AGENDA VAN GEBOORTEDAGEN 30 Augustus. 1850 G. Van Nimwegen, hoofd eener school --- Abonneert U op het Rotterdamsch Nieuwsblad met Letterkundig Bijveegsel en Roman-Bijveegsel, prijs tot 30 September ƒ 0.4. Feuilleton. MEPHISTO. **) (Vervolg.) , -— Dat geloof ik gaarne, zeide ChamberjPrt» hot rjjchtersanibt wordt van dag tot '*« inoeielijker. — Vooral het ambt van rechter van in«ructio. — Ik benijd het u volstrekt niet. . —- De politic kan ook niet allea weten *J* voorkomen! hervatte do stadsraad waaneer haar dat nuf&lijk was. dan — %•— Ik verlang deze almacht ook niet van J**r, zeide de kantonrechter, aan zijn bril gekkende ea met een uitdagenden blik op fün schoonmoeder, doch ik meen wel va.n *J**r te mogen eischen, dat zij don bankisten verv&lscher ontdekt, die syn sch in.le- praktijken met zulk een ongehoorde uitoefent. a — Dat is werkelijk interessant.antwoord** Chamberfort, die de lange punten van PlD knevel door de witte, aristocratisctie glijden Heit. Voor de ontdekking 7**| «en sluwen misdadiger, die reeds lang **ocht wordt, heb ik mij altijd levendig «sïnteresseerd. o — Het is immers maar een vermoeden 5*t de valsche munter hier zou wanen, ze:- ll* de obadsraad. Lj.—- Een vermoeden is het, antwoordde J^n schoonzoon, doch uit alles blijkt, dat ?* valsche banknoten, zij het dan ook al juist in onze stad, dan toch in ons gefabriceerd ern vervolgens naar het verzondeja worden.. — Het betreft dus buitenlandsche banknoi! ; . \ t*oi.... Ch b.-ik vol onmiskenbare bewondering op het schoone van Paula rustte — Fransche en Engelsohe banknoten te de kantonrechter on ze zijn zóó goed nagemaakt, dat het bedrog slechts in mislukt. — En zijn die banknoten hier ook reeds voorgekomen ? — H-ela-as, ja. Ook onze bankiers zijn er am-jdc bedrogen geworden en nu moet de rechter van instructie raad an huJp verleen '.weer ik den kerel, wanneer ik h-em heb, dan laat ik hem op de bank leggen en geesefen. — Zoo wreedaardig zult ge niet zijn.Balthazar 1 zeide Paula, een schertsenden toon aanslaande. — V. , oordde hij ernstig. Voor de nvenschheid zou net eem weidaad wezen, wanmeer er meer gegeeseld werd. ,_.va kunnen daardoor nog tot beterschap gebracht worden, de gevangenis vreezen zij niet, zij hebben het daar beter d_.n thuis. — In principe kunt ge wel gelijk hebban, hernam Chamberfort; ik vrees ook, dab omze wetgeving te humaan is geworden, het toenemend aantal misdaden schijnt uw zienswijze te bev Ik wensch u toe, dat het u spoedig gelukken moge, om den vervalscher te ontdekken, ging hij voort, terwijl hij opstond, doch wanneer ik mijn ia-, iden ni.icn-kng mag dan geloof iik niet dat ge hem hier vinden zult. Mij dunkt, dat de stad daarvoor to klein is, zulke lui zoeken hun schuilhoeken in groote wereldsteden, waar mem hen niet zoo scherp im het oog kan houden. — Of oip het platteland, waar de poÜtie hum overneemt* n_êjt op de vingen kx__*, autwoordde de rechter, terwijl hij met de hand door zijn donker, kortgeJtnipt haar streek, dat zonder eenig spoor van scheiding als een borstel omhoog stond. •— Gaat ge ons nu reeds verlaten? vroeg mevrouw Hoppe. — Mevrouw, het was mij een buitengewoon groot genoegen en ik kam niet met woorden neggen, hoe aangenaam ik mij ;m dit gezelschap gevoel, maar ik wil u thans miet langer storen.Neen, meen ! ging hij met afwerend gebaar voort, toen hij zag, dat zij hem een antwoord wilde geven, ik weet dat gij de beminnelijkheid zult hebben.om mij te zeggen, dat zulks het geval niet is, maar ik weet ook, dat bij zulk een feest de familie het liefst onder elkaar is.lk moet u dan ook nogmaals mijn excuses maken ov-'.T de stol r ik vwruorzaakte. Ik boop u spoedig weer eens bij oma te zien, zeide de vrouw van den raad, hem de hand reikende, die hij hoffelijk