È Bi 4. X&9?' \iü 111 Vandaag eens geen Sllllif I f woorc' over verkoudllillll e en Aspirin! lifiSf "* wensen U a"en IP> VROOLIJK KERSTFEEST en een (3& VOORSPOEDIG NIEUWJAAR! (Recl.-adv. no. 8226) --- „Als baas Hooier zn pijp maar heeft, Dan is ie gelukkig" .... Geen wonder, hij is eea van de vele Kreykamp „merk A" rookers. De beste en meest constante tabak sinds 1841. 0 OOK U ZULT GENIETEN. (Recl.-adv. no. 8349) --- EMSER PASTILLES ®het afdoende middel tegen HOEST - INFLUENZA Alleen in aluminium kokertjes. (Recl.-adv. no. 8208) --- Het Kerstmannetje „WAAGT" omdat hij er niets mee waajg als hij als kerstcadeautje ,P WAAG" stuurt. het is voor iederen man cc prettig cadeau, waar hij cc jaar lang, week in week & • pleizier van heeft. Omda „DE WAAG" onafhankelijk is van welke partij dan- o°*' zal zij hem in staat stelle* een eigen meening te vo men. Schrijft het Kerstma*' netje p.a. Ipenrodestraat 1 » Haarlem en wij zorgen voor, dat hij „DE meeneemt. De prijs is slecn f. 4.75 per jaargang- --- Bestrijdt Qriep ef/ \ferkoudheid Direct» Enkele druppels Karsote <»"W A zakdoek zijn voldoende. J\jei»' de aangename bacteriëna°u A de dampen diep in. u!L,eieJJ w onmiddellijk verlichting' v ejrio 4 en snel en afdoende een aan Uw verkoudheid i» öü Karsote is verkrijgende apothekers en er» vV drogisten a ƒ °-'t) e» f v 'VV. flacon (zakformaat' de \ ƒ i._, per flacon A kleine maat). KARSOjf , 1 je --- Het „Katholiek Comité van Actl' voor God" schrijft onss DE ROL VAN HERODES t-gt De rol, welke Herodes io mirakel-spel van BetbIgtfij, speelde, beteekent, dat de .e dende Kerk vanaf het e f begin vervolgd werd en ~ c haar leven moest strijden. " meenen, dat de gedacbte n Herodes op het Kersrfeest wanklank is, hebben «°Ol ofls grepen, dat de er zonder dien wanklank p ■ zóó zouden kunnen ontr°e --- De eenheidsschool leert spellen. door drs. !.G. Gerretzen Rector van het O.L. Vrouwe Lyceum te Breda. Wij zagen, dat ook inspecteurs van het lager onderwijs van meerling zijn, da-t de spelling niet goed geleerd kan worden, als men aan os grammatica niet voldoende aandacht schenkt. Voeg hierbij de overbevolkte klassen, soms meer dan 50 leerlingen en voor een belangrijk deel afkomstig uit een bescheiden, vaak zeer bescheiden milieu, het tuchtvraagstuk onvoldoende opgelost, wat vooral voelbaar is in grootestadsscholen, die ha?r leerlingen uit de volkswij-ken betrefeken — het zou wel een wonder zijn, als men met de spelling geen moeilijkheden ondervond. Men is daarom zijn heil gaan zoeken in verlaging der eisenen en heeft zich laten vangen door de vereenvoudigers, die sinds jaren hun stelsel als „gemakkelijker" hebben aangeprezen. De leerlingen immers, die na de lagere school nog verder gaan, zijn verre in de minderheid — voor eenige jaren was dit aantal 5 pet. — de minderheid moet maar ■wijken voor de meerderheid. Ruim 7.5 jaar bezitten wij nu de nooit volprezen eenheidsschool: voor alle kinderm. ongeacht hun aanleg en latere besi.-mming, hetzelfde onderwijs. Dit schooltype dateert uit een tijd, dat men in „democratische" gevoelens met de .ociaal-democraten meende te moeten vi'edijveren, vooral na de mislukte revolutiepoging in 1918. Ook het Fransen verdween van het leerplan, want daar had het volkskind niets aan. En het kind, dat verder studeeren gaat? Het antwoord op deze vraag- heb ik al gekregen in 1923, toen ik een vergadering bijwoonden in Den Haag, waar samenwerkende organisaties een kwestie onder de oogen zagen, die door de eenheidsschool urgent was geworden n.l. da aansluiting va." de lagere schor, bij het voortgezet onderwijs. Toen daar de afschaffing van het Fransen betreurd werd, omdat dit een nadeel was voor de leerlingen, die verder gingen, werd door een katholiek vertegenwoordiger geantwoord, dat dergelijke kinderen reeds genoeg bevoorrecht waren door hun opvoeding, afkomst en gelegenheid om zich te ontwikkelen, zij konden