LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. LAATSTE OOGST EN HERFST-AANVANG. Het alledaagsch bedrijf swijgt. Op de graanvelden, die het peuterige dorpke in een halven cirkel omkransen, staan de „hoeste" in de schemering van Zomernacht als vermomde wachters van den oogstzegen, donker, zwijgend en ernstig. Naar de zijde, waar het dorp open ligt, houdt ds klare dorpsbeek de wacht. Met geheimzinnig gedruisch en klokkenklaar gekiater stort rij haar overvloed over de trekplank der Armen-molen heen naar de diepte der kolk, waarin overdag de molenaarsvrouw en andere boerinnen het lijnwaad uitwasschen, en krabbelt al murmelend verder door de eenzame akkervlakte achter Riekese-weide-beemden. In 't dorp zelf af en toe de aanslag van een hond, het sluiten eener deur of van een raam, en dan het groote zwijgen van den zwoelen zomernacht. Het vreedzame weven der romernacn telijke stilte is het niet; het ligt als een beklemming in de lucht, eene verborgen, onheimelijke bangheid. Bezorgd neemt neef Hannee poolshoogte van uit het raam van den spitsen, hoog liggenden gevel- geen verdachte vlek aan de wijde hfemelstolp.' niets wat onheil schijnt te verkotadigen. Als alleen dat matte drukken aan den verren horizon maar niet was! In de luchten is dreigende onrust. Ver-af over en van uit de Maaskant broddelt het dof. Al spoedig toont zich een zwarte wolkenkop. Die dijt zich uit en rekt zich langer uit met gerommel en gepruiL De «on verduistert Rondom wervelen de winden. De leeuweriken vliegen laag en onrustig. Op de erven en binnenplaatsen der boerenhofsteden gakt en fladdert het hennen-vee, van angst vervuld. De boeren spoeden zich naar het veld, maken den ladderwagen in orde, ketenen het weerspannige Tee in 't tuig. Want het graan is nu droog en de weren van uit het Zuid-Oosten brengen gaarne hageL Neef Hannes en mijn persoon spoeden ons als om strijd. Kathrien blijft thuis, de kinderen zijn danig bang. Snel zijn we het dorp uit, alle anderen vooruit met ons gespan, en zoo jakkert en ratelt met paardengetrappel elkeen, processie geiwijze, naar de wachtende akkers. In allerijl wordt er geladen. Geen wagendoeK voor opvangen der vallende korrels wordt nu gespannen geen aar rechtgebogen, geen „hoesten - rij gelijkmatig weggenomen. De wolkengevaarten groeien onheilspellend, dekken de zon weg, duisternis en schrik alom verspreidend. Uit den blauw-achtig zwarten hemelkoepel schieten als spoel-draden de bliksem-schichten door eikander, en driftiger en naderbij kraken de slagen des donders. • _ . _„ „Hot Vos I Hot Bles !'• Over de karsporen heen plompt de wagen, waggelt de lading. Hannes vooraan met de hooivork zwaaiend als met eene gaarde Dik en loodzwaar platst de eerste droppel dan weer een, dik en zwaar, het mulle aardstof opwervelend. Dit dringt prikkelend door de neusgaten naar binnen en windt de zinnen op. Goddank I Daar zijn we aan 't eerste komhuis. Plots sist het, vlamt op en 't kraakt ; het is ergens ingesiagen. Maar de boer slaat geen acht op die toornige taal des hemels, hoort niet naar het beweeg en gesteun in de luchten, merkt niet'óp de verschrikte gezichten der boerinnen in de kamers naar links en rechts, die daar voor gewijde waskaarsen tot den hemel bidden, hem gezég. kruiden offeren in 't vuur, opdat hij verderf en vernietiging afwende van huis en hof, have en goed Vijftig passen voor hem klampt zich voor de geopende poort der deel eene vrouwengestalte aan vier kinderen vast. Voor haar heeft hij nog op 't laatste moment, toen alies sliep, onderzoek gehouden van uit 't gevelvenster, en het matte krakken in de verte aan den horizon beschouwd en zich gespoed, den elementen dat nog eerst te ontnemen, waarmede hij de zijnen voeden