Binnenland. WITTE BROODKAART. De directeur van het Rijksbureau voor de distributie van Oraan en Meel maakt bekend, dat als wittebroodkaart voor het 129ste tijdvak, hetwelk loopt van 8 Maart tot en met lb' Maart as., zal dienen de Rijksbroodkaart in de groene kleur op grijzen ondergrond. --- Politiek Briefje. In Rotterdam is in den gemeenteraad een voorstel van B. en W. aangenomen! om over te gaan tot de instelling vaa de belrekking van adviseur in zake het onderwijs aan en de ontwikkeling vaa de rijpere jeugd. Er is natuurlijk over dit zaakje me* nig hartelijk woord gezegd en de verschillende partijen hebben met het noen dige effectbejag er hun licht op gewor* pen. In den loop van het debat kwam da communist van Ravesleijn met een merkwaardige erkentenis voor den dag. Hij zeide n.l. loc te geven, „dat de christelijke partijen op bet gebied van de opvoeding van de rijpere jeugd en de ori ganisecring daarvan, zeer veel gepresteerd hebben." Dat is natuurlijk de nuchtere waarheid1,- -en, wij, katholieken, welen hce de kerk altijd alles voer het onderwijs gedaan heeft wat in de omstandigheden waarin zij verkeerde maar mogelijk was. Het is juist de Kerk die in Europa het eerste volksonderwijs heeft gebracht» en de eerste volksscholen heeft gesticht. Zoodat van Ravesteijn zelf niet bedachte misschien, hoeveel waarheid hij sprake Zeker, hij voegde er terstond een opmerking bij, die bewees hoe men zich in zn eigen waandeakbeelden kan blind staren. Hij' wilde n.l. er bij conslateeren, dat de christelijke partijen voor het onderwijs ijveren „tot behoud van het ka* pitalistische stelseL" Het is natuurlijk groote onzin z«o iets te beweren. De vele en zware offers door de christenen voor liet onderwijs gebracht hadden waarlijk een beter doel dan „handhaving van liet kapitalistisch stelsel." Ook hier was het, dat men offerde *n de zielen te redden. En wat dat „kapitalistisch stelsel" betreft, dit woord Is een dooddoener of het heeft diepe betcekenis. Een dooddoener is het, wanneer men aan een in zich zelf onzijdig begrip de rampen der samenleving toeschrijft. Zoo gebruiken het de socialisten van alle slag.: Betcekenis heeft het, wanneer men u wil, dat hel niet goed, niet christelijk gebruiken, het misbruiken dus der goederen, corzaAt is van de schromelijke wanverhoudingen, die de wereld teisteren. En tegen ■)t „kapitalistisch stelsel" gaal het wecen van het christendom rechtstreeks in. Hel merkwaardige is nu, m de vereeniging te d groeien en Moeien. De Zeece erw: heer Adviseur de Klijn houdt nu een causerie over Bedrijfsorganisatie, welke zeer in den smaak viel, waarna de voorz. Z.Eerw. .dank zegde voor zijn heldere uiteenzetting. De heer J. v. Eiel als aige vaardigde Centr. .Vergadering te 's Boech gehouden brengt een keurig verslag uit waarvoor hem dooiden Voorz. eveneens dank wordt gebracht. Van de rondvraag werd matig gebruik gemaakt. Niets meer aan de orde zijnde sloot de Voorz. met den Christ. Groet. --- Een flink antwoord De laatste briefwisseling tussclien de Britsche eu de Nederlandsche regeering geeft een voorbeeld vaa diplomatieke stukken waaruil ook.het hart spreekt van de samenstellers. Wat een bijzonderheid is omdat gewoonlijk in het diplomatiek! verkeer hel gevoel sterk wordt onderdrukt volgens het bekende gezegde, cat bij dipiomalen woorden moeten dienen om de gedachten te öjrbergen. liet Engelsch schrijven, geleekend D. Lloyd George ramme't van verschrikkelijke beschuldigingen