Ned. Tooneelverbond Moeilijkheden voor den tegenwoordigen tooneelleider Zaterdag werd in het gebouw voor K. en W. te Utrecht de 71ste algemeene ledenvergadering van het Nedeflandsch Tooneelverbond gehouden. De voorzitter, de heer J. van Ebbenhorst Tengbergen herdacht in zijn openingsrede het verlies van mevrouw Theo Mann—Bouwmeester. Mevrouw W. van Itallie—van Embden en de heer H. D. van Dellen werden als bestuurslid herkozen. Mevrouw C. Klijnveld—Royaards en mevr. Top van Rhijn—Naeff zagen zich weer benoemd als lid van de Commissie van Beheer der Tooneelschool. In verband met eenige nieuwe leden in deze commissie zooals het jaarverslag vermeldt, welke wijziging de vergadering heeft goedgekeurd, moest de heer D. G. A. van den Berg statutair aftreden, die echter toegevoegd blijft als secretaris. Aan het jaarverslag van den secretaris van het Verbond, mr. H. G. Stibbe ontleenen we, dat het afgeloopen vereenigingsjaar zich kenmerkte door een toenemende interne activiteit. In Amsterdam, Den Haag, Haarlem en Utrecht tallooze jeugdleden, in Haarlem een verrassende stijging van het aantal gewone leden, en in het Verbond zelf een dusdanig kundig financieel beheer, dat de Tooneelschool kon worden voorzien van de zoo lang ontbeerde centrale verwarmingsinstallatie. De 8 leerlingen van de Tooneelschool, die aan het slot van den vorigen cursus eindexamen aflegden, verwierven het diploma. Zü vonden allen een plaats bij de verschillende toonee 1 gezelschappen. Het aantal leerlingen bedraagt 14. Een der afgevaardigden van de afdeeling Utrecht deelde mee, dat deze afdeeling ook dit jaar ƒ2OO voor de Tooneelschool beschikbaar stelt. In antwoord op enkele opmerkingen over den minder gunstigen toestand van het Tooneelmuseum, werd van de zijde van de bestuurstafel een beroep gedaan op de aanwezigen om van deze instelling lid te worden. Verschillende afdeelingen verklaarden zich daartoe bereid. Het Museum is sinds kort ondergebracht in het Willet Holthuijsenmuseum aan de Heerengracht te Amsterdam, waardoor de inrichting aanzienlijk is verbeterd. Besloten werd, aan HM. de Koningin een telegram van eerbied en aanhankelijkheid te zenden. Ingesteld werd een commissie, waarin benoemd werden de heeren mr. J. H. C. v. d. Berg. Utrecht, de Blécourt, Den Haag en mr.H. G. Stibbe, Amsterdam die de positie van de „juniores" in studie zal nemen. Ingegaan werd op de uitnoodiging van de afdeeling Zutphen om daar het volgend jaar de jaarvergadering te houden. Vervolgens hield de heer Cor van der Lugt Melsert een causerie. Spr. wenschte zich allereerst bij zijn bespreking over het tooneel te bepalen tot het publiek. Bij comedie-spelen is publiek beslist noodzakelijk. Bij een blijspel wil het publiek vermaakt worden en aan den lach bemerkt de speler, dat er gereageerd wordt. lijj het spelen van een drama is de stilte, de rust, toe reactie. Molnar heeft eens zeer geestig opgesomd, wat hij in den schouwburg niet mag doen, b.v. niet niezen, niet praten, niet geeuwen, niet schrijven, enz. Wat is erger voor een acteur, die in een ernstig stuk speelt, dan het publiek, dat niet met zijn spel meegaat? De stilte van het publiek geeft de beste kunst. Vervolgens weidde spr. uit over het repertoire. Het oordeel van mevrouw Top van Rhn'n— Naeff, dat van het tooneel sinds Willem Royaards niets goeds meer overgebleven is, acht spr. onrechtvaardig, hoewel hij in het algemeen haar critiek zeer waardeert. Een tooneelspeler wordt spoedig vergeten. Ook een man als Royaards is te snel vergeten. Spr. heeft voor dezen acteur dus alle waardeering, maar mevrouw Top van Rhijn— Naeff vergeet, dat de omstandigheden in den tijd van Royaards heel anders waren. Hü kon met enkele groote voorstellingen volstaan en genoot grooten financieelen steun, maar thans moet een gezelschap met 14 of 15 premières komen. Met verschillende voorbeelden, o.m. tengevolge van de toegespitste politieke