Afwerking Intusschen heeft men op de andere onderdeelen van het bouwterrein niet stilgezeten. In de gezonken tunnelstukken wordt met kracht gewerkt aan het verder afwerken. In die, welke aansluiten aan den rechteroever, zijn de vloeren reeds gelegd. In de tunnelstukken, welke aansluiten aan den linkeroever, werkt men aan de rijvloeren en aan het afbreken van de tijdelijke betonnen eindschotten tusschen de stukken 9, 8 en 7. Het werk in den voetgangerstunnel houdt met dat van de autotunnels gelijken tred. Groote bedrijvigheid heerscht daar in verband met het leggen der gas- en waterleidingsbuizen. Een belangrijk onderdeel van het werk op den rechteroever vormt de kademuur, welke ten behoeve van het baggeren van de tunnelsleuf werd afgebroken. De houten paalfundeeringen en de daarop liggende betonplaten zijn gereed gekomen en thans worden de groote kaaimuurstukken, welke vooraf op den wal zijn gemaakt, met de kraan op deze platen neergezet. Nadat de kademuur gereed is gekomen, kan het terrein rondom het ventilatiegebouw en de roltrappenschacht verder worden aangevuld. Daarna kan de verbinding van het ventilatiegebouw met den landtunnel en de roltrappenschacht tot stand worden gebracht. --- Brabantsche brieven Veel goed nieuws uit Ulvenhout Hoopvolle Kerstgeluiden Ulvenhout, 19 December 1940 Amico, Uit den Ouwenbosch begosten verlejen week betere berichten te komen. De koortsen waren geweken; den dokter, broeder-Overste en broeder-Marcus hadden alle hoop! Als Kiske-van-den-smid, Driek Fraters zijnen hulpbesteller, deuzen brief brocht, dan vatte m'n baaske 'm aan. Ik — och, ik verwachtte weinig goei nuuws meer van daar; "k was te bar geschrokken van ons Eekerske, zooals 'k 'm getroffen had op 't bovenkamerke van de 111 Coninghen, op dieën triesten schemerstond van dieën Zondag. Als ik onderweuge was mee den wagel, als ik doende was op den stillen, winterschen akker, als ik 's avonds bij de plattebuis zat, ja, veur ik in slaap viel nog even, altij had ik veur oogen 't trieste beeld van t roerlooze manneke, oud van lyden, daar liggend tusschen t blanke dek. Had ik veur oogen dat afgetakelde sproetenkopke, nie grooter meer dan 'nen vuist, dat scherpe, moeie kopke, dat aan den dunnen hals hong lijk 'n verwelkende blom aan den steel. Ik verwachtte weinig goei nuuws van ons vroegere knechtje, dat uit onzen dienst in dien van Onzenlievenheer was overgestapt, van onzen hof naar den kloosterhof was overgegaan, waar ie nou, op 't steeke „in de 111 Coninghen", in zn ijldroomen zn eigen doodklom op "nen endeloozen trap naar den Hemel ! Neeë — 'k was nie rap mee 't aanvatten van den brief van Kiske-van-den-smid. M'n baaske was me véur. Roetsch, rukte-n-ie mee 'nen vurk den envelop open, vloog mee groote, angstige oogen den brief deur, gaf 'm dan aan ons en dan zag ik hoe zijnen mond beefde. „Is eh is 't nie goed, Dré ?" Hy wou antwoord geven, maar zn stem had gin geluid. Hij knikte, vaag lachend, tranen in d'cogen. Gooide dan z'nen kop in de holte van z'nen erm op tafel — de spanning van weken brak in m'n baaske kapot. Den Eeker was behouwen, schreven broeder-Overste en broederboer. Mee den botram nogin dr hand sloeg Trui plechtig 'n kruis, zuchtte: „Goddank: en 'k had den indruk toen, dat die goeie ouwe 'n gebed beëindigde, dat weken had geduurd ! „Lees 's veur," commandeerde ze toen zenuwachtig: „Hier, zet mijnen bril maar op en opgewonden zocht ze in de tafellaai, boven