Het stoffelijk overschot van den tooneelspeler Lau Ezerman is Vrijdag op Zorgvlied te Amsterdam ter aarde besteld. - De stoet op weg naar de groeve --- De schaatsenrijders, die door den Kon, Ned. Schaatsenrijdersbond naar Noorwegen zijn uitgezonden, vertrokken Vrijdag per vliegtuig van Schiphol naar Oslo. V.1.n.r.: mevr. van der Scheer, Roe| Koops, Dolf van der Scheer en Jan Langedijk --- IJSBARRICADES IN HET INUNDATIEGEBIED. EEN MARKER BRUILOFT OP HET IJS. Het ijs van het inundatiegebied «ergens in Nederland" vormt steenhard materiaal voor de barricades welke thans door het Nederiandsche leger worden opgericht --- Dat smaakt! — Een kijkje aan de bruiloftstafel tijdens het folkloristisch feest, dat Vrijdag op het ijs te Marken werd georganiseerd --- Op de Sintelbaan aan het Olympiaplein te Amsterdam organiseerde de Amsterdamsche Politie schaatswedstrijden over afstanden van 200 en 300 meter. Aan den start --- Op kanalen en rivieren pakt het zware drijfijs zich meer en meer samen. Kleinere schepen konden op het IJ en het Noordzeekanaal Vrijdag reeds de hulp van sleepbooten niet ontberen --- Bii Olst heeft men over den bevroren IJsel een voetpad aangelegd voor het verkeer tusschen beide oevers. — Tegen betaling van vijf cent kunnen de voetgangers daar oversteken --- Het opleidingsschip „Prinses Juliana” te Amsterdam krijgt zijn wekelijksche goede beurt, hetgeen dezen keer kon geschieden van het ijs af --- Echtpaar z.k. door Mr. Kea Bossers 42 „Wat een onverwachte zalige rust" zei Lies, toen se om een uur of vier genoegUjk bij elkaar zaten tn de leege keuken. „Beter dan verleden jaar, hè schat?" zei Frank •n trok haar op zijn knie. „Ik kan me niet voorstellen, dat het al een heel Jaar geleden is" peinsde Lies. „Wat is die tijd omgevlogen. Dat komt, omdat we het toch zoo echt, echt prettig hebben, hè Frankie?" „Ja" beaamde Frank volmondig. „We hebben het best en ik ben volmaakt tevreden. Dat wou je nog eens hooren, hè? — Je hoeft er niet meer over te tobben, hoor nondje, ik ben er nu overheen, heelemaal. Sinc's dien avond — je weet wel, — heb ik het mezelf gezworen, niet meer achteruit te zullen kijken. En ik heb het volgehouden, zeker ik hèb het volgehouden." Wat het hem gekost had, zou Lies nooit weten — Lies niet en niemand anders. „Lieveling" zei Lies. „Jakkes, wat heb je een bende brülantine op je haar gesmeerd. Ik heb heele vette handen." „Was er dan afgebleven" zei Frank. „Zie je wel, nou belt de Jonker natuurlijk. Geef eens gauw je kammetje." „Jammer" zei Lies. „Ik wou je juist iets leuks ▼ert ellen." In welk vak lag de port nu ook weer? bezon Frank zich, terwjjl hjj naar de studeerkamer liep. Hendrik had hem uit den treure doorgezaagd over den wijnkelder, de laatste dagen. Morgen moesten ze allebei op hun tellen passen met die vreemde kerels erbij. De Jonker zat met zijn beide Amsterdamsche vrienden in de studeerkamer. De twee oude vrijgezellen hadden de uitnoodiging, om de Kerstdagen over te bljjven, met beide handen aangenomen. „Robberts, ik wilde je even spreken. Tot mijn spijt ben ik genoodzaakt je met éen Januari uit mijn dienst te ontslaan." Franks handen zochten — grepen achteruit - naar steun. Als iemand je recht midden in je gezicht sloeg, zou je ook achteruit tollen. Maar je dééd het niet. Je was geen juffrouw, die flauw viel. Bjj de Oliefabrieken hadden ze het tenminste schriftelijk gedaan — een briefje in de salarisenveloppe. „Kijk eens" ging de koele stem verder, „Meneei Diepveld — Meester