gevoelens, illustreerde spr. de moeilijkheden voor den tegenwoordigen tooneelleider. Tot slot maakte spr. enkele opmerkingen over de critiek. De waarde daarvan voor een tooneelvoorstelling is heel groot. Als de critiek een stuk danig afkeurt, is er geen mogelijkheid, dat het publiek naar den schouwburg komt. Het beste, dat men voor het tooneel kan doen, zoo eindigde spr., is het rust te schenken en niet te veel recepten voor te schrijven. --- De grensregeling met Duitschland Staatscommissie geïnstalleerd De minister van Binnenlandsche Zaken, Z. Exc. H. van Boeyen, heeft Zaterdag de Staatscommissie voor de grensregeling met Duitschland geïnstalleerd. Van deze commissie is voorzitter mr. dr. R. H. baron de Vos van Steenwijk. Minister Van Boeyen sprak een rede uit waaraan het volgende is ontleend: De commissie zal reeds bij het begin harer werkzaamheden ervaren, dat zij niet een onontgonnen arbeidsveld voor zich heeft. Sedert eenige jaren wordt met de Duitsche autoriteiten onderhandeld met betrekking tot aangelegenheden, de Nederlandseh—Duitsche grens betreffende. Voor dat overleg zu'n destijds eenige deskundigen aangewezen, die de regeering ten aanzien van verschillende vraagpunten van advies hebben gediend en lofwaardig werk hebben verricht, waarvoor de minister dank bracht. De belangrijkheid van den te verrichten arbeid heeft intusschen de vraag doen stellen of het uit organisatorisch oogpunt niet wenschelijk is, een commissie met een permanent karakter en met een meer algemeene en meer omvattende bevoegdheid, dan de Nederlandsche deskundigen tot dusver hadden, met deze werkzaamheden te belasten. Die vraag werd toestemmend beantwoord. De regeering' verheugt er zich over, dat het mogelijk is gebleken de continuïteit te verzekeren, doordat de indertijd als deskundigen aangewezen heeren thans ook in de nieuwe commissie zitting hebben. De commissie wacht een belangrijke en veelzins delicate taak. Uit den aard der zaak werpt een zoo uitgestrekte grens als die tusschen Nederland en Duitschland allerlei problemen op, welke om een oplossing vragen. Ik denk hierbij aldus de minister onder meer aan het zorg dragen voor het behoorlijk in stand houden van de nauwkeurige grensafbakening. Het zoo noodig, op incidenteele plaatsen opnieuw vaststellen van de rijksgrens, de uitoefening van de souvereiniteit over gemeenschappelijke grenswegen en-waterloopen. De minister sprak den wensen uit, dat de commissie erin zal slagen in overleg met van de zu'de van de Duitsche regeering daarvoor aangewezen deskundigen voor de bovengenoemde vraagstukken de juiste oplossing te vinden. De voorzitter der commissie beantwoordde deze rede en zeide 0.m., dat uit een voorloopige opgave is gebleken, dat ongeveer 37 onderwerpen de aandacht van deze deskundigen bezighouden. Uiteraard zal de eene aangelegenheid van meer, de andere van minder belang zijn. Maar uit het groote aantal blijkt wel, hoe veelomvattend het werk vn de commissie zal zijn. --- Uitvaartregeling haringdrijfnetvisscherij De Nederlandsche Visscherijcentrale brengt ter kennis van belanghebbenden, dat de uitvaarreseling voor de haringdrüfnetvisscherü thans als volgt is vastgesteld. Op Vrijdag 9 Juni zullen wederom 30 vaartuigen mogen uitvaren, op 13 Juni 73 vaartuigen, op 27 Juni 52 en op 11 Juli 70. Van 9 Juni af tot 11 Juli zal men een vleet mogen medenemen, waarvan de bovenspeerraeplengte ten hoogste bedraagt: voor klasse A 1820 M.; voor klasse B 1893 M.; voor klasse C 1966 M. Van il Juli af zal er onderscheid gemaakt worden in de bovenspeerreeplengte van een Schotsche vleet eenerzijds en een Hollandsche of standaardvleet anderzijds. Van dien datum af mag de bovenspeerreeplengte voor een Schotsche vleet ten hoogste bedragen: voor klasse A 2180 M.; voor klasse B 2272 M.: voor klasse C 2363 M. Voor een Holl. of standaardvleet: voor klasse A 2526 M.; voor klasse B 2783 M.; voor klasse C 3041 M. Van 16 