van andere takken van nijverheid te zien vermeerderen, ben ik der meening toegedaan , dat de wrange vruchten van het verlaten van den ouden weg ons , in het algemeen belang, op dien weg moeten terugvoeren; wordt die meening door velen uwer gedeeld , Edel Mogende Heeren? ik vrees neen; doch ik vind voor mijne over tuiging niet weinig steun bij mannen als Gigel, van IVgcnchrp en Roeit, wier geschriften, door geen eigen belang ingegeven, maar vruchten van onderzoek , onder vinding en vaderlandsliefde , nog bij het nageslacht zullen worden vereerd. Daar zulke mannen gesproken hebben, Edel Mogende Heeren, zou ik liefst zwijgen, want wat zou ik daaraan kunnen toevoegen , en evenwel m<--en ik dal pligt mij gebiedt de gronden mijner stem in deze ver gadering uit te brengen over een onderwerp, door een geacht medelid uit Gelderland het belangrijkst onderwerp genoemd dat voor Nederland is uit te denken. Ik geloof d.tii als zoo vele axioma's te mogen stellen, dat Nederland vroeger door den vrijen handel heeft ge bloeid; dat het bij vermindering van den handel in wel vaart is teruggegaan ; dat , zal het in staat zijn tle aan hetzelve opgelegde lasten te blijven dragen, alles moe; worden aangewend om dien handel te doen herleven. D.it Nederland in het genot van vrijen handel heeft gebloeid , zal ik wel niet behoeven ie bewijzen , Edel Mogende Heeren, van die taak ontslaat mij de geschiedenis Niettegenstaande alle de gebeurtenissen v.m het loatsi der vorige en het begin dezer eeuw, welke den vrijen loop des handels hebben verstoord, was Nederland doo 'zijne ligging, door zijne nijverheid, door zijne kapitalen geschikt' gebleven om weder als van ou Is eene aan zienlijke plaats onder de handeldrijvende Natiën te hernemen; dit is door het herleven van den handel, ge durende de twee eerste jaren na de afschudding van hei Vreemde juk, genoegzaam gebleken; maarniet mindei zeker is het , dat dezelve door onze verecniging me Beljjö , en de ten gevolge daarvan ingevoerde handelswetgevingen en tarieven, meer en meer is aan het kwijnen geraakt, en tot aan de verbreking dier vereeniging kwijnende is gebleven. Dat tle Regering zelve van die waarheid overtuigd was, bleek uit het koninklijk besluit van 7 november '830 (Staats Courant 11 november 1830, n.°asp); daarbij Werd gezegd : „ Dat de wetgeving op het stuk van handel en zeevaart zou worden ontdaan vm\ alle zoodanige bepalingen , als daarin vroeger waren opgenomen ten behoeve der afvallige provinciën." En wat was onder die bepalingen te verstaan, Edel Mogende Heeren? niet anders, dan alle die belemmeringen, gevolgen van hooge regten, als entrepóts met den aankleve van dien, heirlegets van ambtenaren en alle die lastige en kostbare formaliteiten , welke hier vroeger niet bestonden , en waarover te onophoudelijk is en nog wordt geklaagd , dan dat ik die hier zou behoeven op te sommen. — Door alle die bepalingen was de handel van ons verdreven, want aan veranderde omstandigheden builen ons toedoen , aan meerder toeleg van andere Natiën op handel en scheepvaart, is het niet te wijten (ofschoon dit nog door sommige tegenstanders van den vrijen handel wordt beweerd), dat bij ons die hoofdbron van ons volksbestaan is opgedroogd; maar daaraan, dat men heeft gewaand , dat het prohibitief stelsel met vrijen handel Verccnigbaar was, alsof verbod en vrijheid woorden Waren van eenerlei betcekenis. Vijftien jaren lang heeft de handel hare welvaart aan de vermeende belangen van België zien opofferen, en hebben wij het monopolie van derzclvcr kunstmatig aan d*n gang gehouden nijverheid helpen bekostigen, en welke z'jn daarvan de vruchten geweest, Edel Mogende Heeren? 