haren schoot. Ja, Trui en ik, we hebben de eigenste oogen, ziede, enne en ik ben mijn bril altij kwijt. „Wat nou?" — zee Dré ni, als ik den brief veurgelezen had. Maar Trui had 'r plan al getrokken. „Guilie," zoo mokte zij den dienst uit: „guillie gaat oews weegs. Mee oew wagels. Ik heb vandaag 'nen makkeleken pot, peestamp, ik gaai mee de bus op-en-neer naar ons Eekerske!" We keken malkaar 'ns zwijgend aan. Trui naar den Ouwenbosch! We mosten efkes aan 't gedacht wennen. „Als guilie verom komt, staat oew middagpotje klaar," zee ze nog. Dré 111 sprong op. Gong naar den kelder. Kwam verom mee 'n kustelijke flacon fruit in suiker. „Hier, Trui-van-me, geef 'm dit en zeg aan Marcus dat ie er veur zurgt, dat den Eeker deuzcn compóte gebruikt; t is den beste dien 'k verkoop." „Te Zal nog n stuk vetten ham ook meenemen," zee Trui: „'t jonk mot na al die koortsen rap op krachten komen en nou mee die distributie.... 'k weet nie of ze daar " Weer was den Dré 111 geblazen. Kwam verom mee 'n kistje appelsienen. „Hier, opoe, onbetaalbaar zijn ze, maar veur den Eeker is niks te goed. En die hebben ze daar nie!" En zoo is Trui dieën dag, gepakt-en-gezakt, naar den Ouwenbosch getrokken. Sodemearel, m'nen wagel liep lichter dan ie lank gedaan had. Gong 't dan toch nog 'nen goeien Kerst worden ? De velden lagen licht bevrozen. 't Kaal geboomt stond in porceleinen pronk langs den weg. En den winternevel hong zachtkes gespreid lijk 'n tulen kleed over deuzen witten, brozen dag van Advent. We moesten toch maar.... allee, 'ns mee m'n baaske over praten. Maar 's avonds, na den eten — lank hadden we in den schemer zitten napraten, Trui had goeie berichten meegebrocht, ze had eigens daar bü broeder-Marcus, 'nen botram klaargemokt, vet bekleed mee ham en dien mee kleine stukskes den Eeker opgevoeierd, toen had ie twee appelsienen gedronken — maar na den eten, als we lank hadden na zitten praten in den schemer, die steeds dikker om onzen huis gewemeld was, den rossen gloei der plattebuis den huis verlichtte, dan stond m'n baaske op en kwam dan naar me toe. Hij lee zn steuvige klavieren op m'n schouwers en zee: „Opa ?" „Dréke?" „Eh willen we zullen we helpte mij mee aan 't Stalleke?" God, wat was dit 'n schoon uur, na zooveul dagen spanning en triestigheid. Ik knikte. Maar in den donker kost ie dat nie zien. „Ge zegt zoo niks, Dré I?" „Wij bouwen 't Stalleke samen, kearel! Net als vroeger! Ee?" „Hèja! — zee den Trui: „Da's goeie!" We dejen rap de blinden veur, stakken de lamp aan, Trui ruimde de tafel af en m'n baaske haalde de spullen van 't opkamerke. Als we 'n uurke geknutseld en gefrutseld hadden, kwam wéér Kiske-van-den-smid binnen. Weer mee 'nen brief. Van Mevrouwke v. Dalen! Ge kent ze beter, denk ik, als Hanneke-vanden-Vic! Nou! Ge verstaat! 'k Sloeg m'n handen aan m'n broek af, liet 't Stalleke even 't Stalleke, stak m'n hand naar Trui uit, die er rap heuren brü inlegde en in Kiske had ik gin erg meer. Dieën nuuwsgierigen kwiebus stond er nog als ik riep: „Trui, Hanneke komt heel den Kerstvacantie naar 't Boschhuis! En.... en en als 'k 't goed begrijp hier, lees eigens, wat dunkt jou. Hanneke verbergt iets. En toch !" Trui las. Hier Kiske, 'n sigaar en donder nou op, steekneus!" „Steekneuss?!" — vroeg Kiske gerokt. „Zie dat ge wegkomt en breng mergen wèèr goeie tijding, dan krijgde wéér 'n sigaar 1" ~'k Zal m'n best doen," beloofde Kiske: „Navond samen!" „Snapte gij 't nie ?" vroeg Trui toen bazig. En toen snapte-n-ik 't ineens wél! Als Trui zóó autoritair optreedt, dan is er altij maar éen groot dink meugelijk ! „Hanneke..."