daarmede tevreden zijn, de overige leerlingen moesten hieraan niet opgeofferd worden. De repliek mag echter niet onvermeld blijven, die een christelijk schoolhoofd met meer dan 30 jaar practijk daarop gereed had; hij zeide het altijd oneconomisch gevonden te hebben om uit óijn leerlingen niet te halen, wat er in zat; dit was volgens hem het ware belang der kinderen. Van deze „democratische" stemming hebben de vereenvoudigers gebruik kunnen maken. Zij schermen altijd met ds ondeskundigheid van hun opponenten, maar één van hun leiders ging lesgeven aan een hoofdacte-cursus om daar voor zijn systeem propaganda te maken en een ander wexd medewerker aan Ons Eigen Blad en zette daarin zijn lezers geleerde linguïstische beschouwingen voor. Waren al de lezers dan wèl deskundig? Volgei-S Dr. Maller weten hij alleen en nog een paar anderen er iets van, maar is de geheele katholieke Kamerfractie dan wèl deskundig? Ik ben het in zooverre met den, op menig gebied zeer verdienstelijken, woordvoerder dier fractie eens, dat zij recht van medespreken heeft, maar datzelfde recht eisch ik ook op voor mijzelf en voor duizenden anderen, want de geheele maatschappij in al haar geledingen heeft ermede te maken en moet ze gebruiken. Dat de school, ?ooals zij op het oogenblik is, met de spelling moeite ondervindt, is duidelijk, maar dit behoeft nog niet in de spelling te zitten. Bij ieder spellingssysteem zuhen de moeilijkheden blijven en nogmaals, waar is de grens, als het fouten maken het eenige criterium wordt? De eenheidsscbool, geboren uit het beginsel: „allen gelijk" is een schoonklinkende onrechtvaardigheid en in strijd met de ware democratie. De menschen zijn niet gelijk in aanleg, op geen enkel gebied. Dit heeft met standsverschil niets te maken, ook een geschoolde arbeider is niet gelijk aan een ongeschoolde. Dat men de minder begaafden wil beschermen en steunen is christenplicht, maar de meer begaafden daarvoor remmen is, om met het oude schoolhoofd te spreken: oneconomisch; het houdt de vrije ontwikkeling der beschik oare krachten tegen. Laat men ijveren voor kleinere klassen en voor alles, wat het volksonderwijs kan bevorderen, maar niel zeggen: jij mag niet zoo hard 'oopen, want de anderen kunnen je niet bijhouden. Ik zou daarover wel eens hel oordeel willen vernemen van het publiek op speelveld of wielerbaa: ! Het is zelfmisleiding aan te nemen, dat een spellingsvereenvoudiging — en dan nog wel die Potemkingevel van 1934, waarachter de moeilijkhedér rustig opgetast zijn blijven liggen! — het volkskind meerdere mogelijkheden zou bieden om zich te ontwikkelen. Vooruit zullen komen alleen de begaafden en dezen worden hierbij door een : linimumonderwijs gedupeerd, nog meer dan de anderen, die den steun hebben van milieu en traditie. En dat een een- voudige schoenlapper fouten schrijft tegen de spelling zal niemand hem kwalijk nemen, dit is altijd zoo geweest, en zal altijd zoo blijven. Al wordt de spelling nog zoo „eenvoudig", al komt er ook een tijd, dat men zal mogen schrijven „herstelt" dan zal die. tro«de man op zijn rekeningen nóg zetfait kjerippereert. Ook ai is het Franscu iv. ja. Maar wèl staat dit afschuwelijk bij personen, die in de maatschappij een positie innemen, waar het noodig is zich schriftelijk juist be kunnen uitdrukken ik spreek hier niet eens van a.s studenten, van veel meer categorieën wordt dit vereischt. En de eenheidsschooü wordt onmachtig dit te bereiken, als men voortgaat :aet de eischen te verlagen, hoewel hst heel gemakkelijk te om maar aan liet onderwijs en de leerkrachten de schuld geven. Men moet de noodige middelen daartoe niet onthouden. Er wordt beweerd, dat de tijd, di» vrij zal komen van het spellingsonderwijs, hiervoor benut kan worden. Maar er zal geen tijd vrij komen, iedere spelling vraagt haar tijd als men haar goed onderwijzen wil. En 1934 althans heeft dit niet bereikt. Ik citeer