'let jaar 1830 heeft daarop geantwoord. — Waren toen lle oogen der Regering geopend geworden , ware toen ";l« de koninklijke belofte, om alles wat aan den bloei der getrouw gebleven gewesten ten behoeve der afvallige *** in den weg gelegd op te heffen, gestand gedaan, voorzeker was nu beschermen of niet beschermen de Vra«g niet, die ons bezig hield, maar dan had ons de ondervinding reeds overtuigd , dat alleen handelsvrijheid dienstbaar is aan den bloei van landbouw en nijverheid, dat deze zonder handel niet kunnen bestaan. Maar andere verwachtingen hebben welligt toenmaals andere beschouwingen doen geboren worden, en eene eerste gelukkige opwelling gesmoord, alh.ins het gevolg van genoemd besluit is niet anders geweest dan teleurstelling; op de wijziging der regten van eenige weinige artikelen na, is van cene algemeene herziening van die verderfelijke wetgeving op het stuk van handel niets gekomen , in tegendeel, de wet van 30 december 1835 heeft aan den handel nog een nieuwen, een noodlottigen slag toegebragt. Wat zal ik van die wet zeggen, Edel Mogende Heeren dat niet vroeger reeds door meer kundigen is gezegd; heeft de uitkomst niet volkomen bevestigd wat de bestrijders van die wet hebben voorspeld; is door die wet niet de groote meerderheid aan de minderheid cijnsbaar geaiaakt, en is het niet eene onregtvaardigheid, dat, behalve dat de gehecle Natie, doordien hier de productie altijd verre beneden de behoefte blijft, jaarlijks voordat ontbrekende aan eene belasting wordt onderworpen, zij in tijden van overvloedigen oogst, maar van slechte iiualiteit, nog met eene te hooger belasting wordt gestraft, omdat, naar mate de prijs om die qualiteit daalt, de aangenomen schaal het regt Vaii gezond, maar vreemd graan (zoo als thans het geval is) verhoogt? Maar ik zal over die wet niet uitweiden , Edel Mogende Heeren, ik zou uit de in 1823 op last des Konings uitgegeven stukken, betrekkelijk, dit onderwerp, vele daartegen ingebragte voldingeude argumenten kunnen aan-' halen, zonder mij daarvan veel nut te beloven; die van den tier zaak kun ligen minister Roeit zijn, niijnes inziens, evenmin als die van tien Raad van Mate te dier tijd en van vele leden dezer Kamer, wedcrlegd geworden , en slechts vier stemmen hebben het pleit beslist. — Dit alleen moet ik hier bijvoegen, dat de handel niet zelfzuchtig genoeg is om te verlangen dat men zich in tijd v.m wezenlijk bewezen behoefte de belangen van den graanbouw niet zou aantrekken, maar dat zij mag wènschen dat de bescherming ziJi niet verder uisuekke, en geen monopolie daarstelle ten koste van handel, nijverheid, ja van elk lid der maatschappij; dat zij dus vermeent, daar, zoo als door de Regering in de memorie van antwoord wordt gezegd, ook zonder eenige beschermende reg'en , fabryken en landbouw , door vrachten en verdere onkosten , reeds veel b iveil hunne buitenlandsche mededingers vooruit hebben, de graanbouw bij een vast regt kan bestaan, zonder door eene steeds onzekere schaal aan alle haiidelsspecul.itie den bodem in te slaan, en i\cn buitcnlaiidschen handel voortduren I naar elders te doen verleggen; dat die verplaatsing niet denkbeeldig is, blijkt uit le staten door den Amsierdamsclieii handel aan U Edel Mogcnden ovc gelegd, waarbij tevens de waarde van die sch.uï, en van de regeling der middelprijzen , als mede het bewezen nadeel en onbewezen nui tier graanwet, ten duidelijkste worden aangetoond. Sedert de invoering dier wet scheen men zich om den handel niet te bekom neren, ofschoon dezelve bij ons i steeds afiitm, naar mate die bij onze