." toen mee éen oog naar Dré 111, mocht ie 't wel hooren? — „Hanneke verwacht.../" Dré rn timmerde deur! 'n Biet je nijdig! Hij voelde al lank dat Trui 'm weer als snotpiek beschouwde. „Hanneke verwacht " Toen kwekte Dré III: „'Nen kleinen Vic!" Amico, dat gezicht van Trui! Dieën nijdigen kop van m'n baaske! In gin dagen had ik zóó gelachen. ~'Nen kleinen Vic!" Goeie God, wat klonk dat schoon ! Eén bezwaar was er veur Hanneke. Of ik daar iets op wist? Stook! Den eigensten avond nog heb ik veromgeschreven: Welkom! Stook in orde! Boomen genogt hier! En als gij mee 'nen kleinen Vic zurgt voor 'n echt Kerstkindeke, Hanneke, dan zal 't schoonste gerij nie goed genogt zijn, onze beste spullen nie schoon genogt, om jou kindeke naar den doop te rijen!" „Allemaal onzin!" — critiseerde Trui. „Ge wit op gin maanden na wanneer Hanneke bedoelt. Ze kan net zoo goed pas onderweuge zijn als, als— nou ja, als ge dat nog nie begrept, — idioot!" „Hij leert 't nooit, Trui!" — zee m'n baaske droog. En pats! — daar kloof ie 'n plank in tweeën, dat Trui verschoot. Lachende ben ik toen naar 't postkantoorke gegaan. Heel 't durp dreef in 'nen groenen maneschemer. De schaduwen van 't geboomt aderden over den weg. Acht slagen uit 't Kerketorentje gongden bevend op den roerloozen vriesavond. Daar docht ik aan ons pastoorke. Zou "k ? Beljot, waarom nie? Ge hoeft toch nie altij naar dieën mensch toe te gaan mee kwaal nuuws! Hij wil toch ook wel 'ns goei nuuwke hooren? Veural nou 't .den Eeker betrof ! En als ik den brief veur Hanneke gepost had, dan stak ik den maneweg over naar de pastorie, cue verdoken lag in den diepen nachtschaduw van de kerk. 't IJzeren hekke piepte en meteen wierd 'n gordijn mee 'n splitje opengeschoven. Mie, vaneigens! 'k Belde zoo veurzichtig meugelijk aan. Maar toch luidde die bel me veul te hard deur den hollen steenen gang. Mie dcc 'n raamke open. „Komde gij doen, op zoon avond schofje?" snauwde ze. „Vragen of gij 'n avondje mee me naar de bioscoop gaat, troeleke?" Bons! Raamke dicht. Geschuif mee 'nen grendel, gerammel mee 'nen ketting, dan gong de deur open. „Navond, Mieke. Ga-d-'ns aan meneer pastoor zeggen dak 'm efkes spreken wil, asteblief.'' „Waai-over?" „Rokt oe nie!" „Bc mot toch zeggen....!" „Gij mot veul meer zwijgen I" „Brutale sloeber!" „Zweer aan m'n hart!" Mie af. Sleffende deur den hollen tegelgang of 'r sloffen gezoold waren mee schuurpampier. Meneer pastoor riep eigens, van boven aan den trap. „Kom er toch op, Dré, 't is veuls te koud in dien gang, jonk!" „Efkes maar, meneer pastoor." „Ik heb den tijd man, de dagtaak is om." 't Was lekker werm in zn kamer, 'n Groote ouwerwetsche vulkachel stond open te branden, dat ge den gloei teugen oe aanvoelde. „Goei nuuws?" „En of!" „Ga-d-hier zitten, Dré, zóó. Dan leggen we allebei ons beenen op deus stoeltje, langs de kachel. Hoe is ie?" „Van den bollenbof, meneer pastoor!" „Sjegorke? Enne goei nuuws kan *t 'n glaske lijen?" „Geren!" „Ge speurt maar niet te naauw, ge ziet. Stoffers hee de beelden van den Kerstal benejen gehaald ! 