aan zijn lippen bracht, dat zal mij een bewijs zijn, dat het u hier bevallen is. Zwijgend 'boog hij en mam afscheid van hel g< _-.:> •chap ; toen 'hij nu voor Piaula stond, trof haar weder oe fonkelende blik uit zijn donkere, ondoorgrondelijk diepe oogen, een blik, die haar in verwarring brachten een domkeien blos naar haar wangen joeg. — Nu? Heb ik nu te veel vam hem gezegd ? fcriumfeerde de stadsraad, toen Chamberfort de kamer had verlaten. Ib hij miet een gea_t_e*_»an in den volsten zam dcc woords? — En een _eer aamgenaam.zeer beschaafd mensch 1 knikte zijm echtgenoote. — Ik mag dien complimenten makenden,' fattemgen windbuil niet lijden, bromde de _r*echter. — Ik zou weleens willen zien. wien gij ook lijden kun-, viel mewrosw Hoppe ham nijdig in de rede. Ge hebt op eem ieder wat a. te keuren, alleen miet op uzelven. Wat hebt ge nu weer met Frieda gehad? Ze doet haar mond' niet open. — Niets, mama! antwoordde de jonge vrouiw met eem smeekenden blik, Balthazar is altijd even lief cm vriendelijk tegen mij. — Ik hoop, dat ge uw eigen dochter geloof zult acbemken, voegde hij er op zijn gewonen, bijtenden teom bij. Doch om nog eens op dien Ohaaniberfoiit terug te bomem, zoo kan ik alleen herftialen dat al dat strijtkages maken, wat hij doet, mij maar aliesbehalve bevallen wil. — Mij ook niet, zeide oom Frans, die de zilveren doos rusteloos im de handen ronddraaide, ik raad dan ook tot voorzichtigheid aan. l_en heeft zulk een vreemden snoeshaan spoedig als eem klit aan 't lichaam hangen en later kost het heel wat moeite, om hem weder kwijt te raken. — Zoekt ge den duivel ook al achter hem? vroeg de stadsraad spottend. — Dat beweer ik volstrekt niet, waarde broeder, maar het gaat mij evenals uw schoonzoon: met die aalgladde, altijd evem coinplimenteuse cm voorkomende menschen heb ik het ook miet erg op. Eduard en E'lza namen aam dit gesprek geem deel, zij waren - maar eem vensternis getreden., de zware, donkere gordijnen onttrokken hen aan de blikken der overigen. —Ik kam vandaag maar niet vroolijk (tijm, zeide Eduard zacht, steeds moet ik aan die twee denken, die zoo ongelukkig zijm. — Broni! knikte. Elza. Ze wil bij mij ook maar niet uit de gedachte. Ik zou mijn vriendin wel eems willen gaan bezoeken, wij hebben im vroegere jaren Hef en leed immers ook tezamen gedragen, maar welken troost kam ik haar brengen % — Geen 1 antwoordde hij met eem lichte* zucht, de dingen moeten mv maar hun loop hebben, er is niets meer aam te veranderen. — En gij lijdt er ook onder, is 't niet! geide zij, hem ernstig aanziende. Hij bedekte de oogen met de hand ca knikte zwijgend. —Er blijft niets anders over dan afstand te doen, ging zij zacht voort, terwijl haar hand op zijn arm rustte. Moed» Eduard, de tijd heelt iedere woiade, hij im de beste arts, op zijn heelkracht moetea* wij vertrouwem. 'De rechter cm Prieda traden thans naar hem toe, om afscheid te memen. — Blijft u niet dineer-en? vroeg Ersa. — Mij roepen mijm plichten, antwoordde, de rechter schouderophalend cm Fried» moet ook naar huis voor de kinderen, die niet alleen aan de meid overgelaten mogeö blijven. Bovendien waait er heden hier geen aangename lucht, ging hij, zich tof Eduard wendende, met een boosaardige» glimlach voort. Mama heeft weer de kap op en ik ben (heden miet in eem stemming, om eem lams met haar te breken. — Dat zou ook voor papa miet aangenaam zijn, voegde Frieda er aan toe, vandaar dat wij maar Hever naar huis gaan. — Wanneer öSaWhazar maar te 'ecl}*f!t, tijd zwijgen wilde, zeide Bdu*rd, teem beiden zich verwijderd hadden. Hij kent do zwakheden van- mama en moest wai toegevender zijn, doch, helaas, hij wil altijd het laatste woord hebben. Wij hebben allen onze gebreken, J_t_du— Dat is zoo, ik spreek