Nella of de Onschuldig Veroordeelde. (Vervolg) 136) Clement bedankte den visscher en sloeg onverwijld den weg naaa- Ruffo's hut in. Jouvet en de beide meisjes volgden hem •onder 'het schut der kale boomen. Nog was alles stil, nog kwam hsn niemand tege-i moet. Van lieverlede naderde men de hut, Tpeike de visscher had aangeduid. Ook hier ■was needs ïicht. Het was een gelukkige of een gunstige omstandigheid, dat Ruffo's hu* geheel afgezonderd en eenzaam lag. Uu begon het allengs iet» te schemeren. De vier vluchtelingen bereikten het. kleine huis en IJzerkracht schreed naar de deur, welke hij opende. Ruffo trad hem uit de kamer tegemoet, In het eerste oogenbhk wankelde hij,toem hij plotseling een vreemde voor zich zag. En nu steeg1 zijn veribaeing nog, toen buiten achter Clement drie «ndere gestalten opdoken. — Gij kent mij waarschijnlijk niet, RuEft>? vroeg IJzerkraeht.. Wij hebben elkaar niet vaak gezien. 'De visscher staarde den voor hem staaade aan en. «cheen hem niet terstond goed thuis te kunnen brengen. Nu trad Angeline op hem toe. — Maar mij kent gij immers nog, Ruffo? vroeg zij. — Ja, ik ken u! En na ken ik ook de «veilgen! antwoordde Ruffo, IJzerkracht en Jolivet aanwijzend. Maar om 's hemels wO, hoe komt gij hier? — Wij zijn ontsnapt! verklaarde Clement. — Maakt u dan uw vrijheid ten outte! ried Ruffo welgemeend. — Wij komen u verzoeken, Ruffo, ons hier voor eemige dagen te verbergen, wendde Angeline zich nu tegen den visscher,wij lekenen op u. — Ik wil uniotafwijzen, maar vergeet niet, dat wij atten verloren zijn .wanneer gij gevonden wordt, antwocadidie Ruffo, ik kan u dan niet beschermen. — Gij neemt ons dus op 1 zeide Jo'i▼et. Heb idianlk daarvoor! Ik 'kan niet aerder 1 — Komt binnen! ivenrvolgde Ruffo. M'.jn hut etaat voor u open, maar 'bescherm.'dg tegen vervolgers verleent zij niet! Jo'livet en zijn dochter, IJzen-kraant en Angeline traden in de hut en daarna in de kamer, waarin een 'kleine, armzalige lamD op de tafel brandde. Ruffo hieöl zi<.h zooeven onledig, de hout te verlaten en niet df> andere visFehers van bet dorp op de vangst ui-t te varen ; dan was hst steeds een kleine ivloot van botters dfe het strand verliei om op zee uit te zeilen. — ïk moet weg, maaklt het u hier geriefelijk, aeidio hij, iduit het huis en laat geen •mernsoh IbiMsen. AUen voorraad, dien gij in mijn hut vindt, deel ik met u. Angeiüue en Uzeakraebt dankten Ruffo, daarna verlist hij da hut. Cleiment e-nendelde de deur achter dan vi?r»cher te/o. Nu waren de vl,uen volgenden morgen zeer vroeg met zijn vangst naar de stad moest,om deze te gelde te maken. De naabJt verliep zonder stoornis en* den volgenden morgen verliet Ruffo bij de morgen schemering zijn hut, -welker deur IJzerkracht achter hem grendelde. Sedert was nauw eeai uur verloopen, Jblivet beneden en de beide meisjes boven lagen nog 'n diepen slaap toen Clement duidelijk hoorde, dat iemand tegen de deur klopte. Q'emeiiD dacht niet anders, dan dat Ruffo iets ▼ergeten had en nogmaals terugkeerde, daarom sneide hij trït de kamer in het portaal en ontgrendelde de deur. In hetzelfde ©ogenblik, waarin deze zich opende, zag Clement tegenover zich den als marskramer verMeeden GiTbert en deze herkende ook terstond ondanks de met dezen plaats gehad hebbende gedaanteverwisseling den