PERSOVERZICHT. Verzekering tege ongelukken. Hierover schrijft het Huisgezin: Onder de wetsontwerpen, in de jongste Troonrede aangekondigd, behoort er ook een betreffende de verplichte verzekering van den werkman tegen ongelukken, die hem in zijn bedrijf kunnen overkomen. leder, die het goed meent met den werkman, zal zich daarover van harte verheugen. Elke poging toch van overheidswege om de arbeidende klasse den zwaren strijd om het bestaan lichter te maken, verdient onze warme instemming, nu het meer en meer blijkt, dat zonder staatshulp de arbeider moeilijk is op te beuren uit den treurigen staat, waarin hij door een .uitzuigend kapitaal" (h t woord is van onzen Heiligen Vader zelf) gebracht is. Terecht is dan ook de verzekering teg6n ongelukken opgenomen onder' de punten van het katholiek program. Intusschen is het denkbeeld om den werkman tegen de noodlottige gevolgen van ongevallen in zijn bedrijf te behoeden lichter uitgesproken, dan geformuleerd in een wet, die aan alle vereischten voldoet. De ondervinding, in Duitschland en Oostenrijk omtrent dergelijke wetten opgedaan, leert dat het hoogst moeilijk is, deze aangelegenheid zóó te regelen, dat er geen misbruiken uit voortvloeien, die het geneesmiddel erger zouden maken dan de kwaal. Dit laatste nu is inderdaad, blijkens de statistieken, in de beide genoemde landen het geval. Terwijl men door wettelijke maatregelen trachtte den ■w erkman zooveel mogelijk t sgen de gevolgen van ongelukken te behoeden, blijkt dat juist door die maatregelen de ongelukken in hooge mate zijn toegenomen. Heel leerzaam zijn in dit opzicht de cijfers, door de heeren Gruner en Puster uit de officieele verslagen der Duitsche en Oostenrijksche verzekeringsinstellingen geput. Daaruit toch blijkt duidelijk, dat sedert de invoering der verplichte verzekering de ongelukken daar schrikbarend toenemen en tegelijk ook de processen betreffende de verschuldigde uitkeering. In 1886, het tweede jaar na de invoering van verzekeringswet in Duitschland, bedroeg het aantal aangegeven ongevallen daar een kleine 24 op de 1000 verzekerden. Dit aantal groeide sedert gestadig aan, zoodat het in 1895 al bijna 38 bedroeg. In tien jaar tijds was alzoo het aantal ongelukken met 60 ten honderd toegenomen, en dat ondanks de groote voorzorgsmaatregelen, intusschen ter voorkoming van ongelukken genomen, maatregelen, die zich allengs over hoe langer hoe minder gevaarlijke bedrijven uitstrekten. Naar alle waarschijnlijkheid had het aantal ongelukken moeten verminderen: in plaats daarvan vermeerderde het met meer dan de helft. In Oostenrijk was de toeneming nog sterker. Het eerste jaar, in '91, werden er nog geen twintig ongelukken aangegeven op de 1000 verzekerden ; in '95, dus pas vier jaar later, was dat cijfer tot over de 40 gestegen. En niet enkel de ongelukken nemen toe, maar ook de gevallen van blijvende of tijdelijke ongeschiktheid tot werken. Men moet weten, dat in Duitschland de verzekering tegen ongelukken gedurende de eerste der dertien weken na het geval werkt als de gewone verzekering tegen ziekte. Welnu, in 1886 bedroeg het aantal gevallen van ongeschiktheid tot den arbeid langer dan dertien weken niet meer dan 0.57 op de 1000 verzekerden. In 1895 was dit cijfer verdriedubbeld eu bedroeg 1 85 per duizend. Neemt men het gezamenlijk aantal der gevallen van tijdelijke of blijvende ongeschiktheid, dan blijkt het dat dit geklommen is van 2.10 per 1000 in 1886 tot 557 per 1000 in 1895. Alleen het aantal gevall m met doodelijken afloop bleef nagenoeg hetzelfde, namelijk 070 en 067 per duizend. Hetzelfde verschijnsel deed zich in Oostenrijk voor, waar de gevallen van blijvende ongeschiktheid toenamen van 1.93 in 1890 tot 3.74 in 1894, en die van tijdelijke ongeschiktheid in hetzelfde tijdsverloop van 5,59 tot 8.26 op de 1000 verzekerden. Uit die cijfers blijkt dus, dat de verzekering tegen ongelukken in Duitschland en Oostenrijk tot gevolg heeft gehad, dat niet enkel de ongelukken zelf, maar ook de gevallen van tijdelijke of blrjvende ongeschiktheid tot werken