'k Moest ze eerst 'ns inspecteeren, cc?" „Ik ben thuis ook bezig daaraan. Alleen mijn beelden zün nie levensgroot," lachte-n-iK. „Ge hebt alty 'n schoon stalleke," prees ie en onderwijl was ie naar 'n kast gegaan, 'n soortement van Mechelsch buffet, waaruit ie 'n glas en 'n flesch nam. „Doede nie mee, meneer pastoor?" „Nooit, Dré, ge wit. Bc kan nie slapen mee 'n..,.. „slopmuts", lachte-n-ie. „'t Is 'n heele visite hier, mee al die heiligen," gekte-n-ik. „Maar ze zijn nogal veurdeelig in den kost, cc!" „Schei toch uit, spottert! Ziede nie dak staai te morsen?" Zn witte handje beefde van dei» lach, terwijl ie inschonk. Toen kwam Mie bin* nen. Zonder kloppen. Neeë, das niewaar. Z* klopte toen ze binnenstond! 'Nen tik mee 'nen soortement van houten vinger midden teuge" 't paneel van de deur „Motte gy soms kof ?" Bc liet heur m'n glas zien, zee „santjes, Mieke!" Mie af, zonder boeh of bah. We hoorden ze weg-,schuren" over den overloop. Nou m'n oogen aan 't licht gewend waren, zag ik dat meneer pastoor zijnen ouwen werktoog weer aan had, ge wit, den dieën mee winkelhaken en olievlekken, waarmee ie nou en dan den toren opklautert, naar zn uurwerk. H» z'nen zak stak 'nen kwast, 'nen dink als 'nen plumeau. „Ge hebt oewen stofzuiger bij d'hand," zee ik: „Santjes!" „Santjes, Dré: ja, ik zeg toch, 'k ben de beelden aan 't inspecteeren. Als die 'n heel jaar op zolder hebben gestaan, kan 'k den zwarten koning nie van den blanksten herder onderscheien, man, dus ze krügen allemaal eerst 'ns 'nen vees mee deus dink. Daarveur motte wel zooiets hebben, anders slade alle neuzen, ooren en baarden af." Toen gong ik vertellen van den Eeker! Hoe blij we waren dat 't manneke behouwen was. Dat Trui vandaag naar den Ouwenbc«ch was gewist. Rn mee goeie berichten was veromgekomen. „En haalde 'm nou hier, Dré?" „En of, meneer pastoor! Als 't even kan - 'k mot eerst mee den dokter klasjeneeren, «*• -- dan halen wij 'm veur Zondag thuis! „Kom 'm dalijk opzoeken," zee 't pastoorke Toen vertelde ik meteen ook maar van Hanneke, van m'nen brief en en dat we stillef hoopten op 'n Kerstkindeke. Hij sloeg zn witte handjes in malkaar. „Man!" riep ie: „Dat zou schoon zijn!" „Daarop doei 'k nog 'ns vol, Dré!" Amico, 'n uur is niks, als ge zoo gezellig sa* menzit. 't Was laat als ik thuiskwam. Maar kan vandaag bij Trui wel iets lijen. Ze is heelegaar opgefleurd. En m'n baaske ? Hij zing als 'nen veugel in Mei! Werkt aan 't Stalleke -" kolossaal! Al drie bloedblaren! En als ik oe n°u vertel dat Kiske-van-den-smid nóg "nen brie gebrocht heeft, eenen uit Amsterdam en dat • Nouja — de rest de volgende week, horre, 'k He" gin plek meer. , Veul groeten van Trui, Dré 111 en als alt" -;in horke minder van oewen t. a v. --- Zwanenzang in den Raad van Maarheeze De gemeenteraad van Maarheeze heeft voor het laatst vergaderd in het raadhuis van de voormalige gemeente Soerendonk, welke sedert enkele jaren met Maarheeze vereenigd is. Het oude raadhuis van Soerendonk Is thans verkocht voor de som van f 6810, wat een goede opbrengst genoemd kan worden. De heer LAMERS achtte het goed, nu een lid van den raad zal spreken bij de opening van het nieuwe raadhuis en dan het „voer" zal beschouwen, thans het „tegen" te laten hooren. Hij hield daarna de volgende toespraak: Bi) deze historische zitting wil ik zeker als aeboren Maarheezenaar den Zwanenzang van dit Raadhuis laten hooren, een oud tijdperk wordt heden afgesloten, een nieuw breekt baan en wat zie ik in het verschiet? De tijd zal het leeren, doch de gemeente Maarheeze kan er onmogelijk op vooruit gaan, want het raadhuis is niet op zijn plaats gebouwd. Soerendonk wordt onherroepelijk