ZONDAGSVERHAAL. De kunst van den piloot. 'n Snikheeie en toch zoniooze dag geeft het juiste beeld van de stemming, waarin een oude heer door de lange winkelstraat slentert. Sedert gister is hij doodsbenauwd voor zijn eenige,_ ofschoon Ger's naam hier heden op aller lippen ligt en me*n meent dezen Jeugdigen geleerde ook van verre nooit genoeg te bewierooken. „Wel meneer Greap, nu uw dutje al achter den rug?" Piloot Staaf, Ger's voormalige studiemakker krijgt slecht een mat glimlachje en : „Jij in de stad, Jef?" „Zelfs op weg naar uw huis... maar nu kan ik hier mijne boodschap afgeven., ik heb die kraan van een Ger straks aan de telefoon gesproken en denk eens, morgen komt hij zijn ouders per vliegmachien bezoeken. Ik stel er natuurlijk een eer in om zoon beroemd geworden Hollander over 't kanaal te transporteeren. In naam van mijn patroons bood ik Ger den tocht aan, dien hij graag accepteerde." „Dus eindelijk komt hij eens thuis". Jef Staaf luistert slechts half, ivervolgt enthousiast: ~'k Heb gister natuurlijk ook zijn rede voor Daventry gehoord — wat een kraan die Ger! En wat was er een geweldig applaus in die zaal, terwijl het radionieuws nog wel vertelde, dat alle aanwezigen Invité's uit de wetenschappelijke wereld waren. Het beste bewijs, hoe uw zoon aan den overkant wordt gevierd." ~Och, ja, — al die geleerdheid... waarvoor dient ze eigenlijk?... vooral als men het beste, wat men heeft erdoor verliest? Als de roem iemand naar het hoofd stijft, dat hij er het bidden door verleert?. Mijn vrouw heeft den geheelen morgen al over ons verdriet gezucht: Zag ik hem maar weer naast me in de kerk knielen. Begrijp je — onze jongen meent, dat hij het nu wel zonder God kan stellen.Gister kon je dit uit zijn rede ook goed meiken — twee uren lang prafen over schepping en natuur, maar niet één enkelen keer Gods naam noemen ..»" Deze klacht van den grijsaard eindigt als een zucht tot zichzelf spreken, door het straatrumoer kan de jongeman de laatste woorden zelfs niet verstaan. Doch hij weet van Ger's niet meer geregeld naar de kerk gaan, kent geen anderen troost dan: „In ieder geval ben ik blij hem na zooveel jaren weer thuis te brengen." „Dat do«t 'mij ook pleizier,.Tef, — en mijn vrouw vanzelf nog meer. 'n Moeder houdt van haar kind al trapt het haar hart kapot." Deze woorden vertellen voldoende, hoeveel kommer beide eenzame oudjes om hun zoon verslijten meer dan Greaps, verdere uitleg: „We hoopten nog altijd op znn bekeering, maar nu... hij heelt zien pas verloofd met een heidin — je begrijpt me wel met een meisje van absoluut ongeioovigen huize." Dit berichtje over zijn ivoormaligen vriend houdt den piloot nog bezig, terwijl hij den volgenden morgen te Londen met den gevierde om een han gar wandelt. Binnen maken mechaniciens de machine gereed voor den terugtocht; buiten bereidt Staaf zijn plan teri opzichte van den geleerde voor. „Heusch, boven mijn beroep gaat niets! _ geen weienschap en geen kunst — tenminste niet wat wij daar gewoonlijk onder verstaan. Want ook het vliegen in zich is feitelijk niets dan wetenschap en kunst tesaam, hé. Maar als die twee in museums of studeerkamers zijn opgeborgen voeren ze iemand lang niet zoo hoog boven de aarde, zoo heelemaal uit het vuil en lage van de wereld weg als mijn Fokkcrtje dat doet. Het brengt me gewoonweg eiken dag nader tot God... niet omdat we ons den hemel nu eenmaal boven de wolken denken, maar juist door dat, aan het viiegwezen verbonden voortdurende weten van in God's handen te zijn. Immers, één rare windstoot! — en wie zal zeggen, waar zoon luchtdrukking vandaan komt? Eén werveling in de wolken! — en al ons kunnen houdt 0p... we