Augustus af zal de bovenspeerreeplengte ten hoogste mogen bedragen: Schotsche vleet: voor klasse A 2357 M.; voor klasse B 2451 M.; voor klasse C 2545 M.; Holl. of stanaaardvleet: voor klasse A 2717 M.; voor klasse B 2982 M.: voor klasse C 3247 M. Alle schepen welke niet geschikt zijn om aan de visscherij deel te nemen, worden in de laatste uitvaargroep ingedeeld. Hierbij wordt aangenomen, dat de schepen, welke verleden jaar met drijfnet gevischt hebben, gejschikt zijn. Indien de reeder ten genoegen van de Nederlandsche Visscherijcentrale kan aantoonen, dat andere van zijn schepen, voorzien van een uitvaarcertificaat, eveneens geschikt zijn, zullen die schepen niet automatisch in de laatste groep van uitvaren ingedeeld worden. . Met inachtneming van het voorgaande zal de indeeling van de vloot op de volgende wijze geschieden. Van de 1 schips-reederijen komen er totaal dus met de schepen, die reeds varen, 5 in de eerste groep en de rest in de tweede. Van de 2 scheeps-reederijen komt 1 in de eerste en 1 in de vierde groep. Van de 3 scheepsreederijen komt 1 in de eerste, 1 in de tweede en 1 in de derde groep. Van de 4 scheeps-reederijen komt er in elke groep 1 schip. Van de 5 scheepsreederijen komt er 1 in de eerste, 2 in de tweede, 1 in de derde en 1 in de vierde groep. Van de 6 scheeps-reederijen 1 in de eerste, 2 in de tweede, i in de derde en 2 in de vierde. Van de 7 scheeps-reederijen 2 in de eerste, 1 in do tweede, 2 in de derde en 2 in de vierde. Van de 8 scheeps-reederijen komen er 2 in elke groep. Van de 9 scheeps-reederijen 2 in de eerste, 2 In de tweede, 3 in de derde en 2 in de laatste. Van de 11 scheeps-reederijen 3 in de eerste, 2 in de tweede, 3 in de derde en 3 in de vierde groep. Van de 13 scheeps-reederijen komen er 3 in de eerste, 3 in de tweede, 4 in de derde en 3 in de vierde groep. Van de 16 scheeps-reederijen komen er in elke groep 4 schepen. Van de 19 scheeps-reederijen 5 in de eerste, 5 in de tweede, 4 in ,de derde en 5 in de laatste groep. Van de 20 scheeps-reederijen komen er 5 in elke groep. --- BRABANTSCHE BRIEVEN Na vijftig jaren „optrekken” Ener zijn nog geheimen... Ulvenhout, 1 Juni 1939 Amico, Misschien stom van me, toegegeven, maar allee, hoe is datte? Als ge al vijftig jaren mee malkander optrekt, dan is er toch gin pluuske, gin bobbeltje, gin horke meer aan oew zielement, of ge kent 't van malkaren. Tenminste — zóó is 't gesteld op onzen hof. En ik geloof, als 't goed is, mot 't zoo zijn. Jawèèl, jawèèèl.... er z y n wel geheimen, maar maar die weten wh ook wel van malkaar. Ik voel aan den teut van m'nen klomp dat deus leste „geheimen" veur sommigten heel erg heimelijk zijn en daarom 'n voorbeeldeke! 't Was in d'oorlogsjaren, toen veural in de stejen. aan van alles gebrek was, dat een van ons dochters trouwde. nouja>... nie heelegaar mee onzen zin. Of liever gezeed: teugen Trui d'ren goesting! Ik had ih dieën aanstaanden schoonzeun nog wel fiducie; ik mocht 'm geren, had respect veur z'nen vluggen kop en — 'n klein bietje trotsch was ik toch ook wel op deuzen stadschen tiep, die net zoo vlot mee „Hooge Pieten" omsprong als ik mee de poppen uir, 't kaartspul. „Ze" hadden nog al veul kwaad van 'm verteld; Trui had 't veur 'n groot deel geloofd, want.... die „ze" waren respectable menschen. In ieder geval waren „ze" veel respectabler dan m'nen a.s. schoonzeun! Nou, twintig jaren later, nou kan 'k oe mee m'n hand op m'n hart wel verassureeren, dat die „respectable menschen" van toen. smerige lasterèèrs zijn gebleken. Jaja — de geestelijke ontwapening is nie van ver- Ie jen week....! (Gelukkig van éénen kant, want ons kind vond 'r geluk!). Afijn, 't spanneke was getrouwd, kwajen dag veur ons (volgens Trui 's avonds, had ik me dieën dag veur zeker ƒ 15 in m'nen nek laten kijken aan m'nen groentenwagel! Ik zeg: de geeste-* lijke ontwapening is nie zoo gloednuuw), maar na veertien dagen al, amico, gingen