HONGARIJE ONDER BOLSJEWISTISCH BEWIND. Het Engelsche weekblad The Economist heeft onlangs een paar. interessante artikelen gepubliceerd over het bolsjewistisch bewind in Hongarije van een medewerker, die zelf de toestanden in Hongarije heeft meegemaakt. Terecht wijst het blad er op, dat de experimenten van Bela Kun grooter wetenschappelijke waarde hebben dan die van Lenin. omdat het Hongaarsche voorite'o'ild oorzaak en gevolg makkelijker van elkaar kunnen worden onderscheiden en het verband tusschen theorie eti practijd duidelijker aan het licht treedt. Een samenvatting der artikelen volgt, hier uit de N. R. Ct.: De regeering van Karolyi nam, evenals die van Kerensky in Rusland een tusschenpositie in. Zij deed concessies aan socialisten zoowel als aan kapitalisten einden beide te goed vriend te houden; eenerzijds verleende zij een ondersteuning van kr. 450 per maand aan werklooze arbeiders, en verhoogde zij de loonen der staatsambtenaren; anderzijds schoof zij de vermogensbelasting op de lange baan. Als gevolg van dit optreden was de financicelc toestand precair en werd het "noodzakelijk de bankbiljettenpersen op ongekende wijze aan net werk te zetten. Dit bracht natuurlijk een verdere prijsstijging teweeg, en dit had weer nieuwe looneischen tengevolge. Van deze situatie maakten de bolsjewistische agitators gebruik om de massa tot steeds hooger loon eischen op te zetten, zoo zelïs, dat de sociaal-democratische partij vaak weigerde met deze politiek mee te gaan. Maar dit had slechts tengevolge, dat de arbeiders zich hoe langer hoe meer b ijlde bolsjewistische partij aansloten. Déze zag dus haar aanhang slijfen en hel gelukte haar zich op 21 Maar! 919 van de staatsmacht meester te maken. Dal deze overwinning reeds de kiemen van den ondergang m zich droeg gezien de methode, waardoor de macht was- verworven, was van den aanvang at duidelijk en is later door de feilen bevestigd. De bolsjewistische regeering maakte zich meester van de bankbiljetten der Ooslenrijksch Hongaarsche bank te Boedapest, legde beslag op deposito's juweclen enz. en bad dus binnen enkele dagen de beschikking over aanzienlijke sommen, te meer daar zij practisch de geheelc staatsschuld royeerde. Reeds onder het Karolyi-bewind werkten diverse ondernemingen met aanzienlijke verliezen. En dit werd er niet beter op loen de socialisatie van die ondernemingen werd doorgevoerd. Eugen Varsa. de bekende econoom en volkscommissaris, heeft da! trouwens in het socialistische blad Ncpszava erkend, door er op te wijzen, dat zoowel absoluut als relatief de productie gedurende het Sovjet-bewind was gedaald; niet alleen was dé algemeene productie verminderd, maar ook de productie per arbeider was achteruitgegaan. De hooge arbeklsloonen ruïneerden de bedrijven. Hoe langer hoe meer geld was er'noodig om het bedrijf — dat bovendien door de arbeidersraden slecht werd geleid — in stand te houden tegelijkertijd het leger en de~ binnenlandsche en buitenlandsche propaganda tientallen millioenen verslonden öe SoVjct-regeerimg begreep,* dat ze spoedig zonder geldmiddelen zou staan. Ze probeerde de burgers le overtuig n van cfe noodzakelijkheid om de achtergehouden en opgepotte gelden bij de banken le depcnccren eu verklaarde zich bereid, in flagranten strijd met haar beginsel, rente op de deposito's te vergoeden, doch niets hielp; men vertrouwde hare beloften niet. En terwijl het aantal slaatsbeamblen met den dag steeg en hun loonen telkens moesten worden verhoogd zag ook