JOE EN JACK Joe Mc. Brien en Jack Kingsten waren een Saar eerzame kooplieden in het zwijnenorado Cbicago.Beiden beschikten over een B&dht gemoed, wat evenwel niet belette.dat Bij zich bij elke gelegenheid gruwelijk over •lkander ergerden. Joe was klein en kogellOnd.Jack groot en van verbazende magerbeid. Reeds om dat contrast haatten zij elkaar. Zoo had gisteravond ds dikke Joe in tic tiende Avenue, die beiden bewoonden, bet gerucht verspreid dat zijn vriend Jack een aanstelling 'had gekregen bij de gemeente om eiken avoïid... de maan te poetsen, die hij bereiken kon zonder ook maar typ zijn teenen te gaan staan. Jack werd door de beele buurt uitgelachen en wachtte nu maar op een gelegenheid o-m zijn »riend deze grap met gelijke munt te betalen, zoo mogelijk nog met interest. En deze gelegenheid vond hij reeds den volgenden morgen. Jack stond op den hoek der Avenue op Ide electrische tram te wachten toen Joe de Bbr.aat overstak en zoo dicht voorbij Jack Ring, dat hij met zijn geweldige laarzen de ïievelingseksterüog van zijn amioe op het nadrukkelijkst beroerde. Deze verbeet met moeite de geweldige pijn. — Wacht maar, lou lummel, jou olifant, dacht hij, ik zal je krijgen! Ongeveer tegelijkertijd sprongen zij op den tram wagen. De dikke Joe zocht een plaatsje binnenin en ging er zijn krant zitten lezen, terwijl Jack on het achterbalcon Btaaiv bleef, wraak broedend. Toen de conducteur kwam om de kaartjes uit te geven sprak Jack : — Conducteur, zie je daar binnen dien kleinen dikken heer zitten, die de Ohicagopress leest? I>e brambts keek en knikte toestemmend — Weet je, zei Jaok met ernstig gezicht, Üie meneer is een oom van me. Mij is een beetje... een beetje — veelbeduidend tikte Jack met zijn vinger tegen zijm voorhoofd — een beetje erg wonderlijk. De conducteur lachte schrander. — Ah, ik zie wel'dat je me begrijpt.Hier heb je vijftig cent* — ja, houd de rest maar — maar neem geen geld van hem. Bij liet hoofdpolitiebureau moet je stilhouden ttn hem helpen uitstappen. Er wordt daar <0p hem gewacht, je 'begrijpt door wie. Wil je dat in orde brengen? Ja? Je doet werkelijk een goed werk, want hij is heel rustig en hij doet niemand kwaad als hij maar piet gehinderd wordt. — Laat dat maar aan mij over, zei de conducteur, gemoedelijk, ik zal op uw oom letten en hem bij 't politiebureau uit den rwagen zetten.- Jack steMe zidh rustig in een hoekje op «n wachtte af wat er gebeuren zou, gr'in- Oekend. Nadat de conducteur de passagiers op 't platform had geholpen, begon hij zijn werx ftok binnen. Toen hij Jee voorbijkwam B+rekte deze het 10 cents-stuk naar hem uit tonder uit zijn krant op te zien. Ds conducteur ging hem echter achteloos Toen hij weer terugkwam bromde de dikke heer: — Hier is je geld ! iDe conducteur sprak geen woord en ging Haar het platform. — Da's een mooie boel hier, bromde Joe. Ik wil den kerel betalen en 'hij neemt het geld niet aan. He conducteur... riep hij naar buiten. De conducteur opende de deur, keek in tien wagen en sloot de deur weer, zonder pran den dikken heer notitie te nemen. —- W*t is dat nou! riep Joe, zijn krant neerleggend. Loopt me zoon vent voorbij fai ate ik hem roep komt ie niet! Woedend liep Joe naar het venster e.i %4opte met zijn 10 centsstuk tegen de ruiken. Dö passagiers waren intusGcbsn op- Serkzaam geworden en keken boos naar ün zoo druk-doenden heer. Ook de conducteur werd' boes. Hij stapte Jjen wagen binnen en sprak norsdh: — ik ■verzoek u uw medereizigers niet te hinderen. Joe geloofde dat hij droomde. Maar hij beheerschte zich. — Ik hinder niemand, zei hij, ik wou alleen 'betalen. De conducteur trok zijn schouders op en ging zwijgend weer op post staan. Joe werd wit, dat ging toch te ver! — Zeg, kenel, 'brulde hij. Wil je nu eindelijk ttijm geld aannemen öf niet. — Maak u niet boos, meneer, zei één der «medepassagiers. Als de man uw tien cents niet nebben wil, zou ik ze kakn weer op- Bteken. Joe antwoordde nijdig : — Ik heb geen lust ds maatschappij te bestelen voor tien oenten. Eu bovendien is id*o conducteur onbenehoft. Kr ontstond een druk .onderling discours. Ban deel van de passagiers koos partij voor So?