Trui en ik naar de groote stad, ons twee kinders bezoekenden zwartgeverfden schoonzeun en ons dochter. Dat was iets, jonk! Ik wil 't weten: 'kheb drie nachten wakker gelegen. Want zóó groot kunnen de kinders niet worden, of oew zurgen over huilie groeien mee. Trui ook. Die lag 's nachts te keeren en te draaien, natte haarpinnen van dr rosse veurhoofd te strijken allee, wat had ik mee m'n goeie wüf te doen! Maar we zeeën niks teugen malkaar! Gin woord. Geheim! En van minuut tot minuut wist ik wat Trui docht en Trui wist, wat ik docht! Maar zwijgen. Sterker: we mokten 't gefleim nog grooter Ik had in 't stalleke 'n groote doos weggezet — ge wit, zoon groote cartonnen doos, waarin costuums verpakt worden veur d'uitstoomerij — en die doos pakte ik van dag tot dag voller mee worsten, meel, ham, tabak, want "die werd ook per dag schaarscher en slechter, enzoovoorts, enzoovoorts! Op 't end kost ik de doos amper dicht krijgen, maar mee goeien wil en dito touwen komt ge 'n end weg! Ik docht: ik hou die doos maar zoon bietje achter m'nen rug — best kans dat Trui in 'r gealtereerdheid over de reis, nieverans erg in krijgt! Waarom? Ja, waarom? Weet ik dat? Ik mocht dieën schoonzeun wel en m'n dochter vaneigens! Maar respectable menschen hadden zóó op hum afgegeven, dat afijn! Ik liep nie te koop mee m'n diepste gedachten. Ook nie teugenover Trui. Geheim! Af! Op den Zondagmergen, op 't moment van ons vertrek, zee Trui: „Gade gij alvast maar veür, Dré." „Welneeë, toeteloeris, ik zal wel sluiten." „Ik sluit." „Ik sluit; verstaan?" Bel jot, amico, die gróóte d 00555....! Ik wou 't Trui moest voorop! Eh.... eh eh — ? Had ze daar mijn doos, off e offe—! Neeë, daar stond de mijne, in 't stalleke. Wel sodejuu! Daar liep die goeie, die brave, die trouwe ziel 'n doos te torsen, schuin naast d'ren buik weggehouwen, 'n doos van misschien wel tien, vijftien kilo zwaar ge meugj 't weten: 'n traan schoot in m'n oogen. We zijn den weg naar Ginneken geloopen, naast malkaar en dieën weg is ruim twintig minuten lank. Ons geheim, tien-tot-twintig kilo zwaar, droegen we „luchtig" opzij, in 'n doos zoo groot, dat ze nie te verbergen wa 5....! Op de Ginnekensche Markt hebben we gewocht op den peerdetram (die toen nog ree) en 't wachten hebben we deurgebrocht veur de etalage van den fotograaf aldaar, doos en perrepluu achter den rug houwend. Als de tram kwam aangehobbeld, langs deh boschkant mee 'nen draai 't durpsplein op, dan rende Trui, doos veur den buik nou, den tram teugen, kraffelde binnen. Ze rekende erop, dat ik op 't balkonneke zou blijven staan, om m'n pijp leeg te rooken. Wat natuurlijk uitkwam! Ik moest m'n doos buiten Trui's oogen houwen! Aan de statie gaf 't geheim ook weer veul last, veural mee 't kortjeskoopen>en in 't spoorcoupéke, vaneigens! Maar ik liet Trui maar zooveul meugelijk éérst gaan, anderen hielpen haar wel mee de doos en ik kost dan 'n plekske veur de mijne zoeken, zóó, dat gedienstige geesten de geheimen nie boven opmalkaar kosten zetten! Afijn, we hebben 't geheim gehouwen, t0t.... Nou, tot vandaag toe! Daar is nooit één woord over gesproken. Drie dagen — gelukkige plazierige dagen — zijn we bijons kinders gewist. En gin van beien hebben we in die dagen ziedatte van de doozen veromgezien. En toch zoo groot waren de kinders nie behuisd in die dagen van woningnood! Of we dus, Trui en ik, onzen schoonzeun onder den indruk van 't geheim hadden gebrocht. Ja — ik zag de doozen wel even op malkaar staan onder zijn boekenkast, maar daar stond 'nen gemakkelijken stoel veur en daarin zat Trui! Ik wil oe hiermee verklaren, amico: soms, ja soms hebben we wel 'ns geheimen, maar die kennen we dan té goed, dan dat er over gesproken mag worden! Ochja, wij zijn maar boerenmenschen, motte denken. Maar nou 't geval, dak beter nog iets langer onder me had kunnen houwen. Ge raait 't al, denk 'k? Ja, sjuust, over den kleinen Dré zn amoureuze