het bolsjewistisch bewind zich genoodzaakt de middelen toe te passen van het Karolyi-regime; zij nam haar toevlucht tot het drukken van bankbiljetten. Dit, echler, verhaastte slechts de catastroph» Het nieuwe bankpapier stuitte op een muur van wantrouwen. De boeren weigerden het „witte geld (dat waren de nieuwe Sovjet-bankhaijetten) te accepteeren en gaven hun producten slechts tegen flauwe biljetten (dat waren de oude biljetten dei' Oostenrijksch-Hongaarsche Bankl Deze laatste deden ten slotte een agio van niet minder dan 150 pet. Alle middelen der regeering om aan dezen misstand een einde te maken, faalden. Dit leidde tot toestanden, die aan het Sövjet-bcwind ten slotte den doodsteek gaven. De bewegingl voor hooger loonen en korter werktijden was niet meer te stoppen. De metaed bewerkers, de grondwerkers, het spoorwegpersoneel enz enz. en niet het minst de soldaten van het Roode leger, eischien hooger loonen, De regeering was niet in staat aan deze eischen te voldoen eu hoopte de beweging te stuiten door er op te wijzen, dat de werklieden thans voor de socialistische republiek werkten en dus hun loon eischen moesten temperen. Man* dit beloog v.ond geen weerklank, mede door Tle steeds stijgende duurte. Het werd neg moeilijker voor de regeering, toen de ar beid.grs niet' alleen den eisen der hoogt loonen handhaafden, maar tevens verlang den, dat die hooge foonen iv „blauwe "biljetten zouden worden uitbetaald, aangezien zij met de „wtitle Uil ellen'- óf niets óf slechts tegen faNelacb.'ige prijzen konden koopen. De regeering, niet bij machte, dit te doen, zag zich gesteld tegen over een dreigende eu grooler wordende oppositie. Meermalen kwam het tot open lijk verzet van de arbeiders tegen de regeering. Wei werden de e opstanden racer geslagen, maar de regeei ing veelde zich den steun der werklieden ontzinken, en dit, meer dan iets anders, baande den weg voor de overwinning der Roernee.l- legers. Als een on loochen! aar lei-t moet geconstateerd worden, aldus schrijft de berichtgever van The Economist, "dat de zelfzucnt der arbeklersotrgianisaties. aangemoedigd door de boisjewislen, de oorzaak is vau de mislukking van het bolsjewisme." Behalve op iiel gebied der financiën heeft het bolsjewisme ook ep hel gebied van den landbouw gefaald. Reeds onder het Karolyi-bewind had de landbouw zeer geleden. Op hel program der*Karolyi-rege;ring waren teen deze verdeeling veel argumenten van economischen aard aangevoerd, en meer in hel bijzonder was ook gewezen op het gevaar van de vermindering der arbeidsproductiviteit, die de verdeeling waarschijnlijk met zich zou meebrengen. Maar politieke motieven hackten een overwegenden invloed, zooelat het programmapunt behouden bleef. Evenals op ander gebied, was ook hier de Karolyi-regeering weifelend en halfslachtig. Ze stexie den aangekondigden maai revel telkens uit en veroorzaakte daardoor een toestand van onzekerheid, d 5»( Vckeral op de landbebouwing een noodlottigeu invloed moest oefenen. De boer wist niet of zijn grond hem morgen nog zo uitehooren en hij ging dus tot bewerking vau den grond hem morgen nog zou behooren van den winter van 1918—-'l9 ging men lot de verdeeling van het grootgrondbezit over. Maar de maatregel kwam te laak Als een gevolg der bolsjewistische propaganda, was een nieuwe oplossing van hel vraagstuk o pden voorgrond a-e' re.clit de grond zou niet worden verdeeld mae.r de landarbeiders zouden prod.tclieve coöperaties vormen. In. theorie was dat uit een