-, een ander deel voor den conducteur. 't Rumoer werd zoo groot, dat de conducf»ur zich verplicht gevoelde de orde te (Baan herstellen. — Wat is er gaande? inosg hij. mijn tien cents voor mijn biljet! brulde Joe. / — Ja, neem helt, zei één der passagiers. —■ Ik doe het niet, betuigde de conducteur. Er is door dien heer al betaald. —■ Dat is nieit waar! bruischte Joe op. 'Ik heb niet betaald. — Maak u je toch niet dik om die tien ©anten, zei de conducteur, met zijn hand gemoedelijk op Jbe's rxibouder kloppend. Joe gaf een tik op de te familiare hand, de passagiers kozen hoe langer boo drukker ipartij tegen den conducteur, die zich nu T«n alle zijden bedreigd gevoelde. Hij f Ju «tierde dus zachtjes een passagier een paar woorden in het oor en wees op zijn voorhoofd. D»ze passagier fluisterde de msdedeeling aan zijn buurman toe, die weer aan den zijne en zoo wist spoedig «^e Seheële wagen wat er met dien woedenden ikfcen heer gaande was. — Ween u nviar niet bang, sprak de conducteur — het duurt nu niet lang meer hóér, S) bent dadelijk waar u wezen moet. Joe keek sprakeloos den conducteur, di> fnsfaür naar buiten trad, na. — Maar nou zal ik... 's •— Slim toen, meneer, u yeawrgert uw toestand, berustdgde (kam zijn buurman. U bent er immers dadelijk. Plotseling stopte de wagen. — Hoofdpolitiebureau! riep de conducteur >sn wenkte ds.n dikken 'heer. Uib&tappen! 'zei hij toen op een toon, die geen tegenspraak toieliet. Jee verroerde zich niet. — Asjeblieft, uitstappen! verzocht do c onducteur. -- 'k Denk er niet aan-, bromde Joe, :k .ar ik heen wil en niet waar jij mi verkiest te brengen. — ]\'ou geen kunsten asjeblieft, zei de conducteur. U hebt uit te stappen als ik bet u beleefd verzoek. — Jij ezel, jij schoft, jij lor, jij sufferd... en nu stroomde een hagel van scheldwoorden op bet hoofd van den conducteur —jij gek dat J 0 bant... Nauwelijks had Joe bet woord gek gebruikt of daar pakten tien stevige handen hem beet. Eór hij bet wist stond hij op het platform. — Agent 1 riep de conducteur, breng dezen gekken kerel naar de wacht. — Agent! schreeuwden de passagiers, bevrijd ons van dozen dollen heer. — Agent, voegde Jack er van bet balcon af bij, dezen man ken ik, hij beeldt zich in dat hij mijn oom is. Hij ie ongeneeslijk. Ein de oonstabels namen Joe Mc. Brien ia bun midden en Leidden hem naar het politiebureau. --- Van een Koningsdochter. (Esn dicblterlijk verhaal van Helene Swarth nuchter naverteld' door een proza-mensch.) Daar was ereds een koning en die koning had een dochter en die koningsdochter was verliefd. Hst ivoorwerp der liefde van de koningsdochter was een jonker. Hij was jong en schoon, natuurlijk, eesn heel mooie jongen, bij was van adel, dapper, ridderlijk, enf&n, eein uitstalkast van allerlei goede hoedanigheden, imaar met da-t al waé bij, vergeleken bij een koningsdochter, toch maar van de smalle gemeente en dat de koningsdochter zich desalniettemin met hem encanailleerde, daarover was ds koning, baar papa, lang niet op eijn gemak. Hij vloekte zelfs als een oude Zwitser, toen hij van zijn (hofnar hoorde, dat zijn dochter zóch op een Ibankjie. in, een stil hoekje van Jiet park van zijm paleis, door dien jionkor had laten kussen en bij bracht zijn dochter kort en bondig aam baar verstand, dat het met die