weer het onderwijsverslag op blz. 308, waar een inspscteur schrijft: „In ieder geval is in oen loop van dit jaar wel gebleken dat de mindere tijd, die voor het zuiver schrijven noodig was, er niet toe geleid heeft, dat aan het „stellen" het „weergeven van eigen gedachten een groter plaats werd ingeruimd en dat iz enigermate een teleurstelling geweest'1 en de inspectie Zuidhom rapporteert „De mondelinge en schriftelijke uitdrukking van gedachten komt niet voldoende tot zijn recht". Het is jammer, dat men in ons land dit niet zeggen kan zonder voor een reactionnair te worden gehouden. In Engeland en Frankrijk, die toch door iedereen vooi* 'goed democratisch ge. houden zullen worden, ziet men blijkbaar in een „gemakkelijker" spelling geen democratisch belang, hoewel deze daar veel en veel lastiger is, dan wij er ooit een gehad hebben. Ook daar zijn beroemde linguisten, maar alleen in Nederland wordt vereenvoudiging geëischt door een linguïstische school, die al haar hoogtepunt bereikt heeft. In het buitenland is men al, gelijk trouwens ook vele Nederland, sche geleerden, een andere meening toegedaan. Als over eenige tientallen jaren ook bij ons deze richting zal plaats gemaakt hebben, voor 'n andere, gaan wij dan weer de spelling veranderen? Ik wensen geen verdachtmakingen te aanvaarden, als zou ik niet voelen voor de ontwikkelingsmogelijkheden van het kind, dat in minder gunstig u>nomische positie verkeert. Als men dit in twijfel wenscht te tre&ken, zuller alleen reeds in Brede oud-leerlingen opstaan om het tegendeel te betuigen uit eigen ervaring. Maar ik pas er vo< om de eisenen te moeten vaststellen naar de minst begaafden; dit in het belang van een welgeordende maatschappij. Voorloopig zullen wij onze beschouwingen over de spelling hiermede staken, maar de strijd is nog niet afgeloopen. De behandeling vn de Tweede Kamer heeft velen wakker geschua, die tot nu toe gezwegen hebben. --- Uit de Pers. De onmogelijke taak van den Volkenbond. De katholieke oud-gezant van Nederland te Brussel. Jhr. mr. O. van Nispen tot Sevenaer. schrijft in „De Maasbode" (kath) een artikel, waaraan het volgende is ontleend: De volkenbond maakt al sedert geruimen tijd een ernstige crisis door. Italié's uittre- ding uit den bond vestigt daarop nog eens opnieuw de aandacht, al is daardoor geen verandering van beteekenis ontstaan, omdat dit land al meer dan anderhalf jaar iedere samenwerking met den bond op politiek gebied had verbreken. Goed meenende bewonderaars van dit instituut trachten dezen ernstigen toestand te verbloemen of goed te praten. Zoo betoogde de Fransche minister van buitenlandsche zaken de heer Delbos. in de volkenbondsvergadéring van September 1.1: Er is geen crisis van den volkenbond, er is een crisis van den vrede. Dergelijke bewonderaars kennen blijkbaar het spreekwoord niet: een ware vriend is hij, die mij mijn feilen toont, niet hij die mij vleit Er ziiri verschillende oorzaken van deze crisis aan te voeren. In de eerste plaats moeten hier worden genoemd de vcor een niet gering deel op woordbreuk en willekeur berustende vredesverdragen, die op politiek en economisch gebied onrust en ontreddering hebben gebracht. De Amerikaansche staatssecretaris de heer Cordell Huil, noemde in een in April van dit jaar gehouden rede de vredesverdragen een van de meest heillooze factoren, die tot den tegenwoordigen toestand hebben geleid. De volkenbond werd ingesteld als instituut tot verdediging van den status quo, tot handhaving van alle onrechtvaardigheden door de vredesverdragen in het 'leven geroepen. Wel biedt art. 19 van het volkenbondsverdrag de gelegenheid om te komen tot herziening van verdragen, die niet meer toe te passen zouden zijn en van internationale toestanden, wier handhaving den vrede in gevaar zouden kunnen brengen. Maar aan een beroep op dit artikel viel niet te denken. De staten, die als overwinnaars uit