ontvluchten- galeiboef. Maar één minuut stonden beide mannen, verrast wegens de onverwachte ontmoeting, tegenover elkander; alsdan had EJaerkracht nog «nelier dan GiPbert zijn tegenwooidigbedd va» geest weergevonden en sloot de fauaadeur, aoodat deze in het huis bleef. Maar Gilbert begreep het voornemen van Clement en hei gevaar, want kort en goed wilde hij de deur weer openrukken, om naar buiten te komen. Dit gebaar was het teeken tot een gevecht. IJizerkracht haalde uit en 1 ukte den marskramer van de deur weg, die hij grendelde. —' Haft! Niet van de plaats! knarste Gilbert en trok haastig een dolk uit zijn gar.- dtetl te vooTßohijn. Maar IJaerkradht stond zijn mannetje en deed terstond zijn bijnaam alle eer aan, bewijzende, dat hij nog een. ijzeren licfaaaimekracfht bezat. Den marskramer trof •en zoo geweldige vuistslag, dat hij van de fleur wegtuimeJde en de kast vallen Met. Nu kwaimco Joirvet en de beide meisjes» Aangeloopen. — Ziehier de spion, de verwenschte korpioraal GiTbert, riep Clement, door de furiën, der woede bezeten, brengt hem uit mijn oogen, anders overmeestert mij de drlflt en. £k zou voor niets kunnen instaan ! GüUbert scheen, door den vuistslag, weifee zijn hoofd getroffen, bad, half bewusteloos, want bij iiet zdch door Jolivet en Ange3roe in de donkere, kleine keuken brengm, die zich achter het poriaaJ bevond, ier zeeg hij op de oude haardfoank neanr. — Heb maar geen kwalijk geplaatst medelijden met dien rampzadügen en lagen Bkenechenbeiri, zeide Olement, dat is -3e ■ietswaardMggte schobbejak, dien de aardbodem draagt en dien zélfs de opzichters iwerwenschen. Maait de deur toe en simt den. schavuit daar op. Hij mag hefc hebban! Heeft die schuit ons niet vervolgd en nog wel verkleed t Wann-oer dit galgenbrok ons fc zijn handen heeft, dan worden wij doodgeschoten, als dolle Bonden. Aaageline gaf gehoor aan de instructie van dement en stoelt de keukendeur tne. — Spionncttidto die kerel niet juis* zoo iaxag tot bij ons teer gevonden heeft? vervolgde rjlzerkracht toornig.. Is het den schurk niet gelukt ens toch nog op te sporen 1 Nu zij het tusschen hem en ons een strijd op leven en dood! Hier besitaatmaar één keus! Hebben wij hem in onze handea, zooalsb gervsül is het jroed, krijgt hij ons in zijn macht, dan zijn wij allen verloren. PascaJine had de omgevallen kast van den marskramer uit den- weg geruimd. — Zullen den korporaal ook niet zijui manschappen volgen en hem nu. hier zoeken ? wendde Angeline zich nu tegen Clement. — Ja, dit is mogelijk, ge'hebt gelijk, maar zijn lieden zouden hem hier ndets kunnen baten, maar hij heeft wellicht karabiniërs uit de stad meegebracht, antwoordde IJzerkraeht. Jolivet ging in het vertrek en opende het venster. Na korten/ tijd keeTde hij terug. — Mten hoort en ziet niets! berichte hij. ■— Dan heeft hij ook eerst maar een onderzoek ingesteld, zeide Clement, hij heeft ons gezocht en gevonden en wilde eerst nu do hulp der soldaten inroepen. Maar nu zijn wij hem gelukkig vóór geweest en nu kan hij in de keuken blijven, tot Ruffo te rugkeert. — Willen wij hem niet tenminste spijzen en drank in de donkere keuken brengen? vroeg Pascaüne. — Vooral geen voorbarig medelijden t riep IJzerkracht, met dien Gritbert heb ik overigens geheel geen medelijden', de hond heeft ons te veel getrapt