schromelijk zijn toegenomen. Dat kan niet anders verklaard worden dan hierdoor, dat de zekerheid, in geval van een ongeluk een toelage of schadeloosstelling te krijgen, vele werklieden onvoorzichtig en roekeloos heeft gemaakt. Met die toelage in het vooruitzicht schrikt een lichte verwonding hen niet af, en is er eenmaal een ongeluk gebeurd, dan maken zij ook gean haast om weer aan het werk Ie komen, daar zij toch eene goede uitkeering per dag ontvangen. Maar de bedoelde verzekeringswetten hebben nog een ander nadeelig gevolg gehad, en wel een ontzaglijken nasleep van geschillen eu processen over de uit te keeren schadeloosstellingen. In dit opzicht kunnen die wetten allerminst geacht worden te hebben bijgedragen tot het herstel van den maatschappelijken vrede. De processen tusschen werklieden en werkgevers zijn aan de orde van den dag: beide partijen staan doorloopend tegenover elkaar als op den voet van oorlog. Zoo is, om ons enkel tot Duitschland te bepalen het getal dier processen toegenomen van 2446 in 1886 tot 38647 in 1896. In niet minder dan 23 of 24 van de 100 gevallen, waarin wegens een ongeluk uitkeering moest plaats hebben, geeft de vastelling van het bedrag aanleiding tot proces! Alzoo komt er op elke vier gevallen één voor, waarin de belanghebbende weigert genoegen te nemen met de schadeloosstelling, die de wetgever toch zoo nauwkeurig scheen afgebakend te hebben, en zich beroept op den rechter om een hooger bedrag te verkrijgen. Nooit vóór de instelling der verzekeringswetten, roept de heer Gruner uit, heeft de werkman zoo druk geprocedeerd Wel een bewijs dat de verstandhouding tusschen werkman en patroon er ten gevolge dier wetten allesbehalve op verbeterd is. Er zouden uit de cijfers van de heeren Gruner en Fuster nog andere leerzame büzonderhe ien zijn te putten; zoo b. v. blijkt er uit dat het cijfer der toelagen, van de Oostenrijksche verzekeringskassen gevorderd, in de laatste vijf jaren zoodanig is toegenomen, dat deze kassen voor groote tekorten staan en dan ook de verze- binnenkort verhoogd zullen moeten worden. Dit is al aangevraagd door het bestuur der verzekeringskas voor Beneden-Oostenrijk, die op het laatst van 1896 een tekort aanwees van meer dan twee millioen florijnen. Hebben wij op deze cijfers willen wijzen als een schrikbeeld om tegen de invoering van een dergelijke verzekering ten onzent te waarschuwen ? In het minst niet. Wij zouden niets liever zien dan dat de oppassende werkman zooveel mogelijk tegen de noodlottige gevolgen van ongevallen in zijn bedrijf kon gewaarborgd worden. Zelfs al zou van derge'ijke verzekering door sommige gewetenlooze arbeiders misbruik worden gemaakt, dan mag dit nog geen reden zijn om aan de groote massa van de goeden het voordeel van zulk een maatregel te onthouden. Wanneer alle pen -doenen of uitkeeringen, waarmee wel eens geknoeid wordt door inhaligen, die meor nemen dan hun toekomt, moesten ingetrokken worden, dan zouden er, denken wij, maar heel weinig overbhjven. Wij houden ons overtuigd dat dergelijke misbruiken lang niet enkel in de werkliedenwereld voorkomen; dat in alle standen degenen, die het dichtste bij het vuur zitten, zich gewoonlijk het beste weten te warmen. In de hoogere kringen verstaat men nog wel zoo goed als onder de arbeiders de kunst van naar zich toe rekenen en daar loopt dat over bedragen van vrij wat meer belang dan de uitkeering aan een verongelukten werkman. Men zie er ons dus niet op aan dat wij den oppassenden werkman de verzekering zouden willen onthouden, omdat daar misbruik van zou kunnen gemaakt worden. De goeden mogen niet door de kwaden lijden. Maar wij wijzen enkel op de bovengemelde feiten, opdat men hier te lande, bij het regelen van de bewuste verzekering, /.ijn voordeel moge doen met de ervaring in het buitenland, zoodat misbruiken zooveel mogelijk voorkomen worden. Tevens wilden wij, tegenover degenen, die alle heil van watten en reglementen verwachten, doen uitkomen, dat de verwachtingen, op zulke wetten gebouwd, dikwijls jammerlijk teleurgesteld worden. De sociale kwestie is vooral een zedelijke kwestie, tot wier oplossing wetten en reglementen maar zwakke hulpmiddelen zijn, als daarmee niet gepaard gaat een verheffing van het zedelyk bewustzijn. --- FEUILLETON. Uit het leven van Sherlock Holmes. De verdwenen Brnid. 