tot gehucht gedegradeerd en Maarheeze wordt in zijn vooruitgang niet door de hoogste gemeentelijke instanties bevorderd en is bij zijn vooruitgang alleen op eigen krachten aangewezen. Uit historisch oogpunt gezien, is er niets dan de naam wat aan vroegere grootheid kan herinneren, zelfs de steenen zijn van Budels-maaksel. Over de kosten wil ik het niet hebben en ook niet bespreken, of en waar er beter gebouwd had kunnen worden. Alleen ditdit oude raadhuis was nog jaren voor de gemeente te gebruiken geweest. Maar, mijnheer de voorzitter, wij weten allen, iedere burgemeester tracht zijn gemeente iets te geven wat de herinnering aan hem bewaart. Nu, ook dit raadhuis zal de herinnering bewaren niet alleen aan een burgemeester, maar tevens aan een gemeentebestuur van 1940. Liefde voor mijn geboorte-dorp Maarheeze en mijn verbondenheid met Soerendonk hebben mij er toe gebracht, u er op te wijzen, dat er althans iemand is geweest die den achteruitgang van Soerendonk niet heeft willen helpen bevorderen. Treurig genoeg is op het oogenblik niets meer aan deze zaak te veranderen. Toch zie ik de onmogelijkheid niet in of het nieuwe raadhuis zal nog wel ooit van bestemming veranderen. De VOORZITTER merkte, nadat de heer Lamers zijn hart gelucht had, op, dat de raad indertijd besloten heeft, het raadhuis te verplaatsen naar Kranendonk (het voormalige ridderhuis), zoodat het geen reden heeft daar thans nog eens op terug té komen. De heer LAMERS hield echter vast aan zijn besluit, om, als het raadslid ir. Koenraedt bij de opening zal spreken, ook zijn meening zal zeggen en dan ook zal mededeelen hoe de meerderheid tot stand is gekomen. De VOORZITTER merkte daarna op, dat de heer Lamers te allen tijde mag spreken. Daartoe zal spreker a.s. Maandag de gelegenheid geven; dan zal de heer Lamers daar dezelfde toespraak kunnen houden. Van gemeentenaren lukt het den voorzitter het meest reëele standpunt: vrijuit de meening zeggen. Hierna volgde een besloten zitting. --- Buiten-IJ met ijs bedekt Alleen de groote stoombooten naar hun bestemming Het Buiten-IJ tot aan het fort Pampus is, voor zoover het oog reikt, geheel met ijs bedekt. Groote stoombooten, zooals die van de lijn Amsterdam—Lemmer en den dienst op Zwolle, zullen nog trachten hun bestemming te bereiken. Andere schepen, die zich nog op het IJ bevinden, keeren met den meesten spoed terug om een veilige ligplaats te krijgen in een van de havens van Amsterdam. --- Het G.E.B. van Geertruidenberg In de vergadering van den gemeenteraad van Geertruidenberg heeft de heer W. Sassen ontslag genomen als lid van den gemeenteraad en als wethouder. De begrooting werd vastgesteld op een bedrag aan Ontvangsten en uitgaven van f 131.636.10 voor wat den gewonen dienst betreft en op f 14.592.73 wat den kapitaaldienst betreft. Medegedeeld werd dat men met de P.N.E.M.. in onderhandeling is over de overneming van het gemeentelijk electriciteitsbedryf. --- WINTERHULP NEDERLAND Activiteit in de provincie Groningen Op uitnoodiging van den Commissaris der provincie Groningen, mr. J. Linthorst Homan, heeft onder diens voorzitterschap het provinciaal Groningsen comité van de stichting „Winterhulp Nederland" een bijeenkomst g«" houden in het provinciehuis te Groningen. D« provinciale directeur was mede aanwezig. De Commissaris der Provincie heeft me nadruk gewezen op ieders plicht, ter wille van de volksgemeenschap zoo krachtig mogelijk o* actie