liggen er, voor we willen." Al antwoordt hij door geen klank, de heer aan zijn zij trekt een zuur gezicht. Achter beiden rijden de helpers reeds het toestel naar buiten en het is daarom dat die straks nog zoo moedige thans zichtbaar ierugbeeft? „Hoor eens — ais jijzelf beweert, dat zoon tocht altijd gevaarlijk is, doe ik misschien beter met stil in Engeland te blijven. Je moet weien, ik ben pas veriooïd, ik draag nu tegenover Lenny verantwoording. Als zij verneemt, dat ik zóó het kanaal oversteek, vergeeft ze mij misschien nooit den angst, die ik haar aandoe." De piloot lacht helder op. Die gedacht* alleen zal Ger wel niet opeens zoon hazenhart bezorgen Jef durft de verantwoording best aan, het weer houdt vast tot morgen afand, terwijl we slechts een paar uur noodig hebben. „Kom nou! Er vliegen dagelijks honderden als passagiers mee. En je overkomst is in het vaderland al uitgebazuind — wil jij zoon raar figuur slaan? Dan had je gister niet mogen aannemen, meneer!'1 Na wat gepraat met de monteurs stapt de vliegenier in zijn toestel, wordt de man-wan-de-wetenschrp-zonder-God op zijn plaats geholpen. Na Staaf's raad helpen de werktuigkundigen Ger met vastgespen, wat hem opnieuw 'n zekeren angst geeft: „Jullie schijnen me wel op den electrischen stoel te binden." „Ha, ha! Tegen mogelijke caprices van mijn lieveling" schatert verdacht de bestuurder, die rukt en draait aan eenige handles, zoodat zijn „lieveling" direct voorthupt over het veld en reeds in zwevende beweging- is, voor de passagier eraan denkt. Bij den eersten cirkel, onderwijl de piloot zijn richting zoekt, roept hii 'naar achteren: „Nu, wat zeg je ervan? Wat ligt de stad daar mooi in de zon hé." Ook de ander raakt op-dreef — gelukkig, hij absolutafc niet het misselijke gevoel van geën-grbnd-onder-de-vóeten. En wat is dit mooi en wat lijkt dat nu vreemd... ginds is de zee al! Een werkelijk genot om dit koningschap in de lucht bevangt den wetenschapsmensch zoozeer, dat hij het motorgesnork vergezelt door een deuntje te fluiten. Wachtte Staaf daarop? Met voor Ger onzichtbaar guitig gelaat geeft hij zn Fokker een zonderlinge schommeling, waardoor het fluit je ineens naar beneden schijnt gevallen. „Je zit immers goed vast?" informeert hij kwasi. „Wat dan?" piept de passagier nog benauwder dan zijn vader gister deed om hem. „Nu ja, je bent vier honderd meter hoog — dat moet je niet vergeten." Meteen volgt 'n nog schok kender beweging, die Greap een angstkreet ontlokt. „Houdt je flink man,!" schreeuwt de ivriend met ondeugend flikkerende oogen. „Wat dan?" „Weet ik het? Nu kan je zien, wat ik straks meende (weer een stoot) toen ik zei, dat we voortdurend in God's hand zijn. Of geloof jij dat niet?" Akelige verrassingen volgen, die Ger in zijn riemen heen of terug botsen en dan: „Waarom antwoordt je nietr (nieuwe caprice omlaag). te „Ik had wel nooit kunnen gelooven, dat iemand van Ger s karakter zoo angstig zou kunnen zijn. ha ha! _ maar op één punt moet Ik uw zoon toch prijzen, mevrouw Greap. Hij heeft daar boven onze Noordzee gebeden als 'n monnik op zijn doodsbed misschien nooit doet. Dat heeft u hem flink geleerd! De oudjes kijken verwonderd van hun zoon naar den piloot en naar elkaar, doch in vier gerimpelde oogen straalt opeens volle blijdschap om Ger's thuiskomst, terwijl de grappenmaker zich haast deze gelukkigen alleen te laten» (Rsb.) --- Door Limburg, het land der kasteelen. I. INLEIDING. Rondom Meerssen bij Bettilehem. Onze Maasprovincie is buitengewoon rijk aan kasteelen of bouwvallen, van wat eens trotsche burchten en sterke sloten zijn geweest. Speciaal in Zuid-Limburg en rondom Sittard wordt de blik van den toerist