kan. Gewichtig gaan nu zijne schreden naar het kortbije doel zijne ontbloote borst beweegt zich trotsch; een zinnebeeld van bedwingend heerschers-geweld ontrukt zich reusachtig aan 't stoere lijf, en overwinningsvreugde licht uit de oogen op. Krakend en klikklakkend rammelt de wagen de deel op, en achter ons storten de beken des hemels al kletterend op de aarde neder. Matte nevel- en wasemglimmer ligt daarheen gebiazen over de vlakten, die mijn geiioortedorpke in wijden kring omringen. Geen veioimdende kleuren meer, geen parelende lichten. UUd vergloeiena licht de zou der October-maand met de weemoedige teederneid van 't afscheia-nem«n op den laatsten arbeid der landlieden neder : op gebogen r%gen, rapende en grijp1 ende handen, zich vullende korven en zwellende zakken, die ais merktenen der vruchtbaarheid uit den aardappel-ak- schijnen te voorschijn te groeien; traag stijfiea rookknngels omhoog en vervloeien in neveiftdem, al ronüomme verureidend troebelte in de luchten. Met een traan in 't oog groeit dg zon nog e*ninaal over de vlakte -heen, waar rij vóór weken zoo veel geheimzinnige zomer-hiijdschap aanschouwd, en n>et welbehagen zich in de zweetdrop- PSis had gespiege.d, die de rustige gras- en graan snijders op het voorhoofd parelden. Reeds lang Verstomd is hot gonzen der zeisen; vereenzaamu ligt de akkerbodem, verweerd de stoppelen. Als een verstijfden zomerdrooni doemt aan de wegkruising het kapelletje in de ledige ruimte 0p... Geboorte en graf een wisselend weven. Wiegden nog vóór eenige weken op den ouden korenvloer de trotsche aren, thans bereiden op het braakveid aan de andere zijde des dorps de vlijtige handen der landlieden den bodem voor tot opname van het nieuwe zaad. Heen en weer, op en af trekken nu de gespannen met rustige volharding. Licht en nrokke.end beweegt zich de bodem onder de ploegschaar; de veel getakte egge laat haar gebit zinden m den opgeschoffelden zaadbodem en trekt nevaiiige kleine groevensporen; uit de gelig bruine akkerkruimen stijgt aardegeur omhoog; niet met het prikkelend aroom van de lente, maar.een weinig duf en verschaald. Ook vervult geen menm' 1.611" °i v°geiengezang de luchten als hij 't- ge«uaai; eene gedempte stille treurnis begeleidt den m n, uitzaaiing. Gemeten schrijdt de zaaiinan langs en over den akker-rand. Om de gedronkn,! Sfhoude» slingert zich de zak met de zaaa-7.?. i1S f «?an den stoeien arm hangt rustig de MiJ" u aardig is 2iJ»e houding, ter neder gaat vi <ï ' et geiaat overschaduwd door den ernst l.tt hfr Sewichtigen arbeid. Want heden geldt i ip'nwoV5 ,e kult-uurwerk der menschheid te ver! uvre" en den schoot der aarde het zaad tot lanst/ot h»•. !ng en ZOrS toe te vertrouwen. Dan verllr ' 'ge 00rts ziJne zieWban, en de gedachten EP „■'?,- Zll:h tot den Wekker van alle leven. ifl !• iï™l' Sevoelig „God beware" en „God bentM, nt,over ziJ"e üPPen, en naar oud gekorrels tn met vrome* ** met de ee"te knïl rt «oi°rm d6S krUlseS OP deD bodem' NU nen .%» ?* R&ng Klke spier gespannen, elke zenuw strak, schrijdt de zaaier daarh*. nen over het bereide veld, met reusachtig gebaar. < lg StapPen de schreden, en altijd weer m afgemeten tusschenruimten, haalt de arm Boonr Ltn ?