den oorlog waren gekomen, kenden slechts één devies: beati possidentes, gelukkig de bezitters. De volkenbond heeft hierdoor van den beginne af gestaan voor een onmogelijke taak, welke taak mede niet kon worden vervuld door den geest van wantrouwen, die allerwegen heerschte en die een der hoofdoorzaken was van het mislukken der conferentie, welke vermindering van bewapening moest brengen. --- De monetaire politiek In de vergadering der Alg. R. K. Werkgeversvereeniging heeft de voorzitter, de heer Guljé, gepleit voor parlementair •toezicht op de monetaire politiek „Het Vclksblad" (soc. dem.) betuigt instemming met dit betoog: In zijn studie over het werkloosheidsvraagstuk, enkele maanden geleden versohenen als prae-advies voor de Vereeniging voor de Staathuishoudkunde en de Statistiek, noemt professor Goudriaan het „ontoelaatbaar", „dat de democratieën hun leven zelf, dat aan hhet onderdrukken van de werkloosheid is verbonden, uit handen geven aan het autocratisch bewind van financiëele specialisten met een beperkt economisch inzicht en zonder eenige politieke verantwoordelijkheid voor de economische, sociale en politieke gevolgen van hun daden". Inderdaad. Ook wij zijn van oordeel, dat de volksvertegenwoordiging de middelen moet vinden, die haar de controle op de monetaire politiek verschaffen. --- BELGISCH KABINET Wijzigingen op til ? De geruchten, die de laatste dagen in de pers de ronde hebben gedaan over een op handen zijde wijziging van het Kabinet, blijven aanhouden. Terwijl aanvankelijk alleen sprake was van een vervanging van Van Isacker als minister van economische zaken, achten sommigen thans, ook het heengaan van den Minister van Financiën, De Man, waarschijnlijk. Men motiveert deze bewering met de critiek, die op het beleid van dezen socialistischen minister is uitgeoefend, zelfs van den kant van zijn eigen partij. Als zij opvolger Wordt door sommigen Buset gedoodverfd, evenals De Man socialist. Dit laatste lijkt echter onwaarschijnlijk,' in verband met de bezwaren welke men in uitgebreide kringen hesft tegen de bezetting van het departement van financiën door een socialist, vooral wanneer deze, zooals Buset, een dergenen is, die aan het opstellen van het Plan van den Arbeid hebben medegewerkt. De geruchten over het heengaan van minister van Isacker zijn vrij algemeen. Van Isacker wordt o.a. genoemd als opvolger van Franck, den aftredenden gouverneur Van de Nationale Bank. Wat zijn opvolger aan het departement van economische zaken betreft, hoort men de namen van den afgevaardigde Delwaide en den afgevaardigde Vleeschauwer. --- Incident in Kabinetsvergadering. „Le Matin" maakt melding van een ernstig incident, dat zich in de Maandagmiddag gehouden kabinetezitting zou hebben voorgedaan. Volgens het blad zou minister De Man zich verzet hebben tegen het verleenen van het door den minister van onderwijs Hoste verlangde crediet voor de oprichting van middelbare scholen, in verband waarmede minister Hoste dreigde te zullen aftreden. Minister-president Janson zou zich met den minister van onderwijs solidair verklaard hebben. Tenslotte heeft De Man zich met het verleenen van een crediet aceoord verklaard, doch slechts voor den tijd van drie maanden. --- ABESSINIE ALS KEIZERRIJK ITALIË Scandinavië tegen erkenning. In een commentaar op den stap van Nederland bij' de onderteekenaars van de Oslo-conventie ten aanzien van de erkenning van het Italiaansche keizerrijk, schrijft het blad „Nya Dagligt Allehanda", het conservatieve orgaan: „Deze landen, die krachtig voorstander zijn van het regime van het internationale recht zouden geen beslissing kunnen aanbevelen, die zou strekken tot een legaiiseeren van een daad van geweld. Een ander maal zou een precedent van dezen aard uitgebuit kunnen worden tegen de Scandinavische landen." Na er aan herinnerd te hebben, dat de onderteekenaars van de Oslo-conventie die geen