en te slecht behandeld. Vraag maar uw grijzen vader! Indien men zich te veel aan dien korporaal gestoord had, dan zou vadter Jolivet reeds lang een lijk zijn geweest en gij hadt hem nimmer -weergezien! Hij blijft daar, tot Ruffo terugkomt, dan zullen wij verder be raadslagen; indien ik iets te zeggen hadt dan stierf de hond. --- CCLI. EEN NIEUWE POGING. Alle pogingen van den politie-commissaris Lamark, de verblijfplaats van René uit te vorsehen, waren tot dusver vruchteloos gebleven, evenals zijn maatregelen tot gevangenneming van dien man. die de kapitein De Valmont zou zijn. Dientengevolge •begon Lamark nu reeds ongeduldig te worden. De prefect vroeg hem bij ieder bericht, dat hij te verstrekken had, of men dan nu eindelijk omtrent dien voormaligen officier opheldering bekomen had en altijd weer moest Lamark meteen schouderophalen : helaas neen. Excellentie ! antwoorden. Het was verklaarbaar, dat mijnheer Valembert. hoewel niet rechtstreeks zich daarover uitlatende, met dit steeds wederkeerend! onvoldoend antwoord ver van tevreden was. En toch wa 3 Lamark niet in staat eindelijk een beslissing te brengen. — Ik heb een verzoek tot u te richten, Excellentie, zeide hij een der eerstvolgende dagen. t— Weinul Spreek, mijnheer de commissaris, zei Valembert. — Ik heb meegedeeld, dat de uitdraagster Augustin voorgaf, dat Richmond! den knaap van haar weggehaald heeft. — Ja, zoo zeid'et gij. — Uit die vrouw is volstrekt geen woord meer te bekomen, Excellentie, ik heb haar laten gadeslaan, ik heb alles in het weit gesteld, om iet» uit te vorsehen, vergeefs! Nu wenschte ik nog een laatste proefneming te wagen! — En die is ? — Mijn voorstel luidt aldus, Excellentie: Men stelle Richmond in vrijheid, opnieuw gevangennemen kunnen wij hem immers altoos, men hergeve hem de vrijheid en sla hem ongemerkt gade, men moet dan. immers gewaar worden, met wie hij in verbinding staat! — Mijn waarde commissaris, vergeet daarbij niet. dat dïe Richmond geruiinen tijd zelf politie-officier was en dat hij dus terdege zal begrijpen, dat wij hem op de hielen zitten. — Men moest daarbij zoo ongemerkt en behendig te werk gaan, dat Richmond niets vermoedt-. Gedurende de eerste dagen zal hy immers wellicht vreezen, te worden gadegeslagen en dientengevolge op zijn hoede zijn, dan echter zal hij zich geruster gevoelen. Ik beloof mij daar veel van, Excellentie, verklaarde Lamark, in ieder geval kan de proefneming geen onheil stichten. — Gij hebt de weduwe Augustin doen gadeslaan, hebt gij daarmede eenige uitkomst verkregen T — Helaas niet, omdat deze uitdraagster overal sluw en voorzichtig is, Excellentie! ♦— Deze Richmond zal nog voorzichtiger zijn 1 Maar ik ben er niet tegen, mijnheer de commissaris, ik geef u dus vergunning tot zijn invrijheidstelling. Weet ge, dat mij de> vraag, wie die veelgenoemde officier of dubbelganger van den kapitein is, nog meer bezighoudt-, dan die naar den knaap? Ik stel mij voor, dat mijnheer de hertog- den knaap nu bekomen zal, natuurlijk slechts tegen hoogen prijs, want dat immers is de aanleiding van die vertragingen. Niet aldus de eerste vraag, mijnheer de commissaris, hier staan wij voor een raadsel, dat veel moeilijker te ontcijferen is, zooals ge nu zelf erkent. Gij waart aanvankelijk in het volat vertrouwen, toen gij de