Mijn schoenen woeien uit, dat is niet overdreven I Maar d'lbis Shag is rustig in mijn pijp gebleven. IBIS SHAG Dobbelmann.... lekker, man! I (Recl.-adv. no. 4712). --- Laat niet het Armbestuur voor Uw begrafenis zorgen. Verzekert U tegen die onkosten. „De Maas" Levensvera.-Mfl. N.V. , Maastricht. "™" (Recl.-adv. no. 4720) --- IN DE SINT PIETER. Dinsdag was het uur genaderd waar In het stoffelijk omhulsel zyn laatste rustplaats zou vinden. De «£ Vaartplechtlgheld begon ?m.JJe* ?"♦«' Wet. zooals bij de begrafenis der laatste ï'ausen, in de koorkapel, die Precles tegenover de Sacramentskapel ïWfc maar aan het altaar in de onder den Stoel van den H. PeteUfcVan af het middaguur was de basines s van de Conftasto. het graf van den Vorst der Apostelen tot aan het altaar waren zwart tribunes gebouwd voor de Kar,a"JIT,r.. bisschoppen en -priesters, voorde jjar öinaaldiakenen. en het teplttel ▼» Sint Pieter, bisschoppen en de leden van het diplomatieke corps en *oor den hoogen Romeinschen aaei. Bijzondere zetels waren er v<*>v™R Maarschalk van het conclaaf, von* Chigi, en voor het college van de prie» ters der „Reverenda Camera Aposioii ca" met den vlce-camerlengo eni aen auditeur-generaal, die hier ambtsnaivc aanwezig moeten zijn. Aan de fv*?se llezljde stond de drievoudige doodkist Sereed; de binnenste van cypressenhoui Sewatteerd en met purperen zü dei t»e-£leed, heeft op het deksel een ln?eiegQ «ruis. De tweede kist bestaat uit ver scheidene millimeters dik lood en neen. «en gewicht van meer dan 400 k.i». w £et deksel staat een kruis in relief en «et opschrift: Corpus Pil XI P.M. - VWt »»* LXXXI-menses Vin-D. X. - Bccies. Üniv. Praefuit An. XVn - D. IV_- Obiit Die X Febr. An. MCMXXXLS» wil zeggen- T.itfaaam TarL Pius XI, Paus. - Leefde 81 jaren, 8 maanden, 10 dagen. - Stond aan het hoofd der geheele Kerk 17 jaren, 4 dagen. - Stierf 10 Februari 1939. De St. Pieter, badend in een zee van electrisch licht, bood een onvergelijkelijk schouwspel, toen het Pauselijk lichaam in plechtigen stoet naar de katafalk werd gedragen, die aan de Epistelzijde was opgesteld. --- Eerste Kamer. EERLINGENSCHAAL Slordig gebruik der Nederlandsche taal. Herstel van monumenten. rt fiij de voortgezette behandeling van Se begrooting van onderwijs door ac terste Kamer heeft prof. Woltjer (A.R.) woensdag doen uitkomen, flat, waar ac ?Wes'-<, van de leerlingenschaal c eene £; die het geheele kabinet raakt, men ?-n stem daarover dient te bepalen in met de algemeene politiek en t,tï men zich hier niet met kleine poii- Kek dient bezig te houden. Aan de motie- S; Rijke kon spreker zijn stem niet ven, bij gebreke aan een behoorlrjK °°;Stel tot financiering van de gevolgen. Slotemaker de Bruïne legde kj. de kwestie der leerlingenschaal, en jj andere ter spreke gebrachte wen- den nadruk op de financieele ongelijkheid, om eraan te voldoen. Het dp,lnet-Ruys de Beerenbrouck heeft ZSQ. schaal indertijd vastgesteld uit be- en sindsdien is de Cieele toestand er niet beter op g 6" De minister zou het oogcnblik zegenen, waarop hij een voorstel tot verlaging overeenkomstig de leerlingenschaal van 1923 zou kunnen doen, maar op 't oogenblik moest hij zijn afwijzende houding herhalen, in verband .waarmede de minister zeide, aan de motie-De Rijke geen behoefte te hebben. Overigens heeft de minister nogmaals zijn standpunt ten opzichte van de spelling uiteengezet en verzekerd, dat met België naar eenheid ten deze wordt gestreefd. Helaas moest de minister erkennp-i, dat over het algemeen het Nederlandsche volk vrij slordig in het gebruik onzer taal is. Voor herstel van monumenten wordt het mogelijke g-daan en voorzoover het Rijk tekort schiet, deed de minister een beroep op particuliere instellingen en vereenigingen. Bij e 3 replieken heeft d". heer Van Lanschot namens de R.K.