oogpunt van arbeidsproductiviteit, beter dan de vorming van kleine tedrijfjes, doch in de praclijk kwamen verschillende euvelen aan het Mcht. Na de overwinning der bolsjewislen werden de reeds vere.e kk gronden hereenigd en met ijver werd aan de organis» tic der productie-coop^iaies begonnen Echter, de Hongaarschc boer was nog lang niet rijp voor de idee van arbeiden voor de gemeenschap. Eenige aarzeling, die bij de uitvoering van het program bij de sovjet-regeering te bemerken vieL maakte bovendien de boeren wantrouwend. ITct grootsé.e deel van hen was volstrekt niet geestdriftig reslemd voor het systeem, volgens hetwelk de boeren cm zeker percenage van de opbrengst zouden ontvangen. Zij gaven er de voorkeur aan vaste loonen te ontvangen en die uitbetaald te krijgen niet in gelei doch in goederen. De soviet-regeering, die begreep dat het succes vau het bolsjewisme een vee Iselvraagstuk was en dé boeren dus te gned vriend wilde houden, verklaarde zich tot vér gaande concessies bereid. Zij was genoodzaakt aan de meest overdreven eischen te voldoen en sloot 'ook e n overeenkomst met de werklied n derpiro duelie coöperaties betreffende de b. tuig van loonen die zoo hoog waren, dat — naar de deskundigen, leiders der productie-coöperaties erkenden — de betaling ervan zooveel aan de opbrengst van den grond zou onttrekken, dat er zelfs voor zaaizaad te weinig zou overblijven. Bovenelien werd de achturige wei ook voor den. land'touw geldig verklaard liegeen, gezien tien reizoenarbeid in dat bedrijf, een onguhs'igcn invloed moest hebben op de productiviteit De Sovjet-regeering kon ook teen dte kleine boeren'nief zoo scheen optie Zij erkende hel priva il! ezi! voor gronden beneden een oppervlakte, gaf boeren veel privüiges. (o a. vrijstel'ing van beïasfjug en van dienstplicht! doch in weerwil van deze concess'e.s. bleven de boeren de verbitters'e vijanden van het nieuwe regiem. Z ijwe'gerde'ii ..het witte geld" te accepteeien en verzetten zich met kracht tegen de requisilles van hel Roode leger. Wel werden die requisities met geweld doorgevoerd, maar dit schijnt op zoo ruwe en ondeskundige wijze te hebben' plaats gehad, dat een waren verwoesting intrad: model-boerderijen werden aldus tot 'den ondergang gebracht. Wa! baatle het, dat tiet guns'ige weer een schitterenden oogst beloofdej De boeren weigerden hun producten voor witte lankbü jetlen af te staan en verbrandden ze liever dan ze at te geven en ze lic sleedden ook volstrekt geen zorg aan de bebouwing, omdat ze, onder de bes'aande alleen voor eigen gebruik wilden produceeien: «roote velden bleven aldus onbebouwd. Voorts was er gi>en grondstof voer de aanwending van machines bij het landbouwbedrijf en de l>eloHe van de regrjering om in ruil voor gram, indasr'emduclen aan de boeren te leveren, kon niet worden nagekomen, wijl de iwdustrieele productie" tot op een minimum was gedaald. Ten slotte stortte het gehele productiesysteem mc n, en in den chaos begroelten de boeren de Roemecnsche soldaten als hun redders. --- FEUILLETON De woekeraar. II GERED. 