van de Winterhulp te steunen, en heelt voorts zijn erkentelijkheid uitgesproken voor den steun welken de provinciale bevolking van Groningen reeds aan de eerste inzameling heelt verleend. Hij heeft den leden van het provinciale comité naar hun meening gevraagd over den gang van zaken bij de afgeloopen inzameling en is met het comité nagegaan, op welke wijze men zich het beste zou kunnen inspannen voor '.eze actie. De provinciale directeur heeft ten slotte mededeelingen gedaan over hetgeen reeds is B*' beurd en over de bestaande plannen. --- Bio-Vacantie-oord en W.H.N. In de bioscooptheaters rammelen weer de bussen, waarmede gewoonlijk voor het BW Vacantie-oord gecollecteerd wordt. In al*e theaters draait weer het korte filmpje, waarin de bezoekers uitgenoodigd worden, in hun beur. zen te tasten en door steun aan deze kerstcollecte de gezondheid van de jeugd der steden te bevorderen. De organisatiecommissie dezer collecte heeft tosloten, dit jaar de helft van de opbrengst af te staan aan Winterhulp e' derland. Zonder twijfel zal deze royale geste door het publiek op prijs worden gesteld, hetgeen men niet beter kan bewijzen dan d°°r thans meer te geven opdat zoowel Bio-Vacantie-oord als Winterhulp Nederland een g 1"00' bedrag tot steun van hun menschlievend werk kunnen innen. Jaarlijks worden zeven, tot achthonderd kinderen, wier gezondheid of wier zenuwgestel verbetering behoeft, in het Bio-Vacantie-oord ter verpleging opgenomen. Gezindheid komt bij de keuze van uit w zenden kinderen niet ter sprake. Het Centraal Genootschap voor kinderherstellings en vacantie-oorden wijst de patientje» aan, die in aanmerking komen. --- CAMERA OBSCtJItA t- "'rrmJ ïoo jaar -,&fLt/'~i3-'93**,<"-' /v**A.vfe* Belegenheid ran dit Jubileum is een speciale uitgave 3w' van '"* I,oek verschenen. '"? l^?T GEÏLLI'STREERD DOOR *ff £'■;;*. J ~Vi ft. Uk De Pri)s van deze Jubileumt ïW IlJi?S=iS£ 't ?|SPH editie bedroeg t 17.50. Binnen F t-5r W -^péßrl'• v*tT I-Ui"''» enkele maanden was dit boek .w i .'•CI \ llf fji totaal uitverkocht. Er moesten &1 1- IK 1/ velen worden teleurgesteld, ivgW tZ&Jk 17" " '***™™Tlk Kjr,;|- met de fijnzinnige Illustraties inwü x «'iw* van j° Bp'*r.die zich z°° ut*/"- *'/"'-nr:; • stekend bij den tekst aan- ' ■>'*" pasten, wilden bezitten. A' WjJWyi > Daarom verheugt het ons U * ' TTT ' '. een nieuwen druk te kunnen I aanbieden, eveneens rijkelijk door Jo Spier geïllustreerd. waarvan de prijs. In prachtband, SLECHTS f 6 bedraagt, dl. dus ongeveer VOOR 1/3 VAN DEN PRIJS van de oorspronkelijke editie. Desgewenscht in abonnement betaalbaar met f 1.— of méér per maand. De populaire, niet geïll. volksuitg. a f 1.90 gebonden, kunnen wij U ook nog leveren. Onderstaande bon in te zenden aan NV. BOEK. EN KUNSTHANDEL H. NELISSEN, Prinsengracht 627. Adam. Giro 60092. Telefoon 31791. Verzendkosten worden niet in rekening gebracht. B4~& Onderget. wenscht franco te ontvangen: Camera Obscura%W iHt editie van f 6.— / f 1.90 •). Het verschuldigde ad f / de ie termijn van f •) Is door mij verz. / wordt met 10 cent extra als rembours op de zending door mij bet. «) • (*) Doorsl. wat niet wordt verlangd) Naam en beroep „ Adres: 91 lEEN NIEUWE HERMAN DE MAN „GEITEN" ?ï!"