-fractie de motie-De "lijke bestreden, waar deze een wig in het kabinet zou drijven en bovendien een slag in de lucht zou beteekenen. De motie werd daarop met 23 tegen 15 stemmen (die der Vrijz. Dem., Soc. Dem. en N.5.8.) verworpen en de onderwijsbegrooting met 24 tegen 13 stemmen a~-genomen. --- Vaticaasche Kroniek De laatste gang naar de crypte DE BIJZETTINGSPLECHTIGHEDEN IN DE ST. PIETER Zinrijke ceremoniën in tegenwoordigheid van een talrijk publiek (Van onzen Romeinseken berichtgever) ROME, 14 Februari 1939. Reeds een vluchtig oponthoud In de jaticaansche stad overtuigde den beuker in de laatste dagen, dat hier een «tmosfeer van diepen rouw en van' verslagenheid heerschte. De straten schenen verlaten, de poorten waren gegoten, en in de bureaux en bedrijven °f op de binnenpleinen van de groote woonhuizen ontmoette men alleen brakke gezichten. De militairen keken somber, en men hoorde niet meer de 'roolijk schertsende woorden, waarmede de Zwitsers en de gendarmen anders «vn wachtdienst plegen te korten, iedere bewoner van dezen miniatuurstaat kende zijn souverein, en deze was voor allen een liefdevolle vader geweest, «et is bekend, hoe Paus Plus XI met fe bewoners van Vaticaanstad medeleefde en zoowel hier in Rome als in °astel Gandolfo nooit wegging zonder Jan allen afscheid genomen te hebben. Thans is Hij heen gegaan, zonder afscheid te nemen, en ofschoon dit &« 2tin hoogen leeftijd en zijn precairen Gezondheidstoestand steeds te verwachten was geweest, schijnen zich zelfs personen uit de naaste omgeving van den °verleden Pontifex nauwelijks aan de«* gedachte te kunnen wennen. Ook in het. overige Rome is de doodsttfding als een bliksem uit den hemel Sekomen. Ook hier was de H. Vader in aüe kringen van de bevolking vereera «ö bemind. Het beste bewijs hiervoor *» de alle beschrijving tartende toe«troom van menschen van eiken stand •«n rang, die onder groote persoonlij ke °ffers eindelooze uren hebben geot**rd om afscheid te kunnen nemen *an Pius XI. De menigte was echter te groot en daarom was voor de meesten de moeite ook nog vergeefsch; er berden immers vele honderdduidena Personen teruggestuurd, omdat de toevloed van de massa zelfs voor het onftietelilke St. Pietersplein en de ontzaglijke St. Pieterskerk ondragelijk wei-o. Toch zijn er nog honderdduizenden - de „Tribuna" spreekt van een naii millioen, de „Osservatore" zelfs van een rniliioen! - die den dooden Paus wei fen laatsten afscheidsgroet hfbf£ kunnen brengen. Nadat het J£haa™ van den overleden Pontifex nog eens in de Sacramentskapel « de gfees heeren was geschouwd , ten^n trof Uitwerking van de balseming te contro_ leeren. had men de *af*?l**uae zins achteruit gezet, zoodat °°* de Voeten van den doode niet meer dowoe onophoudelijk voorbij schuifelende mas sa konden worden aangeraasd --- DE CEREMONIES In de H. Sacramentskapel werd het door het kapittel der kannuniken van Sint Pieter in ontvangst genomen en, door de Pauselijke „Sudari" gedragen, in plechtigen stoet naar het altaar der Cathedra gebracht onder het gezang van de psalm „Miserere." Het stoffelijk overschot werd omgeven door de kannuniken met brandende kaarsen, terwijl links en rechts 'n escorte schreed van de Edelgarde en de Zwitsers met hun hellebaarden. Achter de baar volgde allereerst graaf Franco Ratti di Desio en dan de aartspriester met zijn secretaris, de Maggiordomo, de Maestro di Camera, de Maestro dei Sacri Palazzi, de Aalmoezenier, de Sacristaan, drie „Camerieri Segreti Partecipanti", de lijfarts, de Maarschalk, de Drost, de Postmeester en twee geheime Hofkapelaans. Tenslotte een groot aantal geheime en eere-kamerheeren, met kap en degen, de commandant der Zwitsersche garde, alle officieren der Edelgarde een lange rij van prelaten, van officieren der overige Pauselijke troepen en van ridders Malta. Het Mchaam van den Heiligen Vader werd op de gereedstaande katafalk neergezet en een prelaat begon met langzame en duidelijke stem het verbaal over de öegrafenispléchtigheden voor te lezen, zooals deze van te voren door de Congregatie der Kardinalen waren vastgesteld. Zoodra in dit verbaal van de lijkrede gewaagd werd, onderbrak de prelaat ziin voorlezing en Mgr. Antonio Bacci verrichtte deze pieuse opdracht van het Kardinaalscollege. _.