malle kuren eens en voorgoed uit moest zijn. Maar de koningsdochter was ook niet voor de poes. Zonder brutaal' te zijn, anitwoordde zij baar pipa even kort en bondig, dat zij zich door baar jonker zou laten kussen zoo dikwijls als zij er de kans voor zag en da-t zij met hem zou trouwen en met geen mensen anders. Toen kwaan de bui eerst ter dege los. De koning stuurde om een paar klabakken en liet zijn dochter in den nor stoppen, hopende haar op die manier wel mores te 'Zullen leeren, maar hij kende zijn diochter nog slecht, want toen hij den volgenden morgen zijn eersten staatsdienaar naar baar toe stuurde om te vragen of zij plechtig beloven wilde, den jonker nooit sneer te zullen aankijken, dan wilde de koziwng ook wel do-en of er niets gebeurd was, maar dat hij anders strenge maatregelen jtegen baar zou nemen, gaf de koningsdochter aan dien eersten staatsdienaar de boodschap terug, dat zij nooit vian (haar jonker afzag en dat papa maar doen moest wat hij niet laten kon. 'Hiermee was het koninklijk geduld' uitgeput. 'Hüj. liet zijn. dochter opsluiten in een beogen teren, die op een rots stend, midden ii' de zee en haar zeggen, dat oe daar niet vandaan zou komen of ze moest eieren voor baar geld kiezen, al zou ze er ook blijven zitten tot ze een oude vrijster was. De jonker wist precies waar zijn geliefde gebleven was. Hoe hij er achter was gekomen, mag Joost weten — de geschiedenis speelit natuurlijk in de middeleeuwen ein, toen verscheen bet Nieuwsblad nog nftet, evenmin als een andere courant — maar enfin, hij wist het. Toen dte avond viel — het wias neb volte maan — (huurde de jonker een schuitje en roeide naar den toren, waar de koningsdochter zat te bTonnmen. Onder aan dien toren ging bij minneliederen zitten kw'inikeleeren en mem kan zich voorstellen welk een tsbrot hij daarbij opgezet moet hebben, als men bedenkt.dat de koningsdochter op de bovenste verdieping van den beogen toren zat en toch zijn Liedjes boorde en zelfs zijn stem herkende. Toen was zij niet meer te houden. Zij opende het venster en sprong er pardoes uit. Zij .plofte in de zee, maar dat was zoo erg niet, want haar jonker was bijdehand genoeg om haar diadelijk o-p te visschen en in zijn schuitje te balen, waar hij zijn kletsnatte gelieve aan zijn hart drukte. Roeien of staren deed hij verder niet, hij (had wel wat beters te doen, want hij ging met zijn beminde on de boot zitten vrijen en daar hadden zij allebei zooveel 6chik dn, dat zij er niets van gewaar werden boe de lucht betrok, hoe bet begon te waaien en het op de zee lang niet phiis werd. - - Zij bleven maar zitten vrijen, zelfs van zeeziekte kregen zij geen last en ten sfotte sloeg het bootje om en gingen de twee ge- Kev.en. vrijende naar den keMer. Dit is ds heerlijkste doorf, dien men zich kan vooi-stellen, wie bet niet geSooven wil, vragc (het maar eens aan HélenftSjwartb, die heeft er veretaod mg. --- HET NIEUWSTE. Zeltwerkende kop-douche voor paarden. --- Aan Koningin Wilhelmina. Niet cm Uw hoogverheven staat, Noch om den luister om U heen, Maar om U zelf, om U alleen, Heb ik U lief, mijn Koningin I Uw rijk gemoed. Uw hooge zin Zij spieg'len zich in 't minlijk oog, En waar Uw voetstap zien bewoog, Verheugde zioh zoo menig hart. Waar, open voor der armen smart, 't Meelijdend hart te troosten weet, Daar als een roos vol geurigheid Barmhartigheid haar zegen spreidt. Dies min ik U, mijn Koningin, Zoo rijk aan geest, zoo hoog van zin, En wijl U zegent menige hand, Noemt men U : Moeder van Uw Land 1 --- DE RAGOUT. Dokter Stop was eender meest bekende specialiteiten op het gebied der bacteriologie. De geleerde was er reeds in geslaagd alle denkbare en ondenkbare ziekten te voorschijn te roepen en het ging nu alleen nog maar om de kleinigheid, tegen de ontdekte ziekten het ware serum te vinden. Dag in dag uit was de dokter in zijn laboratorium aan het werk. Dat hem daarbij de huiselijke aangelegenheden volmaakt onverschillig waren, ligt voor de hand. Dte vrouw des huizes had gelukkig die medewerking dan ook niet noodig. Zij bezat in ruime mate d» bekwaamheden om den huishcudscepter te voeren en toonde zich in de meest hachelijke omstandigheden een vrouw van initiatief. 