tegen den Duilschen Keizer en maakt sterk den indruk, dat het daarom eigenlijk is te doen. Niet om hem te zien uitgeleverd, ir.aar om hem onder zooveel mogelijk aai tij gingen van zooveel mogelijk misdaden te bedekken. Want als het te doen ware om de uitlevering te verkrijgen zou de brief niet eindigen met „op de plechligs'e maar meest dringende wijze ie doen verstaan, dat de loesiaad ernstig zou kunnen worden „indien de Nederlandsche niet in s.aal ware de verzekeringen te geven welke Europa's veiligheid zoo gebiedend vordert." Dat wil zeggen, dat Nederland den keizer hier goed moet bewaken! Anders uitgedrukt: lever hem maar niet uit! Men krijgt daarom den indruk dat Leoyd George vooral de wraakzuchtigen uit zn eigen land — en misschien ook die der overige Entenlevolken — heeft willen tevreden stellen door ne-g eens dik- te onderslrccpen dat de ex%eizer een misdadiger is, „wiens staatkunde en persoonlijk optreden het leven hebben gekost van bijna 10 mil.'ioen mannen in den bloei des levens aan den wreeden dood ten offer gevallen, en geleid hebben tot de verminking en de verwoesting der gezondheid \au driemaal zoo groot aantal menschen, enz. enz. Zelfs de nog durende druk vaa honger en ellende'"is het werk van dien „misdadiger....'' Derwijs lost men verkiezingsbeloften in, zooals de uitleveringsgeschiedenis voor Lloyd George immers een verkiezingstruc is geweest. En tegelijk wen lelt men de schuld die men zelf aan den oorlog hebben kan op eèn ander. Lloyd George vergeet alleen, dat de geschiedenis zich niet laaf muilbanden zoo gemakkelijk als zijn kiezers zich laten blinddoeken en daarom ook bewijst niets omdat hij teveel bewijst. ' Geheel anders is het antwoord der Nederlandsche reg^ering. Deze legt dok haar hart bloot, maar op een andere wijze. *ij heeft niets Te bedekken of te verbergen en behoeft géén groote woorden ie gebruiken om de aanlit van zich zetf af te leiden. Zij zegt lieef fijn goed Ie begrijpen, dat heb om het slot van Lloyd George's brief — de bewaking van den ex-keizer — te doen is, wa.it rij begint met ie verklaren, dat daar altijd en goed voor gezorgd is. „Van den aanvang af', en ~dit zal zij blijven doen — maar, en hier komt het onverzettelijk gevoel van eigenwaarde uit van den Nederlander: zij weet zich in staat „in de vrije uitoefening van hare souvereiniteit ter plaatse alle afdoende voorzorgsmaatregelen te nemen, welke noodig zijn en de vrijheid van den gewezen keizer te onderwerpen aan de 'vereischfe beperkingen.' * Zij stelt er prijs op deze verklaringen op de meest formeele wijze af te leggen en daarbij de opvatting van haar plicht te sieren in het kader van haar recht.'' Dat is heel duidelijke taal. Wij zullen onzen plicht doen, s:eunende op ons eigen recht. Daarom is er ook van geen uitlevering sprake. De regrerjng handhaaft onze wetten die „op algemceue rechtsbeginselen zijn gegrond"; zij wenscht geen daad te plegen „m st iij ei met recht en gerechtigheid en onvereenigbaar met de nationale eer.'' — En in h'eele beleefde termen neemt zij een loopje met dè bewering, da1 haar opvattingen ons land 'zouden sluiten „buiten de wereldgemeenschap.'' Ondertusschen zet zij het gebral over al de misdaden van den ex-keizer op de ware plaats door op te merken, dal ons laad „ten opzichte y»n de fei'eu van den oorlog in eene andere positie verkeej t dan de mogendheden (die meegevochten hebben). En aangezien onze re)geering niet bedoelen kan dat zij een misdaad niet een