■'■' Aan het einde werd de tekst van de lijkrede opgerold en in een koperen buis gesloten die later haar plaats in de doodskist kreeg. Dan vervolgde de prelaat de voorlezing van het verbaal «n telkens wanneer een der vastgestelde i ceremonies werd genoemd, volgde deze onmiddellijk. De Maggiordomo legde in de kist een beurs met de verschillende munten, die onder de regeering van Pius XI werden geslagen, alsmede van de penningen die zijn beeldenaar dragen. Daarna badekte hij de handen en het gelaat van den ontslapene met een zijden doek. maar gaf van te voren nog voor het laatst gelegenheid aan de verwanten en naaste medewerkers van den Paus een kus te drukken op het voorhoofd en op de nu al lang koud geworden handen.... Toen werd de eerste kist gesloten. Om het deksel werden nog twee paarse doeken kruisgewijs gebonden en door den Camerlengo met behulp van den Maestro di Camera en den deken van het kapittel gezegeld met twee groote waszegels. \ . ..-,. 'j/-*1 ' ƒ . Daarna werd *ïe tweede kist gesloteo en langs den rand dicht gesoldeerd; ook deze kist werd verzegeld, met zegels van lood. Tenslotte werd de derde kist gesloten en het deksel met vergulde schroeven bevestigd. Het geheel werd dan met een purperen wollen lijkdoek bedekt. --- IN DE CRYPTE. De laatste tocht van Plus XI begint.... Langs de presenteerende traepen wordt de kist op een zwartbekleeden wagen tot aan de „Confessio" gereden, de groote gouden statietrap bij het graf van Sint Petrus. Hier is een soort glijbaan aangelegd, waarlangs het tonnenzware gevaarte door stevige „sample - trini" heel langzaam naar beneden wordt gelaten, terwijl de jeugdige zangers der Sixtijnsche kapel hun aangrijpend gezang laten hooren. De kardinalen hebben zich langs het vergulde hek van de „Confessio" geschaard, en de kanunniken van Sint Pieter zijn de trap afgedaald en verwachten hier beneden met brandende kaarsen de langzaam omlaag glijdende doodkist. Het is een oogenblik van de diepste ontroering, als de kist, die beneden op een anderen wagen is geplaatst, steeds verder in het geheimzinnige duister van de eindelooze crypte verdwijnt.... Het publiek in de kerk hoorde van verre de gewijde zangen en door de roosters in de vloer zag men zoo nu en dan het licht der kaarsen omhoog flikkeren. Nog een laatste absoute Is geschied, waarna Plus XI voorgoed was te ruste gelegd tot aan den jongsten dag; ,____mmmmm__ --- Heeft moeder haar kindje vermoord? De 22-jarige van der S., de moeder van het kindje van zes maanden, dat, zooals wij reeds hebben gemeld, de vorige week in de woning aan de Zoutziederstraat, te Rotterdam, plotseling is overleden en die in verzekerde bewaring was gesteld, is Woensdag, na door den officier van justitie te zijn gehoord, in het huis van bewaring ingesloten. , , .. .. Zij blijft ontkennen iets met den dood v?,n haar kindje te hebben te maken. --- DE PAUS EN DE VREDE. Enkele uitspraken van den H. Vader. (K.W.P.) In ontelbare toespraken heeft de thans ontslapen Paus Pius XI gesproken over den vrede, over het bereiken van den vrede en over de wreedheid van den oorlog Vele malen schreaf Hij hierover in Zijn Encyclieken. Reeds in zijn eerste Encycliek „Übi Arcano" in 1922, in welke Encycliek Pius XI zijn programma ontvouwde, sprak Hij over het feit, dat het vredesverdrag van Versailles geen rust had geschapen En in deze zelfde Encycliek verklaart de H. Vader: „Aan het werk van den wederopbouw der christelijke gemeenschap en van den christelijken vrede, zullen wij alle levenskrachten wijden, welke de Heer ons in Zijn goedheid zal verleenen." Hoe heeft de H. Vader aan deze belofte gehouden! Bijna geen Consistorie, oijna geen Kerstrede is er voorbijgegaan zonder dat Hij de Christenheid aanspoorde om te