3. „Hoelang heeft zij met die Alice gepraat ?" „Eenige minuten, denk ik. „Hebt u gehoord wat zij met elkander praatten?" „Mijn vrouw zeide zoo iets v.in geld gemaakt in de mijnen, maar wat zij daarn-ede bedoelde of waar dat op sloeg, weet ik niet, tenzij zij met de kamenier over haar vader sprak." „En wat deed zij daarna ?" Toen ging zij naar den salon." "Gearmd met u ?" .Neen, alleen. Zrj had daaromtrent hare eigenaardige opvattingen Toen wrj zoowat tien minuten aan tafel waren, stond zij op, mompelde een paar verontschuldigingen en verliet de kamer om nooit terug te komen." „Maar die kamenier Alice beweert, naar ik hoor, dat zy naar hare kamer is gegaan, hare bruidskleeren met een langen ulster heeft bedekt, een hoed op heeft geztt en de deur is uitgegaan.'* Juist. En later heeft men haar zien wandelen in Hyde Park met Flora Milon, een vrcuw, die thans in hechtenis is genomen en die dien morgen het huis van den heer Doran is binnengedrongen en daar opschudding heeft gemaakt" „Ah zoo! Ik zou ook gaarne eenige bijzonderheden hooren omtrent deze jonge dame en de betrekking waarin u tot haar staat." Lord St. Simon trok de schouders op. „Wrj hebben eenige jaren vriendschappelijk - ik mag zelfs zeggen zeer vriendschappelijk — met elkander omgegaan. Zrj was een danseres in het Allegro. Ik heb haar goed bedacht en zij heeft geen reden om over irirj te klagen. Maar gij weet hoe de vrouwen zijn, mijnheer Holmes. Flora was een snoeperig meisje en innig aan mij gehecht; maar zrj was driftig en opgewonden en schreef mij vreeselijke brieven, toen zij hoorde dat ik ging trouwen. Om u de waarheid te zeggen, heb ik het huwelijk zoo stil laten voltrekken, daar ik vreesde dat zij in de kerk schandaal zou maken. Zij is, toen wrj teruggekeerd waren, naar het huis van den heer Doran geloopen en heeft getracht daar binnen te dringen. Maar ik had die mogelijkheid voorzien en had den bediende mijne constructiën gegeven. Toen zrj zag dat het haar niets baatte al maakte zrj e3n standje, kwam zrj tot rust. „Heeft uwe vrouw van dit alles niets bemerkt ?'' „Neen, goddank niet.'' „En later heeft men haar met die vrouw zien loopen ?" „Ja. Dit maakt, in de oogen van den heer Lestrade, de zaak zoo ernstig. Men denkt dat Flora mijn vrouw naar buiten heeft gelokt en een of andere vreeselijken valstrik voor haar gelegd heeft." „Dit vermoeden ligt voor de hand." „Denk u het ook ?" „Ik acht het niet waarschijnlijk. Maar u, wat denkt u er van ?" „Flora was een meisje dat geen vlieg kwaad zou doen." „Evenwel een jaloersche vrouw staat voor niets. Zeg mij eens, wat vermoedt u dat er plaats heeft gehad ?" „Ik weet het niet. Maar als u het mij vraagt, moet ik zeggen dat de mogelijkheid in mij is opgekomen, dat schrik en teleurstelling haar in een toestand van overspanning gebracht hebben, die...." „ Kortom, u denkt dat zij plotseling krankzinning is geworden?" „Nu. wanneer ik bedenk wat het voor haar wezen moest, ik zal niet zeggen mij, maar den rang en de titels te verliezen, die door mij haar deel zouden worden — acht ik het mogelijk dat dit haar verstand gekrenkt heeft." „Ja, die stelling is ook niet onaannemelijk," zeide Holmes, lachend. „En nu, lord St. Simon, heb ik de gegevens, die ik behoef. Zeg mü alleen nog, waart gy en uwe vrouw aan het bruilofstmaal zoo gezeten, dat gij uit het raam kondt zien?'' „Ja, wij konden den geheelen weg zien tot aan het park." „Goed. Dan geloof ik niet dat ik u langer behoef op te houden. Ik zal u later van mij doen hooren." „Denkt u dat u zoo gelukkig zult zjjn, dit vraagstuk te kunnen oplossen?" „Ik heb het reeds opgelost.'' „Nu ? Wat was het dan ? Waar is dan mijn vrouw?" „Hieromtrent zal ik u spoedig inlichtingen kunnen geven." Lord St. Simon schudde het hoofd. „Ik vrees dat er knapper bollen toe noodig zijn dan u of ik