mededingersdoor allerlei middelen tot zich wierd getrokken ; aan het meer en meer blijkbare daarvan zal het dan ook wel zijn toe te schrijven dat in de koninklijke aanspraak bij de opening onzer tegenwoordige Zitting werd aangekondigd , _ dat Nederland zich Biet tot bloote woerden zou bepalen , wanneer het de voortgaande verbetering gold van cene vrijzinnige handelswetgeving." De handel zou zich over die woorden hebben verheugd, Edel Mogende Heeren, indien zij zich niet had herinnerd de teleurstelling , 0p de vroeger vermelde koninklijke belofte gevolgd, en wanneer niet reeds was bekend geweest waartoe deze toezegging zich scheen te zullen bepalen. Wijzigingen in eenige in-, _jt- en doorvoerregten waren reeds aan U Edel Mogeuden ingezonden; geene wijzigingen in de wetten op de helling, geene vereen «mv.liging van administratie, geene afschaffing van kostbare tijdspillende formaliteiten , en evenwel zonder deze zullen de eerste, mijns inziens, den handel weinig b..ten, Wam zelfs lage regten, met hooge onkosten en gedurige kwellingen gepaard, zullen denzelveii niet doen herleven. G/gel, wiens getuigenis men In deze matei ie wel niet zal wraken, heeft het reeds gezegd: „ Het opeenstapelen „ van formaliteiten, voorzorgen, onkosten, oponthoud „ en al den aankleve van dien is verderfelijk. — Onder „ de deugden van het placaat van i~2s en de administnuivc ~ maatregelen van uitvoering was de spoed waarmede „ alles altiep, en de weinige moeite en formaliteiten waar„ aan de handelaren onderworpen waren." „ De anti-commerciële geest der Napoleontische regering „ (voegt hij er bij) is vr:j algemeen in onze Staatsmannen „ gevaren; de nieuwe Nederlandsche wetten, welke den ~ handel bel..sten, moeten als uitwerkselen van dien geest „ worden beschouwd. — Heeft men niet alles opeen ge„ stapeld: regten, patenten, accijnsen, zegels, registratie, „ briefporten enz. Heeft men dan tle vernietiging van ~ Ncêrlands oude welvaart gezworen? Deze moet nog„ tans het gevolg onzer tegenwoordige inrigti tgen zijn." En in die inrigtingen zijn geene wijzigingen in liet belang van den handel daargesteld , ja worden zelfs nog niet voorgedragen. Ik wil hopen, Edel .Mogende Heeren, dat zulks bij de herziening, welke in de memorie van antwoord (pag. 8) wordt toegezegd, zal plaats hebben; ik heb echter met leedwezen gezien, dat die herziening van het tot stand brengen van het tarief schijnt te worden afhankelijk gemaakt , waaruit zou kunnen volgen dat , indien dit tarief niet tot stand kwam, er nogmaals, even als van 1830 tot nu toe , verscheiden jaren itonden verloo'. pen zonder de zaak op nieuw ter sprake te brengen. Indien dit te verwachten was, en ik vermeen ecnigen grond voor die vrees te hebben, dan wordt het alternatief een anti-commercieel tarief aannemen, om de kans tot cene betere wet te hebben, of, met het tarief geen gen ocg-ii kunnende nemen, de voortduring te wagen eau bepalingen, waaronder de handel gebukt gaat. Ik moet bekennen, Edel .Mogende Heeren, dat dekens hier moeijelijk kan schijnen , maar ik aarzel nier te veri klaren, dat, naar mijne wijze van zien, de h..ndel even weinig nut zal hebben van een vrijgevig tatiefinei eene fiscale wet op de uit .'nering , ais v.ui eene vrijgevige wet met een tarief vol beschermende, of te hoog opgevoerde regten. De Kegering heeft in de memorie van toelichting , en mijns inziens te regt, verklaard: „Datallesaanwijstd.it „ de handel eene eerste voorwaarde van bestaan voor „ Nederland moet zijn, en dat, meer nog dan in andere „ Rijken , het handelsstelsel in Nederland zich door „ groote vrijgevigheid behoort te