verschillende plaateen liet bez'e>Uben,want gij geloofdet er vast aan, dat de gezochte toch hier of daar vereohijnen zou, en nu is nog niets bereikt. — Ik hoop nog altijd de hand op hem te kuna'sn loggen, Excellentie, antwoordde Lamark, ikzelf brand van baguette, aan-; gaande h-et geheimzinnige personage mij eindelijk opheldering te verschaffen. Maar hier is het zaak, met geduld het verdere af te wachten. De prefect wenschte den commissaris het beste succes. Nu begaf Lamark zich in zijn bureau en gaf een zijner beambten bet bevel, Richmond vooTloopig in vrijheid te stelten en hem te ontslaan, maar hem vooraf bij Lamark te brengen. Toen de beambte de kaaner had verlaten,riep Lamark een nog jongen man uit een aangrenzend bureau in zijn kamer. Dit jongernenödh, in burger kleedingdraoht was de politieagent Duval. — Gij «vervult uw post eenst sedert korten tijd? vroeg LamarkJ — Om u te dienen, mijnheer de commipsariE! — Hebt gij op dit oogenbflik een larjtgeving te volbrengen, mijnteer Duval 1 — Dx 'ben zooeven hier verschenen, om een lasfgeving in ontvangst te nemen mijnheer de commiFiß.rvris ! — Kent gij den vroegeren politieofficier Richmo-nd ? — Neen, mijnheer de commissaris. — 'Hij ra! terstond hier verschijjJen. Ga in trrndech osfcinet, vin waar uit gij bedoelden Richoaond bssir bij mij nauwkeurig kunt zkn, Bonder door hem te &unaen worden opgemerkt, de deur T«a beft caibmet beaat slechts een 'klein lvcns,tlsa^, imaar ook tal .van onooglijke gaten. Richmond mag u hier niet zien. Sla hom mitsdien nauwig gade. LÜuvai -en buiging en trok zich. terug in, het :aiie deur achter •zich sluitende, ©en ocgenblik latex liet , wilt gij daar dan aangifte van doen f —■ Ik vrees, niets te zullen vernemen. Lamark zag in, dat met Richmond niets was aan te vangen, hij verklaarde ham, dat hij ontslagen was. Richmond maakte een hoffelijke buiging en ging heen. Toen en etmaal, mijnheer de commissaris 'antwoordde Montigny en noemde nu het eerst allerlei personen,dïe bij öe uitdraagister geweest waren ; al die lieden hadden waarschijnlijk voorwerpen te verpanden.één man slecht» viel mij op. daar hij zonder pakket kwam, ik kende hem, omdat hij in de lokalen met zijn gedresseerde kinderen vaak optreedt, het was do koorddanser Devan tier. — De koorddanser Devantier? Staat bij slecht aangeschreven? Wii zullen toch terstond eens nazien, ik ken dien man niet verder, zeide Lamark en gaf, in de aangrenzende kamer roepende» het bevel, den naam Devantier op te slaan. — Misdadiger is bij niet, bestraft is hij evenmin.maar hij verricht allerlei verdachte zaakjes, hij neemt kinderen op en dresseert hen als vee zoolang, tot zij kunststukken ten beste kunnen, geven. — Ha, gij gelooft, dat deze koorddanser den knaap heeft? . — Ik weet nog niets bepaalds, mijnheer de commissaris, dan dat de koorddanser gisteren tegen den avond zich ten huize der uitdraagster vervoegde en een geruimen tijd bij haar boven was. .... Een klerk bracht een dik, groot boek, hetwelk opengeslagen was, en legde het op de tafel, die zich in het bureau van den commissaris bevond. Nu trad Lamark naar de tafel, bukte zich over het boek heen ei — Devantier, Charle» Leon, koorddanser en kunstenmaker, heeft een oefenschool voor kinderen, die tot acrobaten wenschen opgeleid te worden en een verhuur-inrichting van gebrekkigen voor bedelaars. Staat onder verdenking ook een handel met kinderen te drijven. — Daar hebben wij het reeds, nep Lamark, ik geloof, Montigny, dat uw waarneming van ingrijpend belang is.. — Ja, mijnheer de commissaris, tenminste, is zij het gewichtigste, wat mij sedert opgevallen is, antwoordde de nohtieagent, dat deze Devantier iets geheel bijzonders met de uitdraagster voorhad.schean mij terstond zeker. En nu moest ik onwillekeurig er.