bij voortduring gebonden aan dit mooie landschap met zijn monumentale herinneringen aan het verleden in den vorm van imponeerende kasteelen en poëtisch in het lommer verzonken buitens als de kasteelen van Limvricht, Bom, Grasbroeck, Obbicht, Milieu rondom het genoemde stadje aan de Geleen of de aan glorieuze kruisvaarten herinnerende namen van Bethlehem, Jeruzalem bij Meerssen of de kasteelen Vaeshartelt en Meerssenhoven aldaar. Is het niet in de buurt van dit oude Meersheim, Waar het koninklijk kasteel stond, binnen welks muren de aanzienlijke erfenis van den grootsten der Karolingische vorsten ten tweede male werd Verdeeld? Hebben de bewoners de» burchten in dien historischen omtrek niet bloedige oorlogen tusschen Middeleeuwsche miniatuurvorsten zien Uitvechten en daaraan persoonlijk braaf meegedaan? Uit het Luiksche en van Mentz kwamen hier woeste benden moord en brand aanrichtten, maar eveneens Duitsche ridders en rijksgrooten in het gewaad der geestelijke krijgsknechten, des Heeren boete doen, liefde bewijzen, religie tot ieen daadzaak maken! Herinnert benedenwaarts het kasteel-te-Home iiiet aan andere tijdperken van de rijke geschie- Dis des lands en van dit gewest, aan een Hei- Öenschen tijd, toen de Romeinen het wellicht bouwden en hun weg van Tongeren langs den linieer Maasoever via Reckhem, Heel, Kessel Blerick, <;uyck naar Nijmegen de aanwezigheid van zulk efn sterkte noodzakelijk maakte? Al moge het gelal van 50 kasteelen en sterkten, die de veldheer Drusus langs de boorden van Maas en Rijn zou hebben laten bouwen, misschien overdreven zijn geweest, het is heusch niet moeilijk, om zich een Voorstelling te vormen van dit meer dan andere feewesten uitgezochte oord van groote historische beteekenis, toen naderhand keizer Julianus ook ïiog 3 burchten aan den Maasoever deed verrij- Een, gelijk een Notice Historique sur I'ancien Comité de Homes etc. heeft vastgelegd. Ligt het ten slotte nie in den provincie-naam Limburg, (genoemd naar het oude stamslot Limburg «= lint-pure of draken-burcht), in romanesfcen trant opgesloten, welk een voorname, aristocratische rol het kasteel gespeeld heeft bij de .tot standkoming van een geografische eenheid? Deze was aanvankelijk beperkt tot een topographisch begrip, waarvan nu nog het Luiksche stadje Limburg in het Vesdredal getuigt, waar pok het stamslot der oude hertogen als het kasteel Gelder aau de Niers de heugenis aan tal van Middeleeuwsche potentaten in zakformaat bewaart. En is het dus te veel gezegd, wanneer we bewezen, dat Limburgs historie voor een groot deel Is samengeweven met die der kasteelen op zijn bodem, waarvan de bewoners als belangrijke personages beurtelings optreden in de opeenvolgende tooneelen, die de geschiedenis van een twintigtal eeuwen te aanschouwen geeft? Ie het daarom in alle bescheidenheid te veel gevraagd, wanneer wij uw aandacht verzoeken voor een aantal korte schetsen over een zeer beknopt gehouden historie en vluchtig be.-chreven uiterlijk van de voornaamste nog bestaande Limburgsche kasteelen? Stemt ge toe, dan meenen \ve het parcours bnze tournee het doelmatigst te kunnen trekken vanuit Maastricht over Meerssen door het immer schoone Geuldal naar het romantische Valkenburg met Wylrc, Gulpen en Wittem in een wijden kring. Vandaar gaan we even terug, om via Heerlen, Nuth en Hoensbroek met een kort bezoek te vereeren, om daarna rondom Sittard in het echte land der kasteelen langer te verwijlen, totdat we in Merurn bij Roermond ons eindpunt hebben bereikt. * * * Van Maastricht uit in de richting van Meerssen vertrekkende passeeren we reeds spoedig de hiergelegen plaatsen met gewijde namen als