onderscheiden." Gelukkig Nederland, indien door daden de opregtheid dezer betuiging wierd bevestigd; zoo ja, dan worden de bronnen, welke weleet u zoo veel welvaart aanbr.tgtcn, weder geopend; dan worden de lasten u opgelegd minder zwaar te torsehen, want de verminderde bedrijvigheid herleeft; dan wordt door menig een het brood verdiend, dat nu wordt gegeven; —zoo neen, dan is het met eene eerste voorwaarde van uw bestaan gedaan; dan bespoclt de zee uwe kusten , om de handelsvloten uwe havens voorbij te voeren, en in gastvrijer streken te g.ian verkondigen dat Nederland den handel van zich stoot; dan vallen de lasten zwaar, omdat verdienste ophoudt; dan treedt armoede in de plaats daar welvaart kunde wonen ; dan worden uwe oorden v.ui weldadigheid gevuld en uwe stelen ontvolkt; dan volgen uwe kinderen misschien hen na, die wij thans naar andere werelddecleu zien stevenen , om een bestaan te zoeken dat in het Vaderland niet meer te vinden is. Maar neen, Edel Mogende Heeren, de vermindering van welvaart, door vermindering van handel ontstaan, is onmiskenbaar geworden; de Regering is daarvan overtuigd , de Vorst heeft voorziening toegezegd , de Vertegen voor.liging heeft den handel als een der belangrijkste takken van de algemeene volksvlijt en als eersie voorwaarde v.m bestaan voor Nederland erkend; wij mogen dus betere dingen verwachten; moge het gemeen overleg die tot stand brengen. — Zal dit het geval zijn, Edel Mogende Heeren, dan behoort er noch bj de Regering noch bij de Vertegenwoordiging omtrent de ware behoeften van den handel weifeling te bestaan; dan moeten wij het eens zijn , dat Nederland geschikt is om cene marktplaats voor Europa te zijn; dat de verbazende uitbreiding onzer koloniale productie die geschiktheid niet weinig vermeerdert ; dat , om op die marktplaats koopers te kunnen wachten, aldaar alles te vinden moet zijn en daarvan dus niets moet worden uitgesloten ; dat, eindelijk, wanneer ons Land een handeUland zal zijn voor onze handelaren , en niet alleen een trechter voor den vreemdeling, dien wij, volgens de bepalingen der Wcener tractatcn en Maintzcr conventie, omtrent vrij moeten doorlaten, men de inkomende regten matig moet stellen, met vrijdom bij den uitvoer; daardoor alleen kan de oude speculatiegeeM herleven , welke eene dubbele kans behoeft , want binnen- en buitenlandsche handel zijn onafscheidbaar; daardoor alleen kan cene markt, eene stapelplaats v..n alle goederen worden daargesteld, ten vooraeele zoo wel van handel als van fabryken. Men zegge niet dat hiertoe het entrepót-stelscl 1 dienstig is, een stelsel door een geacht lid dezer Ver|gadering, door den hand 1 als een ijverigen verdediger liarer behingen diep betreurd, den heer van Alphen, te i regt genoemd een stelsel van sequcstraiic v.m koop-1 waren; neen, Edel Mogende Heeren, entrepöts zijn [niet anders dan bergplaatsen voor den doorvoer, voor goederen op den invoer hoog belast, of welke eenige bewerking, sortering of verpakking moeten ondergaan , zijn die voor allen eigen handel ongeschikt. — Wil men uit stelsel niet verlaten , dan is aan herstel van dien handel niet te denken, en doorvoer alleen , wanneer de schatkist dien om niet toestaat, blijft over. Zal dan het zoo ruim aandeel vm den handel in eene belasting van meer dan twee millioeiien voor de patenten lang kunnen worden opgebragt ? Wanneer men de winsten belet, kan men dan eene belasting , die op veronderstelde winsten berust , blijven vorderen? Ik geloof neen, IJdel Mogende Heeren; veeleer zou ik meenen dat ook die belasting, wanneer er geen betere vooruitzigten voor den handel geboren worden , gebiedend herziening behoeft , daar het onafmetelijk veld van speculatie, dat voor onze handelaars overbleef, volgens een spreker uit Groningen, bij gelegenheid der gra.inwets-discussicii , mijns inziens ,"zoo door die wet „elvc als vroeger door de oprigting der llandcl-Alaatschappii, om niet te spreken van het nu eerst uilgevonden denkbeeld v.