misdaad zou noemen, gaat het hier waarschijnlijk over de schuldvraag, die immers nog lang niet geheel en al is opgelost. Alles bijeen mag men zeggen, dat onze ring den heer Lloyd Georgc flink heelt beantwoord en — diplomatiek verslagen. --- DE UITLEVERINGS-KWESTIE. Het Ministerie van Buitenlandsche Zaken deelt het volgende mede: Op 16 Februari j.l. is door den Brilschen Gezant aan den tijdelijk Voorzitter van den Ministerraad een brief overhandigd van den volgenden inhoud, onderteekend door den Britschen Prensier, voorzitter van den te Londen vergaderden Oppersten Raad der Verbonden Mogendheden: --- DE NOTA DER ETENTE. Londen, 14 Februari 1920. Excellentie, De Mogendheden hebben kennis genomen van het antwoord der Nederlandsche regeering op hare Nota van 15 Januari 1920 betreffende 't in hare handen stellen van Wilhelm von Hohenzollern, gewezen Duitscheu keizer, om te worden eevonnist. De ontzaglijke offers door de Mogendheden gedurende den oorlog in het algemeen belanc gebracht, geven haar het recht Nederland te verzoeken terug te komen op zijne weigering, welke gegrond is op de achtenswaardigernaar geheel persoonlijke overwegingen van een Staat die zich buiten den oorlog" heeft gehouden en misschien niet den juisten maatstaf aanlegt aan alle plichten en gevaren van het huidige oogenblik. De verplichtingen, welke zij tegenover de volken op zich hebben genomen, het gewicht vao de vraag, welke zij hebben gesteld, en de ernstige politieke terugslag, welke het gevolg kan zijn van het laten varen van de eisenen des rechts tegen den gewezen keizer, nopen de Mogendheden haar verzoek te handhaven en te herhalen. De Mogendheden vragen Hr. Ms. regeering niet af te wijken van hare traditioneele staat kunde; maar zij vermeenen, dat de aard van haar verzoek, dat haars inziens niet alleen of zelfs niet in de eerste plaats aan da Nederland •che binnenlandsche wetgeving moet worden getoetst, niet genoegzaam is verstaan. Er is geen enkele prestige quaestie in het spel en de Mogendheden schenken evenveel aandacht aan de op eerlijke overtuiging steu nende gevoelens van een Staat met beperkte belangen als aan de weloverwogen beslissing der groofe Mogendheden ; maar met het von nissen van hem. die verantwoordelijk is voor het onheil van den grooten oorlog, kunnen zij niet wachten op de installing van een wereld rechtbank, belast met de kennisneming van internationale misdrijven ; het beoogde vonnis moet juist voor de rechtbank den weg bereiden en uiting geven aan da gemeenschappelijke actie, welke thans van het wereldgeweten uitgaat. De Mogendhedsn wenachen te doen opmer ken dat de Volkenbond noggten genoegzameo graad van ontwikkeling heeft bereikt, om aan te nemen, dat door middel van dien bond of van oen door deren ingestelde rechtbank, welke dan ook de onverwijlde voldoening zou kun non worden verkregen, welke noodig is. Zou niet de weigering van Hr. Ms. Regeering om den gewezen keizer over te leveren, indien zij gehandhaafd bleef een ongelukkig precedent scheppeD, dat het optreden van elke internationale rechtbank tegen hooggeplaatste beschut digden zijn doe! zou doen missen ? De Nederlandsche regeering voert aan, dat het verzoek om uitlevering van den gewezen Keizer door haar slechts kan worden bezien van het standpunt harer eigen plichteo. Zij schijnt niet van oordeel dat zij deelt in den plicht der beschaafde volken de bestraffing te verzekeren, van de misdaden tegen het recht en tegen de