Bethlehem, Rome, Jeruzalem, Nazareth. Hier verrezen reeds in oude tijden de op hechte fondamenten ge bouwde muren van he-„ Limmelsche huis, waarvan immers de zanger van den slag bij Woerongen, misschien Jan van Heeln, gewaagt als van het „casteel Limele." Dat was de kamp tusschen Brabant en Gelre, waarin de ridderroman zoo zoetjes aan tot wezenlijke historie werd, de ridderlijke feesten, gehuld In een waas van Oostersche avonturen ons beschreven worden als een spel van wreede werkelijkheid en ideale krachtsontwikkeling! Misschien was het ,casteel Limele" dat in den jare 1283 of 1289 door den Brabantschen hertog belegerd en ingenomen werd. Wat is dat hier thans alles veranderd! We vinden een flink dorp op de plaats van het voormalige kasteel, waarbij reeds in de 16e eeuw een pachthoeve werd gebouwd, thans 2655 zielen tellende tegen 380 omstreeks 1830. Een dergelijke verandering heeft er ook met het kasteel Bethlehem zelf plaats gegrepen. Nadat het in de bovenbeschreven periode verschillende lotgevallen door den krijg had meegemaakt, schijnen de Tempelierser hun intrek genomen te hebben, die ook jn de stad Maastricht een klooster of convent hunner orde bezaten. Toen deze geestelijke ridderorde echter noodgedwongen moest opgeheven worden, zou het kasteel Bethlehem, welke naam ook onder invloed der toenmalige kasteelbewoners moet zijn ontstaan, aan de Duitsche ridder» zijn overgegaan. Tot dit gevoelen, dat vele historici eigen is, geeft ook aanleiding de omstandigheid, dat in de omstreken van Limburg"s hoofdstad vele landgoederen zg. Palestijnsche namen dragen, gelijk we er in de gemeente Meerssen reeal een drietal noemden. Hoe 't zij, het kasteel Bethlehem heeft gedurende de 14e—16e eeuw aan verschillende eigenaren toebehoord en in de eerste helft van laatstgenoemde eeuw kwam het in handen van de balie Biesen der Duitsche orde, waaraan nu nog namen als de Biesheuvel en misschien het Biesland onder Maastricht herinneren. In elk geval had deze balije haar hoofdzetel in 't tegenwoordige Belgisch gebied, nl. op liet kasteel Biesen te Bilsen in de huidige Belgisch» provincie Limburg. Verschillende der elüander opvolgende landcommandeurs hebben echter het oude kasteel Bethlehem bewoond en zijn daarmee der traditie trouw gebleven. Vooral Heer Hendrik van Wassenaer-Warmond, een lid van den trouw katholiek gebleven familiestaak der Wassenaers, heeft zich gedurende de jaren 1690—1707 onder hen een eerenaam bezorgd. Zijn wapen vindt men ook nog bewaard in het oudst overgebleven deel van den Middeleeuwschen burcht. Dat is een ronde toren, welke men beschouwen kan in zijn soort de typische vertegenwoordiger van het oude kasteel te zijn, hetwelk in de 17e eeuw reeds in zooverre vervallen en opgeruimd scheen te zijn, dat het toen al den naam droeg van ~den hof Bethlehem," met de oude boerderij uit de 16e eeuw een geheel vormende. In de i'Je eeuw is daarnaast en slanke toren gebouwd, die aan het bouwwerk door zijn hoogte en vorm eenige elegance verleent, doch overigens een zuivere imitatie van den toren van het naastgelegen kasteel Jeruzalem is. In de eeuw woonden hier als opeenvolgende eigenaars verschillende leden der families Bettonviile, Stevens en Regout, terwijl het kasteel thans eigendom is van Mevrouw de weduwe Gustave Regout-Stevens. De slanke < et vak van het gemodernïseèrdp slot oprijzende, vormt thans min of meer een grillig en nieuwmodisch contrast met den zwaren Middeleeuwschen fianktoren, gelijk ook de voorzijde door haar vele lichtramen even modern aandoet in tegenstelling met de bijkans gesloten noordoostzijde, terwijl de noordwestzijde statig met klimop begroeid is Het tuinaanzicht doet evenwel