«*n denken, dat deze koorddanser immers kinderen noodig heeft en africht, dat hii dus mogelijkerwijs den knaap bij zich hieeft. ' ' u i — Hier staat de woning vermeld, noteer deze en vergezel mij onverwijld naar den koorddanser besliste. Lamark en greep naar zijn hoofdbedekking en zijn mantel. Montigny noteerde de woning en verliet daarna met den commissaris het bureau. Aangezien Lamark in uniform was, terwijl Montigny politiek droeg was het noodzakelijk, dat men a»o eenvoudig mogelijk en zonder zich vooraf te laten zien het huis «naderde- Lamark riep cbos den bestuurder van een. huurrijtuog en naan met Montigny, tïo den koetsier zijn instructies gaf, diaari in plaats. Nu reed men naar de_ straat, ' waarinde koordttao&arDevantierajainstituut had!,dh,t bij alle Parijsche bedelaars bekend wias. IDevantier maakte melb het uithuren vam gebrekkigen. veel- voordeeliger zaken dam roet het africhten der kraderen voor voorstellingen. Toen het rijtuig voor de deur stilhield, stapten Lamark en Montigny uit en begaven zich terstond in de woning. Een oogeniblik later had beu tweetal de woning van den koorddanser gevonden en nu opende Lamark de deur, zonder vooraf te kloppen of te bellen. Een edgenaardrig schouwspel vertoonde zich in de eerste ruimte, welke hij betrad. 'Maar hij verstond onverwijld de beteekeniis der plaats. Het was nog vroeg op den- dag, nog kwamen geen bedelaars, om zich kinderen voorden dag en den avond te halen. Hier in het eerste vertrek was het,,magazijn" om udt te kiezen. Nog acht kindenani ongeveer kropen en speelden in de vuile ruimte, ellendige gebrekkigen, een meieje zonder armen, een blinde knaap en andere ongelukkige schepsels. Eenigen schreeuwden, anderen waren bedaard, velen hadden een stuk brood in de hand en lieten hetzdeh smaken. Toen de deur geopend werd en Lamark met zijn geleider was binmengetüeden, verscheen in de andere deur ginds, die naar de aangrenzende lokalen leidde, een man, blijkbaar zeer onaangenaam vermast, toen hij de uniform ontwaarde. Het was Devantier! Hij had gedacht, dat er eemi cliënt kwam, om een kind te leenen en nu verscheen bij hem de politie. —i Zijt gij'de koorddanser Deivantier? vroeg Lamark. — Ja, mijnheer, die ben ik, antwoordde de gevraagde. — Wat voert gij. dan met die arme gebrekkige schepsels uit-? — Ik heb mij hunner ontfermd, zij hebben hier tevens den kost, mijnheer. — Don kost? Mij dunkt, gii verhuurt die ongelukkige kinderen, vervolgde Lamark. — Dit is niet helt juiste woord, meende Devantier, ik laat de kinderen nu en dan onder toezicht bedefen. — IDSt rooogt gij' niet! "Weet gij niet, dat dit verboden is? — Ja, waarde heer, verbisdfe.n kunt gij dit, maar wat moet er dan van die arme'georakkigen tarechtkomen t Mweten zij der stad tot last strekken of wat wilt gce:'genlijk? Ik behoud deze kinderen, ik kleed en voed