enkel belang bezitten in Afrika uitsluitend om principieele redenen zich aangesloten hebben bij de sancties, spreekt het blad als zijn meening uit, dat het onmogelijk is zichzelve zoozeer te verloochenen, dat aanbevolen zou worden een onrechtvaardigheid 'e erkennen. --- In België en Finland. De „Indépendance Beige" schrijft over het door Nederland genomen initiatief inzake de erkenning van Abessynië: Dit is een initiatief, dat men slechts kan goedkeuren, en dat getuigt van een werkelijkheidszin, waarvan de geheele internationale politiek doordrongen diende te zijn. De erkenning van de Italiaansche souvereiniteit over Abessynië houdt in geen dnkel opzicht — en hierop dient de nadruk, te worden gelegd — een moreele goedkeuring in van de Italiaansche overwinning. Te willen irolnarden in een afkeurende houding, die niet de minste kans meer biedt op een totstandkoming van een wijziging in den gelaakten toestand, beteekent blind zijn voor de werkelijkheid, de toekomst bemoeilijken en de moroaal zelf belachelijk maken. De Finsche minister Holsti heeft verklaard dat de Finsche regeering in deze aangelegenheid nog geen enkele beslissing heeft genomen. «» ; --- Tentoonstelling te Parijs. Heropening. Het wetsontwerp betreffende de heropening der Wereldtentoonstelling in 1938 is in zijn geheel door de Kamer aangenomen met 337 tegen 260 stemmen. --- HET LAND SPAART Vijf millioen minder in een jaar. Het Centraal Bureau voor de. Statistiek heeft, evenals vorige jaren, eene spaarbankstatistiek samengesteld, welke thans betrekking heeft op het jaar 1936/1937 (d-w.z. op het boekjaar, dat geëindigd is op een datum, liggende tusschen 1 Juli 1936 en 30 Juni 1937). De gezamenlijke inlagen van de Rijkspostspaarbank en de bijzondere spaarbanken zijn in 1936 tegenover het vorige jaar met rond f 5 millioen verminderd. n.l. van f 389 millioen in 1935 tot f 384 millioen in 1936, terwijl de terugbetalingen met rond f 25 millioen van f 419 millioen in 1935 tot f 394 millioen in 1936 teruggeloopen zijn. De terugbetalingen hebben dus in-1936 de inlagen met f 10 millioen overtroffen. De daling der inlagen komt vrijwel geheel voor rekening van de Rijkspostspaarbank, waarvan de inlagen van f 173 millioen in 1935 tot f 168 millioen in 1936 zijn gedaald. De inlagen bij de bijzondere spaarbanken zijn met f 215 millioen nagenoeg gleijk gebleven. Daartegenover zijn de terugbetalingen hij de Rijkspostspaarbank gedaald van f 187 millioen in 1935 tot f 177 millioen in 1936 en bij de bijzondere spaarbanken van f 232 millioen in 1935 tot f 217 millioen in 1936. Nadat het totale saldo-tegoed in 1935 iets was teruggeloopen, is het daaorp volgend jaar wederom een stijging ingetreden, n.l. van f 1,024 millioen aan het einde van 1935 tot f 1,041 millioen aan het einde van 1936. Bij de Rijkspostspaarbank is het*saldo-tegoed van f 540 millioen aan het einde van 1935 tot f 546 millioen aan het einde van 1936 toegenomen. Bij de 279 bijzondere spaarbanken, welke over 1935 en 1936 opgaven verstrekten, is het saldo-tegoed in 1936 gestegen van 483 millioen tot f 495 millioen. --- Het loopen naar haar werk was een marteling. Nu bevrijd van de rheumatische pijn in haar voeten. „Gewoonlijk liep ik naar mijn werk met tranen in mijn oogen door de rheumatische pijn in mijn voeten. Een collega drong er op aan, dat ik regelmatig Kruschen Salts zou gebruiken. Na 3 flacons voelde ik mij zoo verlicht, dat men mij door de zaak kon zien hollen. Ik heb sindsdien steeds de dagelij ksche dosis genomen en heb nooit meer last van rheumatische pijnen." Mevr. M. W. Wanneer zich in Uw lichaam afvalstoffen ophoopen, zullen zich hieruit allerlei schadelijke stoffen vormen, o.a. het gevreesde urinezuur, dat de oorzaak is van rheumatische pijnen. Kruschen Salts spoort Uw inwendige organen aan tot actieve geregelde werking, waardoor alle afvalstoffen langs natuurlijke wegzacht en regelmatig worden verwijderd. Kruschen Salts is verkrijgbaar bij alle apothekers en erkende drogisten a f 0.40, f 0.75 en ƒ 1.60 per flacon. Let op, dat op het etiket op de flesch zoowel als op de buitenverpakking de naam Rowntree Handels Mij., Adam, voorkomt. --- VATICAANSCHE KRONIEK DE PAUS VOORZIET ZIJN NADEREND EINDE Verzet van Oostersch schisma (Door onzen Romeinschen correspondent.) De dagen van het Consistorie zijn thans voorbij. Er zijn daarbij dingen gebeurd, die een ernstige overweging ten volle verdienen. De H. Vader heeft in zijn antwoord op het adres van dank en hulde, hetwelk uit naam van de nieuwe kardinalen door den kardinaal-patriarch van Venetië werd voorgelezen, enkele dingen willen zeggen, die van ongewoon belang zijn. Buitendien heeft Pius XI door zijn woord en zijn optreden een eind gemaakt aan de ontelbare geruchten, die door de wereld liepen; geruchten, die hem voorstelden als een doodelijk verzwakten grijsaard met bevende handen, die zich onder de inspanning van zijn verheven ambt tenauwernood staande kon houden; en andere geruchten die van zijn wonderbaarlijke genezing spraken en den Pontifex nog een lang en vruchtbaar leven voorspelden. Wie den Vader der Christenheid thans heeft gezien en gehoord, weet nu voorgoed, wat van dit alles te houden is, want de Paus zelf heeft het antwoord gegeven. Geen gerucht zou ooit meer onrustbarend kunnen zijn geweest dan hetgeen van de lippen van den Pontifex zelf werd gehoord, toen Hij in de Consistoriezaal den nieuwen kardinalen de roode baret op het hoofd had gezet Pms XI verklaarde ronduit, dat hij ervan overtuigd was thans voor de laatste maal in Zijn leven een consistorie te hebben gehouden. En deze gedachte scheen Z.H. dermate te vervullen, dat hij op een gegeven oogenblik zich hij het uitspreken van het woord „Consistorie" vergiste en van een ..Conclaaf" sprak. Tenslotte sprak de Paus zelf over zijn toekomstigen opvolger en paste op het H. College het woord toe van Joannes den Dooper: „Hij is in uw midden, dien ge nu nog niet kent." Ziedaar het antwoord van den H. Vader op de geruchten, dat hij nog zou hopen op een werkzaamheid van misschien nog wel eenige jaren. Maar ook op de onjuiste verhalen over den bevenden grijsaard had de H. Vader in deze dagen een zwijgend antwoord door de bewonderenswaardige vitaliteit, waarmede hij aan de urenlange en zeer inspannende ceremonies der verschillende bijeenkomsten van het Consistorie heeft deelgenomen. Het was voor iedereen duidelijk, dat de Paus aan deze plechtigheden niet eenvoudig deelnam, gelijk zich een vorst aan de voorgeschreven ambtshandelingen onderwerpt, maar dat hij met de levendigste belangstelling en met zijn geheele hart alles medeleefde. Dit leek geen moede grijsaard maar een man in het volle bezit van zijn kracht en zijn gaven. Tenslotte heeft Paus Pius XI zeer belangrijke dingen gezegd over het concordaat met Joegoslavië. De woorden van den Pontifex drukten groote spijt uit over het feit, dat de bekrachtiging van het concordaat tot dusver niet heeft plaats gegrepen. Z.H. gaf te kennen,'dat de H. Stoel voorloopig alle hoop heeft opgegeven, dat het concordaat (dat, zooals men weet, door de Skoeptsjina reeds werd goedgekeurd) ook door den Joegoslavischen senaat alsnog zal worden geratificeerd. Duidelijk verklaarde de H. Vader, dat de schuld hiervan niet bij de Joegoslavische regeering lag maar enkel en alleen bij de verblindheid van de Schismatieke Kerk, die dit kostbare werk van inwendige pacificatie — een erfenis van den vermoorden „koning-hereeniger" Alexander — onmogelijk heeft willen maken. Pius XI verklaarde vast overtuigd te zijn, dat er een dag zou komen, waarop door de meesten bitter berouw zal worden gevoeld over het onverstandige terugwijzen van het geschenk, dat de Stedehouder van Christus het Joegoslavische volk heeft willen geven; een geschenk, dat niet slechts tot voordeel van de Kerk zou hebben gestrekt maar ook tot geestelijk, sociaal en politiek welzijn van het geheele land. Deze verklaringen, die door den Paus met nadruk werden uitgesproken, maakten op de aanwezigen diepen indruk. --- SANEERING Artikel van dr. Schacht. In een artikel in de „Deutsche Volkswirt" schrijft dr. Schacht onder meer: „De realistische politiek der „Havenots" heeft het mogelijk gemaakt, dat er zoo iets als een economische wereldconjunctuur heeft kunnen komen. Deze politiek heeft het economische leven der afzonderlijke volken in den afgrond teruggetrokken en de binnenlandsche markten hersteld. De saneering dier binnenlandsche markten heeft ook gevolgen voor het internationale economische leven gehad. Niettemin mag niemand vergeten, dat een beginnend binnenlandsch herstel wel een stimulans voor de wereldeconomie kan zijn, maar nog lang niet leidt tot een duurzaam herstel. Het economische leven van ieder volk heeft zijn schaduwzijde, hetzij er gebrek aan grondstoffen of kapitaal bestaat, hetzij er niet genoeg industrieproducten of solvente credietnemers zijn. Het is het doel der wereldeconomie die tekorten zooveel mogelijk te compenseeren. Ik geloof, dat men niet lang meer mag wachten met het krachtig ter hand nemen van een internationale herstelpolitiek. Het economische leven der wereld is veel slechter gefundeerd dan in 1929 het geval was. Daarom moeten wij snellere en betere herstelmethoden vinden dan die, waarnaar de Londensche conferentie van 1935 gestreefd heeft. Wij moeten afzien van het statische denken, dat rechten en plichten onveranderd tracht te houden alleen uit de overweging, dat het vroeger ook zoo was. Wij hebben in de geheele wereld, en in de eerste plaats bij de bezittende staten, behoefte aan een dynamisch denken. Deze eisch wordt allereerst den politici gesteld, die den „Havenots" levensmogelijkheden moeten toekennen. Het economische leven van en tusschen de volken gedijt slechts, waar de 'vrede gedijt. De vrede is slechts mogelijk, waar levensmogelijkheden bestaan. Duitschland heeft zijn vredelievendheid vaak genoeg bewezen. Het gelooft, dat de andere volken den vrede willen, doch het hoopt bij de wisseling des jaars, dat die vredelievendheid eindelijk tot vrije en vruchtbare ontplooiing zal komen." --- Crediet aan Fransche Spoorwegen. Regeering wist er van- Een wederdienst volgt. Nederlandsche bankiers hebben eenigen tijd geleden een crediet verstrekt aan de Fransche spoorwegen tot een bedrag van 150 millioen gulden. Het lid van de Eerste Kamer, de heer Pollema, heeft daarover aan den Minister van Financiën vragen gesteld. Daarop heeft deze Minister thans, geantwoord. Hij deelt mede, dat het hier betreft een crediet op korten termijn. Voordat de Nederlandsche Bank een deel van het crediet discontabel verklaarde, heeft zij met de regeering overleg gepleegd- Deze heeft, na zich vergewist te hebben van de houding der Fransche regeering in een aangelegenheid, die hangende is en waaromtrent op dit cogenblik nog geen mededeelingen kunnen worden gedaan, aan de Nederlandsche Bank doen weten, dat, voor zoover haar betrof, geen bezwaar bestond. --- KEIZZERRIJK ITALIE Schriftelijke vragen aan den Minister. Het Tweede Kamerlid, de heer AID .d--heeft aan den Minister van Buitenj aan het verlangen der regeerin* Italië, dat in den geloofsbrief gezant de titel van keizer van » d»1 zal worden vermeld, is de Mm» worde' van oordeel, dat die titel kan s0U gebruikt zonder dat daarmede ,g o vereiniteit van Italië over Abesv facto wordt erkend? ,t de \é 6. Meent de minister niet, aTteS kenning van de verovering val?.,;\ beë et in strijd zou zijn met zedelijk n< selen, die in het Volkenbonden* .KePt zijn belichaamd, en dat zulk cci w ning, zonder een Volkenbondsoe* n e aanzien van Nederland zou scvoS\eV ook indiruischen zou tegen cle s jjede van het overgroote deel van ne landsche volk? -r^^fl i,, . ~, "=:g ---