[\\ monopoliseren v..n sommige artikelen, al zeer is beperkt. — Het is verre van mij. Edel Mogende Heeren , dat ik de viijgevighcid bij den doorvoer zou afkeuren, het is een noodzakelijk kwaad geworden; men had vroeger welligt door vermindering kunnen voorkomen , wat men nu met geheelc opheffing boeten moet; maar wanneer uien vrijgevig is voor dcii passiven handel, komt mij gelijke vrijgevigheid voor den activcn of eigen handel even wcnschclijk als billijk en staatkundig voor. Van die vrijgevigheid voor den eigen handel vond ik al dadelijk in het ontworpen tarief geen enkel blijk. Men zal als zoodanig den handel wel niet willen toerekenen dat enkele graansoorten uit de exceptionele wer, ter bevordering der beLngen van den landbouw, op een Vast regt in het tarief wierden overgebragt; trouwens men erkende in de memorie van toelichting dat de handel daarbij niet in aan■nerking was gekomen; de haver behoefde geene bescherming, dit is genoegzaam bewezen door de staten van uitvoer over de laatste vijf jaren; brouwerijen en branderijen waren zeer bezwaard d,or het onzekere regt op de gerst; boekweit is een noodig voedingsmiddel voor de mindere klarsc. Al was het deze 1 reden alleen, Edel Mogende Heeren, zou ik twijlf' aan de juistheid der veronderstelling van het algemeen verslag omtrent dit punt, want het is onmogelijk dat iemand onzer aan de mindere klassen een noodig voedingsmiddel zou willen onthouden. — Maar wat hiervan nok zijn moge, Edel Mogende Heeren, hier w.is eene transactie beproefd, waar in mijn oog een beginsel had moeten op den voorgrond staan , een beginsel van regtvaardtgheid en van algemeen belang; want niet enkele, maar alle graansoorten behoorden in het tarief; de Regering heeft echter gevreesd , dat zelfs die transactie zou mislukken, en heeft dus bij de laatste wijzigingen ook deze graansoorten er weder uitgcligt, omdat, zoo als Zijne Excellentie de Minister ons heeft gezegd, anders welligt het geheele tarief zou pcricliteren. Ik heb mij vroeger in de afdeeling verklaard voor het behoud dezer graansoorten rn het tarief, niet omdat ik meende dat zoodanige halve maatregel goed te keuren was, maar omdat, indien deze wijziging der wet van 1835 tegen het gevoelen van ecnigen streed , en eene menigte andere artikelen wierden in het belang van den handel niet gewijzigd, ik vermeende voor de afstemming van het gclieele tarief, welke ik alsdan wenschelijk achtte, meerder hoop te kunnen voeden. Dezelfde reden dus, welke aan den Minister aanleiding gaf het tariei in dit opzigt te wijzigen, was voor mij eene reden cm di onveranderd te laten, daar zoo vele, ook in het voorloopig verslag opgenomen aanmerkingen zonder gevolg zijn gebleven. Maar zou dan de Regering kunnen veronderstellen, Edel Mogende Heeren , dat het van zoo groot belang voor den handel zou zijn dat het tarief, ook na de laatste wijziging, wierd aangenomen? Ik moet het gelooven , Édcl Mogende Heerc-il , om dat ik Zijne Exc. den Minister van Finantien heb hooren verklaren, dat Zijne Exc. nimmer eene voordragt van wet zou verdedigen welke /.ou strijden tegen zijne innige overtuiging, en Z:jnc Exc. is ter verdediging van het tarief i:i ons midden verschenen! — Het heeft mij bevreemd, Edel Mogende Heeren, een Minister, die in de