bezitten, om haar terug te krijgen," zeide hij. En toen verliet hij met een statige buiging het vertrek. „Het is zeer vriendelijk van lord St. Simon myn hoofd op één lijn te stellen met het zijne," zeide Sherlock Holmes, lachend. „Maar ik heb behoefte aan een kleine verkwikking. Ik zal een glaasje whisky met soda water drinken en sigaar rooken Ik had mijn gevolgtrekkingen omtrent de zaak reeds gemaakt voordat onze cliënt by ons kwam." „Maar, Holmes!" „Ik heb in mijn praktijk verscheidene dergelijke gevallen gehad, maar zooals ik straks reeds zeide, geen enkele waar de vrouw reeds aan het bruilofstmaal wegliep. Doch juist die bijzonderheid deed mij terstond licht over de zaak opgaan. Wat ik na alles wat ik gehoord heb vermoed, moet waarheid zijn. He, daar isLestrade! Goeden middag, Lestrade! Er staat een glas op het buffet en er zijn sigaren in den koker." De inspecteur was gekleed in een schanslooper en hy had een lossen das om, wat hem bepaald het voorkomen gaf van een zeevaarder. Na ons met een handgebaar gegroet te hebben, ging hy zitten en stak een sigaar op, na den lederen zak, dien hy by zich had, op den grond gelegd te hebben. „Wat heb je?" vroeg Holmes, met een flikkering in zyne oogen. „Je ziet er uit alsof je nist in je schik zyt." „Ik ben ook niet in mrjn schik. Het is dat helsche huwelijk van St. Simon. Ik kan er geen kop of staart aan maken." „Zoo? Dat verwondert my." „Wie heeft ooit van zoon warboel gehoord? Elke leiddraad glipt je dadelijk weer door de vingers. Ik ben er den gebeelen dag mede aan het werk geweest.'' „En dat werk schynt je mooi nat gemaakt te hebben," zeide Holmes, zyn hand op de mouw van den schanslooper leggende. „Ja, ik heb de Serpentine uitgebaggerd.'' „Waarom hebt ge dat gedaan ? Wat kan je daartoe bewogen hebben ?" „Ik wilde het lyk van mevrouw St. Simon zoeken." Sherlock Holmes viel achterover in zyn stoel en begon te schateren van lachen. „Hebt ge soms ook het bassin van de fontein in Trafalgarsquare uitgebaggerd?" vroeg hy. „Waarom ? WaL bedoelt ge ?" „Omdat je daar de dame even weinig zult vinden als in de Serpentine." Lestrade wierp mijn vriend een woedenden blik toe. »Jy zult er zeker wel weder alles van weten ?" zeide hij, smalend. „Ik heb de feiten daar juist gehoord, maar ik weet reeds wat ik er van denken moet.1' „Zoo? Dus denk jij dat de Serpentine niets met de verdwijning der dame te maken heeft." „Ik acht dat ten minste hoogst onwaarschijnlijk." „D<»n zult ge misschien wel zoo vriendelijk willen zijn te verklaren, hoe het komt dat wrj dit er in gevonden hebben?'' Met deze woorden maakte hij den zak open en haalde daaruit een nat, wit zijden bruidskleed te voorschijn, een paar witte satijnen schoenen en een bruidssluier, alles verkleurd en doorweekt van het water. „Daar," voegde hü er brj, „een trouwring op dien stapel leggende, dit is een nootje voor u, mijnheer Holmes. Ga dat nu maar eens kraken.'' „Ah zoo", zeide mijn vriend, blauwe kringentjes uit zijn sigaar omhoog latende gaan. „Hebt gij die voorwerpen uit de Serpentine gebaggerd?" zij dreven aan den kant, bij het park. Zy zü'n herkend als de bruidskleederen van de vermi--te vrouw en het kwam mij voor dat als de kleuren daar lagen, het lyk van de bruid ook niet ver af zou zy'n." ■ „Gij gaat dus uit van het stelsel, dat het I'ijk van een mensen onverlelyk in de nabijheid van zy'n garde-robe moet liggen. En tot welke gevolgtrekkingen hadt ge gehoopt doo/ deze vondst te komen ?" „Ik hoopte er door te bewijzen, dat Piora Millar in de zaak betrokken is. En ik kan het bewyzan ook-" „Hoe dan?" „In de japon is een zak en in dien zak was een visiteboekje. Ik heb dat visiteboefcje er uit gehaald en daarin dit briefje gevonden". Hy wierp een couvert op de voor hem staande tafel. Luister, heoren : „„Gij zult my zien als alles gereed is. Kom dadelyfe. F. H. M. „Nu zeg ik dat lady St. Simon door Flora Millar is weggelokt en dat deze (ongetwijfeld met andere medeplichtigen) voor hare verdwijning verantwoordelijk is. Hier, met hare voorletters geteekond, is het briefje dat haar