'Dit had zij laatst weer bewezen, toen er onverwachts gasten kwamen, die voornemens waren te blijven dineeren. De provisiekast was slecht voorzien en alle winkels waren gesloten door den Zondag. Niettemin was het middagmaal voortreffelijk in in 't bijzonder viel een fijne ragout zeer in den smaak. Daar dokter Stop ditmaal kennis droeg van don schralen voorraad en de moeielrjkheid om er in te voorzien, vroeg hij den volgenden dag met belangsteUing naar de oplossing van het raadsel, te meer daar ook hem de ragout zoo delicieus had gesmaakt. — Dat zal ik je eens vertellen, mannetje ; nood maakt vindingrijk. Voor den ragout heb ik twee van je mooiste konijntjes genomen. Met een gil van schrik sprong de dokter in de hoogte. — Mensch, riep hij uit, wac heb je gedaan ? Je hebt ons proefdieren voorgezet, die ik met cholerabacillen ingeënt had. — Welnu, sprak kalm do vrouw des huizes, we zijn toch niet ziek. — Hm, ja, dat 's waar, beaamde de geleerde. En sedert dien tijd, als mevrouw haar gasten wilde tracteeren,zette zij een ragout voor van konijnen, ingeënt met dokter Stop's cholera-serum. --- HOTELGASTEN. (Schetsen uit het hotelleven). De Voorzichtige. De voorzichtige is gewoonlijk rentenier of gepensionneerd ambtenaar; beeft zijn kamer veertien dagen te voren besteld. De brief luidt: ..Zeer geëerde Heer! Wilt u zoo goed zijn, een op het Noordoosten (mag, zoo niet mogelijk, ook Noorden of Oosten zijn) gelegen rustige, koele, niet te kleine (maar ook geen pronksalon) van minstens twee vensters voorziene kamer voor mij to reserveeren. Ook zou ik, daar ik Moht slaap, gaarne een kamer met dubbel-openslaand» deuren hebben. Ik kom den loden dezer aan en zal hoogstwaarschijnlijk drie nachten blijven. Indien u in staat is, aan mijn boven uitgesproken wenschen te voldoen, zend mij dan omgaand (omgaand onderstreept) berifoht. Hoogaohtend „Jan Jan- Ben". Precies op den Uden aniwert de beer JCftoaaa. Am cgn oohonder hangt, vs fierke, lederen riemen vastgemaakt, zijn reistasch. De lift bestaat, volgens zijn meening, alleen, om de menschen, die er zich aan toevertrouwen, ongelukkig te maken. .Daarom maakt hij er geen gebruik van. In zijn kamer gekomen, onderzoekt hij met een kompas, of ze ook op de door hem aangegeven windstreek ligt. Nu belt hij het kamermeisje ; tweemaal drukt hij op den knoi. — Zoo, ben jij het kamermeisje? Brong me nog twee hoofdkussens, een wollen doken, een waterglas, drie handdoeken en... en... ja, het overige zal ik je morgen vroeg wel zoggen. Nu komt de kellner. — Hoe heet je? Dolf? Mooi. Ik zou, als ik morgen bel, willen hebben : verkeerde koffie, dat wil zeggen, meer melk 'Jan kottie ; niet te weinig boter, de broodjes niet te zacht, wanb ik heb een maagkwaal, weet je en dan wat honing. Nadat hij nauwkeurig naar al het mogelijke, in het bijzonder naar den prijs van de kamer heeft geïnformeerd, begeeft hü zich ter rust. Blij aangedaan ziet het personeel hem na, als bij weer vertrekt. Want ook in het fooiengeven ia hij zeer voorziohtig. --- De Kapitein. De gepensionneerde kapitein reist alleen overda«r. Van verre reeds ziet men bet hem aan. dat hij het land heeft, rmdat hij in zulk een duur hotel logeeren moet. Hij wsnseht een rustige kamer (rustige kamers, dat