5) Het Westen was gloeiend rood en fantastisch toekenden zich de zwarte boomen tegen den brandenden hemel af. Over ganse-h de natuur lag reeds rust verspreid. Het loof hing bewegingloos aan de takken; de bloemen siolen zich en de rivier, die.door de velden kronkelde, scheen zelfs haar gemurmel te weerhouden, om de zachte sluimering van den avond niet te storen. Wel zongen de kikvorschen in het breede lis en riel, met hun eentonig gekwaak een schoonen dag tegemoet ; wei fladderde er 'nog een enkele vogel naar zijne schuilplaats, doch dit verbrak de majestucuse rust niet. Aan den tegenoverges telden kant van het Westen r» de maan weldra achter be! dchaarkout, als een gloeiende kanonskogel iv de hoogte. Naarmate zij opklamt, zal dat pin-petrgloeiend goud vergaan, en zal zij haar zilverachtig licht waarmee zij de zand• heuvels, de rivier, de ruitjes van de eenzaam gelegen hoeve, doen blinken, waar mee zij de toppen der dennen en berken en de' heide overslroomen zal. Jeurie bevond zich, in die avondschemering builen het dorp en aan den hedkaut, waar onder eenige zware eike-boomm de hut stond, welke zijn vader, de bwecnibinder, umi eigen hand gebouwd had. Rechts en links Vi&ö het nederige huiske si rokte zich een groot bosch uit, en voor hetzelve een ' wijde heivlakte, welke op eenigen afstand, door witgele zandduinen beperkt was. Jeurie ging behcedzaaim langs de hut gewis om te zien of er zich nergens een verdacht oog bevond, en toen hij zich daarvan volkomen overtuigd had, naderde hij een zwaren eikenboom aan wiens voet hij, met zijn lange en magere vingers, zeer vlug begon te wroeten. Van tijd tot tijd zag hij op, en bij het minste gerucht staakte hij achterdochtig zijne bezigkeid. Na vijf minuten gewerkt t© heoben, zou een oplettend oor iets zilverachtigis hebben hoeren klincelen. Inderdaad, de jonge bes;-embinder had verscheidene oude Hollandsche daalders in de hand, die daar aan den voet van den boom moesten verborgen zijn geweest. Even spoedig als hij de holte had open gewroet, werd 'deze ook weer gestopt; de heiplaggen worden er weer boven op geworpen, en Jeurie deed andermaal eene rende, om te zien of hij ten deel van zijn kleinen schat tonder getuigen ontgraven had. Daarna verliet hij de plaats en ging de heide op, naar den kant der zandheuvels. Wat" kwelde toch dien gehedmzhinigen Jeurie? Waarom stond hij soms, diep in gedachten verzonken, stil en scheen hij te staren op de veelkleurige kiezelsteenen, zonder echter deze kaatsten te zien? Waarom zuchtte hij zoo diep op andere oogenblikken of sloeg hij zich wanhopig met de vuist tegen hefc voorhoofd? Gij zult glimlachen als ik zeg, lezeres, dat dit wanstaltig wezen een gevoel in zijn binneste heeft, dat gij in de romans gew,opn zijt bij schopne en weigemaakte mannen te ontmoeten. Jeurie had inderdaad lkfde in het hart. En waarom zou het hart van dien armen verstooteling niet beminnen, zooals dat van den bevoorrechte der natuur? God heeft den gouden sprankel der liefde in ieders hart geworpen; zelfs heeft hij hierin het kleinste insekt, dat over rozen en leliën zweeft,, niet vergeten, en in de harten die het meest miskend en vertrapt rijn, glinstert die sprankel misschien nog het heerlijkste. Voor Jeurie was dat gevoel geene bron van zoetheid en levensgeluk; het was integendeel eene marteling. De arme jongen had de overtuiging, dat hij nooit wederkeerig zou bemind worden, omdat hij gebrekkelijk was; overigens verlegen van aard, had hjj den moed niet zulk gevoel te bekennen, uit vrees dat. een spotlaoh het antwoord rijn zou. Jeurie beniiade dan ook slechts in het geheim en vergenoegde rioh met het beeld van het meisje in zijn hart te bewaren en hef te hebben. Haar somtijds eens zien, haar dan eens bloohartig een woord toespreken; dan op*zijn hard varenbed van haar droomen, dat- was een hemel voor Jeurie. Alsdan scheen hem zijne hut eene schoone hoeve te zijn, het bosch een weelderige