! Een roman van Moederliefde en Moederleed Geb. f 4.5 C --- Postgiro-no's van de Winterhulp Nederland WinterhulpNederland,Den Haag no. 5553 Als bank der Winterhulp Nederland is aangewezen de Kasvereeniging NV., Amsterdam no. 877 Stort op 5553 ot 877 Ge brengt geluk in veler leven --- DE MAASTUNNELBOUW Het werk vordert gestaag en naar wensch Maandag 25 November werd het laatste tunnel- Stuk van den Maastunnel te Rotterdam tusschen de reeds eerder gezonken stukken nos. 5 en 7 naar beneden gebracht en afgesteld. Het was een bijzondere prestatie, aangezien het op dien dag des morgens door te zwaren mist onmogelijk was vóór elf uur iets op de rivier te verrichten. Bovendien vereischte dit tunnelstuk extra zorg, omdat het aan beide zijden door reeds eerder gelegde gedeelten werd begrensd, èn het was zaak, dat het voor donker op zijn plaats kwam. Na het plaatsen is met groote voortvarendheid doorgewerkt aan het onderspoelen en het verbinden der zijwanden en der dekken. Dit werk moest van buitengewoon groote beteekenis worden geacht, omdat het onmogelijk zou zijn, de dekken met behulp van de stalen du'kerklok te Verhnden, wanneer door invallende vorst ijsgang op de rivier zou ontstaan. Het gevaar zou dan bestaan, dat ijsschotsen de stijgschachten zouden beschadigen of door trillingen de waterdichte aansluit;ng van de klok op de tunnelstukken lek zou worden. Het werk is thans zoover gevorderd, dat de Verbinding van het dek tusschen de stukken 6 en 7 gereed Is gekomen terwijl het zich laat aanzien, dat ook de verbinding tusschen de stukken 6 en 5 vóór Kerstmis gereed zal zijn. Dat kan alles, wat thans nog bij den tunnel In de rivier staat, worden verwijderd en zal op het water niets meer er aan herinneren, dat hier een jaar lang hard gewerkt is om de tunneLstukken op hun plaats te krijgen. --- MGR. LEMMENS BIJ DE ONDERWIJZERS In den kring Roermond van het K.O.V. Voor de eerste maal sinds den oorlog vergaderde de kring Roermond van katholieke onderwijzers. De belangstelling was buitengewoon groot en de ruime zaal van de Bisschoppelijke Kweekschool was geheel bezet. Ondev de gasten bevonden zich o.m. Z. H. Exc. Mgr. dr. C. Lemmens, Mgr. dr. J. van Gils, de Hbogeerw. Heer Deken G Rhoon, de Zeereerw. heer van Nieuwenhoven, bisschoppelijk inspecteur van het L. O. en inspecteur Bannenberg. Mgr. Lemmens heeft de vergadering toegesproken en allen aangespoord tot eenheid. Ook en vooral de onderwijzer moet zich ernstig bezinnen op onzen tyd en de roeping die hij daarin te vervullen heeft. De leek mag niet meer passief zijn, maai bewust moet hij zijn katholicisme beleven en daarnaar handelen. De onderwijzer, de rechterhand van den priester, moet een echte leekenapostel zijn. Hij moet den kinderen niet alleen kennis bijbrengen, maar hen opvoeden tot zelfbewuste katholieken. Mgr. was niet pessimistisch ten aanzien van dezen tijd van de Kerk, maar wel hoogst ernstig gestemd. In de worsteling tusscnen goed en kwaad, tusschen systemen en wereldbeschouwingen geldt voor den katholiek steeds de Adventsgedachte „Christus Is nabij". Het is beter meer te bidden en te offeren en minder over den oorlog te praten, aldus de bisschop. Tot slot gaf Z. H. Exc. allen zijn bisschoppelijken zegen. Vervolgens heeft de heer Hermans, leeraar M.O. in lichamelijk onderwijs te Venlo, een zeer actueele uiteenzetting gegeven over de nieuwe richting die deze tak van onderwijs op onze scholen volgen zal. Met een kleine groep leerlingen demonstreerde hij bij zyn zeer practische inleiding. --- „De weg is beter dan de herberg” Waarom dit Nederlandsch tooneelwerk als het beste verkozen werd De jury .voor den tooneelprijs