°i- ln halve b°Sen gouden strepen- StendeTardt111"611'1 Z9Chl «&»™"* j" d* Trek voort, brave zaaier, alt ook de adem wasemt, de borst op en neer gaat, het iweet droppeltl Heilig Is de daad uwer geëelte hand, groot en goed als zelden eene, immers zij schenkt d.en akker geheimzinnige kracht en toovert vloek in ze- Ken om 1 OERH. KR. --- Hatelijk. Het was een gewoonte van Brahms om, telkens als hij m Frankfort kwam, een bezoek te brengen aan zijn jeugdvriend Bernhard Scholz. Bij een van die visites legde Scholz den componist een trio voor, dat hij juist had afgemaakt met verzoek, er een oordeel over uit te spreken. Brahms bladerde de partituur door, knikte 'n paar maal ernstig met 't hoofd en vroeg ten slotte, terwijl hjj het laatste blad tusschen duim en vinger hield : — Zeg eens, Bernhard, waar heb je dat Uit- Lstekende muziekpapier gekocht? --- HET ZILVEREN JUBILEUM DER R.K. JOURNALISTEN-VEREENIGING. HUrboven een foto van bestuur en leden der. te Utrecht feestvierende R. K. Journalisten-veree niging. D*< burgemeester van Utrecht, Fockema Andreae, temidden van het bestuurm --- DE MAN MET DE ZAK. Markt ip een klein Brabantsen plaatsje, la een afgelegen hoekje achter de dorpslinde een ophoopiiig van boeren en boertjes. Met doorgezakte Knieën, pijp in de mond, staan ze daar en luisteren vol belangstelling. Wat zou er te doen zijn ? Geen koopman, die een mnlioen „echte" marken voor een dubbeltje geeft of een handelaar, die de goedheid heelt om sigaren van een dubbeltje vuor vier cent te verkoopen. Neen, deze keer is er een goochelaar, een krachtpatser, een kunstenmaker, of hoe gij hem ook noemen wilt. Met groote armbewegingen en krachtige woorden brengt hij zijn omstanders aan het verstand wat hij zoo al kan. En onze boertjes luisteren met open mond. Neen, dat kunnen ze niet gelooven, dat zuilen ze eerst moeten zien... Onder hevig klompeiigestommet wordt de kring wat wijder gemaakt. Onze kunstenmaker haalt een extra groote baalzak voor den dag, die hij juist voor dit doel vervaardigd heelt. En nadat hij nog een en ander aan zijn omstanders heelt uitgelegd, zal de voorstelling beginnen. Onze kunstenmaker zal in den zak kruipen en dan zal één der omstanders een touw van tien meter om den zak heen binden en den zak met neizellde touw vóór aibinden. Vijf en twintig gulden belooning voor hem, die onze kunstenmaker zóó vast kan binden, dat hij zich zelf niet los Kan maken. Een pootige boer treedt naar voren en bindt onze man zoo stevig, dat het werkelijk de moeite waard is, om te zien of hij nog los zal komen. Geen nood l Met een paar goed berekende draaien en rukken ligt de zak al naast hem, tot groote verbazing van het publiek. Nadat hij nu met zijn hoed is rondgegaan, en een aardig duitje bijeengegaard heeft, zal de kunst opnieuw beginnen, want er zijn ondertusschen nieuwe toesciiouwers bij gekomen, die ook waren voor hun geld willen hebben. Maar o droevig lot. Pas zal onze man beginnen of daar gaat de groote schooldeur open en»6troomt de schooljeugd joelend naar buiten. Wat is daar te doen ? Ken ongeluk ? Een paard gevallen ? Dat willen ze weten. Maar och arme, ze kunnen niet, er staat te veel volk. Geen nood ! Met jongensachtige behendigheid dringen ze zich door de kijkende boertjes heen en staan weldra in de voorste gelederen. En zij, zij weten met den eersten oogopslag wat er gebeuren zal, en hun steeds op bandietenstreken loerende jongensbrein heeft al dra iets gevonden. Arme kunstenmaker l Met dezelfde behendigheid waarmee ze gekomen zijn, dringen se zich terug en beramen hun plannen. En als onze kunstenmaker voor den tweeden keer gebonden en wei in ïijn zak op de straatsteenen ligt en juist de eerste pogingen in het werk zal stellen tot bevrijding, zoo scüieten onze jongetjes, toe, elk met een stokje gewapend en ranseien den aren man in zijn zak, dat het een aard is. Zijn beenen maken een beweging van een charleston... en woorden brengt hij uit... onmogelijk om op te schrijven. En met krachtige rukjes rolt de zak, met den man over de harde straatsteenen, achtervolgd door ranselende jongens. Eindelijk een gekraak... en uit een groote scheur in den baalzak verschijnt het woeste hoofd van den kunstenmaker, gevolgd door gebalde vuisten en trampelende beenen. Geen