beginselen der menschelijkheid, met betrekking tot welke misdaden de zware verantwoordelijkheid van Wilhelm van Hohen zo'lern thans onloochenbaar vaststaat. De nota van 15 Januari werd overhandigd uit naam van de 2t> verbonden mogendheden die het vredesverdrag hebben geteekeud en die. de geiamenlijke lasthebbers zijn van het meeren deel der beschaafde volken der wereld.' Het is onmogelijk de groote beteekenis te miskennen van dit gemeenschappelijk veizoek, dat niet slechts uitdrukking geeft aan de ver ontwaardiging van hen, die hebben geledeay maar bovenal aan de behoefte aan gerechtig heid, door het geweten der inenschheid gsvor derd. Hoe sou de Nederlandsche regeering kunnen vergeten, dat de staatkunde en bet persoonlijk optreden van den man, dien de mogendheden ter berechting opvragen, het leven hebben ge kost aan bijaa (ien millioen mannen, in den bloei des levens asn den wreeden docd ten ofler geralleu en geleid hebbes tot de verminking de verwoesting der gezondheid vaa een drie maal zoo groot aantal menschen, tot de vernie ling en verwoesting van millioenen vierkante kilometers te voren nijvere, vreediame en ge lukkige streken en tot oorlogsschulden, welke millioenen milliardeu te boven gaan, en dat dit alles geleden is door menschen, dia hunne vrijheid en die der Nederlanders, evenals van de overige weieid, hebben ve.dedigd ? liet eco aomisch en maatschappelijk leven van alle volken is verstoord geworden en blijft in ge vaar verkeereu onder den druk van honger bd ellende, de verschrikkelijke gevolgen van den door Wilhelm II ontketenden oorlog. De verbondenen kunnen niet verhelen, dat het hen verwonderd heeft in het Nedarlandsche antwoord geen enkel woord van blaam te hebben aangetroffen voor de misdaden door den keizer bedreven, misdaden, welke de meest elementaire gevoelens van mensehelijkheid en beschaving in opstand doen konijn, en waaraan in het bijzonder, ook zooveel Nederlandsche onderdanen in volle zee de onschuldige slacht offers zijn geweest. Het helpen vonnissen van den beweiker van zulke misdaden, misdaden voor welke de schuldigen naar de woorden vaa Grotius zijn «puniendi aut dedendi aut certe amovendi" (Liber 11 Cap. 2 IV 4), is klaarblijkelijk in overeenstemming mat het streven van den Volkenbond. Hoe ware het mogelijk uiet onder den indruk te komen van de reactionnaire manifestaties, die op Nederland'! weigering zijn gevolgd en van de gevaarlijke aanmoediging, welke daar door is gegeveu aan alle degenen, die in verzet komen tegen de rechtvaardige bestraffing van de schuldigen en tegen de ten voorbeeld strekkende berechting van dezen, welke ook hunne maatschappelijke positie zij. Nederland, welks geschiedenis het schouwspel biedt van laugdurige worstelingen voor de vrijheid en dat zoo zwaar heeft geleden onder de heerschappij van onrecht, kan zich niet door eene zoo enge opvatting van iijne plichten buiten de wereldgemeenschap stellen. De plicht, waaraan zich niemand om natio nale redenen, hoe ernstig die ook mogen zijn, kan onttrekken, is mede te werken tot de voorbeeldige bestraffing van hen, die voor de rampen en afgrijselijkheden van den oorlog aansprakelijk zijn en tot het streven om het Duitsche volk, dat nog in twijfel verkeert omtrent de leerstellingen van zijne regeeringen, die leeraarden dat macht recht schept en dat het bereiken van zijn doel de daartoe ge pleegde misdaden onschuldigt, terug te brengen tot begrippen van gemeenschapszin en raen schelijkheid. Het