der gemeente Amsterdam, bestaande uit Mevr. T. van Rhijn—Naeff en de heeren Jan Engelman, Cor van der Lugt Melsert, Victor E. van Vriesland en Prof. dr. Jan Walch, heeft thans rapport uitgebracht waarin het besluit den prijs van f 500 toe te kennen aan den inzender van het blijspel in drie bedrijven „De weg is beter dan de herberg", den heer Dick Ouwendijk, wordt gemotiveerd. De jury was van meening, dat het bekroonde tooneelwerk niet alleen uitmunt door innerlijke hoedanigheden, maar dat het ook een welgemaakt stuk is. geschreven in een waarlijk tooneelmatigen vorm. Menig tooneelwerk dat haar om den inhoud en naar geest na aan het hart lag, h«oft de jury In de laatste ronde moeten afwijzen. In „De weg is beter dan de herberg" vond zij zoowel het een als het ander: een ernstig gegeven, op lichte, min of meer badineerende wijze boeiend verwerkt, in een eenvoudigen en gesloten vorm. De auteur verstond de kunst van „voorbereiding" en wist bijna naar klassiek model eenheid van tijd en plaats te bewerkstelligen. De aan Cervantes ontleende titel: „De weg is beter dan de herberg" zal misschien niet onmiddellijk tot den toeschouwer spreken en dit is kenschetsend voor het geheele werk, dat met satierieken inslag „afstand" houdt. Veel wordt hier langs den neus weg gezegd, ofschoon het een ingrijpende waarheid omvat, de bewogenheid blijft onder het oppervlak, dat koel aandoet. Het stuk is in dien gevoelstoon echter een hoogstaand pleidooi voor den innerlijk vrijen en waardigen mensch, die de waarachtigheid van het leven intuïtief of welbewust belijdt en er de consequenties van aanvaardt. Vrij vsn theoretische smetten laat het alle belanghebbenden, oud en jong, bij het conflict van de hoofdpersoon Therese aan den 1 ijve ervaren, hoe „ruim voelend" en tegelijkertijd bekrompen, hoe vastgeworteld in eigen tijd en zijn conventies, elke generatie (als collectieve eenheid) altijd weer is, en hoe zeldzaam de persoonlijkheid die, zonder er ophef van te maken, durft te leven naar haar eigen innerlijke wet. Wat dit ongelijk zijn aan de andere Therese zelf bezorgt aan teleurstelling en leed, wordt on» aan het slot van het stuk schrijnend duidelijk, doch geenszins uitzichtloos voorgesteld. Het stuk blijft, ook in zijn smartelijke en smadelijke erkenningen, een blijspel. De jury heeft een zeer omvangrijke taak te verrichten gehad en niet minder dan 165 stukken moeten lezen en beoordeelen. Behalve voer ~De weg is beter dan de herberg" had zij bijzondere waardeering voor de stukken, die waren getiteld „Drie vrije menschen", „Als sterren vallen", „Het onbewoonde eiland", „De droom en d<> sirene, „Rococo" en „Zand en Klei". De jury stelt er prijs op mede te deelen, dat naar haar meening in verscheidene stukken een merkwaardig talent voor het tooneelschrtyven aan den dag is gelegd en wel in de meest uiteenloopende genres. Een groot gedeelte van de inzendingen stond op zeer behoorlijk peil en wekte verwachtingen voor de toekomst van een eigen tooneelrepertoire in ons vaderland. Het is dan ook de overtuiging van de jury, dat er bij de niet bekroonde stukken talrijke zijn, die bij een eventueele vertooning een welverdiend succes zouden behalen. De prijsvraag kan dus als geslaagd worden beschouwd. Hierbij dient echter te worden vermeld, dat de goede regisch probleemstuk, en dat slechts zeer weinig gerlijke drama of blijspel en in het psycholosultaten het meest werden behaald in het burinzen