boomgaard, de heide winstgevend bouwdand; zijne geit die scheen hem tot op twintig runderen vermenigvuldigd, en zijne kleine schat, aan den v-Jeit van den boom verborgen, was eene onuitputbare goudmijn geworden. Ja>, de droom der liefde, die niemand spaart, zelfs den bultenaar niet, is schoon en gelukkig. In deaen komen er ogenblikken, dat wij de natuur en de menschen tweer BSeJ die gelukkige, jkinder,- oogen zien, van welke wij daar straks gesproken hebben. Eu voor wie tooverdfi Jeurie ai dien rijkdom* cm zioh heen? Het zal u misschien vreemd voorkomen, als wij ze% gen: voor de blonde Liesbelh. Voor dat miskende, zachtzinnige wezen, hetwelk wij in de danskamer heblen aangetroffen, en welker hart heimelijk bloeide onder de wreede vergetelheid, haar door den vriend harer jeugd aangedaan. Jeurie ging do witte zandheuvels over, waiarop cfe maan nu reeds haar vollen lichtstrooni goot. Hij volgde geen gebaanden weg, maar scheen zich te richten op den toren van het dorp, welks schalie ndak en gouden weerhaan in liet maanlicht glineterden, en hem tot bank verstrekte' ' Toen hij de witte zandheuvels ver laten had, en de bebouwde velden eenige oogenblikkcn was doorgelretlcu, hield hij aan eene kleine hoeve stil, die eenzaam tusschen de boomen en struiken verborgen lag. Het was doods Lil rondom dat huis en hadde men den gloed van bet vuur niet door de reten van de lage deur zien schijnen, men zou niet gedacht hebben, dat het huis bewoond was. Jeurie sloop nader en bleef met een kloppend hart aan de deur slaan. Hij had den moed niet om binnen le treden, en met ingehouden adem luisterden hij naar de beweging, welke zich binnen opdeed. Twee verschillende stemmen lieten zich hooren: het was do stem van clen ouden Daenis. welk© soms door die van zijne dochter onderbroken werd. Binnen werd het volgende gesprek gevoerd: ulladt gij mij dat gezegd» vader» ik wa-s niet naar de kermis gegaan." mompelde Lies beth. „En waarom zou ik u dat genot ontnomen hebben, kind," zegde de oude Daems. Met thuis te blij von snikken en weenen, zou het geld er niet gekomen zijn." „Ik weet'dat wel; maar ik was dan toch liever hier bij u gebleven.," nokte het meisje. „O, ik begrijp hel wel, kmu... Gy znt vandaag dubbel zwaar getroffen: gij gaat ter kermis en uw jonge vriend, met wien gij altijd gespeeld hebt...' „Vader," onderbrak het meisje. „Wees niet verlegen voor mij, ikesbelh. Ik zeg u, dat de vriend van uwen kindertijd u niet tot koningin gekozen I u met minachting is voorbggegaan. moet u'zwaar vallen; ik ooi: 'oen jong geweest. Nu komt gij hier, e.i gij yinut mij mistroostig over van bèta De oude m ken en ging maar smartelijken loon voort: „Ach Beth. Er is voor ons geen ; op de wereld. Ik heb van morgen tot den heb eerlijk mijne schenk en geen i ooit v> gen, en echter nlc welgesteld*» boer, ben ik een ai m pachterke geworden; van wie r gemeente, ben ik •ik wefhaast de ai-ni : *»!>; en God weet, of ik nog neut voor mijn brood, bij mijne oude ge buren zal mee.cn gaan werken." fWordl veevolgd), --- ONDER DE SOVJET-TIRANNIE. Ecu ooggetuige geeft in de „Times' een uitvoerig reiaas over de bestanden die hij onder de bolschewiseische „heerschappij van den kogel heeft meege maakt. De schrijver heeft de leden van het bolschewislische leger, officieel getiteld „het roode leger der arcekers en boeren", dat er zich óp laat voorstaan de „onderdrukkers van het volk, de „uitbuiters" der werklieden te straffen, de tirannie uit te roeien en vrijhe d. gelijkheid