ongetwijfeld aan de deur in do hand is gestopt — en zoo heeft de ! arme. vrouw zich ia den val laten | lokken." „Uitstekend, Lestmde", zeide Hol- J mes, lachend. „Ge zjjt inderdaad uiterst scherpzinnig. Laat my het briefje eens kyken.'' Hy' nam het strookje papier achteloos op, maar zijn aandacht bleef er oogenblikkelijk aan gekoterd en hij uitte een kreet van voldoening. „Dit is werkelijk gewichtig" zeide hij. „Ha, vinèt ge dat werkelyk." „Zeker. Ik wensch jo van harte geluk met je vondst." „Wat t zeide Lestrade, Je leest het aan den verkeerden kant.'' „Integendeel, dit is de zijde die ik hebber- moet." „Wat bedoel je ? Je bent niet wys! Daar staan de woorden met potlood," „Ja, maar aan dien zoogenaamd vorkeerden kant staat het fragment van een hotel-rekening, die voor mij van het hoogste gewicht is." „Waarom? Ik zie daar niets in. Ik heb dat gekrabbel ook wel gezien," zeide Lestrade. „Den 4den October, kamer 8 shillings, ontbijt 2 shillings, tweede ontbijt 2 shillings, glas sherry, acht stuiver. Wat voor gewicht kunnen die cijfers voor je hebben ?" „Meer dan je schijnt te denken. Het briefje is ook van gewicht of liever de initialen. Ik wensch je dus nogmaals geluk" „Ik heb tyd genoeg verspild", zeide Lestrade. „Ik kan mij met dat spinnen van fijne theorien niet vereenigen. Vaarwel, mijnheer Holmes, wij zullen zien wie het eerst is, waar wij wezen moeten". Hy pakte de kleeren weder byeen, wierp die ia den zak en liep I naar de deur. „Luister eens even, Lestrade", zeide Holmes voordat zijn mededinger verdween. „Die lady St. Simon is een mythe. Zij bostaat niet en heeft nooit bestaan. Lestrade zag mijn vriend medelijdend aan. Toen keerde hij zich tot mij, klopte met zijn vinger op zijn voorhoofd, schudde plechtig het hoofd en spoedde zich weg. Hy had nauwelijks de deur achter zich gesloten of Holmes stond op en j deed zijn overjas aan. „Ik moet even ! uit, Watson. Ik zal je een poosje aan het gezelschap van je couranten moeten overlaten," Het was vijf uur toen Sherlock Holmes my verliet, maar ik had geen j tyd mij verlaten te voelen, daar er binnen een uur een banketbakkersknecht schelde met een groote taavtendoos Deze werd door hem en een jongen, dien hrj had medegebracht ontpakt en uit de doos kwam een keurig soupeetje te voorschijn, dat op ons nederig buffet werd gezet. Een faisant, een pakje ganzenleverpastei, en e-enige sneedjes geroosterd brood . prijkten weldra naast e<-.n paar met spinnewebben bedekte flesschen wijn. ! Toen zy al deze lekkernijen op het j buffet gezet hadden, vertrokken de | mannen weder, als de toovenaars uit de Arabische nachtvertëllingen, zonder eenige verklaring dan dat alles betaald was, en di\ï hun was bevolen het aan dit adres dit bezorgen. Precies om negen uur kwam Sherlock Holmes terug. Zijn ,'gelaat stond ernstig, maar ik zag aan zijn oogen dat hij in zijn beschouwing van de zaak niet gefaald had. „Het avondeten is dus klaargezet,'' zeide hij, zijne handen wrijvende. „Ge schijnt visite te verwachten. Er staan vy'f couverts." „Ja, ik denk dat ik een paar gasten zal krrjg* n," zeide hij. „Het verwondert rnrj zelfs dat Lort St. Simon nog niet gekomen is. Ha, ik geloof dat ik zijn stap op den trap hoor.'' Het was inderdaad de edelman, die met zy'n gewonen vluggen tred en zijn aan zijn jas bengelend lorgnet de kamer kwam instormen. „Mijn bode heeft u dus thuisgevonden ?" zeide Holmes. ■% „Ja, ik moet zeggen dat de inhoud van uw briefje mij verbaasd heeft. Kunt ge alles wat ge schrijft met bewijzen staven V „Ik geloof van ja." Lord St. Simon viel in een stoel «n streek zrjn hand over zijn voorhoofd. „Wat zal mijn vader zeggen," mompelde hy, „wanneer hy" hoorde dat zijn zoon zoo vernederd werd." „Het is louter toeval. Ik geloof niet dat hier van vernederen sprake kan zrjn" „O, gy beziet de zaken uit een ander oogpunt.'' „Ik begrijp ten minste niet hoe iemand de dame in quaestie zou kunnen beschuldigen. Zij had niet anders kunnen handelen, al is het te betreuren, dat z(j wat overhaast in deze zaak is te werk gegaan. Doch daar zij geen moeder heeft, had