ii uit dit en niet uitsluitend uit het nationaal oogpunt dat de mogendheden llr Ms. Regeering verzocht hebben Wilhelm von Hohencellern over te leveren en dat zij thans dit verzoek hernieuwen. De mogendheden zouden er de Nederlandsche Regeering aan willen berinneren dat deze, indien zij voortging zich niet te bekommeren om de tegenwoordigheid van de Keizerlijke familie op haar grondgebied zoo dicht bij Duitschland, rechtstreeksche aansprakelijkheid op zich zou laden, zoowel voor de beschutting van een misdadiger tegen de eisenen van het recht, als voor eene voor Enropa en de geheele wereld zoo gevaarlijke propaganda. Het valt niet te betwisten, dat het voortdurend verblijf van den gewezen keizer onder een noodzakelijkerwijze onvoldoend toezicht, op enkele kilometers van de Duitsche grens, waar hij het middelpunt blijft van ijverige en toenemende kuiperijen, voor de mogendheden, die bovenmenschelijke offers hebben gebracht om het doodelijk gevaar uit den weg te ruimen, eene bedreiging vormt welke meu haar niet kan vragen te dulden, De aanspraken welke zij ontleenen aan oe meest formeelen beginselen van het volkenrecht, geven haar het recht en stellen haar ten plicht zoodanige maatregelen te nemen als hare eigen veiligheid vordert. De mogendheden kunnen het pijnlijk gevoel niet verbergen, teweeggebracht door de wei gering der Nederlandsche Regeering haar den gewezen Keizer over te leveren zonder dat zelfs de mogelijkheid is onder de oogen gezien om, met eerbiediging van Nederlands bezwaren, afdoende vaorzorgsmaatregelen te treffen, hetzij ter plaatse zelve, hetzij door den gewezen keizer verwijderd te houden van het tooneel zijner, misdaden, welke maatregelen hem buitenstaat zouden slsllen in de toekomst in Duitschland zijn verdertelijken invloed te oefenen. Al zou dergelijk voorstel niet ten volle hebben beant woord aan het verzoek der mogendheden, het zou ten minste getuigenis hebben afgelegd van de gevoelens welke Nederland niet kan nalaten te koestoren. De mogendheden houden aan de Neder l&ndsche Bageering op de plechtigste en meest dringende wijze de beteekenis voor van een nieuw onderzoek van de vraag welke zij gesteld hebben. Zij wenschen wel te doen verstaan, hoe ernstig de toestand zou kunnen worden, indien de Nederlandsche Regeering niet in staat ware de verzekeringen te geven welke Europa's veiligheid zoo gebiedend vordert, Wil, Excellentie, de verzekering aanvaarden van mijne bijzondere hoogachting. (w. g.) D. Lloyd George. Antwoord der Nederlandiche regeeging. Het antwoord op deae nota, dat ingevolge r!e aan Hr. Ms. Gezant te Londen verstrekte opdracht heden aan den heer Lloyd George werd overhandigd, luidt als volgt: 's—Gravenhage, 2 Maart 1920. Exellentie, Bij schrijven van 14 Februari j.l. gericht aan den Voorzitter van den Nederlandseben Raad vaa Ministers, hebbeu de Mogendheden Harer Majesteit's Regeering verzocht terug te komen op hare weigering om Wilhelm von Hohenzollern, gewezen Duitschen Keizer, in hure handen te stellen om te worden gevonnist. De Mogendheden vragen harer Majesteit's Regeering niet, af te wijken van hare fraditi oneele staatkunde; maar vermeenende, dat rie aard van haar verzoek niet genoegzaam is vdrstaau zetten zij de redenen uiteen, welke in hare oogen zouden rechtvaardigen, dat, zouder acht te slaan op de Nederlandsche wet, de geweien keizer haar werd uitgeleverd. De aandacht van Harer Majesieit's regeering vragen voor de