weei hij, liggen grootendleèls aan de achterzijde, zijn klein en kosten daardoor niet veel), ze hoeft niet groot te zijn. Tegen het hotelpersoneel is hij heel aardig, de vriendelijke woorden vervangen de fooien. Heb heet dan: — Hij geeft wel niet veel, maar 't is een heel nette kerel. HSi drinkt 's morgens om 6 uur thee, leest met weemoedigen blik het Militaire Weekblad, verheugt zich over zijn noodlotgenooten en benijdt degenen, die promotie hebben gemaakt. --- Het jeugdig Paar. Het arriveert gewoonlijk 's avond»! zoo tegen acht uur, heeft splinternieuwe valiezen on hei-glanzende eogen. — Een kamer voor mij en mijn vrouw, zegt hij. (op het woord „vrouw" legt hij bijzonderen nadruk en kijkt haar daarbij teeder aan. Zij lacht verlegen). Zij hebben geen bijzoüd-jne verlangens. Laten het eten op hun kamer serveeren, gaan vroeg naar bed en staan laat op. Nadat zij goed ontbeten hebben, vertrekken zij. zonder iets van de bezienswaardigheden der stad gezien te hebben. --- De Mopperaar. Zijn devies luidt: Tevreden zijn is eea kunst. Hij is daarom ook de schrik van alle hoteliers en do erkende tiran van het geheele hotelpersoneel. Met schorpen blik ontdekt hij alle bestaande en. niet bestaande tekortkomingen en is in zijn schik, als hij alles in de war brengt. Krijgt hij een groote.ruim© kamer,dan rocpb lui uit: — Denken juHie misschen. dat ik hier ben gekimen om to dansen ? Krijgt hij een iclein vertrek : Zeg er ie, we leven toch nietmeer in den tijd van de inquisitie, 't Is sprekend 'een cachot Ligt de kamer hoog: Heb je nog niet een verdieping hooger? Bevindt zij zich op de eerste etage: Niet zoo laag, asjeblieft, daar hoort men al het lawaai vaa de straat! Hij komt altijd te laat aan tafel en is nooit met zijn plaats tevreden. Nadat hij een vernietigend oordeel (de hotelier heeft zich bij zijn binnentreden baaatiguit de voeten gemaakt) over den wijn geveld heeft, klaagt hij bij den ~ober". dat de soep te zout, de visch te hard. het vleesch taai als een leeren lap is, vindt het diner beneden alle critiek en verlaat, nadat hij voor twee dagen zijn genoegen gegeten heeft, de eetzaal. De prijzen vindt hij ongehoord. Voor zulk een miserabele bediening geeft hij natuurlijk geen fooien. Als de gevreesde het hotel verlaat, halen allen, van den hotelier. tot den minsten kellner, ruimer adem. --- De Tevredene. Zijn devies luidt: 't Is me tataal onverschillig. Hij is de lieveling der ksllners, de lieve bekende van den patroon. — Wenscht u een kamer op de eerste verdieping of hooger? — 't Is mij tobaal woordt hij. Precies op tijd verschijnt hrj aan de table d'höte. Is tevreden, met wat er opgedischt wordt, vindt den wijn keurig,het eten buitengewoon goed en de bediening zeer prompt. Voor ieder heeft hij een vriendelijk woord. Bij zijn vertrek vergeet hij niemand. De portier, do ober, de zaalkellner, de liftjongen, allen krijgen een fooi en allen wenschen hem eerlijk een goedereis --- De Gierige. — Geef mij een kamer, ze mag gerust op de vierdo verdieping zijn. — Het spijt mij, er zijn maar drie verdiepingen. - Nu, dan maar een op de derde verdieping; wat kost dat? -- Twee gulden vijftig. Dat is nem te» duur. Drie jaar geleden, beweert hij, heeft hij op nummer 80 gelogeerd voor één vijftig. De oberkellner zegt,dat in dit hotel beneden de twee gulden geen kamer te krijgen is. Na lang aarzelen besluit hij eindelijk, een kamer te nemen. Hij is altijd ziek, kan daarom niet alles eten en neemt tengevolge daarvan nooit aan de rable d'höte deel. 