zoo vriendelijk aan, dat men die grillige contrasten door ver- en herbouw op zij zet en zich gevangen geeft bij de beschouwing van het vele schoons in natuur en kunst, dat ook deze historische plek zoo dicht in de buurt van het oude Trajecturn ad Mosam nog te genieten geeft. Hulde aan de verzorgers van deze resten uit een ouden en eerbiedwaardigen tijd stammende, en die met zooveel piëteit werden aangekleed A. H. --- Bezoekster: „En wat is dit?"' Handelaar; „Dat is een chromo, mevrouw". Bezoekster: „O ja, natuurlijk. Nu u *t zegt herken ik zijn stijl."' (London Opmlon), --- STAATSMIJN MAURITS. Electrische Centrale en ketelhuis op de Staatsmijn Maurits. Op deze foto ziet men het 3ö M. hoogt ketelhuis en de 25 M. hoogt Centrale, van den op Amerikaanschen leett geschoeid* mijn. Bij de enorme betonnen schachttorens en de monumentale wasseherij, koeltoren en andere gebouwen, vormt het geheel ten grootschen indruk. De gebouwen werden gemaakt door de aannemers Rijsdijk en Abeen te HOEKSBROEK. --- Mestreechteneerkes. VIII. — DEN „HUNNEWEEG." 't Weurd 'n hiel penibel kwestie Veur de lede vaan de raod, Urn 'ne gooje naom te geve Aon ein nuij Mestreechter straot. Vreuger waor dat zoe eenvoudig: Boschstraot, Grachstraot, Luuregraol, Wieker- en Mestreechter Smèjstraot, Waore naome, die me gaof. Slachters woenden achter 't Vleishoes, Loeiers In de Luurestraot, En de Bréj straot hèdde Brèj straot Urn haör gans apaarte maot. In deen tied waor et gemeeklik Veur de lede vaan de raod Urn 'ne gooje naom te vinde Veur ein nuij Mestreechter straot Toen is dr 'nen tied gekèmme Vaan geveul veur 't vaderland, En dat ucog eus gooj raodslede Hiel get naome aon de hand. Met eus Keuningshoes begös me; Dat moch neet vergete, nein! Kn me spraok vaan Wilhelmina- Singel en Julianaplein. Prins en Hertog, Graaf en Staote, Alles woord totii blèj herdach, En hun iervol naogedacht'nis In 'ne straotnaom vasgelag. Toen gong iemand bestudeer» De historie vaan de stad, En dcc heet vs get te bakke In eus good Mestreech gezat. t Woord Prefessor Pieter Wüllems, Pestoer Habets-straot of -laon, Lewie Loeyens-, Theo Sjaöpkes- Singel, -Grèsje, -plein of -baon. Alle aw Mestreechteneere Hadde gaw ein beurt gehad. Oondertösse stoond te wachte Op 'ne naom weer 'n haaf stad. Weer staok me de köp bij-ein toen, En me wis mer eine raod: Haolt de heilege cJt den hiemel En zèt ceder in 'n straot. En toen Laome Sint Monulfus, Sint Bernardus, Sinterklaos, Sint Lambertus en Sint Meerte, Sint Hubertus, Sintervaos. Sintervaos, den ierste bissjop En besjermei vaan Mestreech. Kraog nao zoevaöl ieuwe wacht* Ouch zn deil in cii.-. weeg. Zoe'ne naom, dcc weurd gegeve Es bewies vaan dankbaarheid. En iech gluif, tot Sintervaos daan Op de ierste plaots wel steit. Mè daan is 't miech ei raodsel, Boeveur tot in Nuy-Mestreech Ene weeg — noe pas gelèje — Is geduip „den Hunneweeg." Pol. D. --- Janssen : „Mag ik je feliciteeren, kerel. Dit is I de gelukkigste dag van je leven"* Pietersen : „Je bent een beetje te rro*g, ik trouw morgen eerst". Janssen: ~Juist, daarom zei ik ook, dat dit de gelukkigste dag van je leven is". (London Opinion).: ' --- PARIJSCHE MODEBRIEVEN. VOERING Al» we ons in vroeger dagen een mooien mantel aanschaften, u>o besteedden we alle aandacht aan de buitenzijde. Wat zich aan den binnenkant bevond, was van minder belang. Een eatinet voerinkje of een eenvoudig zijtje in neutrale kieur was goed genoeg. Een moderne mantel ziet .1 daarentegen dikwijls aan de binnenzijde mooier uit dan van buiten. De voering is met buitengewone zorg get.o-zen en dikwijls zelfs nog gegarneerd in overeenstemming met de japon. Een van de nieest voorkomende