jongens te zien; niets dan heftig lachende boeren. En onze kunstenmaker, geërgerd, neemt zrjn zak onder den arm en verdwijnt, nagekeken door hard lachende boeren en om de hoekjes glurende jongens. B. --- Dominee: „En Is die flesch whisky hou Je eenigste troost in je verdriet over bet verlies dat j 3 geleden hebt 't" Weduwnaar : „o nee, dominee, ik heb nog een paar fieaschen, in de kast staan." (London Opinipn), --- PARIJSCHE MODEBRIEVEN. GEKRUISTE JAPONNEN. Lang niet nieuw is dit soort van toiletten, maar ze schijnen zoo in den smaak ie vallen, dat ze hoe langer hoe gedragen worden en men het model gebruikt zoowel voor de heel eenvoudige, daagsche toiletjes als voor de fijnste en elegantste bal- of gelegenheulsjaponnen. 't Valt dan ook niet te ontkennen dat japonnen van deze makelij de goede eigenschap bezitten, mooi en slank te vallen en bijna iedere vrouw goed te staan. Fijne, soepele stoffen komen m deze modellen bijzonder goed tot hun recht. En in een eenvoudig stofje uitgevoerd biedt de japon volop gelegenheid, er een aardige, ongezochte gamee ring op aan te brengen, die het toiletjè een beete moet opfleuren hetzij een reverskraag langs de voor panden (zooals op onze teekening) van witte of gekleurde zijde, batist, of andere stof, hetzij een band borduursel, een reep gebloemde stof, een rij vergulde knoopjes, terwijl ook een vestje van afste- kende kleur hier heel aardig kan . doen. Bij avondjaponnen in dit genre wordt dikwijls op de linkerheup een kolos, sale vlinderstrik aange- bracht van dezelfde stof, met afhangende eijicien tot beneden den rokrand. Dikwijls bevindt zich dan op den rechterschouder een kleine platte strik, evenetns met heel lange slippen. Een groote bloem of bloembouquet, op den overslag aan do heup bevestigd, een mooie brillanten speld of gesp met gekleurde steenen zijn eveneens versieringen die voor dit toilet geëigend zijn. --- ZONDAGSVERHAAL. IN DEN TREIN. (Schets naar het leven.) Met benauwde zuchten kroop het arbeiderstreintje met zijn beroete deuren en vensters tegen de hoogte op en stopt met veel geknars van wielen aan een houten barak, dia dienst deed als stationnetje. Een tiental mijnwerkers, half gewasschen met slordige kleeren en bekleide schoenen stapten in. Eenige daarvan kwamen toevallig terecht in 't compartiment waar ik me stil in een hoekje gevleid had. Buiten waaide het geweldig en daarom bleven de raampjes gesloten, waardoor binnen een muffe lucht hangen bleef van kolendamp en tabaksrook. Het scheen, dt die dompige lucht een weinig van invloed was op de binnenkomenden. Want ze zeiden niets en bleven geruimen tijd in hun stilzwijgen volharden. Aan een van de volgende stations werden de portieren met groot lawaai opengeworpen en dromde een gansenen troep, van 't zelfde slag mannen, mijn compartiment binnen, totdat het volgepakt was. Onder de nieuw-binnengekomenen waren er die met nijdig geweld hun drinkkannen en knapzakken in 't bagagerek wierpen, anderen die norschig zich neerzetten en zich om niets of niemandal bekommerden, en weer anderen die dadelijk begonnen te vloeken en razen van den langen werktijd en slechte verdiensten. Zoo te zien geleeken die mannen op de ruwt steenklompen, dia ze dagelijks met zweetende inspanning, diep uit de aarde loswerken; ruwe onbehouwen wezens, waarvan eenige misschien vroeger wel betere dagen zullen gekend hebbeu. Allen bleven, toen de trein zich in beweging zette, met norsche trekken de wanden en vochtige ruiten bezien of wolkten naar gewoonte zonder smaak, uit hun uitgebrande pijpen. Opeens hoorde ik een krachtigen vloek en een struische vent gaf zijn maat een klap op don schouder. „Nou... wat is er ?" zegde deze. Aila Vooruit ! zei d'ander, „begin