gelegenheid is geweest in de wcrcld-handelstad van zoo nabij met de belangen van den handel bekend te worden , over dit van alle zijden aangevallen tarief zoo te hooren spreken. Onwillekeurig kwam mij een gezegde voor den geest , bij gelegenheid der overbrenging van den zetel tier Nederlandsche I-Lindel-Maatschappij naar de hoofdstad, gebezigd: „ Dat deze verplaatsing voor de zaak ~ allernuttigst te achten was, want dat men in de resi„ deniie niet commercieel spreken , noch commercieel „ handelen, ja zelfs niet commercieel denken kon." liet tarief is bier ontworpen, Edel Mogende Heeren, en hoe? zoo als bij het onuitgevoerde besluit van 1830 zoo wijselijk was voorgeschreven, na vooraf de kamers van koophandel en fabrijken te hebben geraadpleegd, om zich ten aazien van elk artikel te verklaren ? Men zie de vertoogen van de kamers van koophandel van onze eerste handel steden, na het bekend worden van het ontwerp, en men zal van het tegendeel overtuigd zijn. Neen, Edel Mogende Heeren, dan ware zulk een tarief niet voorgedragen als dit, waarin geen ander stelsel dan tiat van stelselloüsheid tot rigtsnoer schijnt te hebben gediend; dan zou geene verliooging zijn voorgesteld op een aantal handels-artikelen , welke daardoor voor den eigen handel nog meer dan tot 11 n toe worden uitgesloten. Als voorbeelden tot staving zal ik hier alleen art T/duiden de olie, hai'g, linnen, suiker, tabak; dan had men, gedachtig aan de les van Gijsbert Karet van ll,gc;id,rp, die zegt, „ dat men bij den koophandel vooral naburige „ volken heeft in bet oog te houden, en te vragen welke ~ regten zij op den koophandel leggen, alzoo de handel „ naar die plaatsen trekt, waar de minste lasten zijn," vele artikelen , ter bevordering van den eigen handel , en, zoo ik meen, eer tot voor- dan nadeel der schatkist, bij den invoer verminderd. Om er maar eenige te noemen, de I'ramerijen , peper, piment, rijst en traan; alle deze artikelen hebben met liet zoogenaamd systema van bescherming niets gemeens , en evenwel geeft men aan de vertoogen van den handel, door vélen uwer ondersteund, geen gehoor! Onder liet Fransche juk , zegt van llogcndurp, ging dé handel te niet en 'alle welvaart verdween; dit juk werd afgeschud, dé zee kwam open, de nijverheid werd aan zichzelve overgelaten en de oude welvaart keerde terug; om geheel terug te keeren heeft zij slechts tijd noodig, en handel zal alles redden, indien men dezelve laat begaan. 'Matig belast, z.d zij gedurig toenemen , jaarlijks millioencn aan het Land afwerpen en overvloed verspreiden in alle de gewesten." Kan dit geschieden, Edel Mogende Heeren, wanneer wij tarieven maken , welke alleen bij onze buitenlandsche mededingers in den handel en door de smokkelaars kunnen worden toegejuicht? (Vervolg hierna.) iIeu.BVOKT.LUIs den tg dezer. Het barkschip Ardjbeno, kapitein 11. Hekjes, Van Rotterdam naar Ilatavia, eergisteren gemeld, ligt bui in de Goereesehe Haven ten anker. Den ïöden, des namidda >s, zeilde Albcrilna, 11. K. Potjewfjd, n ar Archangcl, en arriveerden /lier', J. Ducheinan, van llavre; Hope, G. Hart, van Londen; Chinclijfe, j. StrandbUrgh, van Sunderland; IFillinm and Helen, J. Arnistrong, van Newcastle; Kleine Hans, C. I.anghinrichs, van Memel; Fclix, X). F. Pustjr., v. Mettin ; Cliristiiia-, D. O. Osterkamp, v. Corsocr, en Fire Sö-.'.skende, J. Albertsen, van Mid iell'ahrt; den 1 .den , des morgens, /Ija.x, T. |. Ruth, v. Stettin, en zeilde Wavern, VV. Paul, naar Portsmotith; de wind N. N. VV. Den 18 dezer, na posttijd, zijn in de Maas binnengekomen Eliza, P. 11. de Boer, van Liverpool, en Omen, J. Rau the, van Bogensce;