werken voor den vrede, te bidden, dat de rampen van den oorlog ons gespaard mogen blijven. Wie denkt hier niet aan de roerende oogenblikken van de Kersttoespraak van 23 December 1936, toen de H Vader vanuit Zijn ziekenkamer in het Vaticaan, geleund tegen de kussens van Zijn ziekbed, met vermoeide stem de wereld waarschuwde voor den oorlog. Meermalen wees de H. Vader op de wreedheid van den modernen oorlog, een wreedheid, die men zich bijna niet kan voorstellen, z De H. Vader heeft zich niet tevreden gesteld, de gevolgen van den oorlog aan te toonen, maar Hij heeft eveneens verklaard, hoe de vrede bereikt moet worden en waarom zij nog steeds niet bereikt is „Als men niet eerst de heilige rechten van de natuurwet en van de Goddellij ke Wet erkent, — aldus Z. H. dan helpen geen vredesverdragen, geen plechtige overeenkomsten, geen Internationale bijeenkomsten of conferenties, noch ook de meest belangelooze en grootmoedige krachtsinspanningen van staatsbestuurders." Internationale samenwerking is noodig en hierover schrijft de H. Vader in Zijn groote Encycliek „Quadragesimo Anno": „Wegens hun sterke wederkeerige economische afhankelijkheid en op elkaar aangewezen zijnde, moeten de verschillende volkeren, één van zin en met vereende krachten er naar streven om door verstandige verdragen en instellingen een vruchtbare en heilzame internationale samenwerking op economisch gebied te bevorderen.*' --- De Paus en de Pers. Voorvechter voor de katholieke krant. (K.W.P.) Door heel Zijn Pontificaat is het interesse van Z. H. den Paus voor de pers als draagster der waarheid zeer opvallend. Hij noemde zich een zoon van zijn tijd ; begreep en doorzag vanuit de zuivere hoogte van zijn ambt wat een macht de pers ten goede — het verspreiden en beleven der waarheid, het geluk der menschen — is. Maar evengoed, wat een grootmacht de pers is tot het verderf der menschheid — vervreemding en bestrijding van God, en verheerlijking van het grofste materialisme. Geen geestelijke of wereldlijke leider der menschen heeft zoo veel gesproken en geschreven, en telkens weer doen schrijven over het belang der Goede Pers, dan Pius XI. Er is uitgerekend, dat de H. Vader tot Mei 1936 in niet minder dan 130 officieele stukken op de beteekenis van de Pers gewezen heeft dat is gemiddeld iedere maand van zijn Pontificaat. — De Paus zag de macht van de Pers al 3 een der grootste machten, die zijn devies, het ideaal ook der Kerk, kunnen verwezenlijken ; de uitbreiding van het onzichtbare Rijk van Christus tn de zielen, door in de harten den vrede te brengen, die de wereld niet geven kan. , „Een dagblad zou in staat zijn, heel wat krachtdadiger dan talrijke periodieken, die ieder hun eigen doel nastreven, en die ongelukkigerwijze zooveel kostbare energie opslorpen, de christelijke waarheid te verspreiden, en de problemen en gebeurtenissen van den dag te bespreken in het licht der eeuwige beginselen van het H. Evangelie en de leer der Kerk, tot christelijke opvoeding van geheel het volk, en het herstel in Christus van het geheele individueele leven". Aldus heeft de H. Vader eens tot een Amerikaansch bisschop gezegd. --- WAT DE FISCUS VERTELT Croote verschillen tusschen den welstand der bevolking. Laagterecord in Kerkrade. Over het belastingjaar 1937—'38 had 95 pCt van de aangeslagenen in de inkomstenbelasting in Nederland een inkomen beneden 5000 gulden. Hun inkomens bedroegen 74 procent van het totaal, terwijl zij, in verband met het progressieve tarief, slechts 37 procent bijdroegen in het totaal der inkomstenbelasting in hoofdsom. Daarentegen was 0,02 procent der belastingplichtigen aangeslagen voor inkomens van 100.000 gulden en meer (in totaal 282 personen). Zij hadden 2 procent van het totaalinkomen, terwijl zij 14 procent in het totaal dezer belasting bijdroegen . Over hetzelfde jaar was 46 procent van de •vermogensbelastingplichtigen aangeslagen voor vermogens beneden 30.000 gulden. De 