avontuur! Eerlijk: ik zag er den ernst nie van in. Want dit is al zoowat zn vijfde verloving. Vier verlovings en één duel heeft ie er al met eere op- Kitten. Dat duel leverde-n-ie in Amsterdam, op de lagere school. Hij was toen zeuven jaar. (In 't eerste deel van „Compagnons", in „Dré Drie", kunt ge 't tweegevecht haarfijn naspeuren, want 't was méé oorzaak van zijn „vertrek" naar de Kostschool!). Lijk ik zee; ik zie er den ernst nie van in. Waarom groeit 't gewas van den boer zijnen heelen akker gestager dan 'n plantje in den pot? Omdat er aan dat eene plantje te veul „gezurgd" wordt! Te veul geprutst en gefriemeld, 't Wordt overvoeid mee z.g. „kamermest" en gedragen van 't eene zonnehoekske naar 't ander! Fout! Nie te veul „keutelen" aan oew gewas. Geef 't zijnen rust veural, dan gedijt 't. Lot 't zooveul meugelljk den eigen gank gaan. Daar zijn heel wat foute huwelijken aan malkaar gesmeed deur de teugenwerking van d'ouwers. Ze wiedden, ze prutsten, ze „zurgden" te veul aan 't gewaske van huilie kind en dus dus groeide 't krom. Droeg 'i> gin blom. En nou — die ouwe Truimui-van-me, die ouwe boerin zal zoon „stadsche fout" gaan maken ? Maar zoo wijd ben 'k nog nie. Ik heb 'r dan verteld van die stuip daar in den wilgenblarennest, waarin ik verdoken den Zonnedag te melken zat, als ik daar, heel onverwacht, op d'hoogte kwam van Dré 111 zn leste avontuur mee „'t schoonste meske uit de stad." Van z'nen zurg ook, dat 't troeleke gin boerinneke, ja zelfs gin dienstmeske, doch slechts 'n aanstaand schooljuffrouwke was, maar dat ie ze toch alvast maar gekust had! Enz. Nét zou ik Trui gaan vertellen wie 't kadeeke was — ge wit, wij kennen die familie goed — als Trui zoo zwart begost te kijken, dat er veur mij in verder vertellen gin leut maar aan wasl „En lachte gij daarmee, ouwe z0t....? „Lachen, waarom nie, toeteloeris? Zijde oewen eigen tijd vergeten, dak veur jou duelleerde mee den Driek, omdat ie jouw strafregels had gemokt en toen vond dat ie wel 'ns aan jouw v.'echtje mocht trekken? Wittewel, dat gij toen tien jaren was, Truike van Peeren? En ikke twaalf!" „Sjuust daarom," zee ze: „Ik weet 't té goed, hoe vast dat jonge goed naar malkaar toegroeit!" Nou brak m'nen klomp. „Hebt ge 'r spijt van, na vijftig jaren?" „Och, verroest!" „Spijt van?" „Lotmelos!" „Spijt van?" „Aauwü" „Spijt van?" „Neeë! Beul! Maar vertel me 'ns: Wat mot dieën snotpiek nou al gaan vrijen? Zestien is ie deus maand geworden! En wat kan ie hier later uitrichten, mee zoon stadschè schooljuf?" „Mensch, hou op mee al oew idiote vragen Dalijk mokte al ruzie over den doopnaam van den eersten boreling!" Ja, toen voelde ze toch dat ze wat wijd gong. Even zweeg ze. „Maar " zee ze: „Ik maak er 'n end aan!" „Gij?" „Ikke, ja! Te Zal weten wie die andere snotneus is!" „Hoezoo?" „k Gaai 'm na!" „Op de fiets?" „Verroest." Zoo liet ik ze in 'n paar tellekes rap vastloopen, maar 'k docht: 'k had beter deus geheim kunnen houwen. Enkele dagen later had Trui 't gevonden! Docht ze. Ze schoot den Eeker aan. Lievekes, onnoozel? Zoon bietje slangevel-achtig, zooals de wijven dat somtijds kunnen. „Zeg, Eeker," had ze mee 'n onschuldig lachske gevraagd g'ad: „Hoe niet toch dat meske van onzen Dré?" „Fientje," gaf den Eeker rap ten antwoord „Envand'renvan?!" Dat had ze zóó zenuwachtig gevraagd mee de houding van 'n kat, die bij n a 't veugeltje te grazen heeft, dat den Eeker, die — ge wéét 't, tot tweemaal toe van den Dré had motten beloven „zijnen kop te houwen" — op zn kievief was. „Wablief?" „Hoe hiet dat Fientje van achteren?". . -,- „Oh. 's Kijken. Jansen, geloof ik. Of W 1 ,ty sen, kan ook. Of Pietersen, misschien- Maar zoo 'nen doodgewonen naam, dak 'm eigen vergeten ben!" „Zeg, Eeker, gij zijt zoo'nen goeien J 0"!?'' zoo behulpzaam altij, wilde my nog 'ns helP* „Als 't kan, geren, dat witte!" „Speurt dan 'ns achter den naam en 't a {, van dat Fientje? Als ge 't me zeggen * krn'gt ge 'n lekker pakske siegretjes!" * Dalijk schoot den Eeker den stal in, * „, Dré 111 doende was. Trui 'm na, op 'r tee 0!" „Dré, ik kan 'n pakske siegretjes verdiene „Waarmee?" .x# „Als ik aan oew grootmoeder naam en van Fientje verraai!" .