gevallen is een voering die van dezelfde stof is als de japon ui er tenminste mede in harmonie Op deze wijze wordt de voering natuurlijk een kostbare geschiedenis. Ze is van crêpe de ehine, foulardzijde, toile de soie of een dergelijke mooie stof. Bij 8] costuums van wollen stof, waarbij veelal een jumper van jersey wordt gedragen, kiest men de voering eveneens van jerseystof. Dit is mfnder kostbaar duurzamer en voor koude dagen beter geschikt. --- ZAKDOEKEN SACHET. De geëikte vorm voor een zakdoekensachet was langen tijd vierkant of rechthoekig. Maar nu in den laatsten tijd voor allerlei luxe- en tuiletvoorwerpjes dt bloemenvoim wordt gekozen, in men ook de sachets waarin we onze fijne zakd jes opbergen, dikwijls rond van vorm en of ze uit bloemblaadjes bestaan. Ge kunt zoon sachet maken van fluweel, van zijde of satijn, • an crêpe de chine, laken, enz. Hoe mooier stof ge neemt, hoe luxueuzer het sachet er zal uitzien. Het afgebeelde exemplaar is vv-n dun laken vervaardigd, Een cirkel van lila laken, met een middeilijn van 25 c.M., is door drie rijen bloemblaadjes van verschillende grootte bedekt. De middelste, ongeveer 7 c.M lang en breed, zijn van geel laken Daarna komen blaadjes van violet laken. Deze zijn 12 cM. lang en breed. De buitenste blaadjes, van oranje laken, zijn 14 cM. lang en 16 c.M. breed In 't midden zijn 5 kleine i jes bevestigd, van oranje laken ol fluweel gemaakt Met paarse zijde voert ge he sachet, dat niet, zooals vierkante of langwerpige modellen, dubbelgevouwen behoeft te worden. Men legt hier de zakdoekjes tusschen de bloemblaadje». --- EENVOUDIGE KINDERKLEEDING. Eenvoud ia kinderkleding is een te dezen tijd. Mogen de stoffen, tenmii dagsche en gelegene jurkjes wel eens min rf meer kostbaar zijl maaksel blijft heel sober en onopgesmukt: een bjousend lijfje aan een ïngerimpeld rokje, ter garneering een klein kraagje et' amaUe marchetjet een eenvoudig bordui tje, een paar smalle strookjes, aan- fijnere jurkjes een ietsje kant... En de kinderen zien er bovendien in zulke eenvoudige maai- goedgemaakte kieertjes veel aardiger uit dan in O] schikte toiletjes. Vooral, daar tegenwoordig de . derkleeding net zoo goed aan d,en leeftijd en aan de eischen van iiet kinderii- chaampje heeft aangepast. Op ons plaatje ziet ge een leuk jurkje van witte matjesstof waarop veelkleurig borduursel :a gewerkt. Een kort blouselijfje van witte voile ot katoen wordt onder dit aardige hangjurkje gedragen. --- IN DEN NAZOMER. In vele ] plaatsen en buitenverblijven is de vacantie. op 't oogenblik nog in vollen gang. Eerstens is 't in de meer zuidelijk gi ien van het land m de maand September nog volop zomer. En boyenalen begin] Frankrijk de pas in October en ven vele families graag tot dien datum buiten. Toch komen er tegen het einde van September h.l eens koele dagen vx>or, zelfs ftl hebben we feen &leohte zomer dit jaar helaas het geval is. Op deze koele dagen kunnen de dunne zoinertoil'Xjes geen dienst doen cri komen warmere japonnen aan de beurt. Deze japonnen neemt men echter niet in wintersch-doukere ren maar in aardige liclue tintjes, dikwijls- ze: heel in 't wit. Een wit wollen of fanellen japon wordt meestal met 'n .-prekende kleur gegarneerd, dikwijls met rood, zooals op onze afbeelding, 't Vlugge fantasie-matrozencüstuum rt:l'- A7e hier geteekend hebben, iraagt de jongedame cm rood vilten hoedje. WILHELMINE. Onze lezereseen, die uitvoeriger wensohen ingelicht te worden over de laatste mode, aoowel vcor dames als kinderen, raden wij dringend aan een abonnement te nemen op „Het Nieuwe Modeblart" r De abonnementsprijs van Het Nieuwe Motieblad s.echts » O.s! W*iïSSSj£S^'& ---