mij-elf daar vol-strekt niet vrij van, doch het is ook onze plicht om te trachten ze af te leggen. Wil oom Frans ook al gaan opstappen ?Is ook hem de lucht te benauwd geworden . Zij traden uit de nis, oom Frans, stomd voor zijn 'broeder en bood hem de hand. — Ik kan werkelijk niet andters, zeide hij, zonder den verwijtenden blik van zij.i schoonzuster te bemerken, die loerend op hem rustte, ik heb het beloofd en moet W-BOl'd houden. — Go hadt voor dezen dag uw woord niet mogen geven, antwoordde de stadsnaad hoofdschuddend. Gij weet immers, hoe-z-ser ik er op gesteld ben, dat ge dien dag geheel aam mij wijdt. — Er zullen wel andere redenen zijn, die Frami- -bewegen, om ons te verlaten, hernama de vrouw van den raad schouderophalend. Geef u geen moeite, Herman, wanneer uw broeder zich bij ons niet op zijn gemak gevoelt — — Daar is g-een quaestie van, scboonzus& ' V 1! e rentenier haar gemelijk in de rsdie, ik ben altijd gaarne in dit huis geweest, ook zelfs wanneer er een onweer in woedde. — Kom, kom, zoo erg was dat onweer toch nooit, schertste zijn broeder. Vereen il Van opinie kan steeds voorkomen, maar het mag geen aanleiding geven tot een voortdurend© tweedracht. — Neem mij mede, oom Frans, zeide Paula, die everneen.s opgestaan was, ik zou u wel een eind wiJlem vergezellen, wijl ik ü gaarne eenige vragen wilde doen. — Met alle genoegen, antwoordde hij, en recdi. .na eenige minuten verheten beidea dan ooik bet huis. — V;«ae nu maar op, ik za! amtwoo nam oom '"rans na eeui poos hof u.ion. "ï zag haar -begeleider mee een scmelrmchen hik aan. — Och, het w&e slechts een voorwendsel, : zij, ik vilde Weg, het was een in '■ ; g, die daar en die wolkern werden steeds domkerder, men mag geen hoop voeden, dab de zon vandaag nog eenmaal zal doorbreken. — Ge 'hadt toch reeds niet uw broeder heen kunnen gaan, antwoordde de oude heer, die de paraphüe weder bij wijze van sabel droeg. — Dun zo-u ik van den regen in den drop gekomen rijn. Baithazar zal o-p deu weg naar huis zijn gemoed zeker eens terdeeg lucht gegeven hebban, de elechti. met moeite 'bedwongen ergernis teeken-ie zich duidelijk op zijn gelaat a.f. — Nu, Ralihazar is de b-st-e broeder ook niet, hij twist over alles, zeJfs dan wanneer hij weet, dat hij ongelijk heeft. — Ik kies volstrekt zijn partij niet, oom, maar ge zult moeten toegeven, dat tam e Johanna gien gelegenheid voorbij laat gaan om dien geest van tegenspraak op te wekken en te vo-cd n. — Zulk). berust op woderkeerigheid.Wanneer mijn schoonzuster met mij ruzie zoekt, dan houd ik maar het liefst mijn mond. — Oom Herman doet dat ook, het ware beter voor hem en voor oms allen geweeet, wanneer hij van den beginne af zijn wil met kracht had do-em gelden. Ik begrijp me niet, hoe een man zoo volkomen onder de pantoffel kan komen. — Hij is altijd vee! te goedig geweest e.n wild? in d-e allereerste plaats den hi ken vrede niet -verstoren — En nu heelt hij die-u toch niet. Hij « n*et ceniraa! baal*, in zijn eiKe:n huis. Macte.r Cnamberfort bevalt u dus niet? — Neer., mijn kind. — Zoo Snedig kam men toen over iemand ni -t oordcelen. — Kom.m nu eind?liji -:7 .vragen? schertste hij. Ik v.-,ns da, re.d, n*i.u ik heb d. büHos-n gezien, di-e- Chamberfort met -u wkeeide. — Dan zult ge ook gezien hebben, dat ik ze niet beantwoordde, oom, zeide Paula, cm eem lichte wrevel klonk uit den toon, diem zij thans aansloeg. Mijnheer Ohamberfort liet zich in Ostende aam ons voorstel len. Ge weet, ik was daar jn den afgeloopen herfst met een bevriende familie, wij waren allen opgetogen over-iijn beminnelijkheid en hadden erh'-c--genaamd niets op tegen, dat Jiij ons nw en da-n gezelschap hield. Dikwijls is dat echter niet voorgekomen,want wij vertrokken kort daarop en bij het afscheid was er geen sprake van dat hij later hierheen zou komen. — Zou hij dat soms met opzet verzwegen hebben . antwoordde do oude l.eer met een peinzend gelaat. Met opzet? Welke redenen zou hij daarvoor kunnen hebben? — Och, misschien dat hij bevreesd is geweest dat ge in dien tussehentijd informatie.