maar". Lit zijn binnenzak haalde nu de aangesprokene een mondharmonica voor den dag, spuwde zijn tabakspruim uit, haalde eens diep adem en na eenig preludienen volgde een marsch in statig tempo. Niets werd er gezegd; doch wel keken allen even op naar den speler om dan weer in hun vorige houding terug te zakken. De man speelde goed en had blijkbaar welgevallen in zijn eigen" spel. Dan speelde hij een sleepend lied, dat een droeven klank had. Bn nu was te zien, dat deze muziek in resonatie kwam met 't wezen van die wroeters. Daar klonk een toon die sprak van hun harden graversarbeid, van de nacht en het schemerende lichtje in de diepe mijngangen en hun blik werd zachter nu er iets was dat meevoelde met hun ellendig leven. Eenigen lichtten zich reeds op uit hun slappe houding en luisterden onwillekeurig. Er nwau meer menschelijkheid in hun blik tot uiting, want oogenschijnlijk keken ze dankbaar naar den speler, die bij intuïtie voelde, dat hij zijn hoorders té pakken kreeg. Nog was het liedje niet geëindigd, of door race te neuriën hadden sommigen al blijkbaar huu intsemming te kennen gegeven. En nu een wals, riep dezelfde kerel, die de speler een klap gegeven had en daar volgde en» vlugge wals met hooge fluittoontjes en brommende basbegeleiding. Nu geleek de muziek op een frissche regen op een stoffig heetg zandvlakte. De wezenstrekken van die mannen ontspanden zich geheel. Hun lamme houding werd meei veerkrachtig. De pijp smaakte beter en fluitend werd de wals begeleid. De speler had al eens naar mijn hoekje, gekeken of ik door teeken of gebaar te kennen zou geven, dat ik dat spel mooi vond. Nu volgde het eene stukje na het ander en schoon was 't te zien hoe die noeste werkers met hun norsche ontevreden gezichten, weer menschen geworden waren, diep in hun hart ontvankelijk voor het goede. De trein stopte aan liet station waar ik moest uitstappen. Met een dankbaar lachje nam ik afscheid van den speler en sloeg de weg in naar huis, mijmerend, hoe men 't alleen met goedheid, als waa het de goedheid van een mondharmonica 's menschen hart verteederen kan. --- VREUGER EN ALLEWIJL. XV. EUVER KINDERSPEULKES. Dat is ouch al get, wat mèt z'nen tied mètgegaange is. De kh.derspeülkes vaan vreuger kinne eus, klante vaan allewijl, neet mie bev*lie: „Gaank, dat k get awwerwèts; wee speurt dat allewijl noe nog? sjaölke-" Ze vinde, dat «e al lang genög opgeslote zitte, binne veer mor. Ei de sjaolbel gegaange heet, zien ze liever vrij en goon voetballe of sjotte. Mè vreuger hadste vaan die modelkinder, die daan nog ms oonder hun dunnekes gónge euverdoen, wat ze al de gansen daag gedoon hadde. Dcc 't hélste sjriewe kós, waor meistal de bloeder,; en de andere waore de lierlinge. Mè toch gong 't daan nog gans anders es in 'n echte sjaol. Wat ze tegeneuver 'nen echte broeder neet dörrefde (ze möste ouch ms 't hart in hun lief höbbe urn 't te dörreve!), dat dooge ze noe wel. — — Bruider, Pie ipeit mech in mijn gezien. — Pas op, hoor Piel Pie stik zn tong oet tege de broeder en moot in den hook stoon. — — Bruider Ljengske zeg „kwik" tege uuch. — Is dat waar, Sjenske? — Ja, kwik. — En Sjenkske weurd ia 'nen anderen hook gezat. Good dat ze boete speülde, boe ze ziech zoeveül heuk koste vcurstèlle, es 'ze wowwe. Want nao verloup vaan vief minuuie stoond deganse klas in den hook. Daan wis de 'roeder geinen andere raod es mer speulkerteerke te hawwe. Daan woord bökske gesprönge, zjendèrremke gespeüld, naoluiperke, dooriuiperks, euverluiperke en nder-luiperkes, en xindertösse leep de broeder mèt groete passé en 'ne noster in de band vaan zn brook tösse zn lierlinge dóór en had mer leid, tot heer ziech rech heel, want den eine nao dcii andere probeerde nier hum euveroup