zij in deze crisis niemand die haar kon raden." „Het is een schandelijke daad—ja, schandelijk mijnheer." „U moet niet vergeten hoe netelig de toestand was, waarin het meisje zich geplaatst zag.'' „Ik kan er geen verontschuldigingen voor vinden. Ik vind het slecht. Men heeft schandelijk met mij gespeeld." „Ik geloof dat. ik hoor schellen," zeide Holmes. „Ja, dat moeten zij wezen, Als ik niet in staat ben uwhart te vermurwen, zal de pleitbezorger, dien ik heb laten komen, misschien gelukkiger zijn." „Hij opende de deur en liet een heer en dame binnen. „Lord St. Simon", zeide hij, „sta mij toe u de heer en mevrouw Hay Moulton voor te stellen. Ik geloof dat u mevrouw wel eens meer ontmoet hebt." Bij het gezicht van die twee personen, die thans voor hem stonden, sprong onze cliënt van zijn stoel op en stelde zich kaarsrecht, als het beeld van beleedigde waardigheid, tegenover haar. De dame was een stap naar voren getreden en stak hem hare hand toe, doch hij nam die niet aan en hield zijn oogen op den grond geslagen. Misschien was het ook maar beter, dat hij den smeekenden Wik van haar gelaat niet zag, daar hij hieraan wellicht geen weerstand had kunnen bieden. „Geef je als 't u blieft niet de moeite verontschuldigingen te maken," zeid« lord St. Simon bitter. „O, ik weet dat ik heel slecht gehandeld heb en dat ik je alles had moeten zeggen. Maar ik was zoo verbijsterd, toen ik Frank daar opeons terugzag, dat ik niet wist wat ik deed of zei de. Het verbaast mij nog, dat ik niet voor het altaar van schrik in onmacht ben gevallen.'' „Is het u ook aangenamer, mevrouw Moulton, dat mijn vriend en ik de kamer verlaten, terwijl gij deze zaak aan lord St. Simon verklaard ?" vroeg Holmes. „Als ik mijn gevoelen zeggen mag", merkte de vreemdeling op, die ons als de heer Moulton was voorgesteld, „zou ik wel wenschen dat ér een einde werd gemaakt aan zijne ge* heimzinnigheid. Ik ben er op gesteld dat de heeren het rechte van de zaak kennen". % De persoon, die dit zeide, was een klein, door de zon gebruind mann itje, met een scherp gelaat en bewegelijke manieren. (Wordt vervolgd.) --- Valuas schrijft in het Venloosch Weekblad: Dat deed nood en haast, schijnt het, 's lands burgerij den last van het soldatendom nog meer knellend, meer kwellend te maken. Te zijner „blijde inkomste" wist dat hybridisch 60+1, waarmede wij voor 4 jaren zijn opgescheept, blijkbaar ons niets beters te bieden dan persoonlijken dienstplicht. Een ontwerp in dien zin zal — dus luidt het — „eerlang" worden ingediend. Onder no. 1 staat het in de troonrede vermeld. Bepaald, daar zit haast achter. De heeren stellen zich aan, als duchtten zij dringend perijkel by talmen of toeven. Als zat het Nederlandsche volk, nooden vergetend, weeën verkroppend en klachten versmorend, daarnaar te trachten en te smachten. En 't ontwerp wordt aangemeld „als voorbereiding van de hervorming der levende strijdkrachten". Wat of daarachter zal steken ? Wij houden slechts matig van zoon „bedekten genitivus". Aan dit no. 1, dat persoonlijken dienstplicht „belooft en waarschijnlijk nog iets meer, wordt als nommertje 3 „leerplicht" gekoppeld. Als wilde men alree voor de zooveelste maal laten blijken hoe smoorlijk de vereenigde liberale party', dien klinkenden naam ten spijt, verliefd is op dwang. Bij dwang naar de school, bij dwang naar de kazerne, het „wij leven vrij, wij leven bln' op Neerlands dierbren grond" allegro ingezet Als Jan Bataaf nu nog niet beseft hoe groot het voorrecht is onder het bewind van een tot radicalisme verzakkend, desnoods tot socialisme wegzinkend liberalisme te staan, mag men hem wel verwijten, dat hij de kluts heelegaar kwijt is. Wij zijn benieuwd, het ontwerp te zien, wanneer het uit de maak zal komen. Over no. 2: „vereeniging van de zorg voor de landbouwbelacgen bij éen Departement van Algemeen Bestuur" zal ten bekwamen tijde collega Jan Truyen wel een woordje in het midden brengen, dunkt me. Nommer 3 stelt „regeling van den leerplicht in 't vooruitzicht. Daar zyn we heusch niet bijster op gestekL Over dat punt werd