aansprakelijkheid, welke deze op zich zou laden, indisn zij voortging zich niet te bekommeren, eo de tegenwoordigheid van den den gewezen keizer op haar grondgebied, zoo dicht bij de Duitsche grens, geven de Mogendheden uiting aan het pijnlijk gevoel, bij haar teweeggebracht door de weigering van Harer Majesteit's Regeering zonder dat zelf» de mogelijkheid is onder de oogen gezisn •om, mat eerbiediging van Nederlandsch bezwaren, afdoende voorzorgsmaatregelen te treffen hetzij ter plaatse zelve, hetzij door den gewezen keizer door verwijdering buiten staat te stellen in de toekomst in Duitschland zijn invloed te oefenen. Zich rekenschip gevende van de beweegrede nen der Mogendheden, heeft Harer Majesteit's Regeering opnieuw hare zeer ernstige aandacht gewijd aan de door de Mogendheden bij het hernieuwen van haar verzoek aaugevoerde overwegingen en heeft zij nogmaals nauwgezet nagegaan wat in het onderhavige geval haar plioht voorsïhrijft. 7.K heeft evenwel niet tot een andere slotsom men komen dan die, welke zij reeds heeit ueergeschreven in hare nota van 21 Januari 1920 en welke niet toelaat aan het verlangen der Mogendheden gevolg te geven. Harer Majesteit's Kegeering heeft geenszins de met de menschelijkheid strijdende handelingen vergeten welke de oorlog te aanschouwen heeft gegeven en tegeu welke zij geprotesteerd heeft zoo dikwijs Nedorlandsche onderdanen daarvan de onschuldige slachtoffers zijn geworden, maar. aij is vaa oordeel, dat de herin nering aan deze weldaden geen invloed mag oefenen op hare houding in het onderhavige geval. Zij herinnert er aan, dat Nederland geen partij is bij het verdrag van Versailles en ten opzichte van de feiten van den oorlog in eene andere positie verkeert dan de mogendheden, tën vermits het tot de hoogste plichten der re geering behoort de op algemeenen rechtsbegin selen gegronde constihuioneele wetten des Rijks te eerbiedigen mag zij niet nalaten nog eens duidelijk te doen uitkomen, dat zij onder die omstandigheden een daad zou plegen in strijd met recht en gerechtigheid en onver eenigbaar met de nationale eer, indien zij on der den drang der mogendheden er in zou toestemmen die wetten te schenden door aan' den zich op '■ lands grondgebied bevindende vluchteling de rechten te ontnemen welke deze hem toekennen. Harer Majesteits regeering heeft zich afge vraagd of waarlijk, zooals in de nota van 14 Februari j.l. gezegd wordt, deze opvatting van zijne pliohten Nederland buiten de weieldge meenschap zou sluiten. De Nederlandsche ge schiedenis, waarnaar de mogendheden in dezen gedaohtengang verwijzen onder herinnering aan Nenerland's lijden onder onrecht en zijne worstelingen voor de vrnheid, weerlegt van zulk eene bewering volstrekt a'doende de ge grondheid. Indien derhalve Harer Majesteits regeering het eenmaal gegeven antwoord moet hand— haven, zoo is zij zich nochtans ten volle bc— wust van de plichten, welke baar de tegenwoordigheid van den gewezen keizer op het grondgebied des rijks oplegt met het oog zoowel op het balang van het land zelf, als op de internationale veiligheid. Zij betreurt, dat de mogendheden onder den indruk schijnen te zijn gekomen, dat —vermits het Nederlandsche antwoord op het verzoek om haar den keizer over te leveren daarop niet zinspeelde. Harer Majesteit» regeering zich om die «ijde van het vraagstuk niet bekom— morde en daaraan niet hare ernstige aandacht schonk. Dit laatste is niet het geval. Indashtig aan hare plichten op