877 millionnairs (0.49 procent van het totaal aantal aangeslagenen) bezaten te zamen 15 procent van het totaal vermogen en betaalden 16 procent in het totaal dezer belasting. De groote verschillen tusschen den welstand der bevolking blijken ook wel heruit dat in Bussurn (N. H.) 36 procent en in Kerkrade 65 procent van alle a-angeslagenen in de inkomstenbelasting een inkomen hadden van 800 tot 1400 gulden, terwijl in KERKRADE 0,3 pr°cent en in Bussurn 5 procent van hen een inkomen hadden van 10.000 gulden " hooscr Een vermogen van 16.000 tot 30.000 gulden bezaten in KERKRADE 61 procent van alle aangeslagenen in de vermogensbelasting. van de gemeenten boven 20.000 inwoners heeft Kerkrade het laagste cijfer, zoowel voor het gemiddeld inkomen (f 1500,—) als voor het gemiddeld vermogen (f 37.000,-). Worden alle 1056 gemeenten in Nederland in het «onderzoek betrokken, dan Wijken 146 gemeenten nog een lager ge-, middeld inkomen dan 1500 gulden en een lager gemiddeld vermogen dan 30.000 gulden te hebben. --- INZICHTEN VAN LEZERS Examen-humor. MAASTRICHT, Februari 1939. V. Geachte Redactie. Als ik hier over de zaak „Heer ga schrijven, zit niet de bedoeling voor, den door Mr. Thomassen gevolgden weg af te keuren, integendeel: lettend op de omstandigheden, ik die methode zeer waardeeren. Maar nu doet zich 't geval voor, dat de mo°rdenaar in den uitstekenden detectiveroman The house on Tollard Ridge" van John Rhode ook den naam Hapgood voert, h (ik bedoel dien van 't boek) is niet de eerste de beste misdadiger, want hi.l maakt 'n heel ongewoon misbruik van de radio, door met hulp van ultrakorte Sol ven aan twee menschen den dood thuis te zenden- en niemand minder dan Dr. Priestlev ontmaskert hem! Nu wil ik den heer Thomassen de vraag voorleggen, hoe hij c.g. op 'n dergelijke beantwoording van zijn opgave zou reageeren; ter geruststelling voeg ik erbij, dat mijn belangstelling uitsluitend van . theoretischen aard is aangezien mijn tijd van solliciteeren gelukkig of (en ook) helaas tot 't verre verleden behoort r Aan de Redactie en bij voorbaat aan den heer Th mijn dank. Dr..L. CRIJNS. --- VI HEER, 14 Februari 1939. Nu in verscheidene vakbladen ook stelling genomen wordt tegen het vergelijkend onderzoek, hetwelk voor de benoeming van een 3den ambtenaar ter secretarie te Heer heeft plaats gehad, en verschillende schrijvers in hunne beschouwingen mij het recht meenen te moeten ontzeggen om zoon onderzoek in te-stellen, als motief aanvoerend, dat het bezit van het diploma „gemeente-administratie" voldoende waarborgen biedt, dat de gedip'omeerden over een behoorlijke ontwikkeling beschikken, zie ik mij genoodzaakt het volgende te publiceeren Een gediplomeerd ambtenaar, die deelgenomen heeft aan het vergelijkend onderzoek te Heer en in wiens werk onderstaande enorm: teiien letterlijk voorkwamen — het geeft wel een zeer eigenaardigen kijk op de behoorlijke ontwikkeling voor wat taalkennis betreft — isinmiddelselders in Nederland op een gemeentesecretaris te werk gesteld Ik trof dan onder meer volgende fraaügheden in zijn werk aan: SIERRAAD BEKENSTE IK HEB GEZEG MUSSOLfNIE de FINANCIEELEN toestand baart zorgen ± „, 1 de mannen, die een ontwerp INDIENDE. Verder commentaar lijkt mij overbodig. Wanneer de Raad der gemeente een bedrag van f 1200, f 1400,— voteert voor de bezoldiging van een 3den ambtenaar ter secretarie, dan wensch ik voor dat geld geen kat in den zak te koopen, zelfs al behaalde dat beestje eerste prijzen op tentoonste.lmgen. Na van het bovenstaande kennis genomen te hebben, zal het iedereen, die een onbevooroordeeld standpunt inneemt, duidelijk zijn, waarom ik een vergelijkend onderzoek noodig achtte en waarom van zekere zijden tegen dat onderzoek zoon misbaar gemaakt wordt. Ik heb goed gedaan (daar is Hapgood weer), naar mijne overtuiging, de publieke aandacht eens te vragen voor wat ik gelief te blijven noemen: een zwak punt in onze