en broederschap in de we»eld té grondvesten, aan het werk gezien, zoowel in Petrogrado als in een provinciale stad, en in de landelijke dorpen en gehuchten. Het groote publiek begint nu zoon beetje er achter te komen wat er gebeurt als er een stad onder bolschewistischc heerschappij komt. Maar weinig weet men er van, wat den dorpen en gehuchten te wachten staat, die onder ie boïschewislische heerschappij komen, zegt de schrijver. W7ant er is bijna nittnand in die dorpen en gehuchten, die ka e lezen of schrijven of die eenig denkbeeld heeft va i hetgeen er in de .buitenwereld voorvalt. Zulke plaatsen vallen zelfs buiten het bereik van den postdienst. Het volk, dat er woont, is bijna zoo dom als het vee en heeft weinig hoogere aspiraties. De schrijver geefl dan ecu \ei haai van de bezetting van het dorp ilaragai in de provincie Perm door een at'deeling van het roode leger, die* bestond uil Rie- Moklavicrs, Oostenrijkers en Chincc uit soldaten en matrozen die na een versche poging om zich te verbroeder, n met de Duilschers, hun heil in de vlucht hadden gezocht; uit krijgsgevangenen, die naar hun land wenschien terug te keeren; uit arbeiders, die meer smaak vonden in roeven dan in werken en uit vreemde avonturiers, die op gemakkelijke wijze iels voor niets wensehen ie bekomen. ieder dei- manschappen was met geweer, bajonet, revoiver en bommen gj-( wanend. Velen waren ook voorzien van zwaarden, terwijl de compagnie ook over een machine geweer Leschikte. Deze compagnie drong het dorp binnen, terwijl de-manschappen gemakkelijk gezeten waren in gerequire.reLe boere-e.- karren of op gore uirecreie paarden. Aan alle mannelijke inwoners der naburige gehuchten werd de mondelinge boodschap gezonden, dat zij een massabijeenkomst moesten bijwonen, te Karagai. Na afloop daarvan gingen zij zich te buiten aan spijs en drank, vooral aan het laatste. Alles op de meest roya'e wijze ert na'uurlijk op kosten der dorpsbewoners. Na wachtposten te hebben gezet gingen de heeren slaioen. Len volgenden morgen plaatsten zij een mad eer op een kleine hoegte. die het dorp beheer sekt. Toen er een 0 man uit de naburige gehuchten bij elkaetr waren getrommeld werd de lil eenkomst geopend. Drie commissarissen, die de leiding hadden van de compagnie, hielden redevceringen, welke door andere gevolgd werden. Indien één der boeren aan hel woord wilde komen, werd hem het haastig belet. * Toon deze redevoeringen geëindigd waren, werd een stemming uitgeschreven. ledere vrije burger van de Russische sovjet-republiek. moet zijn stem uilbren-y gen, of hij wilde of niet. Een haag van solda'en werd opgesteld. De boeren, die voor het bolschewisme stemden, moes'en zich aan de eene zijde van de sotdalenhaag begeven, die tegenstemden aau de andere. Twee boeren waagden zich aan den „nietbolschewiistischen"" kanl te scharen. Zij werden onmiddellijk als vijanden van het volk gearresteerd en doodgeschoten. De nog warme lijken werden in een . haaslig gegraven kuil geworpen. Daarna werd de „stemming"' 'voortgezet met het gevolg, dat de heele mannelijke bevolking van het district „met algemecne stemmen" voor de bolschewikü slemden, zooals later in de bolschwiistisclie blaelen werd bekend gemaakt. Vervolgens moesten de beieren zekere commissies kiezen. De verkiezingen had plaats onder oppertoezicht van de provinoia'e commissie en onder bedreiging met geweren. Indien de bolsehewiki een cadidatuur niet goedkeurden, «san werd ze e.nvouteen e» aen nie zing ui geschreven. De