's Morgens gebruikt hij als ontbijtkoffie met veel melk, verslindt daarbij bij benadering tien broodjes en eet zoo voor den halven dag zijn genoegen. Als hij gaat slapen, kijkt hij eerst onder het bed. m de kleerenkast, of daar soms iemand verborgen is, die het op zijn geld heeft voorzien. Ziin portemonnaie steekt hij busschen de matrassen. Fooien kent hij niet; bij het betalen van de rekening geeft hij nooit een douceur. want volgens zijn zeggen.komt hij terug. Hij bedoelt natuurlijk over eenige jaren. Verspreken kan iedereen «ich. --- De Handelsreiziger. Hij il in het hotel thuis, kent lederen uotelier, iederen obcrkcllner bij den naam, weet precies hoeveel kamera er zijn en kent daar hij in alle al eens geslapen heeft, van iedere kamer het voor en het tegen. Komt geregeld drie- of viermaal oer jaar, weet ook Jieel precies, hoeveel brieven bij zijn aankomst in het hotel voor hem liggen te wachten en is gewoonlijk in gezelschap van een geweldige menigte koffers van reusachtige afmetingen. Hij heeft een ontzettende hoeveelheid postzegels en briefkaarten noodier. Opsnijden kan hij' beter dan de beste, heeft altijd een massa commissies opgekrc «en en behoeft, naar hij zegt, maar twee uur te werken, om acht dagen te komen leven, 's Avonds speelt hij kaart of biljart, verliest echter zelden, want hij speelt voc: - treffelijk.Als hij zijn rekening betaalt,hoiic!. de ober zonder meer voor zicnzelt twee kwartjes af. --- VARIA. Andersbedoeld. Man : Je hebt een slechte gewoonte, namelijk deze, dat je nooit mijn zakken doorsnuffelt. Vrouw: En dat noem je een slechte gewoonte? Man : Natuurlijk, anders zou je zien, dot ze allo kapot zijn ! V --- Piëteit. — U plant zeker nietß op bet grai vac uw man, nietwaar mevrouw? Weduwe : Ja toch, aaperges. — Asperges? — Ja, daar hield-ie zooveel vaal • * * --- Slecht geweten. 'Hij: Ik ben er zeker van, vrouwtje, dat je dezen koek zelf hebt gebakken. — Zij : Toch niet, maar is hij dam beusch zoo Biecht? V --- Ergerlijk. — Waarom kijkt je vrouw 200 boost — O, die is woedend. Ze weet juist een marasa nieuws en nu is ze toevallig schor. »** --- Niet zoo bedoeld. Eerste fat: Je ziet er in den l&atsten tyd bijzonder slecht uit, het dolle leren pakt je a&n, je wordt oud. Tweede fat: Had je maar gelijk; & vrees echter, dat ik niet oud word. **• --- Ondeugend. Bedacteur (tot dame): Is u, nog ongehuwd, juffrouw? Bejaarde idajive: Neen, ik ben met d« poëzie gehuwd. Bedacteur: En die verbintanis is, zulle:, we 'hopen, kinderloos gebleven'( --- De Pantoffelheldin. A. : Ho-e, blijf jij 's avonds thuis en je vrouw gaat naar de sociëteit? Moderne echtgenoot: Ja, dat is een gewoonte, die haar bijgebleven is uü haar studietijd. (Trotseh) : Maar den huissleutel krijgt zij niet mee 1 *.# --- Merkwaardig. A.: Geloof je aan overerving ? B.: Zeker, ik heb al dikwijls opgemerkt» dat, als iemand rijk was, zijn zoon het ift den regel óók werd. { --- Een onderscheid. — Zeg, de nienschen zeggen allemaahdat je me getrouwd hebt, omdat ik geld had. — Onzin, het was, omdat ik geen geld had. --- Het omgekeerde. — Dokter, ik voel mij nog niets goed. — Ja, mevrouw, wat wilt u dten ? Ik kas u toch niet weer jong maken. 1— Dat verlang ik ook niet, dokter.lk won alleen, dat u mij oud liet worden. V --- Boosaardig. Fat (van zijn reis door de Alpen vertellend) : Daar stond ik dus en voor m|f gaapte de vreeselijke afgrond. 1/ame : Dat kan men den afgrond niet kwalijk nemen. * --- Ook een reden. — Waarom is de wielrijder Meier plot seling zoo trofcsch geworden ? — Hij heeft gisteren een minister overreden. V --- Modern verlies. A. : Bonjour, amice. Is het waar, w«L men mij heeft verteld? Je moet eoovee? geld verloren hebben, nietwaar? B.: 't Is helaas zoo. Ik heb ongevcc;. 100.000 gulden verloren en, wat het etgsl-? is, er was bijna 1000 gulden van mezelf d^. --- SCHAAKPROBLEEM No. 136. Zwart. Wit. Wjt zet in 2 zetteu mat. COploMiof «Mém is 411 »!•&> ---