gemeente-administratie. Mr. A. THOMASSEN. Burgemeester. --- Zware varkens uit de markt. MEERSSEN Febr. 1939. Mijnheer de Bedacteur, Met zeer, gemengde gevoelens, zonder twijfel, werd dezer dagen in Uw blad het bericht, gelezen, dat de Organisatie der Landbouwers zich gericht had tot den Minister met het verzoek om wederom een bepaald kwantum zware varkens uit de markt te ' nemen, teneinde daardoor het dalen van den prijs te voorkomen. Nu is er niemand, Mr. de Red., die meer overtuigd is van de noodzakelijkheid van steun aan het boerenbedrijf, dan ik, juist omdat de boerenstand de middelen voor ons direct levensonderhoud moet voortbrengen. Toch kan ik niet inzien, dat vooral in dezen lamentabelen tijd een hooghouden van de vleeschprijzen een daad kan zijn in het algemeen belang en dan is zoon maatregel ook niet in het belang van den Boerenstand in het algemeen. Want elke maatregel, die het noodzakelijkste levensonderhoud duurder maaakt, thans méér dan ooit, beteekent vermindering van koopkracht en bijgevolg geringere consumptie. De breede volksmassa en niet het minst de groote gezinnen zullen een dergelijken maatregel niet toejuichen. En juist deze, die wellicht het minst draagkrachtig zijn. krijgen den zwaren schok. Wanneer men bedenkt, dat op elke kilo gesmolten vet reeds ƒ0,35 en op elke kilo margarine ƒ0.57 belasting geheven is, dat spek den buitengewoon hoogen prijs van pl.m. ƒ 1.- per kilo kost, om van andere dingen nu maar niet te gewagen, dan zal men toegeven, dat juist het voornaamste volksvoedsel te zwaar belast is, al geven we direct toe, dat de Regeering voor enorme moeilijkheden staat. Maar de koopkracht van het volk staat ook in nauw verband met de toeneming of vermindering der werkloosheid. Men strijdt schijnbaar tegen overproductie. Men kon beter strijden tegen onder-consumptie. Wellicht was het resultaat verrassend. Ook de volksgezondheid zou er wel bij varen, evenr als handel en middenstand, wier perspectieven somber zijn. 't Is te hopen, dat de Regeering het middel weet te vinden om langs anderen weg tot het doel te geraken. U Mhr. de Redacteur dankend, P. HENDRIKS. --- WENKEN EN GRIEVEN Gen Volksgezondheid. HOENSBROEK, 14 Februari. Geachte Heer Hoofdredacteur. Mag ik U beleefd verzoeken onderstaande in Uw blad 'te willen opnemen. Bij voorbaat mijn oprechten dank. De geheele Mijnstreek is de laatste dagen één groot ziekenhuis geworden. Geen huisgezin is als 't ware gespaard gebleven van de griep. Men spreekt zelfs van 10—20 pet. zieken onder de arbeiders in de Mijnindustrie. Tpt dusverre vertoonde deze ziekte geen kwaadaardig karakter; de laatste dagen zijn helaas al verschillende sterfgevallen te betreuren. Zoude het nu niet een zeer groot volksbelang zijn, dat zoo spoedig mogelijk, door den „Dienst voor de Volksgezondheid" het publiek eens wordt ingelicht hoe deze epidemie kan bestreden worden, vooral ook wat betreft verdere besmetting. Geheel Limburg zal daarvoor dankbaar zijn. Hoogachtend. ABONNE v. BL. --- INGEZONDEN STUKKEN Naar ’n Nieuwe Gemeenschap. UTRECHT, Febr. 1939. Daarvoor moet heel Nederland wakker worden. Daarvoor moeten wij ons geven, allemaal en heelemaal. leder in eigen functie en ieder met alle talenten. De jonge congregatie van de zusters Augustinessen van St. Monica te Utrecht, waarover ik eenige dagen geleden schreef, wil ook meeheloen on allerlei manier. Ik schreef over het tehuis voor daklooze vrouwen en meisjes, dat deze zusters dit jaar willen openen. 