^. „Wat kost zoon pakske van jouw stinK5 ken?" „Zes spie de tien." oe*e" „Asteblieft, hier hebt ge twaalf spie, om °^euf kop te houwen! En wittewa, Eeker? Gee iogt' nou maar 'n adres ook, dan hebt ge drie kes!" „Wat veur 'n adres?" yuf „Een in den Belcrumpolder" (da's tw wijd van Ulvenhout, amico!) „daa is * ojö0jö tien dagen onderweuge! Net lang genos die kunsten af te leeren!" En den Eeker, amico? s Den smellap probeerde 't, om Trui 'n 0ÜH aan 't ander end van de weareld op den te spelden. Me dunkt: 't manneke m° é klomp van Trui nog voelen ! Want na .c me vertelde, was 't goed raak! Ja, ze ne me allegaar prontjes overgebracht! Wan ep kan ook niks voor-d'r-eigen houwen. Maa e\ achternaam van Fientje geef ik 'r toch Want ze zou in staat zijn om 'nen br.a. n is' gaan stichten in 'n kachel, die al lank a ejjïi' Neeë, deus geheim blijft nog efkes geda9r' Tenslotte is ie mijnen compagnon en in mot ik van mijnen kant ook wat velt*rfi i* stellen! Ik wéét, wat 't bedrn'f veur »• af'k Gaai 't Zondag 'ns heelegaar mee & /J kuieren ! Praten we vaneigens sarne ■p, hoeft ie me werendig nooit rapport uit te el)ti gen van de meskes die ie nog kussen z*l- * ge 'm ? Anders zoude kunnen weten, deur die rapporten nooit henen kwam! Kom, ik schei er af. efl Veul groeten van Trui, Dré 111, den Ee* als altij gin horke minder van oewen *- * v --- VISSCHEN DES DOODS De moderne techniek heeft de stoutste droomen van de grootste fantasten uit vroegere tijden tot werkelijkheid gemaakt, en daaruit zou men misschien kunnen concludeeren, dat zij, die vaak als onmogelijke fantasten buiten den kring der verstandige nuchterlingen worden gesloten, eigenlijk alleen maar in hun geest hun tijd ver vooruit zijn. Maar hoe verbijsterend snel en groot de vorderingen van de techniek ook mogen wezen, de techniek blijft techniek, d.w.z. menschenwerk, een wel-is-waar vernuftige, maar ondanks alle schijnbare volkomenheid gebrekkige nabootsing van het werk van den Schepper in de natuur. De offers, die de verovering van het domein van de vogelen des hemels heeft gevorderd en blijft vorderen, en de ontstellende rampen, welke zoo juist in Amerika en Engeland weer een aantal menschenlevens hebben geëischt in het schemerige waterrijk der visschen, bewijzen en bevestigen dit. De ondergang van de duikbooten „Squalus" en „Thetis" vermanen den mensch zich te hoeden voor een-zelfoverschatting en een hoogmoed, die al zoo oud is als de nooit voltooide toren van Babel. Wij willen hier niet betoogen, dat de moderne techniek slechts het werk van een te groote menschelijke vermetelheid zou zijn, want God heeft gewild, dat de mensch zijn gaven gebruikt om als heer van de schepping te heerschen. Alleen, wanneer de mensch zichzelf aan den Schepper gelijk waant, terwijl hij in zijn hoogste prestaties slechts de gebrekkige nabootser van het werk des Scheppers is, begeeft hij zich op een dwaalweg met jammerlijke ontgoochelingen. Hoeveel gerechtvaardigde bewondering wij ook mogen koesteren voor de wonderen der techniek, zij zijn slechts armzalige goocheltoertjes vergeleken bij de wonderen, die God heelt gewrocht. De meest geperfectionneerde Douglasmachine legt het als vliegtuig af tegen een simpele zwaluw en de meest ingenieuze duikboot wordt in vaardigheid overtroefd door een stekelbaarsje, terwijl een simpele zwaluw en een stekelbaarsje feilloos leven overeenkomstig den wil en de wet Gods in de orde der natuur, maar het menschenwerk soms gericht is tegen dien wil en die wet. Het is goed en heilzaam daaraan bij tijd en wijle herinnerd te worden. --- BRUCKNER VEREENIGING Geen aansluiting bij de Duitsche organisatie Dezer dagen heeft te