hen, daarvoor ontvang ik de wem.ge sommen, die ik voor hen beur. Willt gij iets daartegen in bet midden brengen 1 — Zeker! Gij drijit een handel met deze gebrekkigen, gij bezigt dozen om het medelijden op te wekken ! zeide Lamark. — Verdienen zij dit niet, mijnheer ? Ik smeek u, neem die rampzalige schepsels eens in oogenschouw. — Gij drijit een handel en dat is verboden ! — Voorioopig verz >ek ik u, mij te bewijzen, dat ik een handel drijf, en belast u dan zelf maar eens met het onderhoud! en de verpleging dezer kinderen! Lamark schreed mot Montigny door het vertrek en begaf zich in de aangrenzende kamer, waar verscheidene halfnaakte knapen nieuwsgierig in liet rond stonden. Achter de zijkamer lagcen zaal, die er als een stal uitzag. Ze werd tot een soort oefenzaal gebezigd. Hier verrichtten een aantal kinderen, deels in tricots gekleed, hun oe-femngen. Zij lieten zich ook niet' storen, toen mijnheer Devantier met twee vreemdelingen binnentrad. Zij waren aan de beurt en moesten hun kunststukken verrichten, zonder op te zien. De vrees voor do zweep van den .meester en den honger deed- hen ij.verig werken. Bat schouwspel, hetwe/lk zich den pojitkbea.ni.bten vertoonde, was van dien aard, dat zij mis* zonder belangstelling de iichaamsoefendngen gadesloegen en zich bekennen moesten, da„ de kindenen hier uiterst moeielijke dingen ten beste gaven. — Va.n waar hebt gij al die kinderen, die hier gymnaabifiche oefeningen verrichten* wenddö Lamark zich tegen Devantier. — Ds kinderen zijn mij ter verdere opleiding toevertrouwd, mijnheer, antwoordde de koorddanser. -».•.,—.- — Wio heeft ze u gegeven 1 — Welnu, al naar omstandigheden, ouders of voogden. ~'... » — Houdt gij lijsten van die kinderen» — O ja> mijnheer, ook ditl —. Waar zijn die lijsten? Nu werd Devantier verlegen. — Zooals gij wellicht bedoelt kan «k die lijsten niet voeren, ik ben immers koopman noch boekhouder, zeide nij, ïk onthoud de namen alle uit het hoofd. Lijsten houd ik van mijn voorsteflingen en ontvangsten. Gij kent dus al de namen. Bevindb zich een knaap ~>bij », René genaamd? De knaap is vroeger in het Weeshuis geweest en is vermoedelijk stom. — Neen, mijnheer, een stomme knaap is niet hier, wilt gij een onderzoek instellen ï — Ik wü alle kinderen zien, die zich hier in uw huis bevinden, verklaarde Laraa.Tk. „ .„ g, .. Nu liet Devantier een schril" gefluit Weerklinken. Als op een tooverwenk kwamen rret slechts alle turners aangesprongen, odk de gebrekkigen kropen ten gevolgq van dit teeken uit de aangrenzende lokalen in de oefenzaal. Lamark begon nu den eenen knaap na den andere te ondervragen, hoe hij heette en van waar hij afkomstig was. Dit nam een geruimen tijd in beslag. Devantier bleef tegenwoordig en was zoo zeker van zijn zaak, dat hij met volle zekerheid optrad. Lamark het alle opgaven en namen door Montigny noteeren, om op deze wijfze terstond zelf een lijst der u| het gesticht van den koorddanser aanwezige kinderen te bekomen. Maar René of een andere stomane knaap behoonde er niet bij. Het onderzoek leverde geenerlei uütkomst. Toen de legitimatie der aanwezige kinderen volbracht was, wenkte de commissaris den koorddanser tot zich. — Gij waart gisteren bij de weduwe Augustijn, kent gij haar? vroeg hij. — O ja, mijnheer, wij Löuoen die vrouw nu en dan