'n Jongeman, 'n man die langs de steden zwerft, waar niemand zich meer om bekommert, dat is 'n grexjt stuk tragiek. Maar 'n meisje, 'n jonge vrouw, die niet meer weet waarheen. Die met den vinger wordt nagewezen. • Nee. niet door tl! Die toch wel goed zou willen. Die zooveel gemist heeft. Dr is geen woord van overdreven, als ik U zeg. dat in onze steden honderden dafclooze vrouwen en meisjes zijn. En nu gaan deze zusters een tehuis openen voor vrouwen en meisjes, die geen dak boven haar hoofd hebben, en ze stellen de deur wagenwijd open voor iedereen. Om ook hierdoor zonder woorden heel veel van O. L. Heer te kunnen vertellen. Helpt u mee? Neemt U, als U 't nog niet gedaan hebt, 'n kans op de nationale loterij voor de verzorging van daklooze vrouwen en meisjes. Doet U 't vandaag, iedere postzegel van een" kwartje is een kans, en wilt U nog meer kansen, vlug 'n briefkaart naar postbus 2004, Utrecht. Ts dat niet prachtig? Heeft 't ook niet 'o prachtige plaats in den greep van de nieuwe gemeenschap? Kom, reeds voor 'n kwartje bouwt U mee! En misschien glundert U straks ook nog in het bezit van een van de duizend prachtige prijzen. . Hebt U de kaart goed nagelezen, die U gekregen hebt? Doe het nu en plak die meteen vol! p. S. v. NUENEN, O.E.S.A. --- ONS KORT VERHAAL Engelsche relaties! door HENRI T’ SAS. Bakker Stolp had zich van de uitreiking van zijn gouden „Prie Dekselans" op de tentoonstelling in Parijs heel veel voorgesteld, maar 't was heel anders gegaan. Natuurlijk hadden ze de stad rondgetoerd en waren ze hier en daar 'n kijkje gaan nemen en 't diner was deftig en eerste klas geweest, maar van „zatte-manneke-speulen" zooals zn vrouw verwachtte, was geen sprake. Hij had aan tafel naast 'nnen Engelschman gezeten, 'nne kindermeelfabrikant óók met goud bekroond en met die hadie zaken gedaan: „Vandaag of morgen komen er vijf balen van dat meel en dat wil ik nou es gaan verwerken tot kracht- en gezondheidswittebrood," zei ie tegen zn vrouw. „Hedde gij Engelsch met 'm gesproken?" vroeg ze. „Geen woord! En toch begrepen we mekaar. Ik gaai geld aan 'm verdienen Ik heb 'm uitgenoodigd. Ik heb tegen 'm gezeed: „Mister, of Lord, of hoe zoon snakker hiet as ge ooit in Brabant komt en ge hebt 't hart m'n huis voorbij te gaan, dan krijg je geen ordertje kindermeel meer van me." Toen zei-ie tegen me: „Ol rijdt. Eil kum end sic joe.' Da wil zeggen: „Rekent er maar op" Acht dagen na de prijsuitreiking waren de vijf balen kracht- en gezondheldsmeel gearriveerd, maar dé bekroonde dorpsbakker had gezegd: „Ik heb nou geen tijd om proeven te nemen. In geen tien dagen had-ie zelf gebakken. Hij wilde eerst eens rustig genieten onder de gojlen kroon die er op zijn arbeid was gezet. Eigenlijk waren die Parijsche bekroningen zijden pluimen op boerenkoppen hij had kans, dat ze hier zn nieuwe kostelijke brood niets eens wisten te waardeeren. Maar toen de Tijd, die alle wel-en-wee-rimpels glad strijkt, het gouden aureool om Stolp's slapen had verbleekt, herinnerde Jans haar man aan de vijf balen kindermeel. Zn centen zaten er in, dus Stolp nam proeven. Twintig klanten in de dorpsstraat kregen wit-brood, geheel van 't fijne Engelsche meel gebakken een van die twintig had de opmerking gemaakt: „Stolp, gij zij bekroond, maar ge verdient 't ook!" Dat was heel het poovere resultaat van de centen, die hij er bij gelegd had. Hij dacht er niet- meer aan, die boerenkiezen voortaan met kindermeelbrood gratis te voeren. Dat dacht-ie hardop, terwijl-ie met opgestroopte mouwen in zn witte kiel achter de toonbank 'h mik in de boodschappentasch van 'n boerin stopte. Op dat oogenblik ging de winkeldeur open: „Hello, here I am how do you do?" De Engelschman van het kindermeel stond voor hem, in een bruin geruit costuum met van die slobberbroekspijpen en mei; 'n pet op als, als dat biseoopjongetje, die • Zjekkie.... noemt 'm es. „Aha, wie hebben we daar.... mister?" „Dewar." „Djoewor, precies, alles wèl, thuis?" „I come, to spend a fortnight." „Wablief? Plies?" stotterde Stolp. Mister Dewar verduidelijkte met zijn vingers: „tien.. I come veertien daoge." Achter Dewar stond nu een chauffeur met twc groote handkoffers. Over diens rug hingen allerlei sportdingetjes: zoon koekepan met tralies, "n houten haak, 't leek wel 'n koevoet en Joost mag weten, wat al meer. Dat stel kwam veertien dagen bij hem logeeren geen kleine, beroerte! Dat was héélemaal de