-; naaint ombrent zijn verleden. — Kom, oom, hoe kunt ge zooiets nu zeegen 1 — Luister naar mijn waarschuwing, Paula, ik ben een oud ma.n en spreek uit ervaring ; men heeft zoo spoedig een dommem streek br paan, waarvan do gevolgen ons het gansche leven vergallen kunnen. On mij maakt deze Chamberfort geen vertrouwen Wekkenden indruk, in mijn oogen heeft hij iels van een avonturier, het schijnt mij zoits toe alsof hij het ;p uw geld bedoeld heeft, .m .neem u vöér hem in acht. Ken wrevelig;* trek vertoonde zich om Paula'a lippen, zij wierp een verwijtenden l.ii'c od heb openhartige gelaat van haar begeleider. Hoe ge zoo snel en zoo hard kuntoori. dab lpegriir ik mij wezenlijk niet, zij ; andeis ooi-deelt ge toch zoo welwillend over de menschen en neemt een ieder in uw bescherming, over wien anderen den staf breken. — Des te ernstiger moet u mijn waarschuwing toeschijnen, ik oordeel overigens niet, ik waamsdhuw slechts. Ik vermoed, welk doel Chamberfort heeft met zijn bezoek bij mijn. broeder, ik zal omtrent dezen heer dan ook eenige nadere inlichtingen inwinnen. — Zooals ge wilt, oom. Ik ben overtuigd dat ge niets vernemen zult wat uw hard oordeel zoude kunnen rechtvaardigen. Mijnheer Chamberfort heeft zich in de Nieuwe Wereld een aanzienlijk vermogen verworven, hij bezit de middelen om als een groot heer te leven en hij doet het ook, zondereen lichtzinnig verkwister te zijn. Bovendien is hij eerst korten tijd hier. — 'tGeem niet belet dat hij reeds een grooten kring van bekenden heeft. — Ligt daarin iets bevreemdends 1 Wanneer een vreemdeling hier twee- of driemaal hetzelfde koffiehuis bezoekt, dan heeft hij reeds kennissen. — Wij willen daar maar niet "erder over redetwisten. Paula,, viel hij haar bedaard in de rede : aangenaam zoude het voor mij zeker niet wezen, wanneer mijn vermoederi r-nroiid was. doch behartig inmiddels mijn raad en bedenk wel wat ge doet. — Van de noodzakelijkheid om te moeten nadenken en handelen kan toch thans nop- wel (reen sprake zijn. — Op het oogenblik nog niet. maar het uur zou wel eens spoedig kunnen komen, ik vermoed, dat Chamberfort u »n uw brofder nu ook wel een bezoek za,l brengen en dan koudot ge spoediger in de noodzakelijkheid, komen om een besluit te moetea nemen da-n ce wel denkt. Oom IVams en Paula- *argtn thans de Zout straat ingeslagen, waarin Paula bij haar im.-.-dei- woonde; I'i.i-i i hadden >.'..j li-•<- öui.** bereikt, toen zij een nog jeligdiiren, slanken heer tegenkwamen, die oom I'Va.ns op \ertrouwelijke wijze begroette. — Kent ge dezen, heer? vroeg zij zacht. — 't Ia baron Kurt von der Westen, knikte ihij, van hem kan men im waarheid zeggen, dat hij een gentleman in den volsten zin des woords is. — Zijn uiterlijk maakt niet den indruk van een rijk man, hij ziet er wat sjofeltjes uit. vergeef mij die uitdrukking. — Hij is niet gelukkig geweest, hernam . oom Frans schouderophalend. Zijn vader was zeer rijk, hij liet zich indertijd verleiden, om dem dans om bet gouden kalf mede te maken en was, evenals zoovele anderen, niet slim genoeg, om zich bijtijds terug te trekken. De duivel had hem bij den kraag en hield hem vast, hij ontnam hem niet alleen zijn rijkdom, maar ook bet leven. Toen de crisis uitbrak, trof den ouden baron een beroerte en aan zijn zoon bleef het overgelaten, om nog te redden, wat gered kon worden. En dat was voor een verwend jongmensch, die tot dusver in weelde geleefd en zich in de voornaamste kringen