noodig, niet altijd Vloeien de inkomsten even ruim toe en dit stelletje wil alle dagen eten, zoodat men tegen wil en klank somtijds geld moet leenen. hn de uitóraageter Augustin is daartoe de aangewezen persoon. Zij leent geld op panden — Staat gij ook verder met haar in verkeer ? , — Gij bedoeüt of ik omgang met twar heb, vriendschap of iets zoooanigs? Neen, mijnheer. — Ik bedoel of gij met betrekking to« een knaap met haar in verbinding staat, zeide hij. — Met betrekking tot een knaap ? Zoover ik weet, neen. — Hebt gij van haar niet dien stommen knaap ontvangen, dien ik zoek? Dien Eené, naar wien ik u vroeg? — Neen, mijn waaide heer, gij hebt u öhnmers zooeven- persoontijk daarvan overtuigd, verklaarde Devantier. — Ik aoek dien voomnaligen weesknaap Bene, gij ault u bij de overheid verdien«twïïjfc maken, indien gij haar omtrent hem eenig« opheldering kond '*'**' fen. — Ja, hoor eens, mijn waarde heer, <*j» zouden wij eens kunnen beproev-e::. ao*' woordde nu de koorddans --schen komen overal, men hoort zooveel, men z°* ook zijn inlichtingen kunnen j wan» dtüt zult gij beter dan ik weten, der overheid bewijst men gaarne eenige dienst*" — Goed, Devanltier, het zal uw schad« niet zijn, zie eens, wat gij tot stand kiïf* brengen, zeide Lamark. Gij zoudt u, a' 9 gezegd, door een beslissende mcdedeejrpf ;n deze aangelegenheid zeer verdienstelijk maken. De (koorddanser beloofde a 1 het mogelijke te doen, was zeer dienstvaardig en vol toewijding en liet dan nog, om een hee* te toancn, hoe gaarne de kinderen werkte» en welke bedrevenheid zij onder zijn toe zicht erlangden, in de oefenzaal een geheele voorstelling geven. De kinderen volbrachten hun kunstveurichtingen met een bewonderenarraardige nauwgezetheid «•* waren bij den arbeid schijnbaar zoo vergenoegd, dat imen hun aanzag hoe gaan>ö zij 'leerden. Waarna Lamark reehtsomkeeü maakte, nadat hij met Mbntógny nog d« overige localiteiten in oogenöchóuw gen°" men had, die er alle even onzindelijk *1* armzalig uitzagen. Of de koorddanser had te veel voor zichzelf noodig, of zijn v«f-schillende inkomsten vloeiden niet voo ruim om hem tot een welgesteld man *•. maken. --- CCLII. NINEGINE. Nadat de oude bede'lares buiten in het klooster vergeefsche pogingen gedaan hadf oni het kind weer te bekomen, dat inderdaad voor haar goud waard geweest waSi ging zij met zichzelf te rade, wat haar n« te doen stond. lets werd haar met de minuut duidelijker, voor haar beroep, root het bedelen en om het medelijden op t« weddken, kon zij den stoiirmen knaap meer gebruiken, daartoe moest zij een ander kind zich trachten aan te schar f en, wan* nu zij wist dat Eené door schatrijke eil voorname ouders gezocht werd,bi::ehthaar belang (het immers r-ede, dat zij den knaap, tegen een aanzienlij ..o som den ouders uitleverde. Maar de ahrwe Dcvaniier had h&a* de ouders niet genoemd, hij wilde klaarblijkelijk de som alleen verdienen. Maar ■■« wist hij weer niet, v/aar ït?né geKoven wa* ieder van beiden wist dus iets m slechts, wanneer zij de handen 'neensloogei;, konden zij hun doel bcr-ei-en. De zaak wa». hoogst eenvoudig. Wanneer De-vantier me* Ninegine de winst deelde, konden zij beiden mot één slag rijke lieden wezen en, terwijl zij het verblijf «jan den knaap opgaf» kon Devantiér de ouders dan derwairt» brengen, waar