Amsterdam de Nederlandsche Bruckner Vereeniging haar algemeene jaarvergadering gehouden. Uit het jaarverslag van den secretaris bleek, dat verscheidene plannen door omstandigheden buiten den wil van het bestuur niet tot uitvoering konden komen, zooals b.v. het voorgenomen Nationaal Brucknerfeest te Utrecht. Evenwel zijn in de laatste twee concertseizoenen mede door de bemoeiingen van het bestuur overal In ons land tal van uitvoeringen van Bruckner's werken gegeven, tot -welke de leden der vereeniging tegen verminderden prijs toegang hadden. Ter vergadering zijn voorts mededeelingen gedaan omtrent de verhouding met de Brucknervereeniging in Duitschland. De Nederlandsche Brucknervereeniging was tot voor kort aangesloten bij de „Internationale Eruckner-Gesellschaft" (I. B. G.) Evenwel werd na den „Anschluss" van het voormalige Oostenrijk niets meer van de I. B. G. vernomen, zoodat gedurende eenigen tijd te dien opzichte volmaakte onzekerheid heerschte. Ten slotte is gebleken, dat op verlangen van Duitschland de I B. G. grondig is gereorganiseerd en als zoodanig heeft opgehouden te bestaan; zij is thans overgegaan in de „Deutsche Bruckner-Gesellschaft" onder voorloopig voorzitterschap van Wilhelm Furtwangler. En juist dezer dagen heeft het bestuur der Nederl. Bruckner Vereeniging van de Duitsche „Gesellschaft" nadere mededeelingen en de statuten ontvangen, met de uitnoodiging tot aansluiting. Op voorstel van het bestuur heeft de algemeene vergadering der Nederlandsche Vereeniging besloten, zich niet aan te sluiten. Voorts is het bestuur er in geslaagd, het daarheen te leiden, dat zekere technische bezwaren, die uitvoeringen van Bruckner's symphonieën in de z.g. „Originalfassung" door het Concertgebouw Orkest in den weg stonden, kans hebben, uit den weg geruimd te worden. Ten slotte heeft de vergadering besloten, de propaganda op andere wijze dan tot dusver is geschied, krachtig ter hand te nemen. Te dien einde zijn de functies van secretaris-penningmeester in een hand gelegd; de heer J. Goverts, tot dusver secretaris, zal beide functies vervullen. De heer Eduard Reeser is daarmede dus als penningmeester afgetreden, doch blijft deel uitmaken van het bestuur. --- Philatelie Nieuwe zegels Luxemburg Het is 100 jaar geleden, dat — op 1 April 1839 — het verdrag van Londen tot stand kwam, waarbij het groothertogdom Luxemburg in zijn tègenwoordigen staat ontstond, terwijl het tevens onder bescherming der „groote mogendheden" werd gesteld. Reeds bij het verdrag van Weenen werd hec oude Hertogdom Luxemburg (het tegenwoordige groothertogdom en de tegenwoordige Belgische provincie Luxemburg) tot groot-hertogdom verheven en tot een onafhankelijker! staat geproclameerd onder bewind van Willem I, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje Nassau. Het verdrag van Londen, dat de scheiding tusschen Noord-Nederland en België voltrok, splitste ook Luxemburg in twee deelen, het eene gedeelte als provincie bij België voegend en het andere deel als onafhankelijk groothertogdom onder onzen Koning Willem I als Souverein stellend. Achtereenvolgens waren groothertog van Luxemburg onze Koningen Willem I, Willem II en Willem 111. Onder de regeering van Willem 111 is diens broeder Hendrik, van 1850—1879, namens hem als regent in Luxemburg opgetreden. Na den dood van Willem 111, die geen mannelijke nakomelingen had, volgde ingevolge de constitutie daar te lande en tevens ingevolge het familieverdrag der Nassau's in Luxemburg op hertog Adolf van Nassau (1890—1905) Uit het stamhuis der Nassau's, die in 1866 hun land verloren hadden. Deze werd opgevolgd door Willem IV (1905— 1912). Van 1908 tot 1912 was diens vrouw, Marie- Arme, Regentes. Na den dood van Willem IV werd hij opgevolgd door zijn dochter groothertogïn Marie Adelaide (1912—1919). Bij haar intreden in het klooster, waar zij na korten tijd stierf, werd haar zuster Charlotte, de huidige groothertogin, haar opvolgster. Ter herdenking van het eeuwfeest van het verdrag van Londen verscheen een serie van tien frankeerzegels, die ons deze beknopte geschiedenis van Luxemburg in beeld brengen. De 35 et. licht-groen geeft het wapen van Luxemburg weer met het Luxemburgsche devies: „Mir woelle bleuwe wat mir sm" met de jaartallen 1839—1939. 