dat stuk, Hares Majesteits regeering van d?n aanvang af gewaukt voorde nakoming van het geen haar plicht haar voorschrijft en zij zal dit blijv-n doen, zich in staat wetende in de vrije uitoefening van hare souvereiniteit, ter plaatse alle afdoende voorzorgsmaatregelen te Demeo, welke noodig zijn en de vrijheid van den gewezen keizer te onderwerpen aan de vereiichte beperkingen. Hares Majesteits regeering «telt er prijs op deze verklaringen op de meest formeele wijze af te leggen en daarbij de opvatting van haar plicht te stellen in he; kader van haar recht. Zij vertrouwt, dat deze verklaringen, welke het bewijs leveren, dat Nederland rekening houdt met de gevaren, welke de mogendheden duchten niet kunnen nalaten hare bezorgdheid weg te nemen. Wil, Excellentie, de venekering aanvaa'den van mijne bijzondere hoogachting, (w.g.) VAN KAHNEBEEK. Minister van Buitenlandsche Zaken --- Telegrafisch weerberich. Waargenomen in den morgen van 7 Maait. Verwachting tot den avond van 8 Maart Meest matige zuidelijke tot westelijke wind, meest zwaarbewolkt of betrokken, waarschiju lijk regenbuien, iets kouder. --- Tilburgsche berichten. AGENDA. R. K. Werklieden vereeniging par. Broekhoven Vergadering der Jeugd —organisatie. R. K. Kleermakers en Petteamakersvereeni gin" vergadering op Zondag 7 Maart ten 11.30 in de R K. Werklieden vereeniging. --- R.K. LYCEUM. De leeraren en leerlingen, die geen andere functie ontvangen hebben, worden beleefd verzocht, om op Maandag 8 Maart om half negen voormiddag in het Lyceum aanwezig te zijn, teneinde van uit het Lyceum zich naar de uilvaart en begrafenis san den WeiEd. Zeer Gek heer Dra. J. Weterings te begeven De Mijderator GOULMI. --- GEMEENTERAAD. De leden van. den gemeenteraad zijn opaeroepen tot bijwoning eener vergadering, te houden op Vrijdag 12 Maart, 1920, des namiddags te zes uur. Punten van 'behandeling. X. «Groedkeuring van de notulen der vergaderingen van 17 en 20 Oclober en I November 1919. 2. eeling vau ingekomen stukken. 3. VcorsLel-lot aankoop van een perceel arend in het pariieel uitbreidingsplan ",De Soey" van P. iieerkens Jzn. 4. Voorstel tot. verkoop van een bouwterrein aan de Enscholsche straat aan F, Hervers en Jac. Donders. 5. Voorstel tot heu aangaan eeneil overeenkomst met J. A. A. Kersiens metj betrekking tot gronden, gelegen nabij da S 1 eve n zan ds chesiraat. 6 Voorstel tot het aangaan eener ruil- OTtwenkomst met P. H. L. van Biel mefi betrekking tot gronden, gelegen nabij dö Nazarethstraat. 7. Voorstel tot definitieve vaststelling van een pariieel uitbreidingsplan, genaamd „Kor vel." 8. Voorstel tot definitieve vaststelling van ecu partieel uitbreidingsplan genaamd Schijf." 9 Praeadvies naar aanleiding van hei adres der Coöperatieve Woningbouwvereeniging „Ontwikkeling" om toewijzing van voor den bouw van ongeveer 250 woningen. 10 Voorstel om de gemeente als nd te doen toetreden tot het Eerste Nederlandsche Wegen-Congres. 11. Voorstel tot electnfics aer openbare straatverlichtino. Tilll,irrt 12. Voorstel om aan de afd. Tilburg van den Ned. R K. Bond van Handéta-_ Kantoor- en Winkelbedienden „St Iranciscus van Assisië" een Bubsidie toe te kennen. 13. Voorstel tot bepaling van de som over het jaar 1919 uit de gemeentekas te verstrekken aan de Kamer van Koophandel en Fabrieken. 14. Voorslei van de Commissie voor de straf ver ordeningen tot aanvulling oer Motor- en Hij wiel ver ordening w verband met hef verkeer- met vrachtauto's. ---