bewogen had. bedroefd weinig, juist genoeg, om een zeer bescheiden rente te verkrijgen, waarvan hij thans leeft. Ik heb hem destijds ter zijde gestaan en hem zijn omstandigheden onder het oog gebracht en ik vind het hoogst prijzenswaardig, dat hij thans de tering naar de nering zet en liever al zijn edele passies en de gewon*» genietingen laat varen, dan schu.dei» maakt. Zij stonden voor den modewinkel. Paul* witri) een beiniclijkem blik np den baron,, die voor 't winkelraam van den tapper wad blijven staan en schijnbaar met de grootste aandacht de uitgestalde rraaiighcden' ' bewonderde. I (Wordt vervolgd)* --- Stadsnieuws. J*oordaan slag te Katendrecht M_ag baMttwee ontstond hoogloo«aadkj ~twii.it in een woning aan de D-eta- JJfraat .no 44, tuaschen dan 60-ja.rigen koop*!*n W. i_ Wijkmiam, die- sedert 13 jaar van 2-n vr.,. w gescheiden leeft, en zijn 41-ia£«e huishoudster Johanna Maria Van ~*m. D,O uian wend zidh hoe langer hoe C®6*1 op en haalde ten silotite een awaar ?*iïbeir revolver te voencchijn, waarmede i *_■ a bout portan* twee schoten op d» fcöbe. Eém der kogels gipg baar J*"-®3 den linkerpols en veroorzaakte een 1 de andere ging haar rakelings 1 de beemen cm sloeg daarna een gat t* ter gelegenheid van den verjaardag H. M. de Koningin een feestavond op /"jdag 2 September in den Tivoli-Schouwj Urg. na afloop gevolgd door een réunie j* ne bovenzalen. De le afdeeling is gewijd f**1 muziek en zang en voordracht. De i*eede afdeeling aan de opvoering van ï°n Moser's klucht „Een Kandidaat voor ac 2e Kamer". „I-oot Burg. en Weth. is aan de •"aa Gebr. Van de Wetering de huur opt Bezegd van het perceel aan den Oostkousdijk ijfaarop thans hare houtkooperij is geves!"gd. Het perceel moet 1 November ont*uimd zijn. Delezing, die mr. J. VanDrooge z_ü? pordrecht hier Zaterdag 17 September __•«». Ho,ud*ö over „Trusts en Kartels", zal «onouden worden voor de Nederl. HandelselziBers-vereeniging, afdeeling Rotterdam. e attestatiën de vita, welke voor de ontvangst van koloniale pensioenen ?Ve' het derde kwartaal 1904 aan den be•aalmeester behooren te worden aangebo- Jj61» en de attestatiën de vita, welke voor *j* ontvangst van pensioenen en onderstan_r*ö uit de Indische civiele en militaire *cduwen. en weezenfondsen over genoemd s*artaal vóór 10 September a.s. aan het f**ePartemeut van Koloniën moeten worden ÏJjgezonden, zullen op Donderdag den lsten ?*ptember 1904 verkrijgbaar zijn ter secre.j le> afd. Bureau van Bevolking (Hoog,l'aat No. 79), van des voormiddags 10 tot *s namiddags 2 uur. • £n de winke-létalage van d'en s£?r Fiiari-.s Morst aam den Goudschsweg jj* vatten Zaterdagavond eenige voorwer*.*t> vlam, doordien er een brandende lu- in viel, bij h t aaiisteken vaai het De .eigenaar haid de Jwaeniwoorday Z -,-an geesifc het lacht brandbare goedje j P straat te werpen etn Koodtoendo e_*ger ** vooikomen. Terwijl de 4-jarige Maatje H ij- FOll. wonende T_dnder>straat 57, zidh spe- op straat vermaakte, w rd zij door knapen, die eem niet kalkzakken wagen voortduwden, aangereden, "aarbij haar een der wielen over linker- en rechteihand gimg.Zij word vrij ■ ra- sitdg inwendig gekwetst en in het Ziekenhuis verbonden. Aan boord van het aan boei 22 liggend stoomschip ~01of",* bekwam, door een vallend stuk ijzera:ts,de 3ö-jarige bootwerker Arie Bergsen, wonende Coolvést 51, oen ernstige verwonding aan de rechterhand. Hij begaf zich naar liet Ziekenhuis, alwaar hem heelkundige hulp weid •rei-trekt. Zaterdag nam ligplaats ,a_in t ''tzalfide animo- tolt halfibwa.alf veiortgezet. IV>;n .wierden die kanißsen (verzegeld cm ging 't naair terug. Ia 't .lokaiad van dta •venaen.i'gin'r „De S,p.--e-kfoai_rrs" Msek de geflirküaige wi-nmaar van de ailtoim geprezen fraaie imefdwiüile van 't N:ie