de knaap zich bevind. Eell omstandigheid bij geheel die aangelegen,'» heid wilde bij de bedelar.es er nog maar altoos niet in. namelij 'c dat de knaap zich buiten in het klooster bevond. Indien men du» met de otide~s niet uiterst behoedzaam ott» derhandelde en zich het gelet niet vooruit liet geven,kon het nog zoover komen,dat Nï< neigrne noch de koorddanser i-ets bdkwav men, dat integendeel op aanraden van do monniken, beiden met een kluitje in het rieit werden gestuurd. Toen Ninegine wee» haar woning bereikte en zooeven haar walgelijke, vuile kamer bereikt hart, vernam eij buiten stappen. Er werd geklopt. D« bedelapes trad naar de deur er opende haar. Nu trad de koorddanser Devantiep haar tegemoet. — Goed dat ük u thuis tref, Ninegine,zei* de hij. — Wat ie er aan de 'hand, Devantiér, gij zijt buiten adem, sprak de bedelares. De koorddanser ging op een der onde> houten stoelen zitten. — Ik heb geioopen als een opgejaagd* wild, zeide hij nu, weet gij het al? De poli» tic heeft van het zaakje de lucht gekregen/ — Werkelijk? Zit zij u op de hielen? — Ja,ook u! wegens dein stommen,knaap l — Ja, wat raakt ons de stomme knaap I Wij hebben hem toch niet! — Hij wordt gezocht! ■— Ik geloof het gaarne, r;ï zeidet mij: immers, dat hij door rijke lieden, die rijn* ouders zijn, gezocht wordt! — De politie zoekt hem ! — Hemel! — gij hebt toch niet onverhoopt — — W aaroffl blijft g 1» mot uw woorden ken ? Wat wilt gij zeggen 1 ( —• Gij hebt immers niet aan de politie —•) — Maar spreek dan toch voor den drom-» mei! ( — Aan de politie den koetsier Colbert, genoemd)? — Indien ik krankzinnig was! Ninegine herademde. — Gij denkt zeker, dat ik geheel en aï zinneloos geworden ben,vervolgde de koord>- danser lachende. !— Wat willen de politiebeambten toch! van ons? vroeg Ninegine. — Zij willen den knaap bij zijn ouders terugbrengen. — Daartoe hebben wij hun bemiddeling niet noodig, Devantiér, dit kunnen wij beidten zonder hen verrichten, want gij weet waar de ouders zijn, en ik weet, waar de jongen zich bevindt Indien wij gemeeno zaak maken en de balooning doelen, zijn wij beiden geholpen, niet slechts wij alleen, maar ook de ouders en de jon«en. ,— Dat ik dien verwenschten koetsier Colbert niet vinden kan ! — Dien hebt gij immers niet eens vaü noode. — Uw plan doorzie ik reeds lang! sprak nu de koorddanser, gij zijt zeer sluw. I — Ha'lvaha, lachte runegine, bij u leken, Devantiér, ben ik maar een kind! il — Gij spreekt voortdurend! van deelen ! —Nu ja, hadt gij dan iets anders gedacht? En ik zeg .u, Devantiér, wij beide» hebben genoeg! Eisch mijnentwege honderd duizend francs! — Gij zijt gek, hu weet ik geen raad meer te schaffen ! brulde de koorddanser woedend. Wanneer gij van honderd duizend francs spreekt, dan moet ik uw verstand in. twijfel trekken! — Dacht gij soms minder? — Wilt ge u in het tuchthuis brengen? i— Waarom? — Omdat gij u aan een ongehoorde afpersing wilt wagen! — Komaan, ge zult wel wijzer wezen !Hot betreft hier een belooning en verder niets! Dan neemt gij d;::uvan uw vijtag duizend francs en de anders vijftig duizend francs betaalt ge mij uit! Wat dunkt gij wel, Devantiér, zouden wij beiden dan gebaat zijtt of niet? Wij zijn rijke lieden! Wij koopen ons ieder een huis en leven van onze rente l (Wcrdt vervolgd). ' i ---