reeds den 23sten jl. in de Eerste Kamer een en ander gesproken. In rond Zeeuwsch zei de heer Van Asoh van Wijck, dat indien bij de regeling van den leerplicht niet voldoende gelet wordt op de rechten en vrijheden van dat deel der natie dat bezwaar heeft tegen de openbare school, een schoolstrijd zal geopend worden, waarbij de vorige schoolstrijd in het niet verzinkt',. En nu het toch eenmaal aan 't woord was, kon genoemde heer blijkbaar niet nalaten, de Regeering eraan te herinneren, dat slechts „een samenloop van omstandigheden haar aan het roer had gebracht. Zijns erachtens hadde men er in het antwoord op de troonrede de Koningin-Regentesse op moeten wijzen „dat de regeling van leerplicht gevoelige snaren kan aanroeren bij dat deel der natie, dat bij de laatste verkiezingen gebleken is, ook onder de kiezers, het talrijkst te zijn vertegenwoordigd, en toch in de Tweede Kamer in de minderheid gebleven is door de wijze, waarop de kiezers gegroepeerd zijn*'. Die menheer is erg voortvarend, — zult ge zeggen — doch heeft hü wijs gehandeld ? In Neerland Neerlandsch — zal hij gedacht hebben — en Neerlandsch wil zeggen: recht door zee, en flink uit het hart. Wat er van zij ofte niet, tengevolge van deze anti-revolutionnaire ontboezeming zijn we iets te weten gekomen dat bepaald onze belangstelling dubbel en dwars verdient. De heer Pierson, hoofd van 't tegenwoordige kabinet, kikte noch mikte zelfs met geen enkel woordje van de zonderlinge wijze, waarop hier te lande, ook dit jaar wederom, het alvermogend 50+1 tot stand is gekomen. Hoogstwaarschijnlijk had hij daarin slechts luttel zinnigheid. In het leerplicht-aas beet hij happiger. „Het verheugt mij zeer — dus sprak Z. E. — dat dit onderwerp is aangeroerd, ... te meer omdat mij daardoor de gelegenheid is gegeven uit te spreken beginselen, waaraan door deze regeering groote waarde wordt gehecht". Welke zijn die beginselen ? „Ik behoor — gaat de minister voort — tot degenen, die zich ten volle hebben vereenigd met de maatregelen genomen in 1889, welke destrekking hebben gehad om de pacificatie in den schoolstrijd tot stand te brengen. Dit is 's heeren Pierson's persoonlijk gevoelen ; als hoofd der regeering heeft hij geen ander. „Van dit Kabinet kunnen geene voorstellen worden verwacht, blijk gevende van miskenning van de groote beteekenis van het bijzonder onderwijs. (Wij onderstrepen.) Nog duidelijker spreekt hy zich uit, als volgt: Dat dit — regeling van leerplicht namelrjk - zal geschieden met inachtneming van alle rechten en belangen, en ernstige pogingen zullen worden aangewend, om te zorgen, dat de beëindigde schoolstrijd niet weder zal ontbranden, daarvan kan ik zonder aarzelen van de zijde der Regeering de verzekering afleggen". (W. o.) Waarvan akte. In ik en weet niet meer welk blad stond dezer dagen te lezen dat invoering van persoonlijken dienstplicht met opzet sub no. 1 werd geplaatst, om katholieken met anti-revolutionairen ara het bakkeleien te brengen. „IHvid«". Van de daardoor on tstane verbittering zou men vervolgens gebruik maken, om des te gemakkelijker leerplicht er door te halen. „Impera". „Verdeel en heersch" zou dus de toeleg wezen. Het is goed, dat wjj gewaarschuwd zijn. „Z7n homme averti en vaut deux zegt de Franschman. --- Objectiviteit In een vorig nummer vermeldden wij het oordeel van een oud-lid der Tweede Kamer, den heer mr. A. H, M. van Berckel, over de Troonrede, — een oordeel, dat belangrijk was onder meer dan een opzicht en begon met de verklaring, dat het staatsstuk geen bepaald ongunstigen indruk op den schrijver had gemaakt. Een anti-liberaal Kabinet, meende de oud-afgevaardigde, had aan H. M. de Koningin-regentes, op een paar groote uitzonderingen na, eenzelfde Troonrede in den mond kunnen leggen. Wat de heer Van Berckel daarna zeide over twee voorname punten van het regeerings program was eveneens zeer de aandacht waard. Wrj zullen hier niet in bizonderheden treden over deze punten, noch het daarop geleverde commentaar ontleden maar wenschen slechts met enkele woorden de gedachten weer