bedoeling niet geweest. Daar kwam Jans den winkel in. Ze keek dr man aan met oogen, die zeggen wilden: „Dat is toch niet die snakker van 't kindermeel?" Stolp stelde voor: Jans, da's nou ge wit wel." „Van 't kindermeel?" „Yes, van 't kindurmheil." „Gaad eventjes binnen," zei Jans. „Eventjes!" stompte Stolp haar aan, „ze komen voor veertien dagen logeeren!" Jans wees met haar wijsvinger op haar voorhoofd en zei toen: „Loop naar de Secretaris, die verstaat allerlei vrimde taal." Stolp holde naar het Raadhuis: „Meneer van der Meulen, komt er asteblieft es bij. Jans zit thuis met twee Engelsche lords te kijken. Ze spreken geen van drieën 'n woord, 't Lijkt wel 'n wassenbeelden-spul." „Jamaar, zóó dik zit ik ook nie in m'n Engelsch. Wat mot ik tegen ze zeggen?" „Ze willen met tweeën veertien dagen bij ons komen logeeren. En Jans zit zonder meid, en mijn halfwas is ziek. Hij heeft me kindermeel geleverd op proef. Zeg maar, dat t nie lukt, de klanten willen er nie aan." „Is cjat alles? Goed. Dus: 't kom nie gelegen en de klanten lussen 't nie. Hoe zeg ik dat in 't Engelsch: 't kom nie „gelegen". Kan ik nie wat anders zeggen?" „Zeg, wat U wilt, as ze het maar snappen, zeg dat we maar één kamerke op zolder hebben, en dat is nie vrij van muizen, 't Schijnt 'nne rijke sinjeur te zijn!" Toen Stolp zn huiskamer weer binnen kwam, bekeek Jans hem met 'n paar oogen, waarin wanhoop en blijdschap tegelijk lagen: „Die twee zitten me te bekijken zonder één vin te verroeren. Ik wor dr akelig van." „Zet koffie. Haal de flesch uit den kelder, zet 'ne schotel koek op tafel!" Maar dat was overbodig. Van der Meulen hakkelde Stolps bezwaren en excuus in allerellendigst Engelsch. Maar de fabrikant begreep: „Never mmd shake hands! You must come to Londen!" „Wa zeet-ie allemaal?" vroeg Jans aan den secretaris. „Je man moet naar Londen. Mister Dewar heeft daar 'n kasteel met vier logeerkamers, .tennis- en hockey-terreinen.-..." „Piet blijft thuis. As ie daar naar toe gaat is er heelemaal geen huis meer met 'm te hoven. As-ie met alle geweld wilt tennissen, moet-ie da maar thuis in de bakkerij doen met zn bekroonde bolussen!" „Good bye, Mister Stolp!"' „Dag eh mister zeg ze thuis goeien dag...." Knoersend gedaver, de motor van den prachtige» wagen voor den winkel was ingeschakeld. De blauwe auto met koffers schoot het Brabantsche dorpsplein over. En Piet zuchtte: „Ik voel m'n eigen wel 'n biet je as "n ouwbakken waterkedètje!" --- Rechtbank Roermond. NIET GANGBAAR BANKPAPIER GEWISSELD. Wegens verduistering van gelden stond Dinsdag voor de Roermondsche Rechtbank terecht de 46-jarige landbouwersknecht H. L G„ geboortig uit Swalmen, wonende te Kampen (D.) thans gedetineerd. De man had op 6 Januari jl. bij een wisselagent van het Venlosché station 'n bankbiljet van R.M. 500 gewisseld en hiervoor f 110 in Nederlandsche munt ontvangen. Toen de jonge wisselagent het bankbiljet echter bij zijn patroon bracht, bleek het 'n waardelooze Reichsbanknote 1922 te zijn. De politie werd in den arm genomen en deze gelukte het den man na eenige dagen te achterhalen. Het geld bleek hij echter reeds in Eindhoven te hebben opgemaakt. Verdachte, door den President ondervraagd, verklaarde niet geweten te hebben, dat het biljet waardeloos was en bereid te zijn, zoodra hij werk had, het geld terug te geven. Een door den Officier van Justitie opgeduikelde getuige, een vriend van verdachte, legde echter verklaringen af, waaruit bleek, dat verdachte wel degelijk wist, dat het biljet waardeloos was, terwijl de Officier van Justitie ook uit de omstandigheid, dat hij de opbrengst in een paar dagen verbraste, uit het zoo gewonnen, zoo geronnen, afleidde dat verdachte het als een buitenkansje beschouwde. Het feit zelf noemde de Officier van Justitie zeer ernstig en eischte wegens verduistering van het aan G. door den wissel- I agent abusievelijk uitbetaalde geld twee jaar gevangenisstraf. Vonnis over 14 dagen. ---