a.dus gekozca commissies waren zeer la.rijk. Voor alles b missie. De uitvoerende n s bij de ui voeren ds commiss.e of Is kom. die tot laak had de beslui aie cómmissöes le oaderzoeken. Zij e•schikte over leven en dood va.i alle sonen die in haar gebied woo er door reisden. Van een ier Ispolkom kon men niet dn hooger beroep gaan. Haar leden liepen steeds gewapend rond. Indien een commissle-lid o: a ngenaaan was aan den Ispolkom. \\ ■ zet en door een ander verdoende werden in een pa i al deze commissies hoog bezoldig e werktuigen in de handen van de ispolkom. Het geld voor de salarissen w-. „contributies van de bevolking bet; Ongeletterde commissie'edea on.vi 250 a 000 roebel per n;a nd. Een vroegere lagere onder president en secretark van ne commissies en ontving niet dan 3000 roeliéls per maand. De president, der commissie \. openbare opvoeding was \i ongeletterd, hij kende niet e ns h- Gommissle-leden onl\. a 'e hun salaris een maandenjksehe t< voor reiskosten. Zij staken deze toelage ech'er met keuring van de Ispolkom in en dwongen hun mede-elorplewonea-N gratis te vervoeren. --- Ingezonden Stukken. Buiten verantwordelijkheid der redactie. Mijnheer de Redacteur. Mag ik naar aanleiding vaa het volgnummer 175 (kosten vole der gemeenic-begrooting, eet: uw veelgelezen blad, bij voorbaat mijn oprechten dank. Volgens dit artikel zuilen de verschillende muL'iek-vereeniginge.i, welke die concerten ud zullen voeren, per j vangen ieder f 750, voor het geven van 10 volk sco nee tien (elke vereeniging) en behalve deze- 10 concerten nog \er..licht worden, wanneer het de muziek commissie verlangd op nationale en andere e.s-ten (hunne medewerk, g als muziekje elschap te verleenen), zonder daarbij iets extra te beloven. Dat kan jaarhjksch ook nog enkele malen gebeuiea, zoodat elk concert niet meer op f 75 gerekend kan worden, hetgeen mijn inziens toch ai veel le weinig is. Volgens den heer Van Pijen is de.e 100 pet. hooger als vroeger, doch volgens Bartj-cs-rekcnJng komt 'dat niet uit. Immers voorheen werd 1 "250 voor 6 concerten, dat is per concLirt f 41.66.5 rek end men daarbij 100 pet komt men toch aan f 83.33 per con dus een verschil van f 8.33 eer de verhooging 100 pel zou halen. Tk ben bet mei den heer Smulders niet eens, waar hij pleit voor f 75 per concert. Mij dunkt dat f 100 niet te veel is, doch wel waar hij opmerkt, dat alle voorwaarden zijn opgesteld, zonder de belanghebl ende te hooien. Waar ik zooeven sprak van 1100 per concert, is dit toch waarlijk niet te veel, aangezien de onderhoudskos'e-a eener muziek-verceniging ongeveer 300 pet. gestegen zijn, Ook vind ik het \*el wat drukkend voor een inuziek-vereeniging om ruim ern half jaar op hun te moeten» wach'ien; Dat een ei;ing moet boeten wanneer zij voorwaarden aanneemt en die niet volbrengt, is n ets op tegen, doch dat men eerst 10 concerten moet geven vooraleer men er voor onlvangt (al doet aten nog soe zijn plicht) is niet billijk, om reden de financiën van muziek-vereen;g'nge:i er toch gewoonlijk niet rooskier.re De gemeente zou dit ook wel s.e'en als zij eens een stedelijk muziekcorps moest onderhouden, dan kwanu z ijer zoo goedkoop niet af. Hopende door deze regelen dun ge> meeneeraad een beetje te s e.n-nien, tegenover de ge.ers van Voiksconcerlen, want volkscuneerten geven is ook niet altijd even loLig. H. S. --- INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. » rti] [<] Ei Ift V I ~H| k I SËÉ VOEDZAAM HEERLUK p[ VOORDEELIQ jij '"' e* ---