te loupe. Es 't 'm te machtig woord, daan waor 't speu-kerteerke mms urn, en zow de sjaolopziener komme. Dcc doog niks es-mer winke en vraoge, of de kinderkes ouch sjoen braaf waore, "jus wie allewijl Sinterklaos nog deit. Dcc sjacuopziener moote ze ziech ouch veurgesteld aöbbe es ei soort broeder, want heer vroog ziech eederkier ei snuifke. Aon neeste waor daan naturelik gei gebrek. De kinder leete mèrreke, tot z neet bang waore veur deen hoege menier, want den me nao den andere staok, zónder blikke-n-of bloze, z'ne vinger op. — Bruider, mag ik eve naar achtera gaan? De ierste hacdt ~carte blanche' en kraoge ónbepaold verlof, mè toen de klas begós leeg te rake, mos de broeder weite, of 't veur 'n groete of 'n klein kemissie waor. — Moet jij 'n groote of 'n kleine kern ssie doen? — 'n Kleine kemissie, bruider. — Eu jij, Zjoke? — Een groote bruider. — En jij, Frens? — Gayv, gaw bruider, 'n heele groote! En toen de r-ioeder, dcc 't ergste veurzaog, on niemand mie permissie gaof: „Nu mag niemand meer gaan," toen '.egóste ze zoe lielik te doen n de klas. dat bruider en schoolopziener geinen uderen oetweeg mie zaoge, es ceder, dcc nog vroog veur 'n kemissie te mage doen, mer ei pak ransel te geve, zjus of dat hum vaan de keuii3sie aofhöllep. Met ruizing sjèlde de zaak d an oet, en meietal gónge de eerwaarde bruider en meneer de se' >'l opziener daan mèt 'n blow og of 'n nöts in hunne kop nao hoes. * * * Vreuger vrooge ziech versjèije kinder 'n altaórke aon Sinterklaos, en daan woord nao sjaoltiet mès-gedoon. Dat waor hiel braaf vaan die jöngskes, en ze woordte daan naturelik ouch aUemaol kepiaon of bissjop, later. Den eigeneer vaan 't altaórke mos de mès doen, dat spraok vaan zèüef. 'nen Andere waor mèsseadeender, eine waor koster, eine koerezel, en de res waor 't zaangkeer Ze zónge daan gewoenelik zoeveül-stummig es dr zangers waore. Dat kós dus neet anders es sjoen zien. Mè wie 't trop-ao. kwaom, tot de pestoer de wien i.uudig had, daab .toond d hiel zwik aon den altaor en ulles loerde aofgunstig nao „menier pestoer", dcc ziech «ion de wien te good doog. Mè daan kraog de mèssendeender de ampöl in han, en oonder 't wegbringe mós dcc naturelik ouch ms preuve, of 't echte wien waor. De pestoer had 't .il in de gaten: — Joep, blief devaanaofl — Joe, 't ia geine! — Zuuste wel, tot-ste traon gewees bi»... — Mer effekes. 't is toch mer koffie. En oondartösse tot die twie ziech keekelde, hadde de koster en de koerezel ruizing euver de lésten dröppeL Nao dat intermezzo, dat gemeineiik langer doorde «es de gansche mès, göiig df pestoer door. 't Book woord et der ougenblik umgedrage — de mèssendeender had gein han genèg — en de hoors latien, of 't veur niks .vaor. — Geiste wegi reep de pestoer opins. Wat waor \ geval? Toen heer ziech umdrfcjde, zaog heer 't guns zaangkoer mèt den dirigent veur op achter 'm stoon te blooze urn de bougies oet te kriege. — Eweg, of iech staak! Nein ,dat hèje "e toch neet geere, tot 't noe al gedoon waor. Ze .vaore Koelek bezig en hadde nog niks es ruizing gehad. Ze zouwe-n-'t noe good doen. — — Gaank mer door, Lewieke" zeet opins de keerezel tege de pestoer, den ierste de beste, lee ziech nog verreurt, pak iech bü z'ne vlörrek en goei iech troet. % En nog gein twïe mennute denao kiètsde de deur tow achter de koerezel z'ne ruk: de pestoer waor effekes vaan dei altaar aofgek onanie am Tijs boete de deur te zette; heer waor 'n cig&ret aon 't rouke in de kèrrgk, urn wierouk te höbbe. En m ouch dat speolke op 't léste mèt ruizing aofleep, daan waor neet de pestoer de sjUd delvaan, of de kflster, of de koerezel, mè daan had Sinterklaos 't ouch nog gedoon, de( 't altaörke jebrach had. — — Now, now, dcc Sinterklaos heet mech