te geven, welke de lezing.van het „Huisgezin"- artikel by ons wekte, of liever verversterkte. "Wanneer men kennis neemt van het onthaal, dat de Troonrede in de persorganen van verschillende richting gevonden heeft, dan valt het op, dat dit onthaal over 't algemeen vry k&lm is geweest. De maatregelen door het kabinet aangekondigd, hebben zeker niet bjj alle beoordeelaars instemming ontmoet, dit zy verre. Maar uit den toon, waarop men deze maatregelen besprak, valt toch op te maken, dat de ideeën zich hebben verruimd. Vraagstukken, welke vroeger een bepaald partrj-kenmerk droegen, hebben dit thans — en terecht — geheel of k verloren. Was eertijds de naam alleen voldoende, om groot verzet en onverzoenlijke tegenstand tegen een bepaald onderwerp uit te lokken, thans behoudt de bedaardheid hare rechten en gaat men wikken en wegen. E a wat nog slechts weinige j aren geleden om redenen van principieelen aard werd afgekeurd, ja geschuwd, beschouwt men thans louter uit het oogpunt van utiliteit en practisch belang. Dit alles getuigt, dunkt ons, van een verandering ten goede. Bh' de meeste, men kan wel zeggenlbij alle pirtyen, zijn herhaaldelijk beginselbezwaren opgeworpen, waar feitelijk de beginselen buiten spel hadden kunnen blijven. En het gevolg daarvan was doorgaans, dat een objectieve beoordeeling van het punt in quaestie achterwege bleef Men streed met groote woorden en gebruikte krachtige Joeners", waar een kalme redeneeriog en een wederzijdsch geven en nemen veel rijker gevolg had kunnen hebben voor het algemeen belang. Men Het zich te zeer afschrikken door een woord, een leus en vergat de ziak-zlve naar eisch te bestudeeren Of wel men ging uitsluitend af op het teit, dat de tegenpartij deze of gene vordering sinds lang had gesteld en wilde ze daarom tot eiken prijs afgewezen zien. Het mag een geluk heeten, dat deze scherpe hoeken in de politiek allengs worden afgeslepen. De beginselen blijven natuurlijk hun invloed uitoefenen en voor een strijd zonder principes moge de Hemel ons bewaren. Maar men is minder geneigd, het beginsel te verwarren met den vorm en nu men wat mser tijd tot onderzoek en nadenken heeft gehad, wijkt bij velen het parti-pris van voorheen. Het gaat met politieke vraagstukken dikwerf als met spookgestalten. Wanneer men ze van dichterbij beschouwt, vertoonen zij zich in een geheel andere gedaante dan op een afstand. Hun geducht aanzien van verre blijkt voor een goed slechts gezichtsbedrog te zijn geweest, een gezichtsbedrog, dat vrees wekte welke altijd een ito raadgeefster blijft. Zoo is het byv. gegaan met de sociale vraagstukken. Er wordt in deze dagen geen party meer gevonden, welke de vraagstukken van het politieke program zou willen of durven afvoeren. En terwijl men nog niet lang geleden van socialistische tendenzen werd verdacht, wanneer men iets tot verbetering der arbeiderstoestanden wilde doen," hoort men thans door partijen van zeer uiteenloopende richting nagenoeg.dezefde eischen stellen. Op verschillende andere punten nog valt een groote vooruitgang te constateeren. Les idees marchent. En eischen, welke nauwelijks een tiental jaren geleden als radicaal werden gedoodverfd, vindt men thans gesteund door lieden, die met het radicalisme niets gemeen hebben. Zrjn wij dan allen geavanceerd gegeworden in onze denkbeelden en van conservatieven tot progressistea gepromoveerd ?.. Het zou dwaasheid mogen heeten op deze vraag een bevestigend antwoord te geven. Het verschijnsel der laatste jaren valt te verklaren uit de omstandigheid, dat men met zekere schrikbeelden heeft gebroken, dat men de feiten geraadpleegd heeft ia stede van zich aan afgetrokken bespiegelingen te houden en — last not laest — dat men de grens der beginselen zuiverder heeft getrokken. Het vermoedelijk gevolg hiervan zal zijn, dat voortaan minder zal worden gestreden over een leus en een naam, dan ovfer de zaken-zelven en dat, nu ook de wederzrjdsche erkenning van wat er. goed is in elkanders sLreven beter tot haar recht komt, een vruchtbaarder gedachtenwisseling mogelijk wordt. ---