50 c. rood-oranje, Koning Willem I. 70 c. groen, Koning Willem 11. 75 c. bruin, Koning Willem 111. 1 f. rood, Prins Hendrik. 1 f. 25, paars, Adolf van Nassau. 1 f. 75 blauw, groothertog Willem IV. 3 f. licht-bruin, groothertogin Marie-Arme. 5 f. grys, groothertogin Marie Adelaide. 10 f. rosé, groothertogin Charlotte. De zegels zijn gedrukt bij de firma Enschede & Zonen te Haarlem. --- Engeland De Engelsche Posterijen hebben besloten, ter herdenking van het feit, dat het 100 jaar geleden is, dat de eerste postzegel in Engeland werd uitgegeven — de 1 penny zwart, met beeltenis van Koningin Victoria — in 1940 vier of vijf zegels te doen verschijnen. Dit is de wensch der Engelsche Philatelisten, die zich met dit verzoek tot de .posterijen hebben gewend. Naar aanleiding hiervan is een prijsvraag uitgeschreven, orh een zegel te ontwerpen; 30 kunstenaars zullen hieraan deelnemen. --- Rusland De Posterijen der TJ.R.S.S. hebben in de maand Mei drie zegels uitgegeven ter gelegen- heid van den I2ssten verjaardag van & k boorte van den dichter Z. G. ChevtchenKo^o 15 k. bruin geeft ons een jeugdportret den dichter. 30 k rood zijn foto, genomen kort voo*ee\& overlijden, en 60 k. groen-£ruin, het standD dat ïn Ihharkof ter zijner gedachtenis opgericht. --- Vier der nieuwe zegels, uitgegeve ter gelegenheid van het eeuwfeeS van de onafhankelijkheid van " Groothertogdom Luxemburg --- Monaco * 10 ff* Hier verscheen een frankeerzegel van f vjD groen, ter gelegenheid van de inwijding het Louis 11-stadion. „ De zegel geeft een beeld van het Stad' --- België ■of va*5' Naar wij vernemen, staat het nog m ■ ngp. of de Rubens-zegels dit jaar zullen verschUlag- Wel zal binnenkort wederom een toes serie worden uitgegeven ten voordeele van Abdij van Orval. --- Frankrijk Hier zijn de volgende zegels uit koers 8e men: e. Het Zaaister-type 5, 10, 15, 20, 25 en 't Vrede-type 30, 55. 80, 90 c, If.soen 1 »• . 55 c. La Fointafne; 90 c. Col. de Yïs& 1 f. 75 Ceres type; 1 f. 75 Champagne; 1 *• fi bezoek van het Engelsche koningspaar; . Are. de Triomphe van Oranje; 2 f. 15 MineU 5 f. Mont Saint Michel; 10 f. Haven van Roehelle en 20 f. Pont du Gard. .^ De zegel 2 f. 25, ter eere van Cézanne geven, die geheel is uitverkocht, wordt niet n drukt. De twee, op 31 October 1938 uit ac roul genomen zegels van 55 en 70 c. en 65 en 1*• ( ten bate van de oprichting van een monu*n ,0 ter eere van de Fransche infanterie, Mei 1939 wederom in omloop gebracht, '" ter gelegenheid van den nationalen dag- j. Zij zijn echter slechts op drie kantoren Parijs verkrijgbaar — Rue du Louvre Trocaaéro en op de Avenue des ChamPs'* sées 127. in. Een nieuwe toeslagserie ten bate van de tellectueele werkloozen zal binnenkort schijnen. Ook krijgen we nog een specialen B-301 zegel, om den 300 sten verjaardag van zijn » boorte te herdenken. --- Zwitserland Van 15 Juni tot 15 Augustus geeft dit IJ*, een herdenkingstoeslag-zegel uit voor het ,P desfeier". r. De zegel met een frankeerwaarde van 1 heeft een toeslag van 10 r., en zal, naar ft leiding van den 600 sten verjaardag van - slag bij Laupen, als zegelbeeld, het Slot LaUP* in beeld brengen. --- Egypte De Egyptische posterijen hebben in de toekomst bij gelegenheiósuitgiften slee één zegel van 5 mfll. uit te geven. er» De zegel zal in zoon groot aantal worden vaardigd, dat speculatie uitgesloten is. . jg. Ook blijft hij in omloop tot hij uitverkocl1. Egypte geeft hier aan de Post-adminis" y van de geheele wereld een voorbeeld, dat volging verdient en dat door de phflatelisten harte wordt toegejuicht. ---