Diepveld, die je je misschien nog wel herinnert, heeft mij tot de overtuiging gebracht, dat het voor mij moreel onverantwoordelijk is, om je momenteel als chauffeur in dienst te houden. Want, nietwaar, als zoodanig ben ik het, die jou iederen dag dwing, een auto te besturen, — ben ik dus, ingeval er vandaag of morgen weer iets gebeurt, de directe oorzaak, dat jij de gevangenis ingaat " „Het Huis van Bewaring althans" verbeterde Mr. Diepveld met een goedkeurend glimlachje. „Ja Jonker" zei Frank lamgeslagen. „Je begrgpt dus, dat ik dit risico niet langei voor mijn rekening durf te nemen, hoezeer het mg ook spijt, je dit te moeten zeggen, Robberts. Intusschen" en nu begonnen de beide anderen bemoedigend mee te knikken, „heeft meneer van Westhove hier waarschijnlijk iets anders voor je." ♦ „O" zei Frank suffig. Hg kon er nog niet bij — het kon immers niet Lies wat zou Lies zeggen?" daarnet nog in de keuken „Ja" hervatte de Jonker, toen Frank bleef zwijgen, „meneer van Westhove is geneigd — wil j;j het zelf bespreken, Westhove?" „Nee" lachte de ander, „ga maar verder, zeg jij het hem zelf maar. De quaestie is alleen, zooals je straks zei: heeft hij een smoking?" Een smoking? Wilden ze een kellner van hem maken? Bijt nou op je tanden, anders ga je dadelijk gek doen. Hij moest zich goedhouden. „Jawel Jonker, jawel meneer" mompelde Frank. „O, dat is uitstekend. Dat 1S van Sr°ot belang. Want zie je, Robberts, èen smoking heb je onmiddellijk noodig, morgen al.' Morgen? dacht Frank verward. Het diner hier? Mee dienen? Maar wat had meneer van Westhove daarmee te maken? Z°u dle hem soms als huisknecht willen hebben? M°est m-i zün licht maar eens bij Hendrik opsteken. Een mooie huisknecht, hij! Hij keek van den een naar den ander. Wat hadden die oude kerels toch tegen hem? Keken, alsof ze 't een lolletje vonden, er getuige van te zijn, dat hij zijn ontslag kreeg. Wat hadden ze er eigenlijk bij te maken? Had de Jonker het hem niet onder vier oogen kunnen zeggen? „Ja" zei de Jonker, „we zullen nu maar eens tot de zaak zelf komen. Het heeft nu lang genoeg geduurd. Het heeft nu lang genoeg geduurd, Robberts. Meester Frank Peter Robberts, aartsleugenaar, aartsbedrieger, dat je bent. Nu deinsde Frank werkelijk achteruit. Een salvo klonk hem tegemoet. Een daverend, een bulderend gelach van de drie oude heeren. „Waat?" zei Frank stomweg. „Ja, nu heb je niets te zeggen, hè? Nu sta je met je mond vol tanden. Onder valsche voorwendsels iemands huis binnendringen. Met een valser, getuigschrift een betrekking accepteeren Meer dan een jaar lang een goedgeloovigeri ouden mar, voor den gek houden - dat kun je! Waarom zeg je nu niets, hè? Kom, je bent anders vlug genoeg: Tot uw orders, Jonker. Nog iets van uw dienst, Jonker? - Nee, Robberts, * heb, Seen orders meer voor je, ik heb je diensten niet meer noodig. Ik wil den heelen dag geen advocaten om me heen. Ga jij maar heen, waar je thuishoort. „Maar stamelde Frank, „ik - ik heb toch altijd goed mijn best gedaan — uacnt ik, — ik kan het toch ook niet help**l- üax „Weten we, jongen, weten we allemaal. We weten veel meer, dan jij denkt. Kom eens hier — ga eens zitten en luister eens naar wat meneer van Westhove je te vertellen heeft." Frank op een stoel in den kring der oude heeren — hij wist niet meer hoe hij het had. „Kijk eens hier, Robberts" begon meester van Westhove, „ik mag nog wel Robberts zeggen, hè? — Wat we nu allemaal weten en hoe we het allemaal weten zul je straks wel hooren. Maar wat ik je zeggen wilde is dit: Als je wilt, kun je één Januari op mijn kantoor komen als jongste medewerker. Ik zal er maar direct bijvoegen, dat het geen vorstelijk salaris is, dat ik je kan aanbieden. En dat je bij ons wel nooit rijk zult worden. Want we zijn ouderwetsch en conservatief, mijn partner en ik. Daarom kunnen we werkelijk de hulp van een jonge kracht wel gebruiken. Al zouden we er anders wellicht niet gauw toe zijn overgegaan. Wij zijn een beetje huiverig voor de jongere generatie. Maar meneer Diepveld hier interesseerde zich zoo bizonder voor ie en die heeft ons ook warm gemaakt — dat komt dadelijk —" beantwoordde hij lachend Franks hulpeloos vragende blikken, die van den een naar den ander zwierven; hij kon er nu geen touw meer aan vastknoopen. „Kort en goed, om myn speech maar te beëindigen: als je wilt, is er bij ons een plaats voor je open en we zullen ons best doen, om van je te maken dat, wat de gangbare meening tegenwoordig helaas als een contradictio in terminis beschouwt: een fatsoenlijk advocaat. Met jouw antecedenten durven we dat wel aan — ja — ja — kom nu maar met je vragen, ik ben klaar." „Ik" zei Frank, „ik ben een beetje in de war ik weet niet, waarmee ik beginnen moet. Met mijn verontschuldigingen aan u, Jonker " „Die mag je voor je houden" viel de Jonker hem in de reden. „Je hebt me leelijk beetgenomen, maar daarvoor heb ik er op gestaan, om toen ik de plannen van deze heeren vernomen had er jou ook eens even in te laten loopen En te oordcelen naar je schrik straks, is me dat wel gelukt. Dus tot zoover zijn we quitte. En voor het overige — wel jongen, je hebt je plicht gedaan, zoo goed als ik maar verlangen kon. Ik heb niets dan lof voor de manier, waarop je je betrekking bij mij hebt vervuld. En excuseer jullie me even, ik ben dadelijk terug." „Ja" zei Frank. „Dan zal ik allereerst u maar hartelijk bedanken voor uw aanbod, meneer van Westhove. Ik vind het ongelooflijk ik — ik — hoe komt u er eigenlijk toe? Ik bedoel, ik begrijp niet, waar ik het aan verdiend heb." „In de eerste plaats aan de belangstelling van meneer Diepveld". „Maar" zei Frank, „dat begrijp ik juist heelemaal niet. Meneer Diepveld, — u k«nt mij toch niet alleen van " hij kleurde. „Alleen van de Rechtbank, wil je zeggen" viel deze lachend in. „Dat is inderdaad waar. Het ia een wonderlijke samenloop van omstandigheden... Van al de honderden zaken, die wij in de loop van de jaren moeten behandelen, blijft je meestal, met betrekking tot de personen zelf, die je als ver» dachten voor je krijgt, bitter weinig bij. Soms, een enkele keer, treft je in een dossier een kleinigheid, iets onbelangrijks meestal, dat je je blijft herinneren. In jouw geval was het al iets héél bijkomstigs, dat mij opviel: je geboorteplaats." Frank kon alleen maar verwonderd kijken. Het werd hoe langer hoe gekker. „Jouw geboorteplaats was destijds — helaas a» héél lang geleden — mijn eerste standplaats als griffier bij het kantongerecht. Wie de kantonrechter was, begrijp je nu zeker wel." „Mijn — vader?" vroeg Frank en zijn stem trilde. „Ja, jouw vader. In jouw ouderlijk hl is heb ik een vriendschap en gastvrijheid genoten, die ik me nu, na al die jaren, nog met volmaakte dankbaarheid herinner. Jouw moeder " Mr. Diepveld zweeg, begon omstandig zijn lorgnet te poetsen. „Ik